امیر صدری درباره طرح پخش بازی‌های جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ در سالن‌های سینما به سوره سینما گفت: گویا هنوز با اجرای این طرح موافقت نشده، اما اگر محقق شود در یک نگاه کلان، تصمیم بدی نیست. اینکه بتوان فارغ از چگونگی روش و شیوه، مردم را به سینما آورد و از ظرفیت‌های خالی سالن‌ها استفاده کرد، اتفاق خوبی است. بدیهی است اگر قرار باشد فیلمی در یک سانس با ۵۰ تماشاگر روی پرده برود و با جایگزین شدن یک مسابقه زنده فوتبال در همان سالن ، ۵۰۰ نفر صندلی‌ها را پر کنند جای خوشحالی است. چنین طرحی تا حدی باعث جمع کردن جوانانی با علائق یکسان می‌شود و این دور هم بودن‌ها و تخلیه انرژی مفید است، اما در خلال این تصمیم باید یک واقعیت منفی را هم بپذیریم و آن اینکه سینمای ما و فیلمهایمان قدرت جذب مخاطب را ندارند.

وی افزود: چندی پیش برنامه تلویزیونی «هفت» آماری ارائه داد که اصلا خوشحال کننده نبود. کمترین سرانه سینما در جهان مربوط به کشور ماست و در کشوری با این سطح از گستردگی تنها ۲۵۰ سالن سینمایی وجود دارد، حال آنکه همین تعداد اندک را هم نمی‌توانیم پر کنیم و این واقعا فاجعه است. در صورت اجرایی شدن طرح پخش فوتبال در سالن ها، من برای سینماداران خوشحال خواهم بود، اما همه می‌دانیم که این شادی دیری نمی‌پاید و با تمام شدن این دوره از مسابقات جام جهانی، شور و حال فروکش می‌کند.

این روزنامه‌نگار درباره جداسازی جنسیتی در طرح پخش فوتبال در سالن‌های سینمایی نیز توضیح داد: به طور کلی هر گاه محدودیتی برداشته شود، اتفاق مثبتی شکل گرفته و این به نفع همه است. ما شاهد هستیم که در سالن‌های والیبال یا بسکتبال که ورود بانوان آزاد است، فضای لطیف‌تری نسبت به استادیوم فوتبال وجود دارد و تماشاگران فارغ از افراطی گری و نابه هنجاری یک مسابقه ورزشی را تماشا می‌کنند. بالاخره برای فرهنگسازی در زمینه مسابقات ورزشی باید از جایی شروع کرد و شروع طرح از یک سالن شمال شهری می‌تواند به سالنی در جنوب شهر و بعد هم سینماهای شهرستانی راه پیدا کند و … اما همانطور که گفتم اینگونه طرح‌ها برای سینمای ایران ارزشی پایداری به همراه ندارد و بیشتر به نفع ورزش است.

امیر صدری در پاسخ به این سوال که آیا صرف حضور مردم در سالن‌های سینما آنان را با اصل تماشا کردن‌های دسته جمعی و فیلم دیدن‌های همگانی آشنا نمی‌کند، گفت: این توجیه است که طراحان چنین طرح هایی به زبان می‌آورند که شاید حتی صحیح هم باشد، اما آیا با چنین رویدادهای موقتی و فصلی، سینما در سبد کالای مردم قرار می‌گیرد؟ بهتر نیست ما چیزی به اسم یارانه فرهنگی هم داشته باشیم و سوبسیدهایی برای سینما و … در نظر گرفته شود؟ جام جهانی فوتبال یک اتفاق دوره ای و چهارسال یک بار است و حتی اگر تاثیری هم در زمینه ترغیب مردم برای سینما رفتن داشته باشد، دیرپا نیست. آیا می‌توان قبول کرد کسی که برای تماشای بازی دو تیم فوتبال به سالن سینما می‌آید تا قبل از آن تاریخ هرگز به فیلم دیدن در سینما فکر نکرده باشد؟ چنین برداشت‌هایی ساده انگارانه است و باید برای اصل سینما فکر اساسی‌تر داشت.

نوشته تماشای فوتبال در سینما ارزش پایدار نیست/ فیلم‌ها قدرت جذب مخاطب ندارند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«دربند» فیلم خوبی بود،بعد ازن فس عمیق همه ناخود آگاه می‌آیند تا شاهکاری را زا پرویز شهبازی ببنیند.اگر با پیش ذهنیت سراغ فیلم بیایید،شاید فیلم شاهکاری نباشد،اما از نظر من فیلم خوبی بود و آموزه‌های اخلاقی پنهانی که داشت خیلی بهتر و بیشتر از فیلم‌هایی که ادعای اخلاقی بودن و پیام رسان بودن را دارند تاثیر گذار است.این فیلم رو حرف نزده بود و پیام‌های خودرا در چندین لایه پیچیده بود و به تماشاگر نشان می‌داد.از این نظر من این فیلم را دوست داشتم.

دو چرخش ناگهانی در فیلمنامه وجود داشت که خوب درآمده بود و بازی بازیگران هم در حد قابل قبولی بود.در مورد سوالی که درباره نازنین و ساده لوحیش مطرح است باید بگویم که نازنین «دربند» جاهایی هم زرنگی‌های خاص خودش را داشت.بالاخره دانشجوی پزشکی ساده لوح نیست،مثلا می‌رفت سراغ پاسپورت همخانه‌اش اما در قاموس نازنین نمی‌گنجدی که بی معرفتی ببیند و شاید تا این اندازه بی معرفتی را نمیتوانست متصور باشد.

بزرگترین گره داستانی این فیلم این است که یکی از شخصیت‌ها تا لحظات آخر فیلم کد گذاری نمی‌شود و مشخص نمی‌شود که چه کسی است اما بالخره در دو هفته دیالوگ‌هایی که بین شخصیت ‌های رد و بدل می‌شود یکی به آن اشاره می‌کند.به نظر من تنها ایراد فیلمنامه این است.این نمی‌شود که تا دیروز شخصیت زارعی از نازنین می‌خواهد که با او قرار بگذارد،اما فردا دم در خوابگاهش می‌آید و می‌پرسد که پسر من کجاست؟به نظرم نمیتوان یک شخصیت را نود دقیقه پنهان کرد و کسی هم به آن اشاره نکند،بعد با همان شخصیت گره داستان را باز کرد.

در مورد پایان بندی فیلم هم باید بگویم که زمانی بود که ما پایان‌های کلیشه‌ای داشتیم،بعد اینقدر آمدند و به ما پایان‌های نیمه باز دادند که از حد فراتر رفتند،هوشیاری شهبازی در این بود که هوشمندانه پایان را بست.بعضی می‌گویند که می‌توانست در لحظه تصادف پسر زارعی فیلم تمام شود،اما به نظر من این پایان بندی بهتر بود.

بازی‌های فیلم در حد قابل قبولی بود،پگاه آهنگرانی و نازنین بیاتی کار خودشان را خوب انجام داده بودن،ولی احمد مهرانفر می‌توانست بهتر باشد،پرویز شهبازی از بازیگران جوان خوب بازی می‌گیرد و بازی چهره‌های کمتر شناخته شده در این فیلم قابل قبول بود.

در پایان به نظر من «دربند» زاییده دورانی است که در آن ساخته شده،وقتی ما اینقدر در مورد مادی گرایی در جامعه حرف می‌زنیم،باید فیلم‌هایی هم مانند «دربند» ساخته شود،تمام مشکلات شخصیت‌های فیلم از مسائل مالی نشای می‌‌شود،اما «نفس عمیق» در مورد بی هدفی نسلی از جوانا جامع بود و پنج سال پیش ساخته شد.الان همه چیز متر و معیار مادی گرایی دارد و آن بی هدفی کمرنگ تر است.«دربند» حرف امروز را می‌زد و از لحاظ کیفیت و ضربه زنندگی بسیار خوب بود.این فیلم ان‌شالله اکران خواهد شد و اگر مشکلی برای اکرانش پیش بیاید واقعا اشتباه است،این فیلم آموزه‌های دینی داشت که خیلی بهتر از فیلم‌هایی که ادعای چنین آموزه‌هایی دارند به مخاطب انتقال یافته بود.

نوشته بعد از «نفس عمیق» همه انتظار دارند شاهکار ببینند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.