محسن اسلام‌زاده، کارگردان مستند «کاروان صلح» در گفتگو با خبرنگار سوره سینما گفت: مستند «کاروان صلح» نمایانگر حرکت کاروان صلح از ۱۰ کشور دنیا و اثبات کننده دروغ بودن ادعاهای غرب درباره سوریه است.

وی اضافه کرد: در «کاروان صلح» تمرکز اصلی روی سفر فعالان حقوق بشری از ۱۰ کشور دنیا به سوریه است اما برای آنکه مستند صرفا حالت گزارشی نداشته باشد تمرکز را روی سه شخص قرار دادیم. روایتگر اول فیلم مادر اگنس است. او کسی است که اسناد مهمی را برای اولین بار در اختیار ما قرار داد. این اسناد نشان می‌داد تکفیری‌ها در سال ۲۰۱۱ و قبل از جنگ در سوریه دست به جنایت می زدند.

کارگردان مستند «کاروان صلح» افزود: این راهبه فلسطینی لبنانی با انتشار اسنادی دروغ بودن ادعای معارضین مبنی بر استفاده بشار اسد از سلاح شیمیایی را اثبات کرد. این کار وی به قدری ارزشمند بود که طالب زاده در برنامه «راز» گفت مادر اگنس جلوی جنگ در سوریه را گرفت.

اسلام‌زاده در ادامه با اشاره به روایتگر دوم مستندش گفت: مادرید ماگوآیر،برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۷۹ روایتگر دوم است. او از فعالان صلح جهانی است و خود قربانی زیاده خواهیهای کشور انگلیس شده است. او چند تن از اقوامش را در جنگ ایرلند و انگلیس از دست داده است. ماگوآیر قبل از جنگ آمریکا و عراق، به عراق سفر کرد. او از مخالفان جنگ در عراق بود. این فعال صلح امسال درخواست اهدای جایزه صلح نوبل به مادراگنس را مطرح کرد که البته این امر محقق نشد.

این مستندساز با تاکید بر اینکه روایتگر سوم فیلم ایرانی است، گفت: روایتگر سوم حجت الاسلام زائری است. وی از فعالین حوزه بین الملل و جهان اسلام هست که در لبنان و سوریه تحصیل کرده است و به نوعی درگیر حوادث در لبنان و سوریه بود. محل کار زائری جایی است که غربی‌ها ۷۲ تن از مردان انقلاب اسلامی ایران را ترور کردند و در حقیقت زائری هم خود قربانی حرفهای دروغین کشورهای غربی است. مستند «کاروان صلح» نشان می‌دهد که ایران، ایرلند شمالی و سوریه قربانی زیاده خواهی‌ کشورهای غربی هستند. این مستند برای جشنواره فیلم فجر و جشنواره مردمی فیلم عمار آماده می‌شود. قصد داریم این مستند را در بیشتر دانشگاههای کشور اکران کنیم.

مهدی خوش‌نژاد تصویربردار، یاسر قدسی نویسنده، اسماعیل علیزاده تدوینگر و سید سلیم غفوری تهیه کننده این مستند هستند. مجری طرح این مستند موسسه فرهنگی «میثاق» است.

نوشته رد ادعاهای غرب درباره سوریه در «کاروان صلح»/ ایران قربانی تروریسم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دمشق مثل هر شهر بزرگی در ساعت های اول صبح خیابان های شلوغ و ترافیک سنگین داشت. مردم سر کار می رفتند و بچه ها در راه مدرسه بودند و هیچ نشانی از جنگ به چشم نمی آمد. رفتیم پایین که صبحانه بخوریم. آنجا فهمیدم ۲ تا از جوان های گروه که اتاقشان در طبقات بالاتر و زاویه بهتری بوده از ماجرا با دوربین تلفن همراه فیلمبرداری کرده اند. فیلم ها را روی همان صفحه تلفن نشانم دادند. اولین فیلم سربازی را نشان می داد که مردی با لباس شخصی زیر بغلش را گرفته بود و او را از پشت سر روی زمین می کشید و عقب عقب می رفت. سرباز روی زمین نشسته بود و پاهاش روی آسفالت دراز شده بود و همانطور که به عقب کشیده می شد هیچ حرکتی از خودش نداشت. یکی که از بالای سر من نگاه می کرد گفت این بنده خدا تمام کرده. گفتم معلوم نیست شاید بیهوش باشه. سرباز و مردی که او را می کشید پشت دیوار از دید خارج شدند. دوربین چرخید و زوم کرد روی محل فرود خمپاره که یک دایره سیاه بود به قطر دو متر و وسطش آسفالت به اندازه یک سینی گود شده بود.

خمپاره روی آسفالت که پایین بیاید خیلی وحشی می شود و ترکش هاش ممکن است صد متر یا بیشتر پرواز کند و هر کس را در فاصله زیاد ناکار کند اما اگر روی خاک نرم یا گل و لای پایین بیاید پیش از آنکه ماسوره عمل کند به خاطر سرعت فرود توی خاک یا گل فرو می رود و ترکش هاش کم زور می شود.

فیلم دوم اما خیلی بدتر بود. یک سرباز دیگر را نشان می داد که با پای خودش لنگ لنگان به کمک یک غیرنظامی در حاشیه بزرگراه می رفت و می خواست سوار ماشینی بشود تا خودش را به بیمارستان برساند. بیست سی متر جلوتر یک پسربچه هفت هشت ده ساله روی دست یک غیرنظامی دیگر افتاده بود. مرد داشت می دوید و دوید تا اول صف ماشین هایی که می خواستند از حاشیه وارد بزرگراه بشوند و با راننده ها حرف می زد. یکی پیچاند و رفت اما دومی سوارشان کرد.

***

دیشب شیخ احمد حسون مفتی اعظم سوریه برای گروه سخنرانی کرد. شیخ برای عنوان مفتی اعظم جوان به نظر می رسد و شاید بیشتر از پنجاه سال نداشته باشد. پسرش را در جنگ های حلب شناسایی کرده اند و کشته اند و برادرش را گروگان گرفته اند که معلوم نیست کجاست. حرف هایش انقدر ساده و فصیح و شورانگیز بود که من هم با آن که عربی بلد نیستم بیشترش را فهمیدم. شیخ می گفت ما ترجیح می دهیم قدیمی ترین مسجدها و کلیساهایمان را بزنند و ویران کنند اما یکی از بچه هایمان کشته نشود چون آن مسجد یا کلیسا را می توانیم سنگ به سنگ دوباره بسازیم و برگردانیم اما چه کسی می تواند بچه ای را که رفته، برگرداند.

شیخ بعد از سخنرانی دیشب به اعضای گروه یکی یک تسبیح یادگاری داد. تسبیح، دانه های چروک خورده نقره ای رنگ دارد و عزیزترین تسبیحی است که من تا حالا در عمرم هدیه گرفته ام.

نوشته «تسبیح نقره‌ای»، روایتی از بهروز افخمی/ قصه‌خوانی کارگردان ایرانی در دانشگاه دمشق اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.