بدون تردید این رویداد سینمایی که برآمده از سال‌های آغازین دفاع مقدس است، قدیمی‌ترین جشنواره سینمایی انقلاب اسلامی است. قدمت جشنواره فیلم مقاومت به بیش از سه دهه می‌رسد و این جشنواره یکی از جشنواره‌های جریان‌ساز سینمایی کشورمان به حساب می‌آید.

مهم‌ترین نکته‌ای که جشنواره مقاومت را از دیگر جشنواره‌های رنگارنگ داخلی و حتی بین‌المللی ممتاز و منحصربفرد می‌سازد رویکردها و نگاه استراتژیکی است که این حرکت دنبال می‌کند تا جایی که هویتی فراتر از یک فستیوال متداول پیدا کرده و به نهالی بدل شده تناور، رشدیابنده و پویا. یا نهادی جریان ساز و حرکت آفرین که نقشی اجتماعی در مقیاس گسترده را پیگیری می‌نماید و در سال‌های اخیر با جذب سینماگران مستقل دنیا و حمایت از جریان سینمای انقلابی منطقه به یک پایگاه فرهنگی نزدیک شده است.

دست گذاشتن روی حساس‌ترین و ملموس‌ترین موضوعات ملی و بین‌المللی بی واهمه از ملاحظات و مصلحت اندیشی‌های کاسبکارانه سیاسی، فراگیری گستره مفاهیم عام‌تر مقاومت، دعوت و مشارکت فیلمسازان صاحب نام دنیا و منطقه همچون: مایکل مور، الیور استون، نجدت انزور، باسل الخطیب، عماد برناد و ده‌ها سینماگر دیگر-  اهتمام ویژه به موضوع شهدای مدافع حرم، نکوهش تروریسم و صهیونیسم، توجه به بیداری اسلامی و مسائل اخلاقی و ارزشی و نقد امپراطوری رسانه‌ای نظام سلطه این جشنواره را واقعی تر، به جبهه فرهنگی نظام و انقلاب بدل کرده و با تحرک و روحیه فعالی که در ساختار و محتوای آن دیده می‌شود پا به پای میادین و سنگرها به پایگاه فرهنگی جبهه مقاومت شبیه شده است.

در دنیایی که در جشنواره‌های مختلف جهانی جایی برای فیلمسازان ارزشی- انقلابی و مستقل نیست جشنواره مقاومت می‌تواند تریبونی برای معرفی و دیده شدن آثار این دسته از فیلمسازان باشد تا به واسطه آن سینماگران دیگر هم تشویق شوند تا به این سمت روی آورند و مجالی شود برای فیلمسازانی که در حوزه مقاومت فعالیت می‌کنند و در سایر جشنواره‌هاکه سیاست گذاری‌های خاص خود را دارند به آنها فرصت هنرنمایی داده نمی‌شود.

وقتی کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی دنیا در پوشش توسعه صنعت سرگرمی‌سازی پیچیده‌ترین انتظارات سیاسی و امنیتی غرب را تأمین می‌سازند و بسترساز و پیاده نظام تفکر استعماری هستند و وقتی فستیوال‌های پرهیاهو و پر زرق و برق در صدد سوددهی رندانه گرایشات سینمایی به سمت اندیشه جهانی سازی و امحای هویت‌های ملی ملت‌های مستقل حرکت می‌کنند جایگاه و رسالت جشنواره‌ای مانند مقاومت سخت و سنگین‌ تر می‌شود.

و بی دلیل نیست که از قلب آمریکا و اروپا هم فیلمسازان مستقل آثارشان را از مسیر فراخوان‌ها به این جشنواره ارسال می‌کنند.

تقویت جشنواره فیلم مقاومت و استمرار آن باعث می‌شود خیلی از فیلم سازان مستقل و ضد استعمار در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین که جایی در جشنواره‌های بین‌المللی غرب ندارند به این جشنواره بیایند و به پایگاهی  برای  تبادل نظر و اندیشه این فیلم سازان مستقل تبدیل شود .

اخیراً یکی از سیاسیون در همین رابطه تعبیری جالبی به کار برده است به این مضمون:  اگر ما پنجره‌ای رو به جهان باز نکنیم دیگران این پنجره را باز می‌کنند مثل این کاری که تا به امروز انجام داده اند. آن‌ها از طریق «کن» و «اسکار» ارزش‌های خودشان را به کشورهای جهان سوم و ایران تحمیل می‌کنند ما هم باید انسان‌های آزاده و مستقل را پیدا کنیم و تریبونی برای آن‌ها شویم.

پس جشنواره مقاومت می‌تواند همان تریبون و همان پنجره‌ای به جهان خارج باشد از دریچه سینما.

نوشته جشنواره مقاومت، پاتوق سینماگران انقلابی/ از آسیا و آفریقا تا آمریکای لاتین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.