یادبودی از داوود رشیدی

بهروز افخمی در ابتدای این برنامه درگذشت داوود رشیدی، بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون را تسلیت گفت و یاد او را گرامی داشت.

حرف های عجیب مهران غفوریان از تجربه بازی در کمدی های سخیف

برنامه «هفت» در این هفته میزبان فریدون حسن پور و مهران غفوریان، کارگردان و بازیگر فیلم سینمایی «ناردون» بود. غفوریان در این برنامه با ابراز تاسف از بازی در فیلم های کمدی سخیف در سال های قبل در سینمای ایران، گفت: خوشحالم که در فیلم «ناردون» بازی کردم و بسیار این اثر را دوست دارم. «ناردون» اولین فیلم جدی من از جنس کمدی موقعیت است که تاکنون روی پرده رفته است و بنا دارم دیگر در فیلم های کمدی سخیف بازی کنم.

وی در تشریح کمدی های سخیف گفت: در سال های قبل نسخه هایی از فیلم های کمدی در ایران رواج داشت، که شاید نسخه های اول این فیلم ها خوب می فروخت اما فیلم های بعد نظیر قسمت دو و سه همین فیلم ها تولید می شد. این فیلم ها، فیلم های کم خرج و کم دردسری بود که گاهی در ۱۰ روز و یک هفته تولید می شد و همگی از یک تم مشابه خواستگاری یک دختر از پسر برخوردار بود.

از حرکات موزون تا سناریونویسی بازیگر برای فیلم!

غفوریان گفت: اغلب فیلم های کمدی سخیف سال های قبل، فیلم هایی با فیلمنامه ضعیف و بی نمک بودند که طنز آن بر پایه نمک خود افراد بود. و بعضا بر پایه شوخی های دمه دستی و فحش های رکیک سوار بود. جالب آنکه کارگردان ها از ما کمدین ها انتظار داشتند که سناریو بنویسیم و شوخی به آن اضافه کنیم!

این بازیگر در افشاگری عجیبی ادامه داد: حرکات موزون به نماد دائمی این فیلم ها تبدیل شده بود. و گاهی از نمونه موفق بازی من را در یک فیلم می خواستند عینا آن را تکرار کنم و این خیلی برای من عجیب بود! این شیوه بازی در سینما که من مجبور بودم به آن تن بدهم، باعث می شد گاهی انقدر خسته از سر صحنه به خانه می آمدم که انگار کارگری بوده ام!

ماجرای گریه غفوریان سر صحنه یک فیلم

وی در ادامه با نقل خاطره ای ادامه داد: من مقید به گوش کردن حرف های کارگردان سر صحنه هستم. اما در یکی از فیلم ها یک بار کارگردان از من خواست یک سکانس کامل را برقصم و من قلبا دوست نداشتم. اما خیلی خوب رقصیدم اما شب که به خانه بازگشتم از شدت ناراحتی گریه کردم!

غفوریان گفت: اگر فیلمنامه و قصه ایجاب می کرد که من آنجا برقصم اصلا ناراحت نمی شدم اما کارگردان صرفا برای پرکردن فیلم خود و جذابیت آن این خواسته را داشت! و این نمونه بازی کارگری بود.

مناظره دو منتقد محافظه کار و رادیکال!

«هفت» در بخش انتهایی خود شاهد مناظره سینمایی دیگری بود. هوشنگ گلمکانی و مسعود فراستی، دو منتقد معروف و پیشکسوت سینما درباره جریان نقد در سینمای ایران با یکدیگر به گفتگو نشستند.

گلمکانی در ابتدای این گفتگو گفت: علت حضورم در «هفت» حرف های غلطی است که در قسمت گذشته این برنامه درباره مجله «فیلم» زده شد و امیدوارم پشیمان نشوم. با این اوضاعی که در جهان و اطراف ما هست، جنجال و حاشیه برای سینمای ما سم است. رسانه ای مثل تلویزیون بخاطر وسعت فراگیری اش باید همواره از جنجال و حاشیه دوری کند و نظیر نشریات زرد به این مسائل دستاویز نشود.

گلمکانی: «هفت» به دنبال جنجال آفرینی ست

وی افزود: برنامه «هفت» همواره این گونه بوده است و البته در دوره جدید بیشتر شده است و مدام به دنبال ایجاد حاشیه است. مگر در سینما جنجال کم داریم؟ اگر به دنبال جذابیت برنامه هستیم بهتر است از حاشیه استفاده نکنیم. کسانی هستند که اساسا علاقه ای به سینما ندارند و دوست ندارند چیزی به اسم سینما در مملکت باشد. ته ذهن شان این است که خیلی از کشورها سینما ندارند و چه می شود که ما هم سینما نداشته باشیم؟! این برنامه نباید به این افراد کمک کند.

فراستی: نقد در فضای محافظه کاری، واکنشی ست

در ادامه مسعود فراستی گفت: نه من و نه بهروز به دنبال ساخت حاشیه نیستیم. اما تو روحیه به شدت معتدل و محافظه کار داری که از همین انتقادت به برنامه و مدیریت ۳۴ ساله ات در نشریه «فیلم» مشخص است. من نه در این «هفت» و نه در دوره های پیشین آن به دنبال حاشیه سازی نبوده ام. اما شاید پس از حرف هایم حاشیه ایجاد شده است.

وی با بیان آنکه فضای مدیریت سینمای ما فضای نقد، شفافیت و صراحت نیست، خاطرنشان کرد: اگر ما تن بدهیم این دوستان فرهیخته ما هم همین را می خواهند. وقتی سینما منهای سرگرمی، شادابی، نقد و همه این شلوغی های طبیعی باشد، می شود همین سینمایی که عده ای مسئولین را خوش می آید و در آن حیات و زندگی و نقد تند نیست. نقد نیز در چنین فضای غیرعادی ای، گاها واکنشی می شود. واکنش به این عبوسی، دروغ و فرهیختگی کاذب!

گلمکانی: عده ای می خواهند مرا به شجاعت طلبی دعوت کنند؛ اما من محافظه کارم!

در ادامه گلمکانی گفت: ایراد من با این حرف های تو منافات ندارد. من از دهه شصت می گفتم ما زندگی طبیعی نداشتیم. مردم برای سرگرمی سینما می روند و آن زمان عده ای تلاش داشتند که بگویند سینما تنها برای تفکر است. در سال های اخیر عده ای خواستند ما را به شجاعت طلبی دعوت کنند، اما من نمی خواهم وارد شوم، بله من محافظه کارم. شاخ و شونه نمی کشم. توی فراستی ممکن است بواسطه کلمه ای که جلوی دوربین می زنی، تنش و حاشیه زیادی برای سینما ایجاد می کنی که اگر هدفت همین حاشیه سازی است که موفق شده ای و اگر نیست چرا باید این انرژی را الکی تلف کنیم؟ شاید این لفظ را ما پای میز بیلیارد بگوییم اما در جلوی دوربین زنده باید دقت کنیم!

فراستی: نقد شرح حال منتقد است

مسعود فراستی در پاسخ این اظهارات بیان داشت: من یک بار جمله مشابه ای درباره فیلم دیگری بکار بردم اما این عین نقد بود. این نبوده که من یک کار آوانگاردی کرده باشم. این که نقد از این وضعیت لوس بی خاصیت تبدیل به یک چیز اثرگذار شود، اتفاقی است که باید بیافتد. نقد به دنبال تغییر و تاثیر است. نقد تنها به دنبال آموزش نیست و منهای منتقد نیست. نقد به قول خودت شرح حال منتقد هم هست. اگر اینطور است لحن هوشنگ در نقدش می آید.

گلمکانی: جامعه ایران به چندین فراستی نیاز دارد!

گلمکانی ادامه داد: فراستی! من خیلی از نظرات تو را قبول دارم. اصلا به نظر من جامعه نقد ایران به کسی مثل مسعود فراستی نیاز دارد. حتی به نظرم به چند نفر مثل تو نیاز دارد. اما مسئله چیز دیگری است. یک اینکه تو در تلویزیون داری حرف میزنی و برای مخاطبان الگوی نقدی و این میزان نقد درباره همه فیلم ها بد است. من گاهی فکر می کنم تو از دیدن فیلم اصلا لذت نمی بری. همیشه همه فیلم ها از نگاه تو بداند، درنیامده اند و مقوا اند.

فراستی با بیان آنکه این جمله را مهرجویی نیز درباره من گفت، ادامه داد: این یعنی چی؟ یعنی من از تماشای اغلب فیلم ها لذت نمی برم. تو از یک فیلم لذت می بری مثل «اشک ها و لبخندها»، این از نظر من اصلا بد نیست! اما من لذت نمی برم. در عین حال فیلم هایی هم بوده است که من را به لذت برسانند. در مواقعی که فیلم من را به لذت نمی رساند، لذت نقد جایگزین آن می شود.

گلمکانی با بیان آنکه من سلیقه تو را به رسمیت می شناسم، افزود: بالاخره آدم هایی هستند که وسواس اند و تو آنقدر سخت گیر هستی که تعداد اندکی از فیلم ها تو را به شگفت می آورند. اما من نمی دانم ترویج این نوع از نگاه در جامعه آن هم در جامعه پریشانی که امروز داریم، چقدر درست است؟

این منتقد افزود: من با لحن نقدهای فراستی مخالفم. این تکرار نفی، تکرار منفی بافی، تکرار درنیامده و… اینها را خنثی می کند و این دافعه سبب می شود که حرف های او کارآیی اش را از دست دهد.

گلمکانی: از انتشار مجله «فیلم» به دنبال آموزش نبودیم!

وی با اشتباه خواندن اظهارات هفته گذشته فراستی درباره مجله فیلم گفت: مجله «فیلم» بعد از آن سرمقاله «ندامتنامه» همچنان منتشر می شود و نقد یکی از اکران مهم این مجله است. وقتی ما شروع کردیم به انتشار این مجله، قصد انتشار یک مجله انتزاعی روشنفکرانه نداشتیم. قصد داشتیم سنت مداوم نقد فیلم ایرانی را پایه گذاری کنیم. قصد نمایندگی تفکر، قصد آموزش دهی و … را نداشتیم. آن چیزی که از دلم برمی آمد و بدان اعتقاد داشتم را می نوشتم. حالا عده ای خوششان آمده و عده ای هم بدشان آمده؛ اما بدها از بسیاری از فیلمسازان جوان این سال ها شنیدم که ما هرچه یاد گرفتیم سینما را از مجله «فیلم» یاد گرفتیم. اما من به همه آنها می گویم که ضمن خوشحالی، به هیچ وجه چنین نیتی نداشتیم.

فراستی گفت: در آن مقاله چنین آمده که از برخی فیلم های ضعیف نخواهیم نوشت و برخی فیلم ها را بیشتر تقویت خواهیم کرد. یکی از دو خط گذار سینمای جشنواره ای مجله «فیلم» است و دیگری آقای بهشتی است. دفاع کننده اصلی از محسن مخملباف و فیلم ساختن برای او که خودت ساختی و تو بورس کردن سینمای روشنفکری و … همگی سیری است که در مجله فیلم پیگیری شد.

منتقد «هفت» خطاب به گلمکانی بیان داشت: در بخشی از «ندامتنامه» نوشته ای “یک اتهام را تکذیب نمی کنیم که انتقادها درباره چند فیلم آرام تر است و نقاط منفی آنها را ضعیفتر و نقاط قوت آن را پررنگ تر می بینیم!

فراستی: زمانی که تو برای مخملباف فیلم می ساختی، من او را نقد می کردم!

فراستی ادامه داد: همان زمان که شما از مخملباف تعریف می کردید و برای او فیلم می ساختید، من علیه او در مجله «سروش» نقد می نوشتم! شما با این توجیه که با یک نقد مجله را تعطیل نکنیم خط سینمای جشنواره ای و روشنفکری را دنبال کردید. کیارستمی محصول مجله فیلم و فارابی و مخملباف محصول مجله فیلم و حوزه هنریست!

گلمکانی: ما تنها منعکس کننده بودیم

گلمکانی در پاسخ به فراستی گفت: ما شیوه فیلمسازی جشنواره ای را نهادینه نکردیم، این اتفاقی بود که در حال رخ دادن بود. به هر حال این بود که ما طرفدار سینمای فرهنگی بودیم و هستیم. و فیلم های فرهنگی هستند که به جشنواره های خارجی می روند نه فیلم های تجاری! به هر حال محل ارزیابی فنی فیلم ها کجاست؟ یکی نقد است و یکی جشنواره ها! ما تنها منعکس کننده بودیم

فراستی در ادامه بیان داشت: جشنواره ها در دوره ای کلاس و پرستیژ داشتند و منتقدان در راس آنها بودند. اما بعد از مدتی سرمایه داران و سیاست مداران بر سر جشنواره ها نشستند و گاها به دنبال تصویر بدبخت ماقبل تمدن از ایران بودند. نامه مدیر جشنواره ای را به یاد بیاور که گفت ما نمیخواهیم فیلمها ایرانی متمدن با اتوبان را برای ما نشان دهد، میخواهیم ایران عقب افتاده را برای ما بیاورید. این مجموعه ی تصویری است که از ایران نشان دادند.

فراستی با بیان آنکه من یک پرونده ۲۰ صفحه ای از مجله «فیلم» سراغ دارم ادامه داد: این پرونده به جشنواره های خارجی اختصاص داده شده است.

تصویر غربی ها از شرقی ها

در ادامه گلمکانی درباره نیت منفی جشنواره های خارجی گفت: من خودم معتقدم که غربی ها دوست دارند شرق را به همان شکل که طی سال ها به آنها القا شده، ببیند. من با این نظر تو موافقم!

فراستی نهایتا بیان داشت: این همان نظر من است اما شما یک نظر منفی درباره این جشنواره ها نرفتید! من از زبان خود آقای بهشتی شنیدم که ما ریلی را در سینمای ایران گذاشتیم که هنوز آن ریل ادامه دارد. آن ریل چیست؟ این ریل همان سینمای جشنواره ای بی هویتی است که تنها یکی دو فیلم خوب در آن دیده می شود. و این جریانی است که از سال های سال قبل توسط فارابی و شما بنیاد نهاده شد.

گلمکانی اظهار داشت: ما مجله فیلم را با عشق شروع کردیم و با عشق ادامه می دهیم. شما در سوره، جیرانی و دوستانش در جای دیگر، با خشم و نفرت علیه مجله فیلم شروع کردید. ما با وجودی که شما میگویید ناسالم بوده ایم و…، اما بر جریان نقد در سینمای ایران اثرگذار بوده ایم.

برنامه سینمایی «هفت» با اجرا و سردبیری بهروز افخمی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن شبکه سه سیما می رود.

نوشته از افشاگری عجیب مهران غفوریان تا اعتراف گلمکانی به محافظه کاری!/ گلمکانی: ما طرفدار سینمای فرهنگی بودیم/ فراستی: زمانی که تو برای مخملباف فیلم می‌ساختی، من او را نقد می‌کردم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 افخمی: سینماهای حوزه هنری به زودی در اقلیت قرار می گیرند

بهروز افخمی، مجری «هفت» در ابتدای این برنامه با اشاره به عدم اکران برخی فیلم های سینمایی توسط حوزه هنری بیان داشت: اعتقاد دارم مالکین سینما می توانند هر فیلمی را که دلشان خواست نمایش بدهند یا ندهند. اما تعداد سینما در حال افزایش است و امیدواریم بیشتر هم شود، به این تربیت احتمال این است که به مرور تعداد سینماهای تحت نظارت حوزه در اقلیت قرار بگیرد. لذا با توجه به کیفیت بد اغلب سینماهای زیر مجموعه حوزه هنری، خودداری این نهاد از نمایش فیلم ها غیر از تبلیغ منفی آورده ای نخواهد داشت.

از رفتار قانونی حوزه هنری در عدم اکران تا نظر مساعدش درباره «فروشنده»

این برنامه در ادامه در گزارشی به سابقه تحریم برخی فیلم های توسط حوزه هنری پرداخت و علی سرتیپی در گفتگو با دوربین این برنامه گفت: خود من نیز تاکنون تصمیم به عدم اکران فیلمی گرفته ام. ما به عنوان سینمادار هیچ تعهدی به هیچ فیلمی نداریم که الزاما فیلمی را اکران کنیم. هیچ فیلمی را غیر از سرگروه -که آن هم به پیشنهاد خود سرگروه شده است – هیچ سینمایی اجباری برای اکران ندارد. رفتار رفاقتی یک چیز است، اما قانون تجارت در سینما چیز دیگری است.

وی ادامه داد: قطعا به لحاظ قانونی همچنان که سال ها این اتفاق افتاده است، کسی نمی تواند با حوزه برخورد کند و رفتارش قانونی است.

پخش کننده فیلم آخر اصغر فرهادی درخصوص وضعیت اکران این فیلم در سینماهای حوزه هنری گفت: حوزه هنری برخورد خوبی با فیلم «فروشنده» داشته است. مدیران حوزه نظرشان درباره فیلم منفی نیست و قرارداد اکرانش امضا شده است.

«نقد سینما» از تربیت تا تکلیف

«هفت» در ادامه باحضور مسعود فراستی، محمدتقی فهیم و خسرو نقیبی به بررسی نقد سینما در ایران پرداخت. خسرو نقیبی در ابتدا گفت: منتقد قرار نیست فیلمساز را درست کند، با مشتری کار دارد. کار او تربیت مخاطب است.

محمدتقی فهیم در ادامه بیان داشت: مشکل اینجاست که بسیاری فکر می کنند وظیفه ما تربیت کردن است. حالا یکی می خواهد فیلمساز را تربیت کند یکی مخاطب را. تربیت برای مسئولین است! نقطه ثقل اشتباه همین جا است. جریان نقد ما می خواهد شبیه به دیگران باشد. به عبارتی مجموعه دست مایه های نقد ما وارداتی است. مثل فلانی بددهن باشیم یا مثل فلانی خوش دهن باشیم و… و این الگوها غلط است.

فهیم: نقد نباید سیاست زده باشد

وی افزود: برخلاف دوستان روشنفکر ما، من معتقدم نقد را نباید سیاسی کرد. جریان نقد روشنفکری امروز سیاست زده و محافظه کار است! عیب آنجایی شروع می شود ما وامدار می شویم، والا استفاده از تجربه جهانی ایرادی ندارد. بدانیم که ما در داخل باید خود را نسبت با مردم، فرهنگ، سواد و تاریخ سینمای خود دقیق کنیم. منتقد ما وقتی تنها به فرم ورود می کند، از مردم ما فاصله می گیرد چون فرهنگ این کشور به محتوا گره خورده است.

نقیبی ادامه داد: محل زد و خورد ما میان سینمای جشنواره ای و سینمای ارزشی نیست. محل نقد ما بین سینمای اجتماعی تاثیرگذار متهم به سیاه نمایی است. ما ابدا طرفدار سینمای جشنواره ای به معنای ضدمخاطب و جشنواره پسند نیستیم، اتفاقا جریان ما به سینمای آمریکا توجه جدی کرد.

فراستی: منتقد ورایتی از من تقلید کرد

در ادامه فراستی بیان داشت: فهیم به درستی تربیت را برای مسئولین دانست و اینجا به طیف من می آید یعنی منتقد باید بی تربیت باشد! طبیعی است که منتقد ایرانی نقد فرنگی خوانده باشد و با آن بار فرنگی گرفته باشد. اما من ادای هیچ کدام را درنیاوردم، اساسا منتقد سینمای ایران هستم. خانم منتقدی از نشریه «ورایتی» ۷ ماه پس از نقد من بر فیلم آخر مجید مجیدی، نقدی تند بر این فیلم نوشت که بسیاری از واژه های من در آن بکار رفته است. لذا ابدا من بدنبال تقلید نیستم، هرچند شاید آنها از من تقلید کنند!

وی ادامه داد: نقد مستقل، خودسالار و نقد شورشی است. یعنی نقد زیرسوال بردن یک پدیده است برای بهم زدنش! اگر نقد را اساس هم تغییری نفهمیم و انحلال آن را بخواهیم، انحلال اندیشه و عقل را خواسته ایم. بر مبنای نقد است که می توان تغییر رادیکالیسم داشت. نقد جرات و دانش توامان است. دانش ممکن است با خواندن بیاید، اما به جرات نیاز دارد. چیزی که امروز کم است. جرات سوای آنکه از دانش هم می آید، از کاراکتر هم می آید. مثلا من این جرات را از پدرم ارث برده ام. اما امروز برخی از منتقدان ما تیپ اند! فرقی باهم ندارند.

امروز منتقدان به مدیران روابط عمومی بدل شده اند

وی ادامه داد: نقد اگر قرار است چیزی را زیر سوال ببرد، وضع موجود سینما را زیر سوال می برد. نقد مجلس میهمانی نیست، چاقوست و به دنبال تیزکردن حس مخاطب است. والا حس ها اکثریت کند است و یا در پی تبدیل به روابط عمومی شدن بسیاری از منتقدین، بی اثر شده است!

نقیبی: ما نسل جدید منتقدان همفکر فیلمسازان هستیم!

نقیبی در ادامه در پاسخ به اتهام سیاست زدگی به منتقدان روشنفکر گفت: در ماجرای سیاست زدگی در نقد، که من بدان متهم شدم، واقعیت این است که نسل جدید منتقدین هم فکر با فیلمسازان جوان این دوره هستند.

انتقاد تند و تیز فراستی و افخمی به مجله «فیلم»

در ادامه مسعود فراستی در انتقادی تند و تیزر به ماهنامه سینمایی «فیلم» گفت: این مسئله امروزی نیست. در زمان ریاست آقایان بهشتی و انوار خط سینمای جشنواره ای پی ریزی شد و به کمک مجله «فیلم» ادامه پیدا کرد و هم اکنون این اتفاق با جوایزی که در خارج به فیلم ها داده شده، ادامه پیدا کرده است. مجله فیلم در آن زمان فیلم هایی که می توانست مخاطب جذب کند را در نظر نمی گرفت.

افخمی نیز در ادامه به فراستی خرده گرفت که چرا بدون تعارف صحبت نمی کند و گفت: در آن زمان مجله «فیلم» رسما فیلم هایی که می توانست با استقبال مخاطبان مواجه شود را به شدت می کوبید! مجله فیلم اساسا به دنبال تربیت فیلمساز بود.

گلمکانی گفت منتقد به نوعی یک فیلمساز شکست خورده است!

فراستی افزود: هوشنگ گلمکانی با وجود اینکه پیرشده اما هنوز نقد می نویسد. او یک بار مطلبی نوشت در قالب توبه نامه که اعتراف می کرد که دیگر نقد به معنای واقعی نمی نویسم و گفت منتقد به نوعی یک فیلمساز شکست خورده است. این یعنی تو آرزوی فیلمساز شدن داشتی!

فهیم: مجله فیلم به شدت تحت تاثیر مدیران سینمایی وقت بود

فهیم در ادامه خاطرنشان کرد: واقعیت این است که این مجله در دوره ای سمت و سوی سینمای ایران را جهت داده است. البته نه تنها استقلال لازم را نداشته است بلکه به شدت تحت تاثیر مدیران سینمایی وقت بوده است. از نظر من نشریه به شدت سیاسی عمل می کند و بر ضد فیلم مخاطب پسند بود. تریبونی بودند که به دنبال مدیریت سینما بودند. به دنبال حذف بودند و این خلاف نقد بود.

نقیبی در این خصوص گفت: جناحین سینمایی ما وقتی به سینما ورود می کنند همین اتفاق می افتند. به حذف می اندیشند و خب این بد است.

فراستی با اشاره به وضعیت کنونی نقد در جامعه سینمایی گفت: منتقدان در دهه اخیر یا به روابط عمومی تبدیل شدند، یا پیر شدند، یا به دنبال فیلمسازی رفتند. آنچه که باقی مانده است یکسری جوان عاشق فیلم اینترنت باز است که به دنبال الگوگیری از نقدهای خارجی است. چرا به دنبال اخته کردن و رام کردن نقد هستیم؟ نقد گروهکی و تشکیلاتی نیست.

این منتقد اضافه کرد: امروز چند طیف داریم. یک طیف فعال در نقد امروز ایران، بچه های ارزشی هستند. یک طیف روشنفکران و انتلکت ها که اساسا زرداند و به دنبال انحلال نقداند چون در این صورت دکان عده ای را تخته می کند. در این میان پاپاراتزی هایی هم هستند که اساسا منتقد نیستند و فقط ادا هستند.

فهیم: نسل منتقد امروز بر محافظه کاری سوار است

فهیم ادامه داد: نسل امروز بر محافظه کاری ای سوار است که یا از این پاساژ دعوا دوری می کند و یا سعی می کند به نظر و داستان گویی خلاصه شود. نظیر روزنامه سینمای آقای جیرانی. اما جریان ارزشی در نقد هم در سال های اخیر پا گرفته است و در حال رشد هستند.

نقیبی: بسیاری از منتقدان حوصله نداشتند برای ما در روزنامه سینما نقد بنویسند!

در ادامه نقیبی اظهار داشت: منتقدان قدیمی تر اساسا حوصله نوشتن ندارند. منتقدان میانی نیز تصور می کنند اگر در پیج فیس بوک خود بنویسند مخاطب بیشتری نسبت به روزنامه ها دارند. اگر به دنبال این هستیم که چرا نقد چاپی میان مخاطبان جایگاه ندارد، اولا بخاطر این است که اساسا نقدی نوشته نمی شود و دوما به متن هایی در تلگرام و فیس بوک تقلیل پیدا کرده است. نظیر آقایان آرش خوشخو، پویان عسگری و… . . بسیاری از منتقدان حوصله نداشتند برای ما در روزنامه سینما نقد بنویسند!

فهیم پاسخ داد: وقتی سینما فیلمش دیده نمی شود، منتقد رغبت به نوشتن ندارد. نقطه اصلی در نقد این است که به فرهنگ، ارزش ها و سلایق این ملت توجه شود. جریان روشنفکری ما تا زمانی که ترجیح دهد آثار خارجی را بر آثار داخلی و نقد نوشتن بر آنها را ارزشمند تر از آثار داخلی بداند، نظیر گذشتگان خود به جایی نمی رسد. ضمن آنکه بخشی از الگوهای اصلی ما روانه روابط عمومی شده اند و اینها خطر فاسدکردن منتقدین شده اند. منتقدان را به بهانه درآمد و مشکلات مالی می دزدند. جشنواره، روابط عمومی، کارمندی و … چاه جلوی منتقدین است.

فراستی نیز گفت: اگر یک فیلم از لحاظ محتوا بخواهد از مملکت خودش دفاع کند اما کارگردان آن در فرم نتواند منظور خود را در مورد دفاع از ایران به درستی مطرح کند، من منتقد یقه کارگردان این فیلم را می گیرم. من می گویم اگر به جنگ تحمیلی اعتقاد داری و می خواهی از آن دفاع کنی اما اگر بلد نیستی فیلم بسازی، نساز. ضدتبلیغ است! اینجا جای دفاع از محتوا نیست. فرم محتوا را ارتقا می دهد. محتوا قبل فرم وجود ندارد. نقد بچه حزب اللهی ها هیچ کدام نقد فیلم نیستند، همه تنها شعارهایی که اعتقاد دارند را می نویسند. وقتی فرم را نمی فهمند، محتوا را نیز نمی فهمند.

وی ادامه داد: نقد از اثر حرکت می کند به محتوا می رسد و بعد به مولف ختم می شود. اگر شما از فیلم حرکت کنی با فرم جلو بروی بعد یقه محتوا را می گیری، که این محتوای بیرون آمده از پس فرمت چه چیز را می گوید و نهایتا به مولف می رسی. در قدم اول من اساسا مولف نمی شناسم. در قدم دوم سراغ مولف می روم.

فراستی: نقد تلویزیونی اقتضاعات و ادبیات خود را دارد

منتقد ثابت «هفت» افزود: ما یک نقد تلویزیونی داریم. وقتی زمان در تلویزیون کم است تو یک قراردادهایی با مخاطب همیشگی ات داری که وقتی مثلا می گویی “درنیامده است” منتقد می گوید یعنی چه، اما قابل فهیم و تعریف شده برای مقواست. یا می گویی “مقواست”. نقد درگیری شخصی من است. باید درگیری شخصی تو هم شود. نقد خودش یک اثر مستقل هنری است و باید لحن من را تداعی کند. نقد باید لذت نبرده از فیلم را، با لذت نقد جبران کند! اگر ما در «هفت» فیلم کلاسیک را تبلیغ می کنیم این آموزش دیدن است.

فهیم نهایتا بیان داشت: جریانی که تحت سینمای ایدئولوژیک امروز به وجود آمده است قابل ستایش است. آن جریان بی ایدئولوژی همان جریان بی وطن است. فقدان ایدئولوژیک، فقدان اصلی سینما و نقد سینمای ایران است.

نقیبی اشاره کرد: ما باید مشخص کنیم چقدر سینما را برای سینما می خواهیم و چقدر سینما را برای ایدئولوژی می خواهیم.

برنامه سینمایی «هفت» در ادامه در آیتمی از حسن حسینی به سابقه نقد در تاریخ سینمای جهان پرداخت و در ادامه در گزار شی به منتقدانی که سودای فیلمساز شدن در سر داشتند پرداخت. همچنین «گپ هفت» به سراغ احمد امینی، شاهرخ دولکو و کیوان امجدیان رفت و از آنها درباره مشکلات نقد در سینمای ایران پرسید.

این برنامه در بخش انتهایی خود با حضور محمدرضا شریفی نیا و محسن قصابیان به نقد بازیگری در سینمای ایران پرداخت.

برنامه سینمایی «هفت» با اجرا و سردبیری بهروز افخمی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن شبکه سه سیما می رود.

نوشته فراستی: خط سینمای جشنواره‌ای و ضدمخاطب در مجله فیلم پیگیری شد/ فهیم: جریان نقد روشنفکری سیاست زده و محافظه کار است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.