وی با بیان اینکه «زنانی با گوشواره های باروتی » فیلم منسجمی است، ادامه داد: در این فیلم می بینیم که خبرنگار(نور)  اتفاقات را خیلی عادی تعریف می کند؛ که داعشی ها یک زن را مجبور کرده اند تا گوشت تن کودکش را بخورد. حال سوال این است که این موضوعات و تصاویر تا چه اندازه با برنامه ریزی قبلی بوده و چقدر از آن در موقعیت پیش آمده است؟  آنچه مشخص است این فیلم به جزئیات بسیار دقت کرده و از کنار هیچ چیزی به راحتی نگذشته است.

این منتقد یادآور شد: یکی از موارد جالب فیلم این است که فکر می کنیم چقدر خانواده داعشی ها آسیب دیده اند زیرا ما در فیلم خانواده هایی را می بینیم که با راهی که شوهرشان رفته موافق هستند.

ذوالفقاری همچنین گفت: آدم های بازمانده از این فاجعه به حدی حادثه های بدی را گذرانده بودند که مخاطب تعجب می کرد که چطور آنها به راحتی در مورد آن اتفاقات صحبت می کنند و همین موضوع موجب ارتباط مخاطب با آن می شد. در اصل فیلم درباره جهنمی صحبت می کند که اگر قرار بود داستانی ساخته شود باید برنامه ریزی هایی برای آن صورت می گرفت.

وی با بیان اینکه در فرهنگ روایت فاجعه بسیار مهم است، یادآور شد: فصل ایزدی های فیلم قسمت تاپ فیلم است که مخاطب نمی تواند از آن جدا شود.

در ادامه رضا فرهمند کارگردان فیلم نیز گفت: در ابتدا برای تحقیق در مورد این مستند به عراق رفتم و قرار بود شخصیت اصلی فیلم یک مرد باشد اما با صحبت هایی که در آنجا داشتم متوجه شدم که مورد مشابه آن با شخصیت مرد قبلا کار شده است.

وی ادامه داد: با نورا شخصیت اصلی فیلم در عراق آشنا شدم و در همان جا متوجه شدم که اساسا زن را با چنین موضوعی در عراق تا به حال نداشته ایم بنابراین فکر کردم فرصت مغتمی است. با نورا همان جا در مورد فیلم وارد دیالوگ شدم و درواقع پنجره اصلی کارم را پیدا کردم و او هم پذیرفت.

کارگردان «زنانی با گوشواره های باروتی» با بیان اینکه با برنامه ریزی قبلی کار را شروع نکردیم، اظهار داشت: بعد از ۵ روز آشنایی با نور وارد کمپ در عراق شدیم و از آنجا کار ما مسیر خود را پیدا کرد. قرار نبود پرتره نور را بسازیم بلکه قرار بود تا او ما را با زوایای دیگری از آن سرزمین آشنا کند.

فرهمند ادامه داد: یکی از حقیقت های فیلم این بود که زنان داعشی آزاد و بدون هیچ گونه ترسی صحبت می کردند. من به عنوان فیلمساز باید همان اندازه که به درونیات نور به عنوان یکی از قربانیان داعش حق می دادم به زنان داعشی هم حق می دادم و باید همه وجوه زنان داعشی را می دیدم.

وی  خاطرنشان کرد: کمپی که ما در این فیلم سراغش رفتیم مخصوص زنان داعش بود و برخی خانواده ها حاضر به گفتگو نمی شدند و ما از بین زنانی که گفتگو کرده بودند تنها آنهایی را انتخاب کردیم که واقعیت ها را گفته بودند و برای اینکار نیازی نبود تا آنها را هدایت کنیم.اما همین موضوع در زمان ادیت راش ها برای ما با نگرانی همراه بود.

این کارگردان ادامه داد: در اولین نمایش فیلم در جشنواره سینما حقیقت که فیلم بازخوردهای خوبی گرفت متوجه شدیم که پیش فرض های ما صحیح بوده و مخاطب در مواجه با زنان داعشی دچار گیجی و سردرگمی نمی شود. این اولین بار است که در دنیا با زنان داعشی چنین گفتگوهایی شده است.

فرهمند همچنین گفت: من به عنوان فیلمساز موظف هستم تا حواسم به همه جوانب مواجه مخاطب با موضوع و شخصیت های فیلم باشد. خوشبختانه مدیر تولید حرفه ای د اشتیم که خودش کارها را جلو می برد و من درگیر حواشی نشدم و فقط به کار خورم که کارگردانی بود پرداختم.

وی ادامه داد: جایی که در آن کمپ قرار گرفته بود منطقه جنگی نبود اما ما آزادانه هم نمی توانستیم در آن رفت و آمد کنیم و همیشه ۲ یا ۳ نفر همراه ما بودند. اتوبوس هایی که زنان  را می آوردند به شدت بازرسی می شد زیر ا تصورشان این بود که شاید زنان زیر لباس ها و یا چادرهایشان عملیات انتحاری انجام دهند. برای ما رسیدن به چیزی که می خواستیم به آن برسیم مهمتر از اتفاقاتی بود که شاید برای ما خطرناک باشد.همه گروه فکر می کردیم که حرکت ما حرفه ای است و باید کارمان را درست انجام دهیم.

فرهمند خاطرنشان کرد: خوشحالیم از اینکه گروه همکاری خوبی داشت تا کار را کاملا آگاهانه انجام دهیم. ما در این فیلم به هیچ وقت دنبال گرفتن انفجار نبودیم و به همان اندازه ای که در فیلم لازم بود استفاده کردیم.

وی ادامه داد: نکته قابل توجه دیگر برای ما این بود که ما کاری نداشتیم به اینکه پدر و مادر کودکان راه اشتباه را انتخاب کرده اند بنابراین هر بلایی سرشان بیاد حقشان است، بلکه به دنبال این بودیم تا آنها به  عنوان یک انسان حرفشان را بزنند و بدون پیوست های ایدئولوژیک به آن نگاه نکردیم زیرا معتقدم مسائل ایدئولوژیک هیچ وقت انتها ندارد.

فرهمند با اشاره به نمایش گسترده فیلم در کشورهای دیگر گفت: « زنانی با گوشواره های باروتی» در کشورهایی همچون آلمان، سوئیس، فرانسه و لوکارنو نمایش داده شد که خوشبختانه مورد استقبال مخاطبان خارجی نیز قرار گرفت ومهمترین نکته در ارتباط با مخاطب این است که درگیری های سیاسی ندارد.

وی ادامه داد: این فیلم بعد از جشنواره سینما حقیقت ۲۵ نمایش در جشنواره فیلم فجر و ۱۵ هزار مخاطب داشته است.

فرهمند درباره مخاطبان این مستند در کشورهای دیگر توضیح داد: در کشورهای دیگر مخاطبان جدی تر از ایران فیلم را می دیدند. به عنوان مثال، تصورم بر این بود که پلان سکوت در فیلم طولانی است اما در اکران سوئیس متوجه شدم که برای مخاطب این سکوت جذاب است. فیلم در بخش بین الملل جشنواره سینما حقیقت هم جایزه گرفت یادم می آید در همان زمان فرانکوروزی به من گفت ریتم فیلم کمی تند است. در آنجا متوجه شدم که بین مخاطب ایرانی و خارجی تفاوت هایی وجود دارد و مخاطب خارجی علاقه دارد تا فیلم را با صبر و حوصله ببیند.

وی درباره اسم فیلم نیز گفت: همانطور که می دانیم گوشواره مخصوص زنان است و باروتی بودن کنایه ای از جنگ است.

اجرای این برنامه را نغمه دانش آشتیانی بر عهده داشت.

نوشته کارگردان «زنانی با گوشواره‌های باروتی»: زنان داعشی در هیچ جای دنیا سوژه فیلم نشده‌اند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مصطفی احمدی : من آدم متوسطی هستم ، فیلم متوسط می سازم و فیلم های متوسط کارگردانان را بیشتر دوست دارم…

کارگردان فیلم نزدیکتر در مورد چگونگی ساخته شدن این فیلم گفت : من فکر میکنم برای هر کارگردانی بهترین کار این است که فیلم سازی را با پرداختن به موضوعات و مسائلی که می شناسد شروع کند. در طی تمام این سالهایی که به عنوان دستیار کارگردان حرفه ای در سینمای ایران مشغول به کار بودم با خودم فکر میکردم که روزی راجع به این آدم ها فیلم خواهم ساخت. قصه ای در ذهن داشتم که در باره آدم هایی بود  که برای من عزیز بودند و نیت من این بود که درباره این آدم ها حرف زده شود. البته پس از ساخته شدن فیلم با خودم به این نتیجه رسیدم که کاش این داستان را به عنوان فیلم سوم یا چهارم خودم می ساختم.

وی افزود: این آدم ها تعریف و جایگاه ویژه ای در زندگی من داشته اند اما از آنجایی که در نوشتن آدم تنبلی هستم دائم نگارش فیلم نامه را به تعویق می انداختم. تا اینکه در نهایت روزی با خانم هستی بشروتنی درباره این طرح صحبت کردم و ایشان پس از حدود ۲۰ روزی طرحی کامل به من تحویل دادند و این آغازی شد بر نگارش کامل فیلم نامه که چندین ماه به طول انجامید. اما هر دوی ما با تکمیل شدن فیلم نامه به این نتیجه رسیدیم که از افرادی دیگری نیز کمک بگیریم. بنابراین از آقای توکلی خواهش کردیم که در کار نگارش فیلم نامه با ما همکاری داشته باشند و او نیز خواهش ما را پذیرفت. من به فیلم نامه خانم بشروتنی احترام می گذارم اما کاری که آقای توکلی با این فیلم نامه کرد این بود که فرم فیلم نامه را به لحاظ تکنیکی نه محتوایی ارتقاء داد .

برنامه ریز فیلم صداها افزود : من و خانم بشروتنی دائما به اتفاقات نمایشی رجوع می کردیم و راجع به آنها حرف می زدیم تا ذهن هایمان را به هم نزدیکتر کنیم. من آدم متوسط هستم و فیلم متوسط می سازم و عاشق فیلم های متوسط فیلم سازها هستم و آنقدر که فیلم های متوسط انها را دوست دارم فیلم های شاخص شان را نمی فهمم. بنابراین علاقه داشتم که در فیلم به حالت نمایشی نزدیک شوم. تفاوت تکنیکال این فیلم با فیلم های آقای توکلی این است که در فیلم های ایشان اتفاقی در گذشته پیش آمده است و اثرات آن امروز نمایان شده است اما در فیلم ما اتفاقی که در گذشته افتاده یک اتفاق عینی نیست ، بلکه یک اتفاق ذاتی و حسی است .

برنامه ریز فیلم قصه ها گفت: اثرات حضور یک فرد معتاد در خانواده متاسفانه برای ما بسیار آشناست و بنابراین از توضیح دادن خیلی چیزها به مخاطب معاف شدیم. ما در فیلم راجع به کلیت حرف میزنیم. این نظر شخصی من در فیلم سازی است که اولا به سنت های نمایشی وفادار باشیم و دوم اینکه خیلی ارجاعات رئالیستی به اجتماع نداشته باشیم. من اصرار دارم که در این فیلم به دنبال لایه های پنهان نباشید و مانند یک ملودرام به تماشای آن بنشینید. من نباید بگویم که فیلم می خواست چه بگوید بلکه این وظیفه منتقدان و مخاطبان است که اگر لایه ای در فیلم وجود دارد آن را پیدا کرده و بیرون بکشند. با این وجود که من لمسی از این آدم ها داشته ام اما واقعیت این است که مرگ بر واقعیت. واقعیت چیست ، ما می خواهیم بحث نمایشی داشته باشیم. حالا اگر مخاطب مواجه های با یک موضوع اجتماعی نداشته باشد ما می توانیم براساس مبانی و نشانه ها تماشاگر را با این موضوع مواجه کنیم.

وی ادامه داد : نظر شخصی من این است که سینما قرار نیست همه چیز را آماده تحویل مخاطب بدهد ، بنابراین از فیلم نامه نویس و بازیگرانم خواستم تا این ریسک را انجام دهیم و و همه چیز را در فیلم نشان ندهیم. به نظر من ارزش کار بازیگران زمانی نمایان می شود که هنگام بازی به بازیگر مقابل فضا برای دیده شدن می دهند و بازی های ریز و درونی انجام می دهند.

این کارگردان در مورد نقش آقای بهرام دهقانی تدوینگر فیلم نیز گفت : ایشان علاوه بر تدوینگر نقش مشاور را هم در فیلم ایفا می کنند و همواره از خود اثری در فیلم به جا می گذارند. از آنجایی که ایشان با پروژه ها و فیلم های مختلف کار می کنند و مطالعات گسترده ای نیز انجام می دهند این توانایی را دارند که مشاوره های تخصصی را در فیلم ارائه نمایند. این فیلم همزمان با فیلم برداری تدوین هم می شد که ایشان اشکالات کار را به ما گوشزد می نمودند. هم آقای بهرام دهقانی و هم آقای بهرام بدخشانی فیلم بردار از اولین نسخه های نگارش فیلم نامه ما را همراهی کردند و درجریان کار بودند.

پوریا ذوالفقاری : نقطه جذابیت فیلم پایبندی آن به سنت های نمایشی است

پوریا ذوالفقاری منتقد میهمان این جلسه در خصوص این فیلم گفت : جذابیت این فیلم برای من ریشه داشتن آن در سنت های نمایشی است . این شب نشینی و دور هم جمع شدن و بعد آمدن آدمی از بیرون تا نگفته ها گفته شود و کینه ها به زبان بیاید و یک تلنگری به این جمع بزند و پس از آن اتفاقات مانند دومینو پشت سر هم جریان پیدا کنند ، یک سنت نمایشی است . از این سنت نمایشی در سینمای ایران کم استفاده شده است .

وی گفت : کارگردان فیلم هوشمندانه چندین کار را به درستی انجام داده است ، یکی اینکه وقتی نمی توانسته نوشتن فیلم نامه را انجام دهد آن را به فرد دیگری واگذار کرده و سعی داشته تا از توانایی های افراد حرفه ای استفاده کند و دوم اینکه از آدم ها و اتفاقاتی که با آن آشنایی داشته کار فیلم سازی خود را شروع کرده و سوم اینکه پس از سالها دستیاری و تلاش در سطح حرفه ای سینما به سراغ فیلم سازی آمده است . پیمودن این مسیر درست باعث شده تا ما فیلمی مواجه باشیم که همه چیز آن درست است و یک فیلم اول خوب به حساب می آید.

وی افزود : درباره تک لوکیشن بودن فیلم نیز بگویم که اهمیت لوکیشن و تشخص داشتن فضا در فیلم مهم است و پس از اینکه فیلم های شکست خورده زیادی بعد از فیلم درباره الی در ایران به صورت تک لوکیشن ساخته شده است ، خوشبختانه این فیلم توانسته خود را از زیر سایه فیلم درباره الی بیرون بکشد. تک لوکیشن بودن در فیلم خودش معنا دارد. در اینگونه کار مشورت گرفتن از تدوینگر و فیلم بردار پیش از آغاز کار بسیار مهم است .

وی در خصوص بازیگری در ایران نیز گفت : متاسفانه وقتی یک بازیگر اکت های بیرونی زیادی دارد توسط مطبوعات دیده می شود اما این درست نیست. در سینمای ایران خیلی دیر متوجه توانایی ها و قابلیت های بازیگران می شویم و این به دلیل عوام زدگی و نگاه عوامانه ای است که مطبوعات ما دارند. خوشحالم که بازی خانم نازنین فراهانی بالاخره در این فیلم دیده شد.

نازنین فراهانی : از مطبوعات انتظار دارم نگاه ریزبین تر و حرفه ای تری به مقوله بازیگری داشته باشند

نازنین فراهانی بازیگر نقش رعنا در فیلم «نزدیکتر» گفت : من سالها بعد از ساخته شدن فیلم صداها منتظر بودم که روزی آقای احمدی فیلم بسازد و من با ایشان همکاری داشته باشم. اینکه چگونه با نقش ارتباط برقرار می کنم برای من یک مساله درونی و شخصی است و همواره سعی می کنم نقشی را که می خواهم بازی کنم بشناسم و از توضیح دادن راجع به آن ناتوان هستم.

وی گفت : ایفای نقش های درونی تر به نظر من کار سخت تری است تا نقش هایی که عصبی هستند و سرو صدا دارند و .. من این عدم توجه به ایفای نقش های درونی تر را از کم لطفی مطبوعات می دانم. همواره بازی هایی که بیرونی و پر سروصدا بوده مورد توجه بوده است . اما توقع من از مطبوعات و منتقدان این است که جور دیگری به بازیگری نگاه کنند و منتظر نباشند تا من یک اکت بیرونی انجام دهم تا دیده شوم. این گلایه من است که مطبوعاتی ها هم مثل مردم عادی انتظار دارند تا اکت بیرونی داشته باشی تا دیده شوی .

بهرام بدخشانی : فضای فیلم به واسطه حضور مادر گرم است

بهرام بدخشانی فیلم بردار فیلم نزدیکتر گفت : از ابتدای ۲۳ سالی که آقای احمدی به عنوان دستیار در سینمای ایران حضور پیدا کرد با او همکاری داشته ام و خوشحالم که به سینمای ایران یک کارگردان تکنیکی دیگر اضافه شد. و ناراحتم از اینکه سینمای ایران یک دستیار حرفه ای را از دست داد زیرا ما که سر صحنه کار می کنیم متوجه می شویم که حضور یک دستیار حرفه ای و خوب چقدر ارزشمند است .

وی در خصوص فضای فیلم نیز گفت : داستان فیلم که روان پیش می رود و قصه از جایی شروع شده و در جایی دیگر پایان می یابد. اما در مورد فضای فیلم باید بگویم که قسمت ابتدایی فیلم که بیرون از خانه است فضایی تیره و تار دارد اما قسمت دوم فیلم که در خانه است به واسطه حضور مادر گرم و روشن است . به محض ورود به خانه آرامشی بر فیلم حکم فرما می شود . ما طبق صحبت هایمان بنا را بر این گذاشتیم تا هرجا که مادر هست فضا گرم و صمیمی باشد زیرا مادر در تمام دنیا گرمای جهان است .

بهرام دهقانی : جهان این فیلم متعلق به مصطفی احمدی است.

بهرام دهقانی تدوینگر این فیلم نیز گفت : درباره ارتباط این فیلم با فیلم های آقای توکلی باید بگویم که جهان این فیلم متعلق به آقای احمدی است و آقای توکلی به واسطه توانایی که دارد برای کمک به کار انتخاب شده است و کاری را که احمدی خواسته انجام داده است و استراکچر موجود را بازنویسی کرده است . این فیلم باید مستقل از آقای توکلی دیده شود نباید زیر سایه ایشان قرار گیرد. و نظر شخصی من در مورد فیلم این است که بازی ها به خوبی انجام شده و فکر میکنم اگر روی روز دوم فیلم که آش پشت پا پخته می شود بیشتر کار میشد و این دور هم جمع شدن کمی پیچیده تر می شد و به آسانی اتفاق نمی افتاد خیلی بهتر بود.

جلسه نقد و بررسی این فیلم با انجام پرسش و پاسخ میان عوامل و مخاطبان ادامه پیدا کرده و خاتمه یافت.

نوشته جلسه نقد و بررسی «نزدیکتر» در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.