در ابتدای این نشست بهرام رادان گفت: قبل از اینکه بخواهیم درباره «گیلانه» صحبت کنیم باید بگویم جای رخشان بنی اعتماد، فاطمه معتمدآریا، باران کوثری و ژاله صامتی در اینجا خالی است. آنچه باعث شد «گیلانه» اثر ماندگاری شود روایت یک قصه و همراه کردن مخاطب با رنج کاراکترها بود.

وی با بیان اینکه اپیزود ۳۰ دقیقه «ننه گیلانه» بسیار موفق بود، خاطرنشان کرد: یادم می‌آید در آن زمان گفتند حیف است این سوژه به عنوان یک فیلم‌ سینمایی بلند ساخته نشود. در فیلم «ننه گیلانه» مخاطب کاملا با پسری که از جنگ برگشته و آثار جنگ در زندگی او کاملا مشهود است، همراه می‌شود؛ جنگ‌ تمام شده است اما برای ننه گیلانه و آن پسر هنوز ادامه دارد. فیلم «گیلانه» در زمان حمله آمریکا به عراق ساخته شد و در آن زمان تلویزیون با تصاویر جنگ پر شده بود و این اتفاق باعث شد مردم بیشتر با این فیلم ارتباط برقرار کنند.

‌رادان با بیان اینکه «گیلانه» یک اثر تراژدی است نه یک‌‌ فیلم‌ حماسی، گفت: فیلم در جشنواره تورنتو پخش شد و در این جشنواره فیلم را با افراد غیرایرانی هم تماشا کردیم و آن‌ها نیز با فضای ضدجنگ فیلم بسیار همراه شدند.

وی با بیان اینکه چیزی که انسان را با بقیه مخلوقات خداوند متفاوت می‌کند، اصل قصه‌گویی است، گفت: ما می‌توانیم روایتگر باشیم و روایت در قالب سینما یکی از ویژگی‌های مهم‌ ما انسان‌ها است. فیلم‌‌ «گیلانه» فارغ از تمام المان‌هایی که ممکن است باعث پرمخاطب شدن یک فیلم شود، به دلیل روایتگر بودن و قصه‌گویی نزد اکثر مردم محبوب شد و اکثر مردم این فیلم را تماشا کرده اند.

رادان درباره انتقاداتی نسبت به عدم هماهنگی بخش اول و دوم فیلم توضیح داد: اینکه یک فیلم کوتاه ۳۰ دقیقه‌ای در یک سالی ساخته شود و سال بعد یک‌ اپیزود دیگر به آن اضافه شود مسلما‌ با اینکه از ابتدا یک‌ فیلم منسجم ساخته شود، متفاوت است. به نظرم ‌اگر «گیلانه» یکی از فیلم‌های آن سه‌گانه بود کمتر دیده می‌شد. ای کاش «گیلانه» از ابتدا به عنوان یک‌ فیلم بلند ساخته می‌‌شد اما قطعا‌ آن زمان توقع نداشتند این فیلم اینگونه مورد توجه واقع شود.

رادان درباره بازی در این‌ فیلم بیان کرد: این‌ نقش نسبت به سن و سال من در سال ۸۲ حدود ۱۰ سال بزرگتر بود به همین دلیل ما‌ مدت‌ها تست گریم داشتیم. روز آخری که قرار بود به سمت شمال حرکت کنیم تست گریم آخر را انجام دادیم و خیال خانم بنی‌اعتماد راحت شد. دوستی به نام آقای دبیری خیلی به من کمک کردند زیرا با افراد زیادی که شرایط اسماعیل را داشتند در ارتباط بودند و الگوهایی را به من‌ یاد دادند. من‌ مدت‌ها به آسایشگاه اعصاب و روان و بیمارستان ساسان می‌رفتم و چندبار به خانه کسانی رفتیم که در جنگ شیمیایی شده بودند و مجموعه این تجربیات باعث شد که برای ایفای نقش به الگوریتمی برسم.

وی با بیان اینکه اسماعیل قرار بود آینه‌ای باشد برای رنجی که مادرش می‌کشد، خاطرنشان کرد: من پدرم را چندسال پیش از دست دادم و روزهایی که پدرم از نظر جسمانی ناتوان شده بود در چشمش غمی را می‌دیدم زیرا فکر می‌کرد اطرافیانش را به زحمت انداخته است. اسماعیل مانند یک شمع روز به روز مقابل مادرش آب می‌شد اما مادرش همچنان از او مراقبت می‌کرد با این حال که می‌دانست پسرش هرگز مانند قبل سلامتی‌اش را به دست نمی‌آورد.

وی درباره دیدار با عباس آقا جانبازی که شخصیت اسماعیل از او الهام گرفته شده است، گفت: عباس آقا همان جانبازی بودند که من چند دفعه به منزلشان رفتم. به یاد دارم جانبازی در آسایشگاه اعصاب و روان صدر دیدم و او می‌گفت وقتی اینجا هستم دلتنگ مادرم هستم و وقتی پیش مادرم می‌روم‌ به او آسیب می‌زنم و از این بابت ناراحت می‌شوم. جانبازان ما شرایط ویژ‌ه داشتند و به همین دلیل نه می‌توانستند در خانه خودشان و نه در آسایشگاه بمانند.

رادان درباره ماندگارترین صحنه «گیلانه» خاطرنشان کرد: صحنه‌ای که گیلانه برای پسرش می‌رقصد بسیار ماندگار است. پذیرش رابطه این مادر و پسر در آن زمان برای برخی‌ها مشکل بود‌ اما‌ امروزه ما به این حرف‌ها می‌خندیم. در آن سال‌ها برای صحنه‌ای که گیلانه زیر بغل پسرش را می‌‌گیرد مشکلات زیادی پیش آمد‌ زیرا می‌گفتند که تماسی بین زن و مرد ایجاد شده است.

رادان همچنین گفت: بازی خانم معتمدآریا خیلی به من‌ کمک می‌کرد و حتی پیش از آغاز فیلمبرداری در دفتر کار خانم بنی اعتماد باهم تمرین می‌کردیم.

این بازیگر با اشاره با اینکه کاربرد لهجه گیلکی در فیلم‌ ‌بسیار خوب بوده است، بیان داشت: به دلیل اسم‌ فیلم و تسلط خانم‌ معتمدآریا روی لهجه گیلکی اتفاقات خوبی رقم خورد.‌  البته ما‌ چندنفر را به عنوان مشاور لهجه در پروژه داشتیم و این اتفاق هم‌ روی خروجی کار تاثیر زیادی داشت.

بهرام رادان برای بازنمایی نقش چالش‌های زیادی داشت

آنتونیا شرکا منتقد سینما نیز در ادامه این نشست گفت: قسمت اول فیلم در سال ۶۷ اتفاق می‌افتد و قسمت دوم ۱۵ سال بعد و به شکل ساختاری ممکن است تفاوت‌هایی باهم داشته باشند. این دو بخش به لحاظ استراتژیک نیز دو تفاوت عمده دارند. در قسمت اول یک زن و دختر باردارش سفری را در پیش می‌گیرند و در قسمت دوم به تناسب وضعیت ساکنی که اسماعیل با بازی بهرام رادان دارد ما در وضعیت ایستایی قرار داریم. لوکیشن فقط خانه گیلانه است و ما از خلال رفتار آدم‌های دیگر‌ متوجه قصه و نگرش‌های مختلف آن‌ها می‌شویم. هرکدام از این دو اپیزود در جای خود معنا پیدا می‌کنند و مهم‌ هستند.

وی ادامه داد: سینمای جنگ در ایران دوره‌های مختلفی را پشت سر گذاشت. در دهه ۶۰ ما روایت قهرمانانه داشتیم و فیلم‌هایی مانند «کانی‌مانگا» ساخته شدند و ابراهیم حاتمی کیا نوعی ایدئولوژی را در سینمای جنگ مطرح کرد.در دهه ۷۰ فیلم‌ها به سمت رویکرد ضدجنگ حرکت کردند مانند فیلم‌های «عروسی‌خوبان»، «از کرخه تا راین» و… حقیقتا جنگ امر دوست داشتنی نیست و فیلمسازان نیز رنج و مرارت‌های حاصل از جنگ را نشان دادند.

شرکا خاطرنشان کرد: با شروع دهه ۸۰ موضوعات زنانه به دلیل گشایشات جامعه وارد سینما شد و همین مساله باعث شد موضوعات زنانه خودی نشان دهند. کسی مانند رخشان بنی اعتماد که دغدغه‌های زنانه دارد در سینمای دفاع مقدس فیلمی‌ می‌سازد که قهرمانش یک زن است.‌ این اتفاق در نوع خودش بسیار نو بود و این اولین بار بود که قهرمان اصلی فیلم جنگی یک زن بود.

وی ادامه داد: پس از گذشت ۱۰ سال از «گیلانه»، فیلم «شیار ۱۴۳» ساخته شد که نقش اول آن هم یک زن است و او در انتظار فرزند شهیدش است.

نقش «گیلانه» تعمیم پذیر است

این منتقد سینما با اشاره به بازی بهرام رادان گفت: همانقدر که فاطمه معتمدآریا توانایی خودش را در ایفای این نقش نشان داد، بهرام رادان نیز برای بازنمایی این شخصیت چالش‌های زیادی داشت. او نه تنها برای اینکه شرایط فیزیکی یک جانباز را نشان دهد بلکه باید مردی را نشان می‌داد که وضعیت روحی خوبی ندارد و رنج مادری را می‌بیند که حاضر نیست پسرش را به آسایشگاه جانبازان ببرد. این کاراکتر علاوه بر رنج فیزیکی، رنج احساسی زیادی هم تحمل می‌کرد و بهرام رادان باید همه این احساسات را در سکوت نشان می‌داد.

شرکا درباره دلیل ماندگار شدن «گیلانه» نیز گفت: این فیلم تجلیل از یک وضعیت انسانی پررنج فارغ از زمان و مکان خاصی است. فیلم‌های دیگر بنی اعتماد مانند «زیرپوست شهر» نیزهمین ویژگی را دارند. من معتقدم فیلم‌هایی ماندگار می‌شوند که وضعیت بغرنج انسانی و زندگی‌های تَرک خورده را روایت می‌کنند.

وی با اشاره به تعمیم پذیر بودن نقش گیلانه بیان کرد: یکی‌از دلایل ماندگار بودن فیلم‌ همین است. ما زنان زیادی داریم که قربانی جنگ ‌شدند یا در شرایط نابسامانی قرار گرفتند و فداکاری بیش از حدی از خود بروز دادند.

شرکا درباره ماندگار شدن شخصیت گیلانه نیز گفت: وقتی شخصیتی منتخب و برجسته می‌شود بیش از اینکه این توجه به دلیل ظواهر امر باشد به عناصر دیگری بستگی دارد. در دهه ۸۰ سینمای ایران ورق دیگری خورد و تغییرات بنیادینی نسبت به دهه ۶۰ اتفاق افتاد. اینکه شخصیتی مانند گیلانه برجسته می‌شود به این دلیل است که جایگاه مادر همواره در فرهنگ ما قداست بالایی دارد. ازطرفی این‌ مفهوم‌ مادرانه با ماجرای جنگ و دفاع مقدس گره خورده بود. نکته قابل توجه این است که رخشان بنی اعتماد قصد نداشته است صرفا یک تراژدی گریه‌دار از این شخصیت ارائه کند بلکه گیلانه ‌گاهی می‌رقصد، می‌خندد، نفرین‌ می‌کند و… . چندلایه بودن شخصیت گیلانه باعث می‌شود که مخاطب او را باور کند.

«گیلانه» سرشار از کهن الگوهاست

میثم زندی مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم هم که در بین حاضران در سالن حضور داشت دلیل کهنه نشدن «گیلانه» را سرشار بودن از کهن الگوها دانست و با اشاره به گفت و گویش با رخشان بنی اعتماد درباره نمایش این فیلم عنوان کرد: در این گفت و گو درباره برنامه «سینمای ایران برای وطن» و موضوعات دیگر صحبت کردیم. ما درباره وطن و قدردانی از همه کسانی که در حوزه فرهنگ و هنر فعالیت می‌کنند، صحبت کردیم. وقتی به بحث قدردانی و قدرنشناسی رسیدیم خانم بنی اعتماد یکی از دیالوگ های فیلم «گیلانه» را گفتند: «پسر من وقتی به جنگ می‌رفت این شکلی نبود، هنوز سبیل درنیاورده بود، یک لب بود و هزار خنده، قدش، اندازه سرو بود» پس از گفتن این دیالوگ بغض کردند و گریه کردند. ای کاش قدردان تمام کسانی باشیم که خودشان را مانند اسماعیل برای وطن قربانی می‌کنند.

در ابتدای این نشست حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت با بیان جزئیاتی درباره «گیلانه» و اپیزود ننه گیلانه گفت: نخستین بار در مجله فیلم سال ۱۳۶۲ به «گیلانه» اشاره می‌شود درحالی که هنوز اسم هم نداشته است و به عنوان روایت سوم از این فیلم یاد می‌شد. نمایش عمومی فیلم از سال ۸۴ شروع شد و موردتوجه منتقدان قرار گرفت.

وی با اشاره به کارنامه کاری بهرام رادان ادامه داد: یادم می آید با فیلم «خواستگاری» ساخته مهدی فخیم‌زاده مقوله عشق پس از انقلاب وارد سینمای ایران شد اما نکته جالب توجه اینکه دو شخصیت فیلم مسن بودند و حدود یک دهه بعد فیلم «شور عشق» به نمایش درآمد که ابراز علاقه میان دو جوان بود و برای اولین ‌بار پس از انقلاب این دو جوان باهم فرار می‌کنند. در همان سال‌ها برخی‌ها برای بازی در فیلم‌ «گیلانه» به بهرام رادان اعتراض می‌کردند زیرا معتقد بودند او یک ستاره سینما است و نباید در این نوع فیلم‌‌ها بازی کند.

این برنامه امروز(سه شنبه) با نمایش فیلم «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش در ساعت ۱۶ ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور کارگردان اثر و حبیب احمدزاده ؛ مستندساز و کارشناس سینما برگزار می شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی ترمیم و مرمت شده است.

نوشته بهرام رادان: مخاطبان غیر ایرانی با فضای ضد جنگ «گیلانه» همراه شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ دوشنبه ۶ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ سومین نشست با حضور بهرام رادان و آنتونیا شرکا با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود در روزهای دیگر به ترتیب با فیلم‌های «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش و «ناخداخورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است و دو روز اول به فیلم‌های «خانه دوست کجاست؟» ساخته عباس کیارستمی و «شیرسنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی اختصاص پیدا کرد.

نوشته نمایش «گیلانه» در روز سوم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رامتین شهبازی، محمدرضا مقدسیان، امیر قادری، هادی مقدم‌دوست و آنتونیا شرکا که از اساتید و منتقدین حوزه سینما هستند، اعضای هیات داوران دومین جایزه نقد سریال‌های شبکه نمایش خانگی را تشکیل می‌دهند.

آثاری که در این مسابقه شرکت داده شده‌اند، سریال‌هایی است که در سال ۱۴۰۳ از سکوهای نمایش خانگی پخش شده و پایان یافته‌اند.

علاقمندان برای حضور در این مسابقه تا ۲۳ اردیبهشت  ۱۴۰۴ فرصت دارند تا نقدهای خود را ارسال کنند. هر فرد تنها مجاز به ارسال یک نقد حداکثر دو هزار کلمه‌ای در قالب فایل ورد است.

برای اطلاع از آخرین اخبار دومین جایزه نقد سریال‌های شبکه نمایش خانگی، می‌توانید به سایت dozistgah.ir مراجعه کنید.

نوشته اعلام اسامی داوران مسابقه نقد‌ سریال‌های نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش روابط عمومی موزه سینما، آنتونیا شرکا در ابتدای صحبت‌های خود گفت: امروز برای اولین بار موفق شدم تا به تماشای فیلم «بیدار شو آرزو» بنشینم. اثری که عیاری آن را در سال ۱۳۸۳ ساخته است و پس سیزده سال در سال ۱۳۹۶ امکان اکران محدودی را پیدا کرد. امروز که بیست سال از زلزله بم می‌گذرد بر این عقیده‌ام که عیاری قدمی بسیار بزرگ را با ساخت این فیلم برداشته است. زنده یاد کیارستمی نیز بعد از زلزله رودبار فیلمی با عنوان «زندگی و دیگر هیچ» را مقابل دوربین برد. اثری داستانی که در راستای سینمای کیارستمی، از لحن و بیان شاعرانه و فلسفی سود می‌برد.

عیاری فیلمسازی مولف و علاقه‌مند به جریان نئورئالیسم است

این منتقد سینما افزود: «بیدار شو آرزو» اثری مستندگونه است و بلافاصله پس از رخ دادن زلزله بم ساخته شده است. فارغ از کیفیتی که فیلم از آن سود می‌برد، اینکه تصاویری از آن دوره به ثبت رسید و ماندگار شد، اقدام ارزشمندی است.

شرکا با بیان اینکه عیاری وفاداری خاصی به سینمای رئالیستی دارد، بیان داشت: نماهای این فیلم من را به یاد سینمای نئورئالیستی ایتالیا می‌اندازد. این فیلم نشان می‌دهد که کیانوش عیاری یک فیلمساز مولف است. زیرا نه تنها عهده‌دار مسئولیت نویسندگی و کارگردانی اثراست، بلکه خود مسئولیت تدوین و طراحی صحنه را نیز برعهده داشته است. شوری که باعث شد در میانه ساخت سریال «روزگار قریب»، خود را با تعداد محدودی از عوامل به شهر بم برساند نشانه این است که عیاری همواره در جست و جوی موضوعات واقعی می‌باشد.

تعلق خاطر عیاری به سینمای واقع گرا

شرکا افزود: فعالیت در یک شرایط اضطراری انسانی که طی آن آدم‌ها درگیر مسئله مرگ و زندگی هستند، نشان دهنده تعلق خاطر عیاری به سینمای واقع گرا است. در فیلم ایستایی و سکون زیرآوار ماندگان در مقابل پویایی و بی‌تابی زندگان اهمیت زیادی دارد و تضاد میان این دو می‌تواند برای فیلم یک لحن منحصر به فرد ایجاد کند. او از امکانات صحنه به صورت خلاقانه‌ای استفاده کرده است تا به زبان فیلم خود کمک کند. برای مثال صحنه‌ای در صحنه دیگر به وسیله غبار ایجاد شده در فضا فید می‌شود. همچنین معادلات و نسبت میان آدم‌ها در چنین شرایط فاجعه باری مغشوش می‌شود و معنای تازه‌ای به زندگی می‌بخشد.

شرکا با بیان اینکه تعلق خاطر عیاری به سینمای نئورئالیستی مشهود است، افزود: او از جمله فیلم‌سازان جریان موج نو سینمای ایران در نسل دوم بعد از انقلاب است و خصوصا به واسطه خاستگاه خود یعنی سینمای آزاد، به سینمای نئورئالیسم ایتالیا علاقه زیادی دارد. این موضوع در فیلم‌های او دارای فراز و فرودهایی است. برای مثال، ساخت فیلم «آبادانی‌ها» در واقع نوعی ادای دین به فیلم «دزد دوچرخه» بوده و این اثر دارای وجوه نئورئالیستی پررنگی است، اما در فیلم «آن‌ سوی آتش» به دلیل اقتباسی بودن موضوع، سویه‌های نئورئالیستی کم‌تر در آن جلوه‌گر است.

شرکا در ادامه گفت: در این فیلم مرز میان اثر مستند و داستانی مخدوش است. بنابراین فارغ از وجه داستانی، برای پیدا کردن زیر آوار ماندگان شاهد صحنه‌هایی از زلزله هستیم. در فیلم بهناز جعفری در حد یک روایت‌گر که تنها شاهد صحنه است عمل می‌کند و مخاطب به شخص او نزدیک نمی‌شود. فاجعه زلزله در این فیلم غلبه جدی دارد و به مثابه درام مطرح است و از پتانسیل دراماتیک زیادی سود می‌برد. همواره در اوج یک رویداد تژاژیک اتفاق‌هایی سورئالیستی به چشم می‌خورد. در این اثر بحث تیمم ایده جالبی است که در اوج این حادثه، چنین مسئله‌ای مطرح می‌شود و نشانگر باورهایی ارزشمند است.

در آثار عیاری نوعی خاستگاه ادبی احساس می‌شود

در ادامه مهرداد غفارزاده نیز گفت: زمانی که زلزله بم اتفاق افتاد، من از طریق شبکه دو تلویزیون به این شهر اعزام شدم و در طول حضورم در این منطقه، یک فیلم کوتاه و یک فیلم بلند مستند ساختم. عیاری پس از هفت روز از ورودش به شهر بم، فیلمبرداری «بیدارشو آرزو» را آغاز کرد. اثری که به صورت پیوسته مقابل دوربین نرفت و به همین دلیل روند فیلمبرداری آن سه ماه به طول انجامید. «بیدار شو آرزو» در ادامه سینمای کیانوش عیاری به گونه رئالیستی ساخته شده است و این ویژگی در اثر، به شکلی عریان دیده می‌شود و تاثیر خود را برجای گذاشته است.

غفارزاده خاطرنشان کرد: از همان اولین فیلم عیاری یعنی «تنوره دیو» بر این عقیده بودم که این فیلم‌ساز می‌تواند اثرات مثبتی بر سینمای ایران داشته باشد. دومین اثر او یعنی«شبح کژدم» پس از سال‌ها همچنان اثری باطراوت و خوش ساخت به شمار می‌رود که تماشای آن در بیننده ایجاد شگفتی می‌کند. در آثار عیاری وجود نوعی اندوخته ادبی احساس می‌شود. من در خصوص فیلم «آن سوی آتش» با عیاری گفت‌و‌گو گردم و موضوع وجود پشتوانه قوی ادبی در آثاری که ساخته را با او مطرح کردم. او دلیل این مسئله را مادر خود می‌دانست که شاعر، نویسنده و قصه نویس بوده و بر او تأثیر زیادی داشته است.

غفارزاده ادامه داد: عیاری در شانزده سالگی رمان نویسی را تجربه می‌کند. این موارد باعث شده تا وجه ادبی در سینمای عیاری قوام پیدا کند. او تنها با تصویر آشنا نیست بلکه داستان را نیز به خوبی می‌شناسد. چنین موضوعی در سینمای هشت میلیمتری او هم به چشم می‌خورد و در ابتدای فعالیت‌های سینمایی، قدرت خود را به عنوان یک فیلمساز خلاق نشان داده بود. عیاری هنرمندی است که به شدت از قابلیت دریافت و قدرت القای قوی سود می‌برد.

سینمای عیاری سهل و ممتنع است

این فیلمساز ادامه داد: عیاری علاوه بر اینکه توانایی بازگو کردن احساس خود را دارا است، می‌تواند آن را به خوبی تصویر کند و همچنان نیز این تیزبینی و رویکرد حسی در آثار او وجود دارد. «شاخ گاو» و «دو نیمه سیب» به عنوان آثار اقتباسی عیاری مطرح هستند . او در اقتباس‌هایی خود موفق می‌شود اثر را مال خود کند و این موضوع در «آبادانی‌ها» مشهود است به همین دلیل فیلم تفاوت عمده‌ای با «دزد دوچرخه» دارد. همچنین در مراودات با او متوجه شدم که  شخصیت او دارای ابعاد انسانی ویژه‌ای است.

غفارزاده همچنین گفت: عیاری مشغول ساخت یک سریال تاریخی بود و در آن بزنگاه به دلیل احساس مسئولیت انسانی خود به سمت بم حرکت کرده و مسیر سخت و طاقت فرسایی را برای حضور در این شهر طی می‌کند. آن زمان که خبر رسید عیاری در بم حاضر شده، من فکر می‌کردم او به دنبال ساخت یک فیلم مستند است، چراکه بستری برای ارائه کار داستانی با وجود شرایط حاکم بر این شهر وجود نداشت. عیاری در شرایط سخت بم به سرعت دست به کار شده و یک فیلم بازسازی شده می‌سازد و برای من حیرت آور است که او چگونه توانسته در آن شرایط بر خود کنترل داشته باشد و با تمرکز ساخت این اثر را به انجام برساند. عیاری «بیدارشو آرزو» را بدون اینکه فیلمنامه‌ای داشته باشد ساخته است و این موضوع تمرکز ویژه‌ای می‌خواهد.

وی افزود: عیاری مسئولیت‌های مختلفی را در این اثر برعهده داشته است و یک مولف کامل است. بعد از او فیلمساز دیگری نتوانست فیلمی قابل اعتنا درباره فاجعه شهر بم کارگردانی کند.

غفارزاده با بیان اینکه عیاری به صورت روزانه موقعیت داستانی را طراحی می‌کرده و در پی داستان بوده است، افزود: او روایت‌گری نکنه سنج و تیزبین بوده است و برخی لحظه‌ها از موقعیت‌های موجود را مورد موشکافی قرار داده است. در سایر آثار عیاری همچنان شاهد نماهایی هستیم که خاص خود او بوده و از نوعی دکوپاژ لجوجانه برخوردار است. نماهایی که عیاری به تصویر می‌کشد دارای مفهوم اصالت است و سبک کارگردانی او را بازتاب می‌دهد. عیاری در موقعیت فاجعه بار زلزله بم همچنان سبک خود را حفظ می‌کند. یکی از وجوه هنری کار عیاری در این است که در فیلم‌های او جای کات و دوربین را احساس نمی‌کنیم و به همین دلیل کارگردانی او به چشم نمی‌آید و این سبک در عموم کارهای او قابل مشاهده است.

غفارزاده خاطرنشان کرد: هنر عیاری در این است که برای دوربین خود تشخصی ویژه قائل است و این وسیله برای او تنها ثبت کننده تصاویر نیست. یک کارگردان باید بسیار توانمند باشد تا به گونه‌ای از دوربین استفاده کند که توجه مخاطب را به خود جلب نکند. سینمای عیاری سهل و ممتنع است. در باره کیارستمی هم این موضوع وجود داشت و در ظاهر به نظر می‌رسد این فیلم‌سازان کاری ساده را صورت داده‌اند در صورتی که نگاه این دو هنرمند فراتر از مقوله دوربین و سینما است و آن‌ها پیش از هر چیز و در ابتدا خود را کشف می‌کنند.

غفارزاده ادامه داد: عیاری دارای پشتوانه ادبی غنی است که تحت تاثیر مادرش شکل گرفته است. او دارای خانواده فرهیخته‌ و آغشته به ادبیات بوده است. مفتخر هستیم به اینکه در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که او همچنان فیلم می‌سازد. او دارای نبوغ، پشت کار و لجاجتی مثال زدنی در قبال کاری است که می‌خواهد به انجام برساند. وجود او در سینمای ایران یک شگفتی است.  آثار او برای مدت زمان طولانی در تاریخ سینمای ایران ماندگار خواهد بود. هنوز از بسیاری از ساخته های او دریافت کاملی صورت نگرفته است و بعدها به عنوان یک مرجع سینمایی از او نام برده خواهد شد.

محمود گبرلو مدیر نشست و از منتقدان سینما گفت: تاریخ ایران مدیون شخصیتی همچون کیانوش عیاری است که با هوشمندی و درایت سینمایی خود، درد و رنج ملت ایران در زلزله بم را بر پرده سینما به تصویر کشید. لازم می‌دانم از دو بازیگر خوب این اثر، بهناز جعفری و مهران رجبی تقدیر کنم که نقش آفرینی درخشان داشتند.

گبرلو بیان داشت: عیاری یک نابغه غیرقابل پیش‌بینی است و فیلم‌های او نمودار چنین رویکردی است. با وجود آنکه عیاری فیلم خود را در لحظه ساخته است، از ساختاری بسیار دقیق سود برده و سند ماندگاری از وقایع بم به شمار می‌رود. او موقعیت‌های کلیدی و دقیقی را در آثار خود مطرح می‌کند.

نوشته عیاری یک شگفتی در سینمای ایران است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر اساس این خبر، در اولین نشست شنبه ۱۲ بهمن پس از نمایش فیلم «سه کام حبس» ساخته سامان سالور در سانس اول، مازیار فکری‌ارشاد به عنوان منتقد حاضر خواهد بود.

در نشست دوم، پس از نمایش فیلم «قصیده گاو سفید» ساخته بهتاش صناعی‌ها در سانس دوم، رضا درستکار در جلسه به عنوان منتقد حاضر خواهد شد.

همچنین در آخرین نشست پرسش و پاسخ، بعد از نمایش فیلم «عامه پسند» ساخته سهیل بیرقی، آنتونیا شرکا منتقد جلسه خواهد بود.

عشیری مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی حوزه هنری خبر داد:

آغاز ساخت و افتتاح ۲۱ سینمای حوزه هنری همزمان با دهه فجر/میزبانی ۱۳ سینمای حوزه در ۹ استان از جشنواره فجر

افتتاح سالن‌های پردیس سینمایی بهمن تهران با ۴ سالن، سینما ایران ارومیه با ۲ سالن، سینما پرسیا شیراز با ۲ سالن، آغاز به ساخت پردیس مهرکوهسنگی مشهد با ۱۳ سالن و … از مهم‌ترین پروژه‌های دهه مبارک فجر سازمان سینمایی حوزه هنری حوزه هنری است.

به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری، یزدان عشیری مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی حوزه هنری از آغاز ساخت، احیا، رونمایی و افتتاح ۲۱ سالن سینما در ۴ استان کشور خبر داد و گفت: در راستای طرح تحول عمرانی موسسه بهمن سبز حوزه هنری همان طور که وعده داده شده بود بسیاری از سالن‌های اولویت اول بازسازی و ساخت در حال اتمام است و تعدادی از سینماها و سالن‌ها همزمان با دهه مبارک فجر رونمایی می‌شوند.

وی ادامه داد: پروژه توسعه و تبدیل سینما بهمن تهران به پردیسی سینمایی پس از ۴ ماه تلاش امروز همزمان با آغاز سی و هشتمین جشنواره فجر افتتاح می‌شود. این مجموعه با ۴ سالن و ۱۱۰۰ صندلی بازگشایی خواهد شد، این پردیس از لحاظ صدا و تصویر به روز رسانی شده و آماده نمایش فیلم است.

به گفته وی، بازسازی این سینمای با سابقه و خاطره انگیز شهر تهران که از ابتدای مهر ۹۸ در قالب طرح بزرگ توسعه و ساخت سینما در سراسر کشور آغاز شده بود به همت موسسه بهمن سبز با مدیریت سیدمصطفی حسینی اکنون آماده بهره برداری است.

وی افزود: در این طرح ضمن بازسازی کامل سالن ۲ و تبدیل آن به سالنی مجهز و مدرن، دو سالن اختصاصی و جدید به مجموعه سالن‌های این سینما افزوده شد و جمعا با ۱۰۵۰ صندلی در جمع پردیس‌های ۴ سالنه تهران قرار گرفت.

مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی حوزه هنری همچنین از رونمایی دیگر سینمای تکمیل شده برای ایام فجر خبر داد و گفت: سینما «ایران» ارومیه که تبدیل آن به دو سالن مجهز و مدرن در فاز اول تحول عمرانی موسسه بهمن بود، روزهای پایانی دکوربندی را پشت سر گذاشت و در دهه فجر رونمایی خواهد شد.

عشیری از کلید زدن و آغاز ساخت دو پروژه عمرانی دیگر همزمان با سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی خبر داد و گفت: بازسازی سینما «پرسیا» به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و خاطره انگیزترین سینماهای شیراز همزمان با آغاز دهه فجر مراحل ساخت و احیای آن آغاز می‌شود.

وی تکمیل کرد: سینما پرسیا با قدمت ۹۰ ساله که زمانی یکی از سینماهای پرمخاطب شیراز به شمار می‌رفت، از آبان ماه ۹۲ به دلیل فرو ریختن سقف تعطیل شده بود و سرانجام سال گذشته به مالکیت حوزه هنری درآمد و پس از ۶ سال بلاتکلیفی، بهمن ماه سال جاری توسط موسسه بهمن سبز احیای دوباره می‌شود.

مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی هنری همچنین، از آغاز ساخت پردیس بزرگ «مهر کوهسنگی» مشهد با ۱۳ سالن، همزمان با چهل و یکمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی خبر داد و گفت: پروژه «مهر کوهسنگی» یکی از بزرگ‌ترین پردیس‌های سینمایی کشور است که در یکی از بهترین نقاط گردشگری مشهد در دل بوستان کوهسنگی قرار دارد و به دلیل مرکزیت آن در شهر، آن را به سینمایی در دسترس مردم، دانشجویان و سینما دوستان تبدیل خواهد کرد.

وی با بیان اینکه عملیات احداث «سینما استقلال سقز» هم با دهه فجر آغاز می‌شود ادامه داد: عملیات احداث سینما استقلال شهر سقز با ۳ سالن مجزا آغاز می‌شود، قرار است این سینما در مدت ۷ ماه مورد بازسازی و بهره برداری قرار گیرد. هم اکنون طراحی نقشه معماری و سازه این پروژه انجام شده است. سقز به عنوان دومین شهر پرجمعیت استان کردستان از ظرفیت بالای فرهنگی برخوردار است. در حال حاضر حوزه هنری با در اختیار داشتن ۱۱۰۰ صندلی در دو پردیس سینمایی بهمن سنندج و سینما آزادی بیجار، در کردستان فعال است و انتظار می‌رود با بهره برداری از سینما استقلال سقز نزدیک به ۵۰۰ صندلی به سرانه این استان افزوده شود.

وی، همچنین، با اشاره به حضور اثر سینمایی «عالیجناب» از آثار حوزه هنری در جشنواره فجر، از میزبانی سینماهای حوزه هنری از جشنواره در استان‌های مختلف خبر داد و خاطرنشان ساخت: سینماهای حوزه هنری در استان‌های تهران، آذربایجان غربی، اصفهان، زنجان، کردستان، کرمانشاه، لرستان، مازندران، همدان و … میزان این رویداد سینمایی هستند و سینماهای استقلال و بهمن در تهران، ایران ارومیه، ساحل اصفهان، آفریقا و هویزه مشهد، بهمن زنجان، بهمن سنندج، آزادی کرمانشاه، استقلال خرم آباد، سپهر ساری و فلسطین و قدس همدان پذیرای مشتاقان و سینمادوستان از خواهند بود.

وی اضافه کرد: حوزه هنری به منظور حمایت از اکران فیلم‌های این دوره از جشنواره با اختصاص پردیس سینمایی آزادی، استقلال و بهمن ۲ به نمایش مردمی و در سالن ۱ سینما بهمن و سپیده میزبان نهادها و ارگان‌ها خواهد بود.

عشیری با اشاره به برنامه‌های متنوع پیش بینی شده در این ایام افزود: علاوه بر برنامه گسترده اکران همزمان فیلم‌های فجر و میزبانی از نخبگان و فعالان شبکه‌های اجتماعی در حوزه هنری؛ برنامه تلویزیونی «نقد سینما» با حضور کارشناسان، صاحبنظران و منتقدان و فیلمسازان «ویژه برنامه جشنواره فجر» را پیش رو دارد و هر شب به سه فیلم اکران شده در سینمای رسانه می‌پردازد. گفتگو با عوامل اصلی فیلم، بخش «منتقد و فیلم»، «گفتگو صریح با منتقدان در سینمای رسانه»، «بخش نقد مردمی در میز جنبی با دعوت از دانشجویان رشته‌های علوم انسانی»، «گزارش‌هایی از سینمای مردمی» و بحث‌های تحلیلی و نقد با همراهی کارشناسان محتوایی (امیررضا مافی، میلاد دخانچی و آرش خوشخو) و … از جمله بخش‌های این برنامه است.

نوشته معرفی مجری و منتقدان نشست‌های اولین روز سینمای رسانه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره فیلم فجر، نشست خبری فیلم سینمایی «دو» به کارگردانی سهیلا گلستانی و تهیه کنندگی پرویز پرستویی با حضور عوامل این فیلم در برج میلاد برگزار شد.
در ابتدای این نشست که اجرای آنرا آنتونیا شرکا برعهده داشت سهیلا گلستانی درباره اینکه چرا نام فیلم «دو» شد، توضیح داد: منظور از دو این است که دو چیز به یک چیز واحد تبدیل نمی شوند و همیشه مانند دو خط موازی پیش می روند.
وی ادامه داد: داستان این فیلم از داستان کوتاه «کفش های خدمتکار» ترجمه ای از امیر مهدی حقیقت آمده است که چند سال قبل خوانده بودم و رفته رفته به فیلمنامه تبدیل شد. البته نمی توان گفت فیلم نامه اقتباسی است و فقط حال و هوا و نگاهی از این داستان کوتاه را دارد.
این کارگردان درباره هماهنگی هایی که در زمینه تدوین داشته اند، گفت: اگر هماهنگی اتفاق افتاده است، به این دلیل است که ما در گفت و گوها به حال و هوایی که می خواستیم، دست پیدا کنیم.
گلستانی با اشاره به اینکه چند سالی روی فیلمنامه این اثر سینمایی کار کرده است، گفت: در این مدت چندین بار ماهیت فیلم تغییر کرد، اما زمانی که ساخت فیلم قطعی شد، چهارماه طول کشید تا به فیلمنامه نهایی دست پیدا کنیم.

وی همچنین عنوان کرد: امروز خیلی خوشحالم که دست به جسارت زده ام و سراغ موضوعی رفته ام که کمتر کسی برای تجربه اول به سراغ آن می رود. فیلم «دو» زمینه فقدان و زندگی را به تصویر می کشد و دغدغه و نگرانی های شخصی من نیز در آن نهفته است.
این کارگردان با اشاره به اینکه سردی های روابط در فیلم عامدانه بوده است، گفت: دلیل ساخته شدن فیلم را نمی توانم به وضوح توضیح دهم، و نمی خواهم خودم را به فیلم سنجاق کنم، اما روی تلاشی که برای این فیلم سینمایی انجام دادیم، پافشاری زیادی دارم و سلیقه من در سینما همان چیزی است که در این فیلم به نمایش گذاشتم.
گلستانی اظهار کرد: این فیلم را بدون ادعا ساختم، اما گروه حرفه ای مرا یاری کردند و امیدوارم فیلم با حال خوبی دیده شود.
در ادامه پرویز پرستویی به عنوان بازیگر و تهیه کننده فیلم «دو» گفت: تهیه کنندگی دغدغه من نبوده و نخواهد بود.
وی ادامه داد: ابتدا برای بازی در این فیلم انتخاب شدم، فیلمنامه را که خواندم خوشم آمد و با توجه به شناخت از روحیات و همکاری های قبلی با خانم گلستانی دوست داشتم و تلاش کردم تا این کار ساخته شود.
وی در پاسخ به اینکه چه چیزی باعث شد تهیه کنندگی این فیلم شود، گفت: تهیه کنندگی علت نمی خواهد و من هم خیلی تهیه کننده نیستم، خلوت بازیگری را با دنیا عوض نمی کنم؛ اما نقاط مثبت این کار من را به وجد آورد تا تهیه کننده آن شوم.

بازیگر فیلم “امروز” در ادامه بیان کرد: هر مخاطبی بعد از دیدن فیلم آزاد است و حق دارد که نظر خود را در مورد فیلم اعلام کند. قرار نیست هیچ فیلمی صد در صد نمره قبولی بگیرد و حسن این نشست ها این است که نقاط ضعفمان را پیدا کنیم.
پرستویی ضمن تشکر از همه کسانی که با سابقه کاری بالا حاضر شدند حتی در یک سکانس از فیلم بازی کنند، افزود: قصه «دو» جدید نیست اما نوع پرداخت و نگاه سهیلا گلستانی برای من مهم بود و باعث شد خودم را کامل در اختیار کارگردان قرار دهم.
هایده صفی یاری که تدوین این فیلم سینمایی را به عهده داشته است، در این نشست گفت: معمولا فیلم هایی که پر جنب و جوش نیستند و ریتم درونی شلوغ ندارند تدوین مشکل تری خواهند داشت.
وی افزود: پیدا کردن لحن این فیلم مشکل و متکی به موقعیت هایی بود که آدما در آن قرار می گرفتند.
این تدوینگر ادامه داد: چیزی که در فیلمنامه برایم جالب بود، آدم های قصه بودند که هر کدام به نوعی درگیر ماجراهای متعددی هستند اما قبل از اینکه درگیر این ماجراهای شوند احوالات شخصی خودشان را نشان می دهند.
صفی یاری عنوان کرد: بدون اغراق می گویم “دو” از سخت ترینی فیلم هایی بود که کار کردم زیرا همواره باید فکر می کردیم که چگونه با شخصیت ها پیش برویم تا تماشاگر، فیلم را تا انتها دنبال کند.
مانی هاشمیان، صداگذارفیلم سینمایی “دو” گفت: صدایی که امروز در سالن شنیدم با صدای ۶ سالن دیگری که سینماهای مردمی شنیدم کاملا متفاوت است. امیدوارم  بتوانیم به ساختار حرفه ای صدا در سینما برسیم.

وی بیان کرد: متاسفانه در همه جای فیلم صدای یک دستی را شاهد نیستیم و من از  این بابت احساس رضایت نمی کنم زیرا این کار فضاهای شلوغ و گاهی خلوتی دارد که می تواند حس سینما را بیان کند و این ژانر در کل ژانر سختی است.
پیمان شادمان فر، مدیر فیلمبرداری این اثر سینمایی نیز با تشکر از پرویز پرستویی گفت: تمام بخش های مختلف این فیلم با دوربین روی دست فیلمبرداری شده است و این کار با اینکه خیلی سخت بود، اما بسیار هم لذت بخش بود.
سوگل خلیق که جوان ترین بازیگر این فیلم سینمایی بوده، با اشاره به اینکه برای رسیدن به نقش «سمانه» از راهنمایی های گلستانی و پرستویی بهره برده است، گفت: سمانه در سنی است که مانند خیلی از دخترها سرکشی می کند، یاغی گری دارد و پر از هیجان نیز هست و به دلیل اینکه خودم هم در این دوران بودم و تجربه کرده بودم، توانستم راحت با نقش ارتباط برقرار کنم.
وی ادامه داد: این اثر سینمایی اولین تجربه بازیگری من بود که به بهترین شکل اتفاق افتاد.

نوشته گلستانی: فیلم «دو» را بدون ادعا ساختم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.