اما ایرج تقی پور معاون بین الملل سینمای فارابی در دهه شصت در گفت‌وگو با هفته‌نامه «تماشگران امروز» از آن رویه دفاع می کند و می گوید: «شما دارید با من درباره دهه ۶۰ صحبت می کنید، یعنی درباره ۳۰ سال قبل و درست بعد از انقلاب اسلامی، انتظار دارید هنرپیشه های فیلم های فارسی باز هم بتوانند بازی کنند؟»

تقی پور در توضیح اینکه چرا برخی از بازیگران در آن دوره تا سال ۶۱ اجازه بازی کردن داشتند و ناگهان ممنوع الکار شدند می گوید آن مجوزهای ابتدایی ناشی از تلاطمات اول انقلاب بود و بر اثر همین تلاطمات هم منوچهر وثوق یا بسیاری از بازیگران از جله زنده یاد فروزان به طرفداری از دانشجویان خط امام برای تظاهرات مقابل سفارت آمریکا رفته بودند.

تقی پور صراحتا به مخالفت خودش، سید محمد بهشتی،  فخرالدین انوار و دیگر مدیران وقت سینما با ستاره سازی اذعان می کند و می گوید از نظر آن ها این کار خلاف منویات جمهوری اسلامی بوده است، البته او معتقد است جدا از نظر آن ها شرایط روز جامعه در آن دوران هم چنین مخالفتی را می طلبید.

کارشناس امور بین الملل فارابی با تایید این نکته که حتی برخی از بازیگران آن دوره از جمله زنده یاد محمد علی فردین برخی مجوزهای برای ادامه فعالیت را ز نهادهای مذهبی و چهره های برجسته ارزشی گرفته بودند اما امثال محسن مخملباف مجوز آن ها را پاره کرده اند و نگذاشته اند فعالیت کنند ادامه می دهد: «البته فقط در مورد فردین این طور نبود. ملک مطیعی هم در خاطراتش می گوید یک آقایی که بیشتر کار تلویزیونی می کرد- فکر می کنم منظورش آقای «ک» هنرمند سرشناس تلویزیون و سینما است- گفته بود اگر ملک مطیعی بخوهد بیاید بعد از انقلاب بازی کند من بازی نمی کنم! فقط این نبود که میل شخصی آقای بهشتی یا آقای انوار در برخوردهای سختگیرانه و حذفی موثر باشد. یک جریان اجتماعی وجود داشت که فکر می کردند سینما باید از آلودگی ها پاک شود.»

به گفته تقی پور ستاره های سینما الزاما آدم های خوش نامی نبودند و بعضی از آن ها با اینکه انسان های دوست داشتنی ای بودند اما پیش از انقلاب در فیلم هایی بازی کرده بودند که بعد انقلاب به عنوان ضد ارزش محسوب می شد و بازی آن ها در سینمای قبل انقلاب نماد ابتذال شده بود: «آقای ملک مطیعی، آقای بیک ایمانوردی و خیلی های دیگر ستاره های فیلم های فارسی بودند که برچسب ابتذال روی شان خورده بود. توقع جمهوری اسلامی از سینما توقعی بود که این ها در آن کانسپت خوش نام به حساب نمی آمدند.»

البته در این بین مرحوم محمدعلی فردین از محبوبیت و مقبولیت خوبی در بین مردم حتی پس از انقلاب برخوردار بود . تقی پور در خصوص اینکه چرا او را هم ممنوع الکار کردند می گوید: «در یک جلسه آقای بهشتی به آقای فردین گفه بودند فعلا اوضاعی نیست که او بتواند با هویت سوپر استاری اش فیلم بازی کند. بنابراین عجالتا زمان مناسبی نیست، بذارید زمان بگذرد. او تلاشش را کرد اما امکان بازی کردنش در دهه ۶۰ وجود نداشت. زمان که گذشت یک به یک برای بعضی ها ورق برگشت.» که البته این ورق برای فردین برنگشت و او دو دهه در حسرت دوباره بازیگری ماند و از دنیا رفت.

او با رد این نکته که وقتی عزت الله ضرغامی معاون سینمایی بود مجوز بازی زنده یاد ایرج قادری صادر شد می گوید: «باید چند سالی می گذشت که گذشت و به طور طبیعی نوبت به آقای ضرغامی رسید. من یادم است که آقای قادری در همان سال های اول دهه ۶۰ آمد وسط ساختمان امور سینمایی ایستاد و با صدای بلند گفت من اشتباه کردم بگذارید به سینما برگردم. طنینی صدایش آدم را خرد می کرد ولی جو جوری نبود که قادری بتواند بازی کند.»

تقی پور در دفاع از تندروی مدیران دهه شصت سینما می گوید اگر این تعداد قربانی در آن دوران وجود نداشت سینمایی که در آن تولید متوقف شده بود و تنها فیلم های درجه دو و سه آمریکای و ایتالیایی را پخش می کرد از بین می رفت و امروز همه قربانی شده بودند، تقی پور می گوید هیچ کس تندروی مدیران دهه شصت سینما را یادش نرفته، حتی خودشان هم قبول دارند یک جاهایی تندروی کرده اند اما آن تندروی نیاز سینمای آن روز ایران بوده است: «از سینمای آبگوشتی یک سینمایی ساختند که اسکار و نخل طلا می گیرد. چرا اینقدر بی انصافی می کنید؟ فعال این سینما رضا صفایی بود. بروید پای صحبت مهرجویی و فرمان آرا بنشینید و ببینید چه می گویند. سینمایی که در آن مهرجویی و فرمان آرا و… کار کنند نبود. اینها دور هم جمع می شدند می گفتند سینمای آمریکایی و رضا صفایی و .. جایی برای فعالیت ما نگذاشته است. سینمای رضا صفایی به سینمای کیارستمی و فرهادی تبدیل شده، این چه ربطی به تندروی دارد؟ ما می خواهیم همه این ها را نبینیم بعد بگوییم اینها تندرو هستند. آقای انوار یک مدیر برنامه ریز بود اما یک مقدار بدخلاق و تندخو بود، ولی دلسوز سینما بود و حسن اش این بود که از سینمایی که آن زمان بود این سینما را ساخت.»

تقی پور در خصوص رفتن بازیگر مستعد و توانمندی چون سوسن تسلیمی بر اثر همین سخت گیری ها هم می گوید: «سوسن تسلیمی چه مشکلی داشت؟ چه کسی مانع کارش شده بود؟ خودش ول کرد رفت، اینجا که خیلی هم روابط خوبی داشت و مورد احترام بود. خودش تصمیم گرفت برود آن طرف و هر چیزی دلش خواست بگوید. او که دیگر جلوی چشم خود ما بود و من می دیدم که خیلی هم تحویلش می گیرند.» او بازی نکردن فریماه فرجامی را هم مربوط به شرایط زندگی شخصی خود این بازیگر می داند و می گوید:«ایشان خودشان در زندگی شخصی شان به شرایطی رسیدند که دیگر از بازیگری دور شدند. دیگر اشتباهات زندگی شخصی این آدم ها که نباید بیاندازید گردن انوار و بهشتی. به مدیران سینمایی ربطی نداشت بعضی از این دوستان نتوانستند بازی کنند.»

تهیه کننده دو فیلم اول اصغر فرهادی در ادامه می گوید در سال ۶۲ همه فکر می کردند ستاره زدایی در سینما کار درستی است اما از سال ۶۷ به بعد دیگر کسی این فکر را نمی کرد، او معتقد است رژیم پهلوی در سال ۶۲ منحوس و بدنام بود و مردمی که انقلاب کرده بودند می خواستند شرایط عوض شود: «الان را نبین که یک عده آنقدر بد رفتار کرده اند که حالا ما باید به چنین سوال هایی جواب دهیم. واقعا در شرایط آن زمان ستاره های فیلم فارسی ها ضد ارزش بودند.» تقی پور با گفتن این جمله وارد ماجرای جمشید هاشم پور می شود: «آن زمان جمشید آریا یادآور خاطرات رژیم منحوس پهلوی به حساب می آمد. گفتند برو با اسم خودت بازی کن…آقای جمشید آریا فقط باید اسمش را عوض می کرد ولی آقای قادری و ملک مطیعی و بیک ایمانوردی نمی توانستند بازی کنند. ببینید، رک و راستش این است که آن ها فیلم های صحنه دار بازی کرده بودند و نمی توانستند در شرایط بعد از انقلاب بازی کنند. تازه فردین که رفتار شخصی اش در فیلم ها مشکلات اخلاقی نداشت، یا جمشید آریا که از این مشکلات نداشت هم برگشت شان در شرایط بعد از انقلاب سخت بود، چه برسد به آن هایی که این برچسب روی پیشانی شان خورده بود. بالاخره این دوستان امام زاده که نبودند. مردم هم تصویر آن ها یادشان بود و مدیریت سینمایی نمی توانست بگذارد این ها برگردند. اگر برمی گشتند نمی گفتند ابتذال به سینما برگشته؟ خب این را از مردم بپرسید چرا انقلاب کردند.»

او در ادامه می گوید مساله فردین و ملک مطیعی و خیلی از بازیگران دیگر این بود که می خواستند سوپراستار بازی کنند: «در آن سال ها خانم فائقه آتشین در بزرگراه مدرس تصادف کرده بود و از ماشین پیاده شده بود و عصبانی بود از اینکه چرا کسی که با او تصادف کرده او را نشناخته، درد دوستان معترض عموما درد سوپراستاری بود نه فیلم بازی کردن.»

در ادامه گفت و گو پای رئیس دولت اصلاحات هم به میان کشیده می شود که در آن دوران وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بود. تقی پور با اشاره به اینکه محمد خاتمی از همه مدیران وقت آن زمان تندتر بوده به خاطره اولین جایزه بین المللی سینمای پس از انقلاب اشاره می کند. به گفته او وقتی فیلم «ناخدا خورشید» به کارگردانی ناصر تقوایی برنده پلنگ برنز جشنواره لوکانو شد هیچ کدام از مسئولین سینمای ایران باور نمی کردند که فیلمی از سینمای بعد از انقلاب بالاخره جایزه ای بین المللی بگیرد، علیرضا شجاع نوری می رود سوئیس و جایزه را می گیرد که البته به گفته تقی پور دست آخر دم این پلنگ هم شکسته شده و جایزه ناقص می شود اما روایت او از اینجا جالب می شود: «وقتی آقای بهشتی در جلسه معاونین وزارت ارشاد این خبر را گفت آقای خاتمی گفت این جایزه ها سیاسی است. اینها می خواهند ما را با چنین جوایزی گول بزنند. کسی امروز اینها را باور نمی کند این حرف ها قطعا برایتان عجیب است اما اینها واقعیت ها دهه شصت بود.»

او در خصوص رابطه مدیران سینمایی وقت با چهره هایی چون داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی و عباس کیارستمی می گوید: «آقای مهرجویی روی چشم آقای بهشتی جا داشت. آقای کیارستمی هر لحظه اراده می کرد صاف به اتاق آقای بهشتی می رفت. آقای کیمیایی هم روی چشم آقای بهشتی جا داشت. ما جرات نداشتیم حتی ماشین های اداره را به حیاط فارابی بیاوریم اما آقای کیمیایی با جگوارش به راحتی داخل حیاط می آمد. او تنها کسی بود که این اجازه را داشت.»

تقی پور به حاشیه صحبت های فرحبخش می رسد. او می گوید امثل فرحبخش از دهه شصت به بعد آمدند، فیلم هایی هم که او تهیه می کرد جایگاه والایی نداشتند. مدیران سینما به فکر تعالی سینما بودند و فیلم های فرحبخش جزو فیلم های سینمای متعالی نبود و درجه «ج» می گرفت به همین دلیل به فیلم های او اجازه اکران گسترده و طولانی در تهران نمی دادند ولی او پول فیلم هایش را در در اکران شهرستان ها به دست می آورد در حالی که مدیران سینمایی به راحتی می توانستند اجازه اکران فیلم های او در شهرستان ها را ندهند.

ماجرای شلاق خوردن علیخانی از زبان تقی پور هم به این شرح است که پس از انقلاب شرکت های آمریکای و نمایندگان آن ها رفته بودند و کپی فیلم های آن ها باقی منده بود، این کپی ها به دست عده ای رسیده بود و آن ها هم در حال سواستفاده بودند. مدیران سینمایی به این نتیجه رسیدند با روشی که همه می دانند اقدام به جمع آوری کپی فیلم های آمریکایی به جا مانده کنند. از علیخانی هم چند فیلم خارجی گرفته بودند که بخش های صحنه داری در آن ها وجود داشت: «ایشان می گوید من نمی دانستم این ها چه فیلم هایی است. بعد که گفتند این فیلم ها لختی است به شوخی سر به سر قاضی گذاشته و گفته من مشکل دارم، اینها را دکتر برایم تجویز کرده. شما جو اول انقلاب را به خاطر بیاورید، من در سال ۱۳۶۰ به عنوان سرپرست آرشیو فیلم تلویزیون به دادسرای منکرات رفتم و در آن جا محاکمه شدم. اتهامم این بود که چرا فیلم «در سیرک» برادران مارکس در سال ۱۹۳۹ را به کسی با دستور اداری امانت داده بودم. فیلمی که همه می دانستند چیست. حتی در محاکمه برادران مارکس کمونیست تلقی شده بودند که کم کم داشت پای مسائل عقیدتی هم به میان می آمد. بعد آقای علیخانی انتظار دارد که به خاطر فیلمی که در دفترش پیدا کردند محاکمه نشود و شلاق نخورد؟»

نوشته خاطرات جالب یکی از مدیران سینمایی دهه شصت؛ رئیس دولت اصلاحات می‌گفت جایزه جشنواره ها سیاسی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- تینا جلالی: دومین نشست از سلسله نشست‌های آسیب شناسی سینمای ایران با بخش دوم ارزیابی مدیریت سینمای ایران در دهه شصت شنبه ششم تیر در سالن سیف‌الله داد خانه سینما برگزار شد. این نشست با حضور سیروس الوند، منوچهر شاهسواری، مجتبی راعی و سعید عقیقی به عنوان سخنران و شاهین امین مجری- کارشناس برگزار شد.

علیرضا تابش، فرشته طائرپور، ناصر عنصری، عبدالله اسفندیاری، علی لقمانی، علیرضا شجاع نوری، جعفر صانعی مقدم، یونس صباحی، التفات شکری آذر، اسماعیل میهن‌دوست و کامران ملکی از جمله حاضران در این نشست بودند.شاهین امین سخنان خود را این چنین آغاز کرد:«مهم ترین دهه بعد از انقلاب دهه شصت است که نتایج خوب و درخشانی در سینمای ایران داشته و به همان میزان از نقاط ضعف و قوت هم برخوردار است. اهالی سینما و کارشناسان به دلیل پاره ای اتفاقات همواره نگاهی غمخوارانه به این دهه دارند».

در ادامه سیروس الوند توضیح داد: «وقتی پدیده ای ارزیابی می شود باید از نقاط مختلف مورد بررسی قرار بگیرد. باید رسوب اتفاقات دهه شصت را در سینمای دهه شصت و هفتاد جستجو کرد. برخی سینماگران ما میوه دهه شصت و برخی هم ریشه دهه شصت هستند».

وی افزود: «یکی از مهمترین خصوصیات تراژیک دهه شصت این بود که قبح سانسور برداشته شده و تبدیل به امری عادی شد. ناصر تقوایی آرزو داشت در فیلم ای ایران شخصیت یک روحانی را به تصویر بکشد اما نتوانست. خود من در فیلم آوار با موارد متعددی از سانسور مواجه شدم».

الوند با بیان اینکه ممیزی و سانسور همواره با سینمای ایران بوده گفت: «در سینمای دهه شصت از جایی به بعد تمام فیلم‌ها شبیه هم شدند یعنی فیلم ها به سمتی هدایت می‌شدند. در جلسه‌ای که با رهبر انقلاب که آن زمان رییس جمهوری بودند، ایشان فرمودند سانسور نباید قبل از ساخته شدن فیلم و اثری اعمال شود و من از این حرف خوشحال شدم. وقتی ایشان این حرف را گفتند بسیاری از مشکلات ما حل شد».

در ادامه نشست منوچهر شاهسواری گفت: «دهه شصت در سینمای ایران دهه مهمی به حساب نمی‌آید بلکه در تاریخ معاصر ایران اهمیت دارد. به اعتقاد من سینما همچون آزمایشگاهی است که ما می توانیم بسیاری از مسائلی را که تمایل داریم به واسطه آن حس یا تجربه کنیم. من نوستالژی خاصی نسبت به سینمای دهه شصت ندارم چون در این دهه فعالیت هنری نداشتم. اما سعی می کنم به شکل علمی به این موضوع نگاه کنم».

وی ادامه داد:«به نظر من مدیران دهه شصت از قدرت سینمای ایران مطلع بودند. در جهان امروز می توان بدون سینما زندگی کرد اما نمی‌توان در سرنوشت جهانی تأثیر گذاشت. داشتن سینما یعنی حضور در متن جهان و بدون سینما در حاشیه جهان قرار می گیریم».

در بخش دیگری از این نشست سعید عقیقی اشاره کرد: «از سال‌های ۵۷ تا ۶۱ اساساً این پرسش همواره مطرح بوده که آیا باید سینما وجود داشته باشد یا نه؟ از سال ۶۲ به بعد این پرسش مطرح شد که سینما باید دست چه کسانی باشد؟»

وی افزود: «در چشم انداز تاریخی سال ۵۷ تا ۶۱ فتوای شیخ فضل الله نوری مبنی بر حرام بودن سینما مطرح بود. عده ای هم معتقد بودند سینمای آرمانی نیاز به سرگرمی ندارد اما چون مردم دوست دارند پس باید باشد. در این دوره حتی مسئولانی بودند که سینما را مدیریت می کردند اما سینما نمی‌رفتند».

در ادامه الوند گفت:«نکته دیگری از سینمای دهه شصت که می توان به آن انتقاد داشت این است که فیلم ها دارای رتبه بندی الف، ب، ج و د می شدند. در این دوره فیلم اول کیمیایی توقیف شد و فیلم دومش رتبه ج گرفت. مرحوم علی حاتمی نتوانست کار کند. تقوایی کار نکرد. اما فیلمسازانی مثل کیانوش عیاری، علی ژکان، یدالله صمدی، مرحوم محمدرضا اعلامی، مجید قاری‌زاده و محمدعلی طالبی آمدند. مسئولین تلاش بسیاری کردند از بین این فیلمسازان کیمیایی را دوباره کشف کنند اما نتوانستند و این سینماگران در جایگاه خاص خودشان قرار گرفتند».

کارگردان دست‌های آلوده افزود:«آن زمان بسیاری از افراد با تجربه و به تعبیری آدم حسابی‌ها در سینما کار نمی کردند و در حوزه های دیگر فعالیت داشتند. ای کاش بدانیم با کار نکردن در سینما، کسی حذف نمی‌شود. بلکه با کار کردن و دیده نشدن است که حذف می‌شویم. کیمیایی و مهرجویی این سالها حذف شدند چرا که فیلم های اندازه خودشان را نساختند و به جای آنها فیلمسازان جوان جسور، با ذوق و با انرژی روی کار آمدند».

وی گفت: «در دهه شصت درجه بندی فیلم‌ها به درجه بندی آدم ها منجر شد. ما چهار دسته فیلمساز داشتیم اما چهار دسته فیلم در درجه های الف، ب، ج و د نداشتیم. آن زمان فیلم‌های دفاع مقدسی فاقد کیفیت ساخته می‌شد که سالها بعد درجه و رتبه کیفیت آنها ارتقا پیدا کرد».

الوند افزود: «سوال اینجاست که آیا واقعاً رتبه آن فیلم‌ها ج بود؟ چرا علیرغم افت کیفی برخی فیلم ها رتبه الف می‌گرفتند؟ با اینکه مدیران با حسن نیت این درجه بندی را انجام می دادند اما این کار به کیفیت فعالیت مدیران آن دوره لطمه زد».

کارگردان پرتقال خونی ادامه داد: «باید به این نکته اهمیت بدهیم که مردم تهیه کننده فیلم های ما هستند. امروز مشکل این است که مردم فیلم های بد ما را می بینند ولی فیلم های خوب ما دیده نمی‌شود. اگر مردم فیلم های خوب ما را ببینند مشکل سینمای ایران حل می‌شود».

وی در بخش دیگری از سخنانش اشاره کرد: «مسئولان دهه شصت با علاقه و اعتقاد و بدون رودربایستی به گونه ای کار کردند که برای امروز سینما خوب است. به واقع باید بگویم مدیرانی با حس مسئولیت  و شعور ادبی دهه شصت دیگر در سینمای ایران ندیدم. در حال  حاضر دچار چنان  سردرگمی شده ایم که نمی دانیم چه می کنیم و به کجا می‌رویم. در واقع دچار نوعی بی‌اعتمادی هستیم».

در ادامه شاهسواری عنوان کرد: «من به سه مشخصه دهه شصت اشاره می کنم. اول اینکه مرجعیت نظام روشنفکری ایران به شکل آهسته و پیوسته از ادبیات به سینما منتقل شد. مشخصه دیگر تغییر در شیوه های تولید نسبت به چند سال قبل از دهه شصت بود و سومین ویژگی تأمین امنیت بازار بود».

وی افزود: «در دهه شصت کسی به خودش فکر نمی‌کرد و همه به دنبال منافع جمعی بودند. در این دهه ماهیت سرمایه عوض شد و افراد خلاق کشف شدند، در واقع از ستاره‌محوری به کارگردان محوری رسیدیم. افزایش نقش تخصص‌های مختلف در فیلم ها باعث شد در دهه شصت سینما از یک فعالیت صرف به پدیده اجتماعی تبدیل شود. نکته حائز اهمیت دیگر این بود که مدیران دهه شصت به فکر بازنگری یا بازسازی نبودند بلکه در جایگاه موسس بودند».

در بخشی دیگر سعید عقیقی اشاره کرد:«در دهه شصت مدیران به گونه ای عمل کردند و معیارهایی را بوجود آورند که با آن پس‌زمینه تاریخی فیلم‌های سال ۱۹۹۹ قابل پیش بینی بود. در این دوره تخصص گرایی در فیلم ها بوجود آمد و به نوعی در میان اهالی سینما امید وجود داشت و همه امیدوار بودند که می توانند کار کنند».

فیلمنامه‌نویس شب‌های روشن گفت: «پنج سال ابتدایی دهه شصت بحث این بود که سینما باشد یا نباشد؟ بعد از آن بحث سر این بود که چرا جای من در سینما نیست؟ اما این صحبت هم مطرح بود که چطور عده‌ای کار در سینما را بلد نبودند و با آن مخالف هم بودند اما می خواستند در سینما تأثیر هم بگذارند! از این منظر هم سینمای دهه شصت می‌تواند قابل بررسی باشد».

در ادامه عبدالله اسفندیاری به عنوانی یکی از مدیران سینمایی دهه شصت عنوان کرد: «از اینکه در مدیریت سینمای دهه شصت از خودم به عنوان مدیر دیکتاتور دلسوز نام بردم ناراحت نیستم. این صحبت من تصویر یک دوران در سینما بود و ماندگار شد. البته این صحبت من درونمایه های فلسفی هم دارد. واقعیت این است که بحث ممیزی در سینمای قبل از انقلاب هم وجود داشت اما چون فیلم جدی در سینمای ایران نبود طبعاً بحث ممیزی هم جدی نبود. اما بعد از انقلاب روی مسائل ایدئولوژیکی دقت خاصی وجود داشت آنهم برای اینکه سینمای ایران از بین نرود».

این مدیر سینمایی ادامه داد:«من در درجه بندی کردن فیلم های آن دوران موثر بودم. معتقد بودم یکسری فیلم های روشنفکری ساخته می‌شود که خوب است و باید به آنها بها داده شود. اما این فیلم ها به صورتی مشکوک فروش نمی‎کردند و فیلم های دیگر با رتبه پایین تر فروش داشتند. به همین دلیل تصمیم گرفتیم امکانات را در اختیار فیلم هایی قرار دهیم که مخاطب‌پسند هم باشند و این گونه بود که درجه بندی فیلم ها را کنار گذاشتیم».

نوشته خاطره الوند از رهبر انقلاب/ دهه‌ای که به جای فیلم، فیلمساز درجه‌بندی می‌شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سید آرش بهشتی مدیر عامل انتشارات روزنه با اعلام این خبر به خبرنگار مهر، گفت:‌ کتاب «سینمای دهۀ شصت، در گفتگو با مدیران» به کوشش: محمود ارژمند و محمدعلی حیدری با هدف تحلیل و شناخت سینمای ایران در دهه ۶۰ تهیه و منتشر شده است.

وی افزود: این کتاب شامل گفتگو با: فخرالدین انوار (معاون سینمایی)/ سیدمحمد بهشتی (مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی)/ محمدمهدی دادگو (مشاور مدیریت سینمایی)/ محمدمهدی حیدریان (مدیرکل اداره نظارت و ارزشیابی)/ علیرضا شجاع‌نوری (مدیر بخش بین‌الملل بنیاد سینمایی فاربی)/ محمد آقاجانی (قائم مقام بنیاد سینمایی فاربی)/ علی‌اکبر اورعی (مدیر واحد جنگ فاربی)/ محمدحسین حقیقی (مدیر مرکز مستند سینمای مستند و تجربی و مدیرکل تولید و پشتیبانی معاونت سینمایی)/ جعفر صانعی مقدم (مدیرعامل انجمن سینمای جوان)/ ایرج تقی‌پور (قائم مقام امور بین‌الملل بنیادسینمایی فاربی)/ مهدی ارگانی (مشاور بخش فرهنگی بنیاد سینمایی فاربی) و مقالاتی از: محمدحسن خوشنویس (مدیر فیلمخانه ملی ایران)/ عبدالله اسفندیاری (مدیر بخش فرهنگی بنیاد سینمایی فاربی)/ کتایون شهابی (کارشناس امور بین‌الملل بنیاد سینمایی فاربی)/ محمود ارژمند (مدیر انتشارات بنیاد سینمایی فارابی و سردبیر نشریات فصلنامه سینمایی فاربی و ماهنامه بولتن سینمایی)/ التفات شکری آذر (مسئول خرید و آماده‌سازی فیلم‌های خارجی)/ مجتبی اقدامی (معاون و قائم مقام مدیر بخش فرهنگی بنیاد سینمایی فاربی)/ داریوش نوروزی (مدیر واحد کودک و نوجوان بنیاد سینمایی فاربی)/ مهدی یزدانی (مدیر بخش تهیه و توزیع ویدئویی و مدیر امور عمومی بنیاد سینمایی فاربی) است.

پیشگفتار این کتاب به قلم سیدمحمد بهشتی نوشته شده است. توزیع این کتاب که طی روزهای اخیر به چاپ رسیده، از امروز در کتابفروشی‌ها و شهر کتاب‌های تهران آغاز می‌شود.

نوشته بازخوانی سینمای دهه شصت در گفتگو با مدیران سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی انجمن، به بهانه انتشار دو کتاب “گفتگوهای سینمایی سیدمحمد بهشتی” و “سینمای دهه شصت در گفتگو با مدیران سینمایی” نوشته محمدعلی حیدری و محمود ارژمند این نشست تخصصی برگزار می شود.

در این نشست سینماگران و منتقدانی همچون کمال تبریزی، منوچهر محمدی، جواد طوسی و سعید عقیقی سخنرانی خواهند کرد. از میهمانان این نشست تخصصی می توان به دکتر حجت الله ایوبی، سیدمحمد بهشتی، سیدفخرالدین انوار، رخشان بنی اعتماد، سیدرضا میرکریمی، مسعود مهرابی، فرشته طائرپور، فرهاد توحیدی و … اشاره کرد.

نشست تخصصی بررسی سینمای دهه شصت ایران چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت‌ماه ساعت ۱۷:۳۰ در سالن سیف الله داد خانه سینما برگزار می شود و حضور اعضای انجمن منتقدان، اهالی رسانه و اعضای صنوف خانه سینما در این برنامه آزاد است.

نوشته دو کتاب سینمایی بررسی می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این کتاب با پیشگفتاری از سیدمحمد بهشتی و به کوشش محمود ارژمند، محمدعلی حیدری منتشر شده. طرح جلد از مینو ایرانپور و ویراستار شهرزاد خامین است. این کتاب محصول نشر روزنه است و در نمایشگاه کتاب تهران رونمایی می‌شود.

در معرفی این کتاب آمده است: یکی از عرصه‌های مهم انقلاب اسلامی در دهه‌ی شصت، حوزه فرهنگ و هنر، به‌ویژه «سینما»ست. در‌حالی‌که نشریات سینمایی بسیاری موجود است هنوز حوزه‌های مهمی از تاریخ این هنر، صنعت در دهه اول انقلاب مبهم است. حوزه سینما و فیلم‌های ساخته‌شده در این سال‌ها چنان با منافع فردی و گروهی اهالی آن – که اغلب، هم حضور دارند و هم خود به‌‌نوعی راوی این دوره هستند-گره خورده است که کمتر روایت غیرجانبدارانه‌ای از آن به ‌دست داده شده است. اینکه واقعاً در سال‌های اولیه انقلاب، سینما چگونه بود و بر آن چه می‌گذشت، فرایند ورود و استمرار حرکت انقلاب در آن سال‌ها به سینما چگونه بود، و چه حوادثی از سر آن گذشت، جز به اشاراتی پراکنده وجود ندارد. با این انگیزه که بدانیم معماران سینمایی پس از انقلاب، در دهه شصت واقعاً چه در سر داشتند و چگونه می‌خواستند آن‌ها را اجرا کنند و مشکلات و موانع راه و داشته‌ها و امکانات موجود‌شان چه بود و آنان با این توشه‌ها و موانع چگونه برخورد کردند و برای تاسیس و بالندگی سینمای نوین ایران چه راهکارهایی داشتند به وارسی این نکات پرداختیم، چرا که دانستن اینکه «آن‌ها واقعاً چه در سر داشتند» با اینکه «آن‌ها احتمالاً چه در سر داشتند» بسیار متفاوت است.

سیدمحمد بهشتی که خود یکی از مدیران سینمایی دهه شصت بود، پیشگفتار این کتاب را نوشته و در بخش‌های اصلی با او، فخرالدین انوار، محمدمهدی دادگو، محمدمهدی حیدریان، محمد آقاجانی و… گفت وگوهای صریح و جامعی صورت گرفته و هر یک از این افراد بسته به جایگاه و موقعیت خود، ناگفته‌هایی را بر زبان آورده اند و یک بار برای همیشه وضعیت موجود در آن سال‌ها را بی کم و کاست تشریح کرده‌اند. این کتاب در موسسه انتشاراتی «روزنه» چاپ و به زودی به بازار کتاب عرضه می‌شود. این کتاب در بیست و هشتمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران در غرفه انتشارات روزنه عرضه می‌گردد. همچنین توزیع کتاب در فروشگاه‌های شهرکتاب و کتاب فروشی های معتبر از هفته آینده آغاز خواهد شد.

نوشته یک کتاب تازه درباره سینمای دهه شصت/ ناگفته‌های مدیران سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مهر نوشت: سید آرش بهشتی مدیر عامل انتشارات روزنه گفت:‌ کتاب «گفتگوهای سینمایی سیدمحمد بهشتی» با هدف تحلیل و شناخت سینمای ایران در دهه ۶۰ تهیه و منتشر شده است.

وی افزود: این کتاب شامل مقالات، مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های سیدمحمد بهشتی مدیر عامل بنیاد سینمایی فارابی در یک دوره ۱۰ ساله مدیریتی وی است. در این کتاب ۴۹۵ صفحه‌ای کوشیده شده مقالات و گفتگوهای این مدیر و نظریه پرداز سینمایی برای تحلیل و بازخوانی مجدد در دسترس علاقمندان سینما قرار بگیرد. کتاب پیش از آغاز مطالبش، یک مقدمه هم به قلم سید محمد بهشتی با عنوان «چرا دهه شصت؟» دارد.

مدیر نشر روزنه گفت: «گفتگوهای سینمایی، سیدمحمد بهشتی، دهه شصت» به همت محمود ارژمند و محمدعلی حیدری گردآوری و تدوین شده است. درباره تصاویر بیرونی کتاب هم باید بگویم که عکس پشت جلد از رضا معطریان بوده و طراحی روی جلد هم توسط محسن اسلامی مذهب انجام شده است.

بهشتی گفت: «گفتگوهای سینمایی سیدمحمد بهشتی دهه شصت» به تازگی به چاپ رسیده و به زودی وارد بازار نشر می‌شود.

نوشته گفتگوهای سینمایی سیدمحمد بهشتی کتاب شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.