اما نکته حایز اهمیت این است که  در دی ماه سال گذشته وقتی تبلیغات ماهواره ای محصولات فرهنگی به اوج خود رسیده بود با پادرمیانی رئیس سازمان سینمایی با متخلفان که تعداد آن ها کم هم نبود برخورد قاطعی صورت نگرفت . براساس پیگیری های خبرنگار سینمایی فارس این بار شرایط متفاوت است زیرا بسیاری از موارد که در ماهواره تبلیغ شده است بخش هایی از فیلم بوده که در سالن سینما به نمایش درآمده است اما دوتهیه کننده ای که به دادگاه احضار شدند این بار علاوه بر تخلف از قوانین کشور درباره تبلیغات در رسانه های معاند، بخش هایی از فیلم هایشان را به عنوان تبلیغات به رسانه معاند ارایه دادند که با تصمیم شورای پروانه نمایش آن بخش ها یا از فیلم حذف شده و یا میزان آن به یک یا چند پلان کوتاه تقلیل یافته است. اما متاسفانه تهیه کنندگان که صاحبان آثار هستند از فرصتی که شبکه های معاند با مبالغ بسیار ناچیز در اختیار آن ها قرارداده بهره برده و بخش هایی از فیلم را به عنوان تبلیغات در اختیار رسانه های معاند قرار دادند که در سینماهای کشور یا اجازه پخش نداشتند و از فیلم حذف شده و یا پلان های کمی از آن صحنه در فیلم وجود دارد به طور مثال میزان رقصی که در فیلم «ابدو یک روز» است بسیار کوتاه است اما در شبکه های ماهواره ای این صحنه از فیلم به صورت کامل پخش می شود که در سینما به این صورت نیست. همچنین در فیلم «پنجاه کیلو آلبالو» تمام موسیقی‌های لس‌آنجلسی آن در نمایش عمومی حذف شده است اما در تبلیغات ماهواره ای از موسیقی‌های لس‌آنجلسی استفاده شده است.

با توجه به خلاء قانونی که در حوزه تبلیغات در شبکه های ماهواره ای وجود دارد، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی  وقتی با تخلف تهیه کنندگان مواجه شد به وظیفه خود که مشخص‌کردن  موارد تخلف  و تذکر (به صورت کتبی) عمل کرده است اما برخورد با متخلفان در حیطه مسوولیت دستگاه‌های دیگر قرار دارد که موارد تخلف را باید پیگیری کنند.

به نظر می رسد با توجه به تعهداتی که تهیه کنندگان برای تبلیغ فیلم هایشان در رسانه ملی دارند، تخلف تهیه کننده فیلم «ابد و یک روز» بیشتر خواهد بود زیرا در تعهداتی که تنظیم شده است تهیه کنندگان موظف به عدم ارایه تبلیغات فیلم به شبکه های ماهواره ای می شوند. تهیه کننده این فیلم علاوه بر زیرپا گذاردن قانون باید به این مهم هم توجه می داشت که به بخش تبلیغات رسانه ملی تعهد داده است و نباید خلاف آن عمل می کرد و این تخلف نیز به تخلفاتش اضافه می شود و رسانه ملی هم می تواند از این تهیه کننده متخلف شکایت کند.

اما در این شرایط که وزارت ارشاد  در حوزه فرهنگ تنها عنصر حاکمیتی و نظارتی است باید از اقدام قوه قضائیه و رسانه ملی حمایت کند و تا حل نشدن خلاء قانونی  در خصوص برخورد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با متخلفین ، بهتر است  به این مهم توجه داشته باشد که با تهیه کنندگان متخلف برخورد کند و حداقل کاری که در این میان می تواند انجام دهد این است که با تقاضاهای ساخت این تهیه کنندگان (که بعضا دو یا سه فیلمنامه است)، موافقت نکند این حداقل انتظاری است که از وزارت ارشاد در شرایط فعلی _ خلاء قانونی در برخورد با این متخلفین _ می رود. علاوه بر دستگاه های مربوطه باید وزارت ارشاد هم جلو عده ای سودجو که از این خلاء قانونی بهره می برند ،برخورد کند.

منبع: فارس

نوشته آیا وزارت‌ارشاد در قبال تخلف تهیه‌کنندگان احضار شده همچنان سکوت می‌کند؟! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از میان این فیلمها، بعدها «گس» کیارش اسدی‌زاده پس از نمایش در گروه هنر و تجربه به شبکه نمایش خانگی آمد و «نقش نگار» علی عطشانی به اکران عمومی رسید، اما در این بین «مهمونی کامی» علی احمدزاده یکی از فیلم‌هایی بود که با واکنش‌های منفی بسیاری روبه‌رو گشت و در ادامه، با آنکه تلاش‌های بسیاری صورت گرفت تا این فیلم بدون ممیزی و اصلاحیه راهی شبکه نمایش خانگی شود، اما در نهایت مدیرکل شبکه نمایش خانگی سازمان سینمایی در گفت‌و‌گویی به طور کامل این خبر را تکذیب کرد و فیلم اول احمدزاده هیچ‌گاه به پخش نرسید.

علی احمدزاده، کارگردان «مهمونی کامی» با وجود عدم اکران فیلم اولش، بلافاصله در فرودین ماه سال ۹۳ به سراغ ساخت دومین اثر سینمایی خود با نام «مادر قلب اتمی» رفت. فیلمی که این‌بار در آن از حضور بازیگران سرشناسی چون محمدرضا گلزار، ترانه علیدوستی، مهرداد صدیقیان و …. هم بهره برده بود و داستان آن در ادامه داستان فیلم اولش جریان داشت.

احمدزاده برای ساخت این اثر به سراغ سیدامیر سیدزاده رفت که تهیه‌کننده شناخته شده‌تری بود و امید داشت که بتواند این اثر را در ایران به نمایش درآورد. اما چند روز قبل پس از کشمکش‌های بسیار در رسانه‌ها خبری منتشر شد مبنی بر اینکه دومین ساخته او نیز-که سال گذشته متقاضی حضور در جشنواره فیلم فجر بود-  به طور قطع به اکران عمومی نخواهد رسید.

اما در این بین مسئله‌ و نکته‌ی اساسی این است که با وجود داشتن تنها دو فیلم اکران نشده در کارنامه‌ی کاری، کارگردان جوان این فیلم‌ها، این روزها در حال ساختن سومین فیلمش؛ «پدیده»، با بازی هدیه تهرانی و امیر جدیدی و تهیه‌کنندگی مصطفی شایسته است. فیلمی که برای ساخت آن عوامل فیلم راهی سوئیس شده‌اند تا با حضور دو بازیگر فرانسوی بخش‌های پایانی فیلم را جلوی دوربین ببرند.

مسئله‌ای که باید به آن توجه کرد این است که بدون شک با توجه به این پروسه طولانی تولید که بخش‌هایی از آن در خارج از کشور بوده است، هزینه‌های صرف شده برای ساخت چنین فیلمی، باید از طریق یک فروش مناسب بازگرداننده شود. این درحالی است که کارگردان جوان و کم‌تجربه این اثر در کارنامه کاری خود تنها سابقه ساخت دو فیلم را دارد که هیچکدام به نمایش عمومی درنیامده‌اند و در واقع هیچگونه بازگشت سرمایه‌ای برای سازندگان آن‌ها نداشته‌اند و این در یک بازار طبیعی سینمایی نکته‌ای منفی و باعث عدم سرمایه‌گذاری بر فیلم‌های جدید یک کارگردان است.

بنابراین، سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که با وجود چنین شرایطی، به چه دلیل سرمایه‌گذارانی که مدعی تولید فیلم با سرمایه بخش خصوصی هستند، حاضر می‌شوند تا بر روی ساخت اثری جدید از این کارگردان جوان و گمنام سرمایه‌گذاری کنند؟ آیا برای یک سرمایه‌گذار بخش خصوصی که باید بیشتر از هرکسی نگران بازگشت سرمایه خود باشد، کارنامه ضعیف یک کارگردان جوان اهمیت ندارد تا نخواهد ریسک هدررفتن سرمایه خود را قبول کند؟

پس، در تحلیل این جریان سینمایی دو امکان قوی وجود خواهد داشت که اولی مربوط به احتمال بهره‌گیری بی‌سروصدای آن‌ها از سرمایه نهادهای دولتی و سازمان‌های فرهنگی است که در نمونه‌های فراوانی با وجود ادعای سازندگان برخی از آثار سینمای مبنی بر تولید آن اثر با سرمایه‌ی بخش خصوصی، در نهایت مشخص شده است که یکی از سازمان‌ها یا نهادهای فرهنگی به طرق و در قالب‌های مختلف، به تولید این آثار کمک کرده است.

اما احتمال دوم رسیدن سرمایه‌ی ساخت این آثار از جایی غیر از نهادهای داخلی جمهوری اسلامی است. چیزی که در سال‌های اخیر از آن به عنوان «سینمای سفارتی» یاد می‌کنند که در طی چند سال گذشته رشد چشم‌گیری در سینمای ایران داشته است. فیلم‌هایی که با حمایت مادی و معنوی سفارتخانه‌ها و نهادهای به ظاهر فرهنگی کشورهای دیگر توسط فیلمسازان ایرانی تولید می‌شود و به واسطه منابع خارجی صرف شده برای آن‌ها، به عنوان آثار بخش خصوصی معرفی می‌شوند و درنهایت نیز بازگشت سرمایه در آنها هیچ اولویت و اهمیتی ندارد.

علی احمدزاده البته تنها یک نمونه و مشتی نمونه خروار است برای نمایش چرخه‌ی معیوب سینمای ایران. سینمایی که در آن اساسا مسئله‌ی «اکران» اهمیت و جایگاهی ندارد و حتی اگر سرمایه‌ی ساخت یک فیلم را نهادهای دولتی جمهوری اسلامی هم نپردازند، بودجه‌ی ساخت فیلم از منابعی تامین خواهد شد که برایشان اساسا به نمایش درآمدن ساخته‌های یک کارگردان برای تعیین ادامه مسیرش اهمیتی ندارد و صرفا حضور جشنواره‌ای این آثار برایشان کفایت می‌کند.

نوشته موردی که تنها در سینمای ایران می‌توان دید؛ سرمایه‌گذاری بر فیلم سوم کارگردانی با دو فیلم اکران نشده!/ یک سوال؛ پول‌ این فیلم‌ها از کجا می‌آید؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.