او ادامه داد: امروز می‌بینیم که بحران نا آرامی‌، خشونت و نگاه‌های افراطی به اروپا هم رسیده است و می توان گفت صلح، دغدغه‌ای جهانی است و ارتباطی به مکان و جغرافیا ندارد. با این مستند به این دغدغه و بحران سر می‌زنیم. این موضوع می‌تواند یکی از ویژگی‌های فیلمی باشد که در جشنواره‌ای جهانی به نمایش درمی‌آید. جشنواره ای که از بدنه ملی جدا شده تا بتواند دست سینمای ایران را در دست صنعت سینمای جهان بگذارد.

نورانی‌پور با اشاره به اینکه حق سینمای ایران است که از بن‌بست خارج شود، افزود: باید فیلم‌هایی که می‌سازیم در دنیا دیده شوند. فیلم‌های ما به اکران شدن در چند سینما در خارج از کشور محدود شده‌اند ولی با جشنواره جهانی می‌توان بازار ایجاد کرد و در این بستر سینماگرانی از دیگر کشورها به ایران بیایند و به تماشای آثار ما و دغدغه‌هایی که جهانی هستند، بنشینند. در این صورت می‌توان گفت فیلم‌ها از آرشیوی بودن خارج می‌شود.

او گفت: برگزاری جشنواره جهانی رویکرد خوبی است که اگر درست انجام شود، تاثیر خودش را بر سینمای ایران می‌گذارد. با دعوت از افراد و کمپانی‌های دیگر می‌توانیم آن‌ها را با صنعت سینمای خودمان آشنا کنیم.

این مستندساز در پاسخ به این پرسش که کار کردن روی یک موضوع حساس و متاثر کننده، چطور بوده است، عنوان کرد: من به شدت متاسف و متاثر از موضوع فیلم بودم و هستم، اما روزی که کار روی پروژه را شروع کردم، سعی کردم خودم را از دغدغه‌ها تخلیه کنم و به عنوان ناظر و مستندساز به موضوع نگاه کنم تا بتوانم بدون قضاوت همه چیز را ثبت کنم و اجازه بدهم مخاطب خودش جنگ و ناامنی را درک کند. داعش و تبعات جنگ در منطقه موضوعی نیست که بتوان وجه مثبتی در آن یافت، اما به عنوان مستندساز باید ناظر بی طرف این تلخی بودم تا مخاطب، مستقیم با اثر مواجه و با موضوع آن همراه شود.

نورانی‌پور ادامه داد: با این‌حال خیلی شب‌ها خوابم نمی‌بُرد و از تصور اینکه ۱۷ هزار نفر دیگر هم چنین شرایطی دارند و توجه به این موضوع که مسئله‌ای مانند بارداری برای هر بانویی می‌تواند آرامش‌بخش و شیرین باشد، اما در چنین شرایطی خودش تبدیل به زجری عظیم شده، مرا اذیت می‌کرد.

سی و چهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر به دبیری رضا میرکریمی از اول تا ششم اردیبهشت ماه امسال در پردیس سینمایی چارسو برگزار می شود. برای اطلاع از اخبار این رویداد به سایت جشنواره با نشانی www.fajriff.com مراجعه کنید.

نوشته جشنواره جهانی فجر دست سینمای ایران را در دستان صنعت سینمای جهان می‌گذارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قرار است مستند «A157» روز جمعه ۲۷ آذر ساعت ۱۸ اکران دیگری با حضور عوامل  در سینما سپیده داشته باشد.

این فیلم که از تولیدات مرکز مستندسازی حوزه هنری است روایتی است تکان دهنده از سرگذشت سه دختر کرد سوری بعد از تجاوز و حمله داعش به آنها که در بخش مسابقه ملی، بین الملل و جایزه شهید آوینی جشنواره حقیقت حضور دارد.

از دیگر عوامل این فیلم، مهدی آزادی (تصویربردار) و کامران جاهدی (تدوینگر) را می توام نام برد.

نوشته استقبال مخاطبان، «A157» را به اکران فوق العاده کشاند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این دختران اهل شهر«دیرک» هستند و پدر آن ها ۲۰ روز قبل از سقوط شهر کشته شده است. آن ها به همراه مادر و برادر خود در خانه شان زندگی می کنند.. زندگی که همراه ترس است و هر لحظه ممکن است مورد حمله تروریست ها قرار بگیرند. البته آن ها برادرشان را نیز از دست داده اند و او نیز که در جستجوی پدر می رود ناپدید می شود. بالاخره آن اتفاق تلخ رخ   می دهد و تروریست ها به خانه شان حمله کرده و مادر و سه دختر را به اسارت می برند. از همین جا است که مادر از آن ها جدا شده و تاکنون از او خبری نیست.

دختر بزرگتر که اکثر بار اصلی حکایت ها، دلداری دادن دو خواهر دیگر و ایفای نقش مادری برای آن ها را بر دوش دارد، از جنگ تعریف می کند و به اثر های آن اشاره می کند. تنها آروزی او این است که بار دیگر مادرش را ببیند و او را در آغوش بکشد. او به خوبی این موضوع را درک کرده است که دشمن طعمه های خود را از قبل شناسایی کرده است چرا که می گوید داعشی ها خانه مسیحی را از خانه مسلمان ها جدا کرده بودند و با علم به این موضوع به خانه ها حمله ور می شدند.

داستان به این جا ختم نمی شود.این دختران معصوم یک مشکل بزرگ دارند. مشکلی که از گفتن آن ابا دارند و از نگاه بقیه می ترسند. آن ها به دلیل سن کمشان حتی راه مقابله با این موضوع را هم نمی دانند. آن این است که به دلیل تجاوز این تروریست ها به آن ها، باردار هستند در حالی که به دلیل سن کمشان اصلا نمی دانند چه باید کنند. شاید هم این موضوع به دلیل معصومیت آن ها باشد. دختر کوچک که تاب تحمل این موضوع و نگاه معنی دار بقیه را ندارد، تاکنون چند بار دست به خودکشی زده است و البته ناکام مانده است. این موضوع نیز به مصایب خواهر بزگتر اضافه شده است و او باید علاوه بر این موضوع، فرق دختر بودن و زن بودن را برای خواهران کوچک خود توضیح بدهد.

بخش دیگر داستان روایت همان اتفاق تلخ است. آن چه که به این نوجوانان بی گناه گذشته است و اکنون با پیامدهای آن درگیر هستند. هر کدام از دختران که می خواهند آن ماجرا را روایت کنند فقط گریه میکنند و به دوربین خیره می شوند. خواهر بزرگتر می گوید که تروریستها زنان مسن، میان سال و دختران جوان را از هم جدا می کردند و طعمه هایشان را از میان دختران جوان انتخاب می کردند. او می گوید که این دشمنان برای انجام این کار به فتوایی مبنی بر مالکیت بر اسرا استناد می‌کنند، دین این دختر را بیهوده و عبث می دانند و به التماس های یک دختر جوان هیچ توجهی ندارند.

در سکانس بعدی شخصیت های جدیدی وارد داستان می شوند. زوبیر عبیده یک عکاس است که علاوه بر کار عکاسی از آوارگان، به آن ها کمک می کند که عزیزانشان را پیدا کنند. نفرات دیگر هم اعضای صلیب سرخ هستند که بدون توجه به پایمال شدن احساسات یک دختر، به آن ها توضیح می دهند که در برخورد با مساله بارداری چگونه باید رفتار کنند.

روایت بازی بچه ها در زمین های خاکی و سخت که در فصل سرما، گلی نیز هست و هم چنین آرزو کردن برای کشتن داعشی ها نشان از جریان داشتن زندگی و حس آزادگی در این اردوگاه دارد . اما برای این سه دختر زندگی به سختی پیش می رود چرا که آن ها علاوه بر این که خانه و زندگیشان را از دست داده اند، پدر و مادرشان را نیز از دست داده اند و با بچه ای رو به رو هستند که نمی دانند باید با آن چه کنند. خودشان به دلیل این که شناسنامه و برگه هویت ندارند اجازه خروج از اردوگاه و مراجعه به دکتر را ندارند و با این اوصاف برای فرزندی هم که قرار است متولد شود نمی توانند شناسنامه بگیرند. و البته نگاه های بد سایر آوارگان به آن ها باعث شده است که یکبار اردوگاه خود را عوض کنند.

در میان این افراد، پسر بچه ای به اسم« رامی» قوت قلبی برای آن ها است. این پسر بچه همانند یک برادر نیازهای آن ها را رفع می کند و در کارها به آن ها کمک می کند.

در بخش بعدی مستند، بیننده به خوبی با جو آشنا شده است و حالا کارگردان ادامه داستان را به صورت تاریخی جلو می برد و سعی می کند قصه را به نقطه اوج آن نزدیک کند. در یکی از همین بخش ها دختر جوان به شرایط زندگی در اردو گاه اشاره می کند. او می گوید که داعشی ها در آب مورد استفاده آن ها سم تالیوم می ریزند، جیره نفت معلوم نیست ادامه داشته باشد در حالی که زمستان فرا رسیده است و جیره نان نیز دو هفته یک بار به آن ها می رسد. او می گوید که بالاترین درد اسارت این است که هیچ حامی نداری و فرزندی را با خود به همراه داری که نمی توانی او را بکشی چرا که گناه دارد و البته اگر هم بخواهی خود را به قتل برسانی، دو نفر را کشته ای و خداوند تو را مواخذه می کند.

در این زمان یکی از دختران یاد روزگاری می کند که دشمن از کشورش دور است و خانواده آن ها دور همدیگر جمع هستند. او با یادآوری آن صحنه ها بی اختیار گریه می کند.

روایت تاریخی بعدی به زمانی برمی گردد که خواهر کوچکتر مجبور می شود که فرزند خود را در زودتر از موعد مقرر به دنیا بیارود. دکتر در سخنانی کوتاه می گوید که این دختر حتی بلد نبود که بچه را بغل کند. و البته این دختر نوجوان که دیگر تاب تحمل این فضا را ندارد بالاخره خودکشی می کند.صحنه آخر در گورستان است جایی که سولاف در آن جا آرام گرفته است. این گونه یک خانواده از هم فرو می پاشد.

باید گفت که روایت این داستان ۷۰ دقیقه ای آن قدر خوب و تاثیر گذار است که بیننده به خوبی می تواند شرایط زندگی آن ها را درک کند. اما در بعضی دقایق این روایت آن قدر تلخ است که شاید نتواند مخاطب عام را تا دقیقه آخر به دیدن کار ترغیب کند.

البته این موضوع اجتناب ناپذیر است و جنگ نابرابر علیه مردم مظلوم این روایت تلخ را درست کرده است اما شاید نشان دادن امید و انگیزه ای که در دل این دختران وجود داشت تا حقانیت خود و باطل بودن دشمن را فاش کنند بتواند کمی از تلخی کار بکاهد. پدر این دختران آن قدر دلیر بوده است که به جنگ با دشمن برود و آن ها باید به پدرشان افتخار کنند. این موضوع است که می تواند مخاطب عام را علیرغم دیدن صحنه دلخراش جنگ، متقاعد به نشستن تا آخرین لحظه بکند.

نوشته مستند«A157»، قصه‌ی دختران سوری و جنایت تجاوز داعشی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.