این چندساله خیلی از فیلمسازان دستشان آمده که نباید هر فیلم بی‌محتوایی بسازند، البته باز هم می‌سازند چون راه‌های دور زدن پخش قانونی، انگار زیاد است! این را در نظر بگیرید که سیستم اکران در سینمای ما بضاعت چندانی ندارد و نمی‌تواند از پس حدود ۱۰۰ فیلم تولیدی سال بربیاید و به ناچار کمی بیش از نصف آن را اکران می‌کند. بقیه نیز منتظر می‌مانند برای سال‌های بعد تا اینکه شانس یارشان باشد و اتفاقی روی پرده بروند و یا اینکه شبکه خانگی را تجربه کنند. البته شاید به گروه «هنر و تجربه» هم بروند اگر نخواهند کنج انبار تهیه‌کننده دولتی را تجربه کنند.  خصوصاً با راه‌اندازی همین گروهی که اسم برده شد، برخی فیلمسازان که آثارشان جزو توقیفی‌ها و نه اکران‌نشده‌ها هم هست، از آب گل‌آلود ماهی گرفتند و فیلمشان را روی پرده نیز برده‌اند ازجمله «گس»، «بازهم سیب داری» و برخی دیگر که تعدادشان اندک است، اما مثال نقض‌ هستند. حتی به غیر از این مسیر، هنوز هم هستند حتی فیلم‌های با محتوایی عجیب که راحت روی پرده اکران عمومی می‌روند. تازه شاید بعد از اکران مسئول حوزه یادش بیفتد که حداقل در شبکه نمایش خانگی اصلاحیه‌ای به سکانس‌هایش بزند، اتفاقی که احتمالاً روی همین فیلم اخیر یعنی «۵۰کیلو آلبالو» ترتیب داده شود. آن هم بعد از اینکه یکی، دو میلیون نفر آن را دیده‌اند!

سینما و خانه‌های مردم نشد، می‌رویم سراغ اینترنت

باز هم این چند مجرای اکران سراسری فیلم‌ها در سینما، قابل کنترل‌تر است، اما وقتی که پای شبکه‌های خصوصی مجازی و اینترنتی پیش بیاید که آمده! اوضاع به‌راحتی دیگر قابل کنترل نیست. وگرنه این همه دانلودهای غیرمجاز فیلم‌های سینما در نبود قانون کپی‌رایت اتفاق نمی‌افتاد و جالب اینکه همه نیز شاکی‌ هستند، اما کسی نمی‌تواند جریان را کنترل کند. برویم سراغ پدیده‌ای دیگر که همان اکران فیلم‌های توقیفی در فضای مجازی است. اتفاقاً دست روی شبکه‌های پرمخاطب نیز می‌گذارند همچون آپارات که بالاخره از جایی و کسی حمایت می‌شود. مثالش اینکه فیلمی همچون «مهمونی کامی» را که چندین سال است به هر در و دیوار می‎زند تا لااقل در شبکه خانگی توزیع شود، اکثریت سینمادوستان ندیده‌اند جز در محافل خصوصی، جشنواره‌ای و غیره. اما احتمالاً همین روزها نسخه کامل فیلم توقیفی علی احمدزاده را نیز بتوانید از آپارات و غیره تماشا کنید!
بالاخره این نیز شیوه جدیدی برای دور زدن مسیرهای اکران قانونی است خصوصاً برای این نوع آثار که محتوای داستانی‌شان نمی‌تواند ابداً مخاطب و مسئول را راضی کند. تصور کنید ماجرای این نوع فیلم‌ها چقدر غیرمعمول است که حتی سازمان سینمایی دولت فعلی که به ممیزی کمتر اهمیت می‌دهد، اجباراً جلوی پخش «مهمونی کامی» ایستاده است. با این حال وقتی پول تهیه‌کننده دولتی باشد و ضرری نباشد با وجود مسیرهای غیرقانونی، این فیلم‌ها نیز جایی برای خودنمایی پیدا می‌کنند.

انگار حواس برخی‌ها پرت است

پس مثالش فیلم علی احمدزاده است که در آپارات و در قالب فریم‌های چند دقیقه‌ای به مرور به تماشا گذاشته شده یعنی به شکل قسمت‌های سریالی. بنابراین معنی اکران نشدن فیلم توقیفی بی‌محتوا با پخش از کانال‌های مجوزداری مثل آپارات، چه می‌تواند باشد؟ جز گول زدن و زیرآبی‌رفتن‌های به اصطلاح قانونی. خصوصاً اینکه این جور شبکه‌های مجازی به‌خاطر اینکه نظارتی روی کارشان نمی‌بینند پس راحت فضا را می‌توانند در اختیار این فیلم‌ها بگذارند بدون اینکه اینها یا حتی فیلمسازش، بازخواستی بشود. البته بعید است سازمان سینمایی و مجموعه‌های زیردستی‌اش اصلاً متوجه شبکه‌های اینترنتی باشد و انگار قدرت کنترل این فضاها را هم ندارد.
اینطور که از شواهد پیداست به‌دلیل همین نبود نظارت و برخورد لازم در سایه حواسپرتی مسئولان، فیلمساز آثار توقیفی که پول فیلمش از خرج توجیبی‌اش نیست و صرفاً به دنبال دیده شدن کارش است، کم‌کم پایش به شبکه‌های مجازی پخش فیلم هم باز خواهد شد!

منبع: جوان

نوشته ماجرای انتشار بدون مجوز فیلم «مهمونی کامی» چه بود؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از میان این فیلمها، بعدها «گس» کیارش اسدی‌زاده پس از نمایش در گروه هنر و تجربه به شبکه نمایش خانگی آمد و «نقش نگار» علی عطشانی به اکران عمومی رسید، اما در این بین «مهمونی کامی» علی احمدزاده یکی از فیلم‌هایی بود که با واکنش‌های منفی بسیاری روبه‌رو گشت و در ادامه، با آنکه تلاش‌های بسیاری صورت گرفت تا این فیلم بدون ممیزی و اصلاحیه راهی شبکه نمایش خانگی شود، اما در نهایت مدیرکل شبکه نمایش خانگی سازمان سینمایی در گفت‌و‌گویی به طور کامل این خبر را تکذیب کرد و فیلم اول احمدزاده هیچ‌گاه به پخش نرسید.

علی احمدزاده، کارگردان «مهمونی کامی» با وجود عدم اکران فیلم اولش، بلافاصله در فرودین ماه سال ۹۳ به سراغ ساخت دومین اثر سینمایی خود با نام «مادر قلب اتمی» رفت. فیلمی که این‌بار در آن از حضور بازیگران سرشناسی چون محمدرضا گلزار، ترانه علیدوستی، مهرداد صدیقیان و …. هم بهره برده بود و داستان آن در ادامه داستان فیلم اولش جریان داشت.

احمدزاده برای ساخت این اثر به سراغ سیدامیر سیدزاده رفت که تهیه‌کننده شناخته شده‌تری بود و امید داشت که بتواند این اثر را در ایران به نمایش درآورد. اما چند روز قبل پس از کشمکش‌های بسیار در رسانه‌ها خبری منتشر شد مبنی بر اینکه دومین ساخته او نیز-که سال گذشته متقاضی حضور در جشنواره فیلم فجر بود-  به طور قطع به اکران عمومی نخواهد رسید.

اما در این بین مسئله‌ و نکته‌ی اساسی این است که با وجود داشتن تنها دو فیلم اکران نشده در کارنامه‌ی کاری، کارگردان جوان این فیلم‌ها، این روزها در حال ساختن سومین فیلمش؛ «پدیده»، با بازی هدیه تهرانی و امیر جدیدی و تهیه‌کنندگی مصطفی شایسته است. فیلمی که برای ساخت آن عوامل فیلم راهی سوئیس شده‌اند تا با حضور دو بازیگر فرانسوی بخش‌های پایانی فیلم را جلوی دوربین ببرند.

مسئله‌ای که باید به آن توجه کرد این است که بدون شک با توجه به این پروسه طولانی تولید که بخش‌هایی از آن در خارج از کشور بوده است، هزینه‌های صرف شده برای ساخت چنین فیلمی، باید از طریق یک فروش مناسب بازگرداننده شود. این درحالی است که کارگردان جوان و کم‌تجربه این اثر در کارنامه کاری خود تنها سابقه ساخت دو فیلم را دارد که هیچکدام به نمایش عمومی درنیامده‌اند و در واقع هیچگونه بازگشت سرمایه‌ای برای سازندگان آن‌ها نداشته‌اند و این در یک بازار طبیعی سینمایی نکته‌ای منفی و باعث عدم سرمایه‌گذاری بر فیلم‌های جدید یک کارگردان است.

بنابراین، سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که با وجود چنین شرایطی، به چه دلیل سرمایه‌گذارانی که مدعی تولید فیلم با سرمایه بخش خصوصی هستند، حاضر می‌شوند تا بر روی ساخت اثری جدید از این کارگردان جوان و گمنام سرمایه‌گذاری کنند؟ آیا برای یک سرمایه‌گذار بخش خصوصی که باید بیشتر از هرکسی نگران بازگشت سرمایه خود باشد، کارنامه ضعیف یک کارگردان جوان اهمیت ندارد تا نخواهد ریسک هدررفتن سرمایه خود را قبول کند؟

پس، در تحلیل این جریان سینمایی دو امکان قوی وجود خواهد داشت که اولی مربوط به احتمال بهره‌گیری بی‌سروصدای آن‌ها از سرمایه نهادهای دولتی و سازمان‌های فرهنگی است که در نمونه‌های فراوانی با وجود ادعای سازندگان برخی از آثار سینمای مبنی بر تولید آن اثر با سرمایه‌ی بخش خصوصی، در نهایت مشخص شده است که یکی از سازمان‌ها یا نهادهای فرهنگی به طرق و در قالب‌های مختلف، به تولید این آثار کمک کرده است.

اما احتمال دوم رسیدن سرمایه‌ی ساخت این آثار از جایی غیر از نهادهای داخلی جمهوری اسلامی است. چیزی که در سال‌های اخیر از آن به عنوان «سینمای سفارتی» یاد می‌کنند که در طی چند سال گذشته رشد چشم‌گیری در سینمای ایران داشته است. فیلم‌هایی که با حمایت مادی و معنوی سفارتخانه‌ها و نهادهای به ظاهر فرهنگی کشورهای دیگر توسط فیلمسازان ایرانی تولید می‌شود و به واسطه منابع خارجی صرف شده برای آن‌ها، به عنوان آثار بخش خصوصی معرفی می‌شوند و درنهایت نیز بازگشت سرمایه در آنها هیچ اولویت و اهمیتی ندارد.

علی احمدزاده البته تنها یک نمونه و مشتی نمونه خروار است برای نمایش چرخه‌ی معیوب سینمای ایران. سینمایی که در آن اساسا مسئله‌ی «اکران» اهمیت و جایگاهی ندارد و حتی اگر سرمایه‌ی ساخت یک فیلم را نهادهای دولتی جمهوری اسلامی هم نپردازند، بودجه‌ی ساخت فیلم از منابعی تامین خواهد شد که برایشان اساسا به نمایش درآمدن ساخته‌های یک کارگردان برای تعیین ادامه مسیرش اهمیتی ندارد و صرفا حضور جشنواره‌ای این آثار برایشان کفایت می‌کند.

نوشته موردی که تنها در سینمای ایران می‌توان دید؛ سرمایه‌گذاری بر فیلم سوم کارگردانی با دو فیلم اکران نشده!/ یک سوال؛ پول‌ این فیلم‌ها از کجا می‌آید؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احمدزاده به سوره سینما گفت: «مادر قلب اتمی» فیلمی درباره انرژی اتمی است و نوشته مشترک خودم و محمد باغبانی. در اواخر سال جاری یا اوایل ۹۳ آن را کلید می‌زنیم و فکر می‌کنم فیلمبرداری حدود ۶۰ جلسه به طول بینجامد. تمام لوکیشن‌های ما خارجی است و دوربین مان در سطح شهر تهران می‌چرخد. از این نظر با دشواری رو به رو هستیم، اما به هر حال از اقتضائات کار فیلم اکشن این نوع از دشواری‌هاست.

وی افزود: موضوع فیلم من، انرژی اتمی است و با توجه به حساسیت برانگیز بودن، گرفتن پروانه ساخت به عنوان قدم نخست یک اتفاق خوب مهم به شمار می‌رود و امیدوارم در آینده نیز مسیر را با موفقیت طی کنیم. فیلم قبلی من «مهمونی کامی» هنوز موفق به دریافت پروانه نمایش نشده و باید بگویم تجربه جدیدم به لحاظ مضمونی و نوع روایت و پرداخت از آن هم عجیب و غریب تر خواهد بود.

«مادر قلب اتمی» به تهیه‌کنندگی حسن پور قلی‌زاده تولید می‌شود.

نوشته «مادر قلب اتمی» در ژانر اکشن ساخته می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.