مژده لواسانی درباره پخش نشدن گفت و گوهایی با خانواده نامزدهای ریاست جمهوری صحبت کرد.

سوره سینما-سارا کنعانی:  می‌توان گفت تلویزیون  در سال ۹۲ در زمینه برنامه‌های زنده ترکیبی اجتماعی گام های رو به جلویی برداشت. ما از شبکه‌های مختلف برنامه های متعددی را شاهد بودیم که سعی داشتند در یک زمان کوتاه با حفظ جذابیت‌های لازم، به بررسی کارشناسی یا طرح یک مسئله بپردازند. «کافه سوال» یکی از این برنامه‌ها بود، این مصاحبه بهانه ای است تا با مجری جوان این برنامه صحبت کنیم و از سالی که گذشت بپرسیم.

سال ۹۲ برای تو سال خوبی بود. اینطور نیست؟

مژده لواسانی: خدا را شکر بله. من مهر ماه اجرای «کافه سوال» را شروع کردم، اما جالب است بدانی اجرای بسیار ویژه ای را امسال تجربه کردم که اصلا پخش نشد. در خرداد ۹۲ ما مصاحبه هایی را با خانواده‌های کاندیدهای ریاست جمهوری ضبط کرده بودیم که نقطه عطف خیلی عجیب و غریبی در کارنامه من به حساب می آید. گروه خانواده شبکه اول سیما برای اولین بار دست به این اقدام زده بود که به سراغ خانواده های کاندیدهای ریاست جمهوری برود و از همسران و فرزندان شان درباره زندگی شخصی شان سوال کند. ایده جالبی بود و گفت و گوهای بسیار جذابی گرفتیم. برای من نیز یک تجربه منحصر به فرد و ارزنده بود. من با هر قشری گفت و گو  کردم جز این افراد. اگر این برنامه پخش می‌شد، یک اتفاق در رسانه ملی بود. به هر حال محقق نشد، درست مثل خیلی اتفاقات دیگر. من شهریور ماه هر روز ویژه برنامه «خونه زندگی» را اجرا کردم که آن هم تجربه جالبی بود. ما با خانواده چهره های شاخص اجتماع مثل آقای فتح الله زاده صحبت کردیم و این هم تجربه خوبی بود. بازگشایی «کافه سوال» یک رویکرد تازه ای به لحاظ حرفه ای در اجرای من بود.

اجرای سال تحویل مگر چیست که شما مجری ها اینقدر دوستش دارید؟

واقعیت این است که اجرای سال تحویل برای من دوست داشتنی است، اما دغدغه ام نبوده است. البته خیلی از هم قطارهای من هستند که برای گرفتن چنین اجرایی راغب هستند. در این سال‌ها همیشه هنگام تحویل سال یا مشهد بوده‌ام یا کربلا و یا جای زیارتی دیگر. همیشه این تأکید را داشته ام. امسال هم با پدر و مادرم به کربلا می‌رویم. من تنها فرزند خانواده هستم و همین موضوع باعث می‌شود بیشتر مراقب دل پدر و مادرم باشم. شاید همین روزهای نوروز است که ما در یک مدت مداوم کنار هم هستیم و دلم نمی خواهد این فرصت را از دست بدهم. این ۱۳ روز را با کمال میل در اختیار خانواده هستم.

ولی نگفتی در یک نگاه کلی چرا اجرای سال تحویل برای مجریان اهمیت دارد؟

ارزش این اجرا در این است که طیف های مختلف بیننده هنگام تحویل سال مقابل تلویزیون می نشینند. پس ما یک جمعیت غیرقابل تکرار داریم. البته هنگام مناظره های تلویزیونی برای انتخابات ریاست جمهوری این امکان وجود دارد که چنین موقعیتی تکرار شود، اما عموما هیچ اجرایی به اندازه اجرای سال تحویل مخاطب ندارد. دیگر آنکه تحویل کردن سال در کنار هفتاد میلیون نفر آدم موضوع قابل توجهی است. بگذارید یک مثال بزنم، هر چند که قیاس مع الفارق باشد. زیارت حضرت رضا (ع) همیشه توصیه شده ، اما می بینیم در ایام خاصی مثل روز تولد ایشان چقدر حرم شلوغ تر است. آن لحظات شاید لحظات استجابت دعاست و مردمی که آن روز آنجا باشند، اقبال خوبی داشته اند. مجری ها هم روی اجرای خاصی مثل اجرای سال تحویل حساب ویژه ای باز می کنند.

و اما «کافه سوال». به نظرم خوب شروع کردید. ولی در ادامه کمی از آن طوفانی بودن کم شد. چرا؟

شروع هر کار و تداوم اش خیلی مهم است. یک زنجیره وجود دارد و گاهی پیش می آید که چیزهایی از دست ما خارج باشد. در یک برنامه مشارکتی باید اهداف اسپانسر را هم در نظر گرفت. من معتقدم اسپانسر باید در خدمت برنامه باشد، هر چند که به طور کلی اسپانسر داشتن برنامه ممکن است از نظر محتوایی تا حدی لطمه زننده باشد. گاهی ممکن است آنان موضوعاتی را پیشنهاد کنند که یک برنامه چالشی اقتضائات آن را نداشته باشد. خدا را شکر ما فصل اول مان را خیلی خوب شروع کردیم و فصل دوم مان نیز که درباره شبکه های اجتماعی بود، چیزی بود که قبلا به این شکل مطرح نشده بود. ما رویکردهای متفاوتی درباره شبکه های اجتماعی به شکل اجتماعی بحث کردیم و همین روند برای موضوع آلودگی هوا نیز وجود داشت. ما درست در وسط همین بحران شهر تهران برنامه را روی آنتن بردیم. خانم ابتکار در صحبتی گفته بود که دیگر نمی توان کاری کرد و شهرداری وارد عمل شده بود و … . به نوعی برنامه وظیفه خودش می دانست که در همان برهه زمانی به این موضوع بپردازد.  بعد از اینکه ما درباره زیبایی ظاهر صحبت کردیم، بسیاری از برنامه های تلویزیونی دیگر نیز به سراغ این موضوع رفتند. بعد از اینکه به موضوع شبکه اجتماعی پرداختیم نیز بودند برنامه های سیاسی که به همین موضوع پرداختند. آخرین فصل موضوعی ما قبل از نوروز هم به مسئله فرهنگ مصرف سوخت می پرداخت که به نظرم به عنوان یک موضوع اجتماعی اهمیت زیادی داشت و به هر حال بخشی از وظیفه تلویزیون فرهنگ سازی است. برخی موضوعات هم هست که برای یک برنامه تلویزیونی به مدت چند هفته کشش لازم را ندارد، اما باید قبول کرد که هر برنامه ای فراز و فرودهای خودش را دارد. گاهی باید آرام رفت و گاهی باید ضربه های چکشی وارد کرد. همه اینها برنامه را زیبا می کند. من از روند شش ماه «کافه سوال» به نسبت راضی هستم.

فکر می کنید «کافه سوال» یک سبک به تلویزیون معرفی کرد؟

ما یک نگاه به نسبت جدید را حتی به لحاظ ساختار برای «کافه سوال» تجربه کردیم. همیشه مهمان و مجری می نشستند و نظرات به طور محدود منعکس می شد، اما ما سعی کردیم چیزی شبیه میزگرد برقرار باشد. دیگر آنکه هیچ وقت از هنرمندان به عنوان زبان گویای مردم استفاده نمی شد. ما از هنرمند به شکل هدفمند استفاده کردیم. یعنی علاوه بر اینکه مختصرا درباره فعالیت های حرفه ای او سوال می کردیم، از او می خواستیم از نگاه هنری خودش موضوع مورد بحث ما را تحلیل کند. مثلا هنرمندی دعوت کردیم که خودش از حاشیه های محیط مجازی در رنج افتاده بود یا دیگری کسی بود که خودش با مسئله آلودگی هوا دست و پنجه نرم می کرد. خلاصه ما تلاش کردیم خیلی موضوع محور ارتباط بین کارشناس و هنرمند را برقرار کنیم.

اجرای بانوان در تلویزیون کشور ما با محدودیت‌های مسلمی رو به روست. چطور از این تحدید استفاده کردی تا خلاق تر باشی؟

سعی من همیشه بر این بوده که اتو کشیده یا در قید و بند تکلف ها نباشم و در یک کلام پشت کلمه ها قایم نشوم. تلاش کرده ام عین مردم باشم نه اینکه بخواهم پشت خطابه های آنچنانی بزرگ نمایی کنم. اخیرا یکی از استادهای بزرگ کافه سوال را دیده بود و از اینکه ما سریع وارد بحث می شویم استقبال کرد گفت: امروز دیگر وقت آن نیست که مجری بخواهد در یک پلاتوی طویل آسمان و ریسمان بهم ببافد. اجرای صحیح رسانه امروز یعنی تو سریع و بی مقدمه موضوعی را مطرح کنی و بعد وارد بحث بشوی. البته برای اجرای درست این شیوه سنجیده گویی و مهارت گزیده گویی نیز اهمیت خیلی زیادی دارد.

اگر روزی درست دم اجرا حالت خوب نباشد، چه کار می‌کنی؟

برنامه زنده گزارش حال  و روز مجری است. باید دانست که مخاطب از چهره و نگاه و لحن مجری می‌فهمد آن روز چه بر او گذشته است. نمی توان نقش بازی کرد و اصلا نباید که بازی کرد.

به گمانم مردم در مورد راه های مجری شدن زیاد از تو سوال می‌پرسند.

بله چنین سوال هایی زیاد از من پرسیده می‌شود و حتی می توان این حرف ها را در نظرات اینستاگرامی هم دید. باید بگویم همه چیز به توانایی شخص بر می‌گردد. بعد از آن کسب مهارت ها و تجربه‌اندوزی و کارآموزی اهمیت زیادی دارد.

درباره کلاس هایی که در این زمینه برگزار می‌شود چه نظری داری؟ توصیه شان می‌کنی؟

کلاس های متنوعی وجود دارد، اما من پیشنهاد نمی کنم. به نظر من تنها مجراهایی که به سازمان صدا و سیما متصل هستند می‌توانند در این زمینه مفید باشند. مراکزی مثل باشگاه خبرنگاران جوان، باشگاه رادیویی جوان و دانشکده صدا و سیما. برای مثال می‌توانم به طرح جم اشاره کنم. این طرح مدتی پیش اجرا شد و طی یک فراخوان عده ای را جذب کرد و تست گرفت و به آنان آموزش داد. در حال حاضر هم بسیاری از مجریان خوب سازمان هستند که از همین طریق وارد عرصه شده اند.

کمی هم از نوروز بگوییم. این رسم باستانی را دوست داری؟

همیشه تهیه کردن وسایل هفت سین و چیدن آن را دوست داشتم. همینکه اعضای یک خانواده کنار هم بنشینند و دعا کنند، اتفاق خیلی قشنگی است. همیشه لحظات دل دل کردن برای رسیدن با ثانیه تحویل سال را خیلی دوست دارم. همینکه بخواهی یک سال طی شده را به دست زمان  بسپاری و سال جدید را بپذیری موضوع قشنگی است. همیشه برایم مهم بوده که این لحظات هوشیار و در حال دعا کردن باشم و حتی هنگامی که سال تحویل به نیمه شب می افتد، تأکید دارم که حتما خواب نمانم.

امسال از خداوند چه می‌خواهی؟

سال ۹۲ برای من سال خاصی بود و این خاص بودن ویژگی موقعیت های مختلف زندگی من است. برای سال جدید از خداوند آرامش می‌خواهم و ثبات داشتن را. در سفر کربلا نیز چنین حاجتی را می‌طلبم. آرامش واقعی در گرو پذیرش قلبی خواست و صلاحدید خداست. البته آرزو می کنم که این مصلحت به دلخواسته ما هم نزدیک تر باشد.

برای دوستداران خودت جمله ای یادگاری داری؟

ترانه ای از افشین یدالهی به ذهنم می‌آید: همه دنیا بخواد و تو بگی نه، نخواد و تو بگی آره تمومه/همین که اول و آخر تو هستی، به محتاج تو محتاجی حرومه

نوشته در اجرا پشت کلمات پنهان نمی‌شوم/ ماجرای مصاحبه‌هایی که پخش نشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: مقوله اجرای تلویزیون در یک دهه اخیر با مدیریت دقیق تری از جانب رسانه و هیجان بالاتری از طرف مخاطب همراه بوده است، شاید به این دلیل که ما دریافتیم برنامه های تلویزیونی هم می توانند در کنار سریال ها برای مردم جذاب و سرگرم کننده باشند و یکی از مهم ترین عناصر این جذابیت، نوع اجراست. احسان کرمی یکی از مجریان امروز صدا و سیماست که به واسطه سبقه تئاتری اش نگاه ویژه تری به حرفه اجرا دارد.

سوره سینما: شما هم مثل خیلی از مجریان دیگر خودتان را فرزند رادیو می دانید؟

احسان کرمی: بله. خاستگاه من رادیوست و این موضوع برای من بسیار دلپذیر است و ضمن احترام به تمام همکاران مجری، به قاطعیت می گویم آن مجری که کار خود را از رادیو شروع نکرده باشد مانند کسی است که بدون تحصیلات آکادمیک وارد عرصه ای بشود. رادیو دانشگاه رسانه است.

هر مجری رادیو لزوما نمی تواند مجری تلویزیون باشد. اینطور نیست؟

بین رادیو و تلویزیون تفاوت های بسیاری وجود دارد و میزان شباهت ها واقعا اندک است. شاید این دو مقوله تنها در رسانه بودن شان مشترک باشد. نبودن تصویر در رادیو یا خلاء عنصر خیال در رادیو یکی از اولین تفاوت هاست که خیلی هم بزرگ است. در رادیو باید به مدد صرفا یک حنجره تمام احساسات خودتان را از قبیل خشم و شادی و غم و هیجان و حتی پوزخند و بغض و گریه به مخاطب منتقل کنید و اگر این توانایی را در این رسانه شنیداری یاد گرفته باشید ، دیگر لازم نیست وقتی جلوی دوربین تلویزیون اجرا دارید از کلمات عجیب و غریب به صورت پشت سر هم استفاده کنید و به دست برنامه های طنازانه تلویزیون بهانه نقد بدهید! رادیو به مجری یاد می دهد وقتی در حال صحبت با کسی است اول او را بشنود و بعد سوال کند، نه اینکه پشت سر هم او را پرسش باران کنید و میان صحبتش بپرید. مرز میان راحت بودن با مهمان برنامه و بی ادبی به او خیلی باریک است و رادیو می تواند این فاصله گذاری ها را به فرد بیاموزد. این مسائل برای خیلی از دوستانی که به ناگهان وارد تلویزیون می شوند، چندان جا افتاده نیست.

به عنوان یک مجری که نسبت به خیلی از جوان تر ها چند پیرهن بیشتر پاره کرده، چه صحبتی برای آنان دارید؟

بزرگ ترین نقد من به این دوستان این است که اجرای آنان در تمام برنامه های تلویزیون شبیه به هم است. انگار خبر ندارند هر ساعت از شبانه روز اجرای خاص خودش را می طلبد. یک مجری نمی تواند در ساعات اولیه صبح همان اجرایی را داشته باشد که در ساعات دیرهنگام شب دارد و یا اجرایی که برای مخاطب جوان است، با اجرایی که مربوط به برنامه ای در ساعات روحانی و عرفانی کل مردم جامعه است، فرق دارد.جوان ترها باید یاد بگیرند ما داریم در رسانه ای کار می کنیم که مختصات آن در هر ساعت با زمان قبل و بعد از خود متفاوت است. حتی هر طبقه از جامعه اجرای خاصی از مجری به خصوصی را می پذیرد. به صرف برخورداری از صدا و چهره خوب نمی توان اجراهای برنامه های متفاوت را به یک شخص سپرد. شما بر اجرای چند سال اخیر مجریان جوان تلویزیون مروری داشته باشید و ببینید کجاها با هم تفاوت دارند؟ تقریبا هیچ کجا.

به ساعت پخش برنامه اشاره کردید و اجرای متفاوت آن. این تفاوت در میزان انتقال انرژی به مخاطب است؟

نه فقط میزان انرژی. چون یک مجری همیشه باید به مخاطبش انرژی منتقل کند، اما جنس آن انرژی متفاوت است. اگر دقت کنید از ۲۴ ساعت شبانه روز هر سه چهار ساعت، تلویزیون ما انواع مختلفی از برنامه ها را روی آنتن می فرستد که این گوناگونی شیوه اجرا را هم در بر می گیرد. اجرای ساعت ۶ تا ۱۰ صبح من به عنوان مجری باید تفاوت اساسی داشته باشد با اجرای ۶ تا ۱۰ شب من. نوع گفتمان و حتی نوع نگاه به دوربین و ری اکشن های فیزیکی چهره و بدن جزوی از قواعد اصولی به حساب می آیند که از میان مجریان جوان، به استثناء چند نفر، عده ای آنها را رعایت نمی کنند.

بهره مندی از این مهارت های فنی و توجه به جزئیات به هوشمندی مجری بستگی دارد یا اکتسابی است؟

آموزش هم وجود دارد، کما اینکه من خودم دارم اجرا و متن خوانی را آموزش می دهم، اما کسی که می آید جلوی دوربین تلویزیون باید به مرور این مهارت ها را کسب کند و این علم را که از بدیهیات فن اجرا شمرده می شوند، بداند. مثلا من نمی دانم این اطاله کلام که امروز مجریان جوان ما گرفتار آن هستند، از کجا می آید. حتی خیلی از مجریان پیشکسوت هم این اشتباه را انجام می دهند و برای یک سوال ساده ، مقدمه می چینند.دنیای امروز دنیای سرعت است و اصلا ویژگی قرن ۲۱ شتاب است. دنیای رسانه شتاب می طلبد و اگر به مقوله رقابت به شبکه های خارجی هم دقت کنیم می بینیم نمی توان اول صبح برای مردم قصه تعریف کرد و خلاصه دوره این نوع از اجرا تمام شده است.

صحبت از شبکه های ماهواره ای شد. به نظر شما تلویزیون ما قدرت مقابله با آنها را دارد؟

با این پتانسیلی که ما در سازمان داریم، قادریم رادیو و تلویزیون نصف جهان را پوشش دهیم، اما این اتفاق نیفتاده است. اولا ما به لحاظ کمی و تعدد شبکه ها دچار یک رشد فزاینده هستیم. تنوع شبکه ها باعث تکثر مخاطب شده. این شبکه ها نه نیروی مناسب دارند و نه فکر و نه حتی بودجه کافی. برخی برنامه ها شاید در حالت خوشبینانه هزار نفر هم بیننده نداشته باشند. من فکر می کنم هیچ کدام از دست اندرکاران سازمان با مدیران رده بالا مشکلی ندارند و هرگاه مدیران میانی دیدشان را باز کردند و با جرآت کافی خود را از خنثی بودن رهانیده اند، برنامه ها موفق شدند. مثال بارز این اتفاق «رادیو هفت» است. برنامه ای که موافقت شد کمی آزادی بیشتری داشته باشد در انتخاب موسیقی و …

و اما «رادیو هفت» ! درباره این برنامه شبکه آموزش صحبت کنید به شدت مقبول مردم واقع شده.

در رادیو هفت اتفاقات شیرین و فوق العاده ای را تجربه می کنیم. مثلا یکی از بازیگران پیشکسوت سینما لطف کردند و بعد از انتظار در پشت خطوط اشغال تلفن برنامه بالاخره تشکر خودشان را به گوش ما رساندند. شاید از جمله دلایل موفقیت این برنامه این باشد که با سنجش صحیح از شرایط خود مجری مناسب خودش را هم برای آن ساعت از شب  پیدا کرد.دیگر اینکه این برنامه همیشه سعی داشته به مخاطب خود آرامش را منتقل کند. به نظرم این برنامه شاهکار رسانه ای نکرده و تنها سعی داشته کار درست را انجام دهد. البته این تیم برنامه سازی هر وقت برنامه ساخته با اقبال مواجه شده است. پس مسلما با وجود امکانات بیشتر، می توان حتی شبکه های خارجی را فتح کرد، اما متاسفانه سازمان این روزها با مشکلات مالی مواجه است. من هم به همین دلایل با شکل گیری شبکه های جدید متعدد مخالف هستم. ما می توانیم تنها با ۴ یا ۵ شبکه تلویزیونی مخاطب مان را بیشتر نگه داریم. همچنین تلویزیون ما به یک مدیریت مدبرانه تر نیازمند است. برای مثال سریال خوبی مثل «مهرآباد» که هم قصه درستی دارد و هم بازی های خوبی درست در زمانی شروع به پخش شد که مردم درگیر مسائل انتخابات ریاست جمهوری بودند و ذهن کسی به سمت یک سریال تلویزیونی جذب نمی شد.

یکی از ویژگی های خوب شما به عنوان یک مجری، علاقه تان به تئاتر است. یک مجری تا چه حد باید سواد کلی هنری داشته باشد؟

البته من حرفه اصلی خودم را اجرا به حساب نمی آورم. یعنی هم شغل آزاد دارم و هم از مدت ها قبل بسیار در عرصه تئاتر فعالیت داشته ام.همین حالا هم مشغول کارگردانی تئاتر هستم. دلبستگی این هنر برای من بسیار زیاد است و البته موسیقی اولین علاقه من نامیده می شود. به نظر من کسی که وارد عرصه اجرا می شود، باید لااقل در مورد هنرهایی که در تلویزیون در مورد آنها صحبت می شود، آگاهی داشته باشد. البته که من به دیدن نمایشگاه نقاشی یا گالری عکاسی و … هم می روم و از دنیای نشر و کتاب هم بی خبر نیستم. اینها از جمله کارهایی است که یک مجری ملزم است انجام بدهد، چون در غیر این صورت نمی تواند با یک ذهن خالی برای مردم صحبت کند. ذهن مجری قطعا باید به هنر گرایش داشته باشد.

و اگر بنا باشد برای این مجموعه علاقه هایتان یک رده بندی قائل باشید، چه می گویید؟

در هر شرایط یکی از این هنرها برای من پررنگ می شود، اما موسیقی علاقه اصلی من است و بدون آن نمی توانم زندگی کنم! ساز می زنم و آواز هم می خوانم. در مرتبه بعدی هم بازیگری قرار می گیرد که من آن را زیرمجموعه ای از اجرا می دانم.

پس چرا شما را در مقام بازیگر ندیده ایم؟

چرا چند بار روی صحنه تئاتر رفته ام.

بازیگری تصویر چطور؟ قصد برنامه سازی ندارید؟

نه علاقه ای به بازیگری جلوی دوربین ندارم، هرچند ممکن است در آینده آن را تجربه کنم. به برنامه سازی هم اصلا فکر نمی کنم. من با یک تیم خوب کار می کنم و خودم را عضوی از یک گروه برنامه ساز می دانم. ترجیح می دهم این شکل از کار را ادامه بدهم.

به نظر شما تلویزیون امروز ما ستاره دارد؟

به نظرم یکی از گرفتاری های تلویزیون امروز این است که ما ستاره اجرا نداریم. البته این یکی از سیاست های سازمان است و من به آن نقد دارم، چون در بعضی بزنگاه ها این نیاز احساس می شود. مثلا برای برنامه ویژه عید نوروز مدیران ما سردرگم می مانند که اجرا را به چه کسی بسپارند و چون مجری ستاره ندارند، از بازیگران استفاده می کنند و ریتم برنامه به خاطر ناآشنایی آنان با فن اجرا می افتد. خدا را شکر از جایی به بعد آقای دارابی استفاده از بازیگران را به عنوان مجری ممنوع اعلام کرد.

چرا همه مجریان تلویزیون به دنبال اجرای سال تحویل هستند؟ شما هم چند بار آن را تجربه کرده اید.

بله من در دو سال گذشته برای شبکه های جام جم و تهران، اجرای سال تحویل را بر عهده داشته ام. این اجرا برای هر مجری مهم است، اما من شخصا شرایط آن را هم در نظر می گیرم. یعنی حاضر نیستم با هر مختصاتی آن را بپذیرم. مثلا سه سال قبل برای اجرای شبکه دوم تلویزیون به من گفتند باید کنار خانم آزاده نامداری و یک نفر دیگر اجرا کنی، اما من قبول نکردم، چون جنس اجرای من و آن نفر سوم متفاوت بود. به طور کلی برای من مهم نیست در چه برنامه ای اجرا می کنم، بلکه اینکه با چه کسانی همکار می شوم، اهمیت بیشتری دارد.

کار همکارانتان را در برنامه های تحویل سال ۹۲  دیدید؟

خوشبختانه دوستانم لطف کرده و قسمت هایی ضبط شده از این برنامه ها را در اختیار من قرار دادند. به نظرم احسان علیخانی اگر انرژی ۳ روز برنامه را تنها برای یک برنامه می گذاشت موفق تر بود. پخش فیلم سینمایی شبکه ۳ آن هم ساعتی قبل از تحویل سال، کار مدبرانه‌ای نبود. به طور کلی باید به این موضوع توجه کرد که وقتی اجرای برنامه تحویل سال به کسی تعلق می گیرد، مجری باید بداند اوست که در خدمت برنامه واقع شده است نه برعکس. هر اجرایی برای خود تعریف به خصوصی دارد و نمی توان برای زمانی مثل تحویل سال همان سبکی را داشته باشی که قبلا در برنامه های دیگر داشته ای.

در آخر بگویید تا به حال متن برنامه هایتان را خودتان نوشته اید؟

من اصلا با نوشتن کارم را در رادیو آغاز کردم. یک برنامه در رادیو پیام داشتم که برای آن هم می نوشتم و هم اجرا می کردم و بابت آن جایزه هم دریافت کردم، اما در تلویزیون این نوشتن را تجربه نکردم.

نوشته مجری- ستاره نداریم/ راحت بودن با بی‌ادبی فرق دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-آبان عسکری: در سال‌های اخیر تعداد معدودی از مجریان صدا و سیما توانستند قالب‌های قدیمی اجرا را بشکنند و روند تازه‌ای تعریف کنند اما همچنان از اینکه جریان‌ساز باشند ناکامند. با رسالت بوذری که از مجریان با سابقه است درباره اینکه چقدر توانسته‌ایم در اجرا جریان‌سازی داشته باشیم صحبت کردیم.

به طور کلی وضعیت اجرا را در سال‌های اخیر چطور ارزیابی می‌کنید؟

رسالت بوذری: اول ببینیم تعریف مجری چیست. به چه کسی مجری می‌گویند. من تعاریف زیادی در این باره خوانده‌ام اما به نظر می‌رسد تعریف این واژه با ابهام رو به روست. مجری سکان‌دار چیست. آیا مجری کسی است که منویات خودش را ابراز می‌کند یا چیزی که در ذهن دارد را با قواعد و استانداردهای تعریف شده اجرا می‌کند. اگر از این ابهام بگذریم طبیعتا می‌توان به این تعریف بسنده کرد که اجرا استانداردهایی مشخص دارد. من اجرا را یک پکیج می‌بینم.

از این استانداردها صحبت کنید.

در سراسر دنیا انگشت اشاره به سمت مجریانی می‌توانم ببرم که نه چهره ویژه و نه دایره لغات ویژه‌ای دارند اما محبوب‌اند. کلمات سهمی کمتر از ۵۰ درصد در انتقال مفاهیم دارند و باقی زبان بدن است. شیوه و لحن صحبت کردن، پوشش و آرایش مجری باعث می‌شود مجری امضای خودش را داشته باشد.

برخی از مجری‌ها دوست دارند عنوان مجری مؤلف در موردشان به کار رود و در این راستا تلاش می‌کنند. این اتفاق خوبیست؟

طبیعی است که مجری به دنبال امضای خودش باشد و منطقا اتفاق خوبی است ولی تکثر این اتفاق نتیجه‌اش این می‌شود که هر کسی می‌شود معیار اجرا. وقتی یک قاعده کلی وجود نداشته باشد هر کسی سعی می‌کند امضای خود را معیار معرفی کند. این حالت مانع وجود مدلسازی در اجرا می‌شود.

ولی مدلسازی از مؤلف بودن افراد عبور می‌کند.

مدلسازی باید بر اساس معیارها و استانداردها اتفاق بیفتد. یعنی مجری بگوید من حداقل‌هایی از استاندارد را در اجرای خودم لحاظ می‌کنم بعد لحن و امضای خاص خودم را بر آن اضافه می‌کنم.

آیا در سال‌های اخیر مجری مؤلف داشته‌ایم؟

سؤال مهمی است و پاسخش نیز سخت است. چندین سال پیش یکی از سیاسیون گفت ما در ایران روزنامه‌نگار برجسته و ویژه نداریم. آن زمان این حرف به خیلی از دوستان مطبوعات برخورد. اما وقتی به کنه این حرف توجه کنیم می‌بینیم تحلیلی درستی است. از شما سؤال می‌کنم وقتی گفتگویی در مجله چاپ می‌شود به اعتبار مصاحبه‌کننده مجله را می‌خرید یا مصاحبه‌شونده؟

مصاحبه‌شونده.

اینکه ما هنوز یک مجری یا روزنامه‌نگار نداریم که اسم او مردم را پای تلویزیون بنشاند نه کسی که رو به رویش نشسته، خودش پاسخ سؤال شماست.

خب چرا مجریان ما نتوانسته‌اند به این مقام برسند؟

قصه از اینجا شروع می‌شود که هیچوقت تربیت حرفه‌ای وجود نداشته. قصد جسارت به هیچکدام از همکارانم را ندارم. برندسازی اتفاق نیفتاده.هیچوقت بین خودمان نمی‌گوییم امشب برنامه فلان مجری است نباید از دستش بدهیم. شاید برخی از مجریان با حاشیه‌هایی که اطرافشان ایجاد می‌شود به برند نزدیک شوند. برخی با تندی، تلخی و جسارت بیش از حد و گذر کردن از مرز پررویی خود را به برندسازی نزدیک می‌کنند اما واقعیت این است که این اتفاق ماندگار نیست و فقط فضا را برای دیگران تنگ‌تر می‌کند و برای چند صباحی نام آن مجری را بر سر زبان‌ها می‌اندازد. اجرا یک تهور نیست. اجرا لزوما با ماجراجویی و شلوغ‌بازی همراه نیست. ما هنوز به مدلی نرسیده‌ایم که مردم به خاطر مجری برنامه را ببینند. بحث خط قرمزها که دست و بال آدم را می‌بندد هم وجود دارد. اما همچنان معتقدم که با رندی چنان که حافظ رند بود می‌توان با خط قرمزها تا کرد.

کمی بدبینانه نگاه کنم. این درست است که یک مجری که تا دیروز برنامه آشپزی اجرا می‌کرده به یکباره پای گفتگو با یک شخصیت مهم سیاسی یا اجتماعی بنشیند. تخصص برای مجری چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟

آش اینقدرها هم شور نیست که کسی که مجری برنامه آشپزی بوده کرسی برنامه‌ای فرهنگی را به دست گرفته باشد اما اتفاقاتی مشابه افتاده است. من معتقدم مجری باید تخصص لازم درباره موضوع بحث را داشته باشد. اما با لفظ مجری مناسبتی که غلط است موافق نیستم. ضمن انتقادهایی که به اجرای مرتضی حیدری دارم اما ببینید که مرتضی حیدری در گفتگوی ویژه خبری هم با اقتصاددان حرف می‌زند، هم با شخصیت فرهنگی و هم با مسئولین سیاسی و اجرای موفقی دارد. آیا حیدری در همه زمینه‌ها متخصص است؟ نه. سواد لازم در هر زمنیه‌ای او را در این راستا موفق کرده. نبض برنامه را در دست می‌گیرد و اجازه نمی‌دهد مهمان جم بخورد معتقدم اگر مجری به اندازه یک اقیانوس به عمق یک بند انگشت در هر زمنیه‌ای سواد داشته باشد می‌تواند در هر برنامه‌ای موفق باشد. متأسفانه حلقه مفقوده، فقدان سواد، فقدان سواد و فقدان سواد است. برخی مجریان در فاصله سؤال اول تا دوم خوابند و نقششان بیشتر از آکسسوار صحنه نیست. برخی فکر می‌کنند هر چقدر آنتن بیشتری داشته باشند و از این استودیو به آن استودیو رفت و آمد کنند موفق‌ترند.

مطلقا می‌توانیم بگوییم هیچ جریان مثبتی در اجرا نداشته‌ایم؟ چه حرکت‌های مثبتی در طول این سال‌ها وجود داشته. چند مورد را نام ببرید.

مطلق نمی‌توانیم چنین قضاوتی داشته باشیم. شهاب سنگ‌هایی آمده و رفته است. همچنان فرزاد حسنی با «کوله پشتی»، احسان علیخانی با «ماه عسل» رضا صفدری با «تا هشت و نیم» در خاطر ما زنده‌اند. اما نمی‌توانیم بگوییم مجریانی وجود داشتند که جریان‌سازی کردند. تک‌مضراب‌هایی آمدند و رفتند. البته سریال‌هایمان هم به همین معضل گرفتارند. کدام سریال ساخته شد که در زمان پخشش خیابان‌ها خلوت شدند. مثل دهه ۶۰.

با وجود متکثر شدن رسانه‌ها و سرگرمی‌ها درست است که انتظار داشته باشیم سریالی ساخته شود که در زمان پخشش خیابان‌ها خلوت شود؟

خب ما همیشه دوست داریم نگاه حداکثری داشته باشیم. در مورد نبود جریان‌سازی در مقوله اجرا به نکته دیگری هم می‌توان اشاره کرد و آن بی‌انگیزه شدن تهیه‌کننده‌هاست. تهیه‌کننده‌ها برای اینکه دکور برنامه را ویژه کنند و یا از مجری همه‌جوره حمایت کنند انگیزه ندارند و نمی‌توانند در راستای خلق یک اتفاق حرکت کنند.

خودتان این‌روزها کجا مشغول هستید و چه برنامه‌هایی را اجرا می‌کنید؟

یک برنامه هفتگی با نام «آینه خانه» با موضوع سبک زندگی دینی در شبکه دو سیما دارم. خوشحالم که بگویم در این برنامه کمتر از پنجاه دقیقه به همراه شهاب مرادی حرف‌هالی جالبی درباره اصلاح رابطه دینی آدمی با خداوند برای مخاطب می‌زنیم و نگاه متفاوتی را به زندگی دینی خواهیم داشت. تعداد پیامک‌های برنامه بسیار جالب توجه است و مشخص می‌کند مخاطب با این موضوع و برنامه ارتباط برقرار کرده است. چند برنامه هم در رادیو دارم.

نوشته رسالت بوذری: حیدری نمی‌گذارد مهمانش جم بخورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ستاره بلادی: نوجوانان دهه شصتی «نیمرخ»، اولین و شاید هنوز هم بهترین برنامه نوجوان تلویزیون را به یاد می آورند، امیرحسین مدرس را به خوبی می شناسند و شاید اگر کمی بیشتر به عقب برگردیم، برنامه رادیویی «تا انتها حضور» هم که پنجشنبه‌ها از رادیو «ایران» با گویندگی او پخش می‌شد، می تواند به خوبی خاطره ها را قلقلک دهد و لبخند شیرینی را به لب بنشاند. این روزها اما مدرس را می توان در هر مدیومی دید. از خوانندگی تیتراژ سریال تا بازیگری و البته خواندن و انتشار آلبوم موسیقی هم که جای خود دارد و عرصه اجرا که اصلا خانه اول اوست.

نمی توان انکار کرد که ساحت هنر محدودیت پذیر نیست و نمی توان کسی را از ورود به هر شاخه آن منع کرد و چه بسا کسی توفیق تجربه صحیح انواع مختلف آن را داشته باشد، اما تاریخ ثابت کرده چهره های شاخص هر عرصه تنها در همان یک مورد فعالیت داشته اند. شاید امیرحسین مدرس به درخشیدن های همچون ماه فکر نمی کند و تنها خواسته  مثل یک ستاره دنباله دار سرتاسر آسمان هنر را دور بزند و همین که گاهی، ردی از خود بر جا باقی گذاشته باشد، او را کفایت کند. با او درباره تنوع کارنامه این روزهایش حرف زدیم تا بدانیم حدس مان درست بوده.

چرا اینقدر در تلویزیون کمرنگ شده اید؟

امیرحسین مدرس: دو دلیل دارد. یکی اینکه در این چند سال، غیر از چند برنامه شاخص مثل «مردم ایران سلام» که در اواخر پخش آن، یعنی نزدیک به یک سال آخر، اجرایش می کردم یا «پارک ملت»، بسیاری از برنامه های تلویزیونی بی‌مایه شدند و من هرگز به خودم اجازه نمی‌دهم که خودم را در روند چنین برنامه هایی قرار بدهم. برنامه هایی که فقط آنتن را پر می‌کنند و هدفشان وقت گذرانی است. این برنامه ها نه به من به عنوان گوینده و مجری چیزی یاد می‌دهند و به تجربه ام اضافه می‌کند نه به آگاهی و دانش مخاطبم چیزی می‌افزاید. دلیل دوم این است که دیگر رادیو من را به عنوان یک نیرو و گوینده جذب کرده و در قانون رادیو گوینده‌ها حق اجرای تلویزیونی ندارند، مگر اینکه برای حضور گوینده‌ای به عنوان مجری در تلویزیون از طرف مدیران هماهنگی‌ صورت بگیرد.

 در چند سال اخیر بیشتر سرگرم بازیگری شدید. محض تنوع بود یا دلیل دیگری داشت؟

مدت هاست که اجرای تلویزیونی ندارم اما در عرصه بازیگری حضور دارم. فیلم و سریال از من زیاد پخش شده. مردم ما رادیو گوش می‌دهند و فعالیت من در حال حاضر بیشتر متمرکز به رادیو است.

با وجود اینکه شخصیت هنری شناخته شده‌ای هستید، زندگی هنری و حرفه ای کم حاشیه‌ای دارید. فکر می‌کنید چطور می‌شود از حواشی‌ که معمولا برای شخصیت های هنری و رسانه‌ای بوجود می‌ آید دوری کرد؟

من دنبال زندگی خودم هستم! تمام تمرکزم روی زندگی خودم است و کاری که دارم انجام می‌دهم. دنبال حاشیه نیستم.

بزرگترین اتفاقی که از زندگی شخصی شما به  رسانه‌ها و مطبوعات راه پیدا کرد، مسئله بیماری شما بود.

بله. دقیقا، آن هم خیلی مشهود بود. یعنی من در مدتی کوتاه به شدت وزن کم کردم. این برای همه عجیب بود و راجع به این سوال می‌کردند.

شما را قبل از مجریان  نسل جدید می شناختیم. اساسا شهرت برای مجریان به واسطه اینکه خودشان را به مردم نشان می دهند مقوله خاص تری نسبت به چهره های هنری دیگر یا ورزشی است. قبول دارید؟

خوشحالم به خاطر اینکه مورد احترام مردم هستم. آنان با من احساس بیگانگی نمی‌کنند. خیلی زود با جامعه ارتباط برقرار می‌کنم. مترو سوار می‌شوم. تاکسی سوار می‌شوم. اتوبوس سوار می‌شوم. در مجامع مختلف که مردم حضور دارند، مثل قهوه خانه‌ها، رستوران‌ها، ساندویچ فروشی‌ها، فروشگاه‌ها و مراکز خرید روزانه حضور دارم و بین مردم زندگی می‌کنم. از مردم فاصله نمی‌گیرم. خدا را شکر می‌کنم که مردم به من محبت دارند و از نزدیک با من ارتباط برقرار می‌کنند.

هیچ وقت به برنامه سازی فکر کردید؟

قبل از این برنامه زیاد ساختم ولی در این شرایط خیر. هر طرحی که می‌دهم می‌گویند در اولویت نیست. معلوم می‌شود اولویت رسانه همین برنامه های بی‌مایه ای‌ است که دارند می‌سازند. پس بگذارید بسازند. خودم را مسئول می‌دانم در مقابل مخاطب و وارد چنین فضایی نخواهم شد.

 در سال های دور، مجریان تلویزیون تا چه حد می توانستند لحن انتقادی داشته باشند؟

من  برنامه‌ای اجرا می‌کردم به نام «چراغ خاموش». یک برنامه زنده چالشی با رویه انتقادی که از شبکه یک پخش می‌شد. مهمان های این برنامه همه از رده‌های بالای مدیریتی در سراسر کشور بودند. از معاون وزیر و فرمانده نیروی انتظامی‌ تا مدیران کل و استانداران. در آن برنامه ادب رعایت می‌شد و انتقادهای تندی هم، به شیوه ای که گفته شد صورت می‌گرفت تا جایی که به تغییر برخی از این مدیران انجامید.

 نظر شما راجع به ستاره سازی چیست؟ خیلی از مجریان ما در بهترین ساعت های سال مثل لحظه تحویل سال یا دقیقه‌های افطار، برای ساعت ها اجرای زنده دارند و از چهره های نسبتا شناخته شده دعوت می کنند و این به نوعی ستاره سازی محسوب می‌شود.

ما برای اینکه مخاطبمان را جذب کنیم و آبروی رسانه حفظ بشود و ریزش مخاطب نداشته باشیم و آمار بیننده ها را بالا ببریم، مجبور می‌شویم که ستاره‌ها را دعوت کنیم و در قبالش هزینه های مالی بسیار زیادی بپردازیم. یک بازیگر مطرح، برای حضور چند دقیقه‌ای در لحظه سال تحویل، میلیون‌ها تومان پول می‌گیرد. این میلیون‌ها تومان می‌تواند خرج مفاهیم و غنای همان برنامه بشود که ما مجبور نشویم از این ابزار استفاده کنیم.

این برنامه ها مورد استقبال و پسند مخاطب تلویزیون قرار می‌گیرد؟

نه الزاما. موضوعات این‌ چنینی می‌توانند در قالب گزارش در کنار متن اصلی برنامه مطرح شوند. نه اینکه به این شیوه  از ابزار چهره یک بازیگر استفاده شود. برای اینکه مثلا ازیک چهره که حرف زدن عادی خودش را بلد نیست بپرسیم شما در لحظه تحویل سال چه حالی داری؟ خوب هرکسی یک حالی دارد! یا خانم شما چه غذایی درست می‌کند؟ چه غذایی دوست دارید؟ این سوال‌ها یعنی چه؟ به چه درد مردم می‌خورد!؟ من نمی‌دانم این چه جاذبه ای دارد. اگر بحث چهره مطرح است خوب عکس بازیگران را بردارید و نشان بدهید. از نظر من آدمی‌ باید میهمان باشد که بتواند راجع به موضوعی صحبت کند و اتفاقا به غنای برنامه کمک کند و چیزی به مخاطب اضافه کند.

این برمی‌گردد به بحث همیشگی بین عامه پسند بودن و غیر عامه پسند بودن. برنامه هایی که درباره شان حرف می‌زنیم خیلی عامه پسند هستند و این ویژگی یک برنامه رسانه‌ای محسوب می‌شود.

یکی از وظایف رسانه در همه جای دنیا این است که ذائقه مردم را تغییر بدهد. این تغییر در هر دو حالت ممکن است. رسانه می‌تواند ذائقه مخاطب را به پایین‌ترین درجه برساند یا اینکه کم کم شروع کند به ذائقه سازی و اعتلا و تربیت ذائقه مخاطب. آن زمان است که ما می‌توانیم بگوییم جامعه ما به لحاظ فرهنگی اعتلا پیدا کرده است. بازیگری که یک کتاب نمی‌خواند چرا باید بیاید بشیند در یک برنامه تلویزیونی؟ آن‌وقت می‌گوییم چرا سرانه مطالعه در کشور ما پایین است. این‌ها یک زنجیره به هم پیوسته است.

موجی که اخیرا در رسانه اتفاق افتاده و برنامه ها به سمت دعوت کردن از آدم‌های معمولی رفتند که تجربه خاصی در زندگی خود داشته اند، چه طوراست ؟

با دعوت کردن این نوع مهمان ها بر اساس این ویژگی که گفتید موافقم. این چیزی است که می‌تواند به دانش مردم اضافه کند. با شنیدن تجربه یک آدم و آشنایی با زندگی او کاملا موافقم.

مجری در یک برنامه مجری محور، چقدر حق دخالت در سیاست گذاری برنامه و تعیین اولویت‌ها را دارد؟

خیلی تاثیر دارد. به هر حال مجری و گوینده ویترین برنامه است. پشت این ویترین یک اتاق فکر قرار دارد که آن گروه‌ تحقیق، اهداف، گزارش ها و سرخط ها را تعیین می‌کنند و در اختیار مجری قرار می‌دهند و باقی ماجرا توانایی مجری است که باید برای کسب اطلاعات جدید در مورد موضوع و کشف مطالب تازه ای که دستش را در اجرا پر کند، تلاش داشته باشد.

 درحال حاضر برنامه‌های زیادی ساخته می‌شود که مجری و تهیه کننده یک نفرند.

این آفت رسانه است. چون مجری در این جایگاه یا باید حواسش به عوامل برنامه باشد یا به تایم گزارش‌ها، یا به اجرایش. اینها با هم تداخل پیدا می‌کنند.

 بهترین زوج هنری شما چه کسی بود؟

در موسیقی رضا عطاران. که سه کار با هم داشتیم. در اجرا هم طبیعتا حسین رفیعی بهترین پارتنر بوده برای من تا الان. در بازیگری هم خیلی بازیگر‌ها بودند که من لذت بردم از اینکه مقابل هم بودیم. مثل شهاب حسینی، خانم رویا تیموریان، سید مهرداد ضیایی، حسن پورشیرازی، مهدی هاشمی و خیلی از دوستان دیگر.

 در این طیف گسترده از نقش های منفی و مثبتی که داشتید، کدام یکی از شخصیت های داستانی که بازی کرید به شخصیت شما نزدیک ترند؟

شخصیت کمیسر شهیدی در «خاطرات مرد ناتمام» به من خیلی نزدیک است  و شخصیت سید مرتضی کاظمی‌ در تله فیلم «مسافر ارغوان» که یک روحانی بود.

 ازاینکه در فیلم «یوسف پیامبر» بازی کردید راضی اید؟

بله. با وجود تمام انتقادهای جدی‌ که به فیلمنامه و قصه دارم و با کارگردان مطرحش هم کرده ام، به لحاظ اینکه یک کار تاریخی مورد پسند مردم انجام دادم راضی‌ام. به قصه حضرت یوسف و در کل قرآن علاقمند هستم، قطعا اگر به آن زمان برگردم و پیشنهاد این نقش را بگیرم باز قبول می‌کنم.

تلویزیون ما  چقدر پتانسیل برنامه‌ها و اجراها و سریال‌های مذهبی را دارد؟

مهم نحوه اجرا و ارائه مفاهیم در برنامه‌های مذهبی است. ما در برنامه سازی مذهبی مشکل داریم. من در این سال‌هایی که برنامه مذهبی اجرا کردم سعی کردم از ظاهر سازی و سطحی نگری پرهیز کنم. با اینکه اعتقادات مذهبی محکم و سختی برای خودم دارم ولی اعتقاد شخصی من رسانه‌ای نیست و با این نوع ارائه مذهب در رسانه به شدت مخالفم. باید زبان روز را پیدا کنیم. اینکه منبر را در تلویزیون ببریم کار به شدت غلطی است. منبر یک رسانه جداست و تلوزیون یک رسانه جدا. هر کدام لوازم و ابراز و اقتضائات خود را دارد. باید از زبان روز و تکنیک‌های روز برای بیان هر مفهومی‌ استفاده کرد.

 در این مورد نمونه‌ای دارید؟

چیزی چشمگیر یادم نمی‌‌آید. اتفاقاتی افتاده ولی به سرعت تغییر کرده و به حالت قبل برگشته. خیلی برنامه برجسته مذهبی‌ یادم نیست که بگویم این درست است.

 چند سالی است گوینده‌های رادیو خیلی علاقمند به بازیگری یا اجرا شدند. مسئله حضور هنرمند‌های رادیویی در تلویزیون و برعکس را چطور ارزیابی می‌کنید؟

من فکر می‌کنم اگر کسی توانایی اجرا و گویندگی و بازیگری را دارد باید این کار را بکند. مجری‌ای که بتواند خوب بازی کند باید بیاید و بازی کند. بازیگری که بتواند خوب اجرا کند، باید بیاید و اجرا کند.

این باعث کم شدن تنوع هنرمند‌ها نمی‌شود ؟

در همه دنیا عرصه برای ورود و کسب تجربه برای آدم‌های مختلف باز است. البته به شرط توانایی.

 در ایران عرصه برای ورود به حوزه های هنری چقدر باز است؟

خیلی کم و این اشتباه است. البته معنای حرف من این نیست که هر کسی که دلش بخواهد تاکید می‌کنم، دلش بخواهد؛ بیاید و عرصه های مختلف هنری را تجربه کند.   شرط لازم توانایی است و این توانایی شاخه های مختلفی دارد. صرف اینکه یکی در جمع خانواده خوب لطیفه تعریف می‌کند معنیش این نیست که بازیگر باشد.یا کسی که مثلا خجالت نمی‌کشد اصلا دلیل خوبی نیست برای اینکه بازیگر خوبی باشد یا اجرای موفقی داشته باشد. خیلی چیزها هست که باید در یک نفر جمع بشود تا توانایی معنا پیدا کند.

برنامه‌های تلویزیونی ماهواره ثابت کردند که بیننده‌های ما، بی نهایت تشنه آموزش دیدن در زمینه‌های مختلف موسیقی هستند، چرا یک اتفاق آموزشی در تلویزیون به شکل یک مسابقه یا یک آکادمی‌ نمی‌‌افتد؟

مسئله خیلی ریشه‌ای تر از این حرف‌هاست. موسیقی در مملکت ما بخاطر احکام شرعی‌ که وجود دارد بلاتکلیف است. در مورد موسیقی بین خود صاحبنظران شرع هم اختلاف دریافت و نظر وجود دارد و ما در مورد حکم شرعی موسیقی به یک اجماع و یک اتفاق نظر نرسیده‌ایم. این بلاتکلیفی ترسی را بوجود می‌‌آورد. آن هم نه در بین مردم. فقط در بین مدیران. مردم موسیقی خوب را می‌شنوند، از آن لذت می‌برند و خروجی یک موسیقی خوب ، یک حال خوب است و پیشرفت اخلاقیات.

 بهترین دوست شما چه کسی بوده ؟ کسانی که اگر نبودند شما الان در این جایگاه نبودید.

در مقاطع مختلف دوستان خیلی خوبی داشتم  و نمی‌توانم یک نفر را نام ببرم. ولی باید یاد کنم از کسانی که خیلی از من بزرگتر هستند. در درجه اول از همه کتاب‌هایی که تا الان خواندم یاد می‌کنم و نویسندگان آنها. چه شعرا و نویسندگان کلاسیک و چه کسانی که در عصر حاضر آثاری منتشر کردند و من آنها را مطالعه کردم. اینها بهترین دوستان منند. دوستانی که شاید خیلی از آنها را ندیدم. در حوزه حرفه‌ام از خیلی از آدم‌ها باید نام ببرم. از مسعود فروتن که هنوز که هنوز است از او یاد می‌گیرم. از علیرضا رضا داد باید نام ببرم. علیرضا رضا داد کسی بود که در حوزه شعر من را تشویق کرد و در تلویزیون سمت‌های مختلفی داشت در زمان های مختلف و در حوزه اجرا و بازیگری خیلی من را تشویق کرد. از ساعد باقری در حوزه شعر. مرحوم قیصر امین پور. سید حسن حسینی. جواد محقق. به سید مهدی شجاعی در حوزه ادبیات و نگاه ادبی به مذهب و تفکر دینی مدیونم.از  دکتر علی‌اصغر حلبی که استاد دانشگاه و محقق هستند بسیار سپاسگزارم. از جلال رفیع خیلی ممنونم و همچنین از دوستان خوب دیگرم که فرصت ذکر نامشان نیست.

نوشته تلویزیون امروز، دیگر چیزی به من اضافه نمی‌کند/ خاطره خوش همکاری با عطاران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.