کرونا همه ما را گرفته است!

امیررضا مافی در ابتدا با بیان اینکه سینما یا به یک بحران واقعی میپردازد و یا به یک بحران خیالی میپردازد، گفت: غیر از سینما شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی تاثیر بیشتری روی مخاطب دارند. همه ما ممکن است کرونا بگیریم اما قطعا کرونا همه ما را گرفته است.

وی با تشریح تأثیرپذیری افراد جامعه از فضای مجازی ادامه داد: در شرایط کنونی این گوشیهای هوشمند است که تاثیر می‌گذارد. ما به لحاظ روانی از کرونا تاثیر گرفته‌ایم. بخشی از این تاثیرپذیری به دلیل فیلم و سریالهایی است که پیش از این در موارد مشابه ساخته شده است و پیش آگاهی ای که در این زمینه داریم.

مافی به خلا سینمای بحران اشاره کرد و گفت: ما هیچ گاه سینمای بحران نداشته‌ایم. در سریال سازی هم شایع نبوده است جز چند مورد و سیل گلستان که شما درباره آن «رعد و برق» را می‌سازید و غیر از این‌ها فیلم و سریالی برای پیش آگاهی نسبت به این موضوعات نداشته‌ایم.

بهروز افخمی در ادامه این بحث درباره ضرورت توجه به سینمای بحران عنوان کرد: هر جا مردم به نحوی طاقت خود را از دست دهند و فکر کنند مرگ بالای سرشان است وضعیتی است که سینما باید به آن بپردازد هم با لحن کمدی و هم با لحن سینمای ترسناک متداول باید آثاری ساخته شود.

وی با اشاره به تجربه کارگردانی سریال در دست تولید «رعد و برق» ادامه داد: به نظرم سینمای ایران به این مساله فکر نکرده است و سال آینده باید به فکر ساخت فیلمهایی درباره بلایا و بحرانها بود. ماجرای سیل برای ما جالب بود چون کسانی که در آن منطقه بودند نه ترسیده بودند نه غمگین و نه افسرده. مردم ترکمن سیل ندیده نیستند با اینکه از کمک‌ها تشکر کردند اما وضعیت شات به گونه ای بود که انگار می‌خواستند بگویند اگر کمک نمی‌کردید از پس خود برمی‌آمدیم.

قرعه کشی پاک کردن صورت مسئله

در بخش دوم این برنامه بهروز افخمی به همراه سعید خانی تهیه‌کننده و امیرحسین علم الهدی کارشناس سینمایی و مدیر سابق گروه «هنر و تجربه» به بحث درباره «آیین نامه اکران ۹۹» پرداختند.

سعید خانی در ابتدا درباره مدل قرعه‌کشی برای اکران فیلمها عنوان کرد: ما هفت سرگروه داشتیم زمزمههایی بود که این سرگروهها انحصارهایی ایجاد کردند و حالا برای مقابله با این اقدام فیلمیکه چندین میلیارد هزینه اش شده است باید از داخل گلدان دربیاید و این نوعی برگشت به عقب است.

امیرحسین علم الهدی نیز درباره این روش گفت: چند ماهی هست که بحث قرعه کشی مطرح میشود ما خیلی دوست داشتیم مبنای فکری بحث را بدانیم اما دیدیم مبنا ندارد جز اینکه میخواهند انحصار را بشکنند و به متحجرانه ترین شکل به بحث ورود میکنند. در دنیا صاحبان فیلم میروند و سینمایشان را پیدا کنند. ما هم این پیشنهاد را ارائه دادیم اما عملی نشد.

وی اضافه کرد: دولت فقط باید دغدغه سینمای فرهنگی داشته باشد و در باقی موارد نباید ورود کند اما از پنج نفر تصمیم گیرنده در این حوزه سه نفر دولتی هستند.

علم الهدی تصریح کرد: وقتی بعد از ۴۰ سال  به بحث قرعه کشی میرسیم سرمایه گذار پا پس میکشد. هر صندلی سینما ۲۰ میلیون قیمت دارد و یک پردیس هزار صندلی ۲۰ میلیارد در میاید. بنابراین بحث قرعه کشی مبنایی نیست و پاک کردن صورت مساله است.

وی با تاکید بر اینکه قرعه کشی فیلمها برای اکران نوعی هرج و مرج است، اظهار کرد: هر اقدامیکه توسط صنوف و دولت برداشته میشود در بازار واکنشهایی در بردارد ما امسال حدود چهار میلیون مخاطب کم داشتیم. از طرفی هم با افزایش بلیت مواجه شدیم برای اینکه ببینیم چطور با این مساله مقابله کنیم قرعه کشی را مطرح میکنیم که اشتباه است. از حدود ۳۰ دفتر پخش حدود ۲۲ دفتر پخش تک محصولی هستند و قدرت اکران درست ندارند. در انجمن دفاتر پخش این بحث مطرح شده است که این دفاتر ببندند یا باز بمانند و بعد این مطرح شد که برای اینکه انحصار را از چند دفتر پخش قدرتمند بگیرند سراغ قرعه کشی بروند.

علم الهدی درباره ورشکستگی برخی از دفاتر پخش گفت: هرکاری ورشکستگی دارد من چندان به بحث مافیا در سینمای ایران قایل نیستم البته لابی گری و بداخلاقیهایی هست. اما اینکه برای حل آن بگوییم فیلمیکه تولید میشود در چند سبد برود و قرعه کشی شود خنده دار است و به من برخورد.

وی در جواب افخمی که گفت دولت میخواهد تسلطش را بر بازار آزاد حفظ کند، عنوان کرد: دولت نگرانیهایی دارد فکر میکند چرا همه فیلمها برود دست چند دفتر پخش؟ اما مساله این است که ما نقشه راه نداریم. ما قبل از انقلاب با جمعیت ۳۰ میلیونی ۳۸۰ هزار صندلی سینما داشتیم چه میشود که بعد از ۴۰ سال میرسیم به ۱۵۰ هزار صندلی و حدود ۱۰۵۰ شهر سالن ندارند و ۳۰ میلیون از مخاطبان هم به سالن سینما دسترسی ندارند؟ البته رویدادی به نام سینمای امید راه افتاده است که در آن تلاشهایی برای حل این اتفاق میشود اما چه کسی گفته است که هر فیلمی که تولید میشود باید اکران شود. در امریکا سالانه ۸۰۰ فیلم تولید میشود اما همه اکران نمی‌شود هند بیش از ۲۰۰۰ فیلم میسازد اما حدود ۷۰۰ یا ۸۰۰ فیلم اکران میشود.

خانی نیز در ادامه درباره این طرح توضیح داد: به نظرم این آیین نامه به بن بست میرسد و باز هم باید فیلمها را براساس عرضه و تقاضا اکران کنیم. زمانی فیلمها ۳۵ میلی متری بود، پردیسها و دفاتر پخش زیاد نبود و الان باید به این برسیم که حدود ۷ یا ۸ دفتر پخش داشته باشیم. باید بتوانیم برای فیلم خودمان برنامهدریزی کنیم به طور مثال من دوزیست را دارم معتقدم مهرماه برایش مناسب است و برای ان برنامه ریزی کنیم. امسال یکی از دلایل فروش فاجعه تابستان این بود که برخی از فیلمها کف فروش را پر کردند.

وی افزود: خود وزارت ارشاد هم میداند طرح قرعه کشی با این هزینههای سرسام آور و بازیگر سالاری درست نیست دولت باید خودش را از اکران کنار بکشد و این غلط است. خود پخش کنندهها باید رقابت کنند و دولت اگر میخواهد دخالت کند هنر و تجربه را تقویت کند و به سالنهای آنها کمک کند.

«لاله» چطور به اکران نوروزی رسید؟!

علم‌الهدی در ادامه یاداور شد: البته دوستان میگویند این طرح موقتی است و باید پیش رفت تا به عرضه و تقاضا برسیم ولی نمی‌توان مسیر درست را از در اشتباه وارد شد. دولت نمی‌خواهد شفاف بگوید به چه فکر میکند. فیلم لاله چه شد که یکباره از اکران عید سر در میآورد؟ چه کسی گفته این فیلم که سرمایه گذارش دولت است و مشاور حسین انتظامی، مجری طرح آن پروژه بوده است باید به اکران نوروز برسد؟

این روش باعث پس کشیدن سرمایه گذاران از تولید فیلم و ساخت سالن سینماست. باید بپذیریم تصمیم قرعه کشی اشتباه است. هروقت نزدیک انتخابات میشویم نزدیک نوعی عوام گرایی میشویم و این طرح هم به نوعی عوام گرایانه است.

علم الهدی با طرح یک پیشنهاد گفت: ما پیشنهاد دادیم که سرگروه باید خود فیلم شود نه سالن سینمایی. یعنی توافق بین خود کارگردان و سالن سینما باشد. هیچ کجای دنیا سینمادار نمی‌گوید من این فیلم را میخواهم. ما هم اعتقاد داریم انحصار نباید در سالنهای سینما باشد این انحصار به سمت دفاتر پخش برود.

خانی در ادامه به یک ویژگی مثبت آیین نامه ۹۹ اشاره و بیان کرد: یک حسن آیین نامه این است که دفاتر پخش بتوانند فیلمهای خارجی را تهیه کرده و اکران کنند و بخشی از ظرفیت سینمای ایران را میتوان با این فیلمها پر کرد.

وی در جواب افخمی درباره سانسور شدن این فیلمها در سالن سینما اظهار کرد: فیلمی مثل «انگل» با کمترین سانسور می‌شود اکران شود چنین فیلمهایی وجود دارد و مردم دوست دارند ببینند.

علم الهدی نیز در این باره گفت: در حال حاضر کمپانیهای اصلی نمی‌توانند به ایران فیلم بدهند و با دور زدن باید فیلمها را خریداری کرد.

وی درباره درآمد فیلم خارجی در اکران نیز گفت: تا اطلاع ثانوی عدد بالایی نیست چون باید با دلار فیلم خرید و اینجا با ریال بلیت بفروشید‌. با این حال چاره ای نیست سینما اگر بخواهد روند توسعه‌ای داشته باشد باید سراغ این مقوله برود.

خانی نیز در پایان این بحث یک بار دیگر به نگرانیها درباره اکران فیلمها اشاره و بیان کرد: برای شش ماهه دوم من نگران هستم و باید فکری کرد امسال مطرب سینمای ایران را نجات داد و برای سال آینده باید در این زمینه فکر کرد.

نوشته ضرورت توجه به سینمای بحران/ دولت باید اکران را رها کند/ «لاله» چطور به اکران نوروزی رسید؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از گرفتن دو جایزه از کن بیشترین انتقادات هواداران فیلم «فروشنده» به افخمی بود، آنها در چند روز پس از دریافت این دو جایزه توسط فرهادی و حسینی، «هفت» و مجری آن را با ادبیات مختلفی مورد نقد قرار دادند. افخمی در ابتدای برنامه این هفته پس از تبریک به فرهادی و شهاب حسینی برای جایزه کن آیتمی پخش کرد که از قول رسانه‌های غربی نشان می داد نظرش نسبت به کن و صنعت «سکس» در ایام جشنواره را تایئد می‌کرد. آیتم کوتاه اما جسورانه بود، اتفاقی که کمتر شاهد آن تا پیش از این بودیم.

مخالفان هفت از ابتدای برنامه پای تلگرام آماده بودند تا ببینند مواجهه این برنامه با جوایز نمایندگان ایران در کن چگونه خواهد بود و بنظر می رسید با مدل برخورد مجری برنامه و نحوه چیدمان برنامه در بخش ابتدایی و حضور علی معلم پس از آیتم مرتبط با کن آنگونه که باید نتوانست نقدها را برانگیزد اما این پایان ماجرا نبود.

برنامه هفت سه بخش مهم داشت، که در دومین بخش وحید جلیلی در مناظره حاضر شد تا با ادبیات ویژه اش نسبت به سینما دوباره مخالفان و موافقان را پای شبکه‌های اجتماعی بیاورد اما موضوعی که برنامه جمعه شب را به صدر اخبار سینما در روز شنبه بدل کرد خلق عبارت فراستی بود که سهم کمال تبریزی شد.

فراستی و فیلمی که مصداق «دیاثت هنری» است

مسعود فراستی که به تنهایی و در سالن خالی «دونده زمین» کمال تبریزی را دیده بود گفت: «کارگردان و تهیه کننده محترم در جایی گفته اند این فیلم نقدی بر وضعیت دولت قبل است. فیلم ابدا علیه دولت قبل نیست. فیلم علیه مردم است. فیلم به شدت بی غیرت است. همان بی غیرتی که اخیرا آقای جوادی آملی بر آن اشاره کردند که فروش خانه و مملکت به بیگانه مصداق کامل بی غیرتی است. ما دیاثت فرهنگی و هنری هم داریم که متاسفانه فیلم، چنین دیاثت و فروش غیرتی در آن است».

همین جملات کافی بود تا با خلق عبارت «دیاثت هنری» در ادامه عبارت های مشابهی چون دیاثت فرهنگی و دیاثت سیاسی مخالفان «هفت جدید» با انواع و اقسام نظرات، نگاه و تحلیل ها به سراغ فراستی بروند و بگویند فراستی به تبریزی توهین کرده و خیلی سریع کار به مرور قانون رسید و ماده ۶۰۸ قانون مجازات اسلامی مصوب سال ۱۳۷۵ در شبکه مجازی دست به دست می شد که در آن آمده است : « توهین به افراد از قبیل فحاشی و استعمال الفاظ رکیک، چنانچه موجب حد قذف(متهم کردن فرد به زنا و لواط) نباشد،  به مجازات شلاق تا ۷۴ ضربه و یا پنجاه هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود.» و گفتند فراستی برای استفاده از این عبارت باید ۷۴ ضربه شلاق بخورد، از سوی دیگر موافقان نیز بیکار نبودند و این عبارت را توهین آمیز نداستند بلکه نقدی در رابطه با ساخته تبریزی می‌دانستند.

فارغ از همه حاشیه‌های «هفت» اخیر، هیچ‌کس به سراغ «دونده زمین» نرفت و نگفت آخرین اثر کمال تبریزی چه کرده است که منتقد آن را مصداق دیاثت هنری دانسته و توهین به شعور مردم می‌داند؟ چگونه آثاری در تحقیر فرهنگ ایرانی و ارج نهادن به یک خارجی، با افتخار ساخته می‌شوند و برای جذب مخاطب آن را سیاسی جلوه می‌دهند؟ و سوال اصلی این است که بر اساس کدام معیار و ملاک این آثار اکران می شوند؟

اگر تصور کنیم که فراستی با گفتن این عبارت که نمی دانیم از منظر قانون مصداق الفاظ رکیک هست یا خیر به تحمل شلاق محکوم می‌شود با کارگردانی که در اثرش در ۹۰ دقیقه نه به یک نفر  بلکه به جامعه ایرانی توهین می‌کند چه باید کرد؟ یا جناب علم‌الهدی که به نظر می‌رسد با دور زدن نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی این آثار را در گروه «هنر و تجربه» اکران می‌کند چند ضربه شلاق را باید متحمل شود؟

منبع: فارس

نوشته خلق عبارت «دیاثت هنری» و آنها که باید شلاق بخورند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این برنامه، میزگرد بررسی فروش سینمای ایران در سال ۹۴ و تأثیر سینمای کمدی بر آن با حضور رامبد جوان، آتیلا پستیانی، رسول صدرعاملی و بهروز افخمی پخش شد.

بهروز افخمی با ارائه آماری درخصوص فیلم های پرفروش سال گذشته سینمای ایران گفت: از میان ۱۰ فیلم پرفروش سینمای ایران در سال گذشته، ۵ فیلم کمدی و یک فیلم انیمیشن بوده است.

وی با انتقاد از رامبد جوان درباره ساخت فیلمی جدی از وی درخصوص علت چنین کاری پرسید. رامبد جوان گفت: من دو سال در برنامه خندوانه مردم را خنداندم و خندیدم که واقعا هم تاثیرات فوق العاده از آن گرفتم. ولی واقعیت این است به عنوان یک انسان که قطعا هر دو زاویه جدی و خشن و پیچیده بودن و هم زاویه طنز و خنده را دارد، دوست داشتم بعد از این مدت خندیدن، یک فیلم جدی مثل «نگار» بسازم. فیلمم حتما قهرمان دارد. شک نکنید. اصلا براساس خیلی از این حرف ها این فیلم را ساختم.

در ادامه آتیلا پسیانی درخصوص بازیگری در سینمای ایران بیان داشت: متاسفانه امروز بازیگری در سه نکته خلاصه شده است. یک، چهره خوبی داشته باشد، دوم، حافظه داشته باشد تا دیالوگ ها را حفظ کند و سوم پررو باشد که از لنز نترسد!

وی افزود: اولین شرط بازیگری خوب شنیدن است. اکثر بازیگران ما شنوندگان خوبی در بازیگری نیستند. در اغلب موارد معلوم است در دیالوگ با بازیگر روبروی خود، به دیالوگ بعدی خود می اندیشد تا به یاد بیاورد و این کاملا مشخص است. مرحوم خسرو شکیبایی این توانایی شنیدن را خیلی خوب بلد بود. در میان بازیگران جوان پیمان معادی، بهرام رادان، نوید محمدزاده این توانایی را دارند.

در ادامه رامبد جوان درخصوص وضعیت سینمای ایران گفت: من فکر می کنم اصولا ما هرچه را به عنوان یک محصول تولید می کنیم، مخصوصا یک محصول فرهنگی قطعا به نوع زندگی کردن مان مرتبط است. اصولا کمتر شادیم، کمتر مسئولیم، کمتر دنیا را دوست داریم و شور زندگی داریم، لذا این سینماگران یا کارگردانانی که شور زندگی شان کمتر شده چطور می توانند محصولی را تولید کنند که تاثیر مطلوب بر زندگی شان بگذارد؟

این کارگردان و بازیگر سینما افزود: متاسفانه چون این نیست، امروز وضعیت سینمای ایران این چنین است. این تحلیل من است و باید عمیق تر نگاه کرد. ما تلخ و بی مسئولیت زندگی می کنیم، لذا اوضاع خراب تر از این است که تنها یک فیلم بد ساخته شود. اگر بتوانیم اول فکر و ذهن و قلب مان را نجات دهیم، آنگاه تماشاگر را نیز همراه و راضی خواهیم کرد.

رامبد جوان ادامه داد: یادمان نرود یک روزی سینما چیزی را به تصویر می کشید که مردم آن را بیرون و در زندگی خود نمی توانستند بیابند و لذت می بردند. آرزو و آرمان هایشان را در سینما پیدا می کردند. ما این جنس کارها را دیگر نمی سازیم.

آتیلا پسیانی در پاسخ به وی گفت: من با نبود مسئولیت پذیری در سینما مخالفم. به نظر من امروز مسئولیت در سینمای ایران به فرد تقلیل می یابد. یعنی افراد تنها مسئولیت بازی و نقش خود را قبول می کنند و مسئولیت فیلم و محصولی که تولید می شود را کمتر دارند. این مشکل هم نه تنها در سینما در جامعه هم تجلی دارد. درواقع مشکل این است که اساسا به جای آنکه به روز باشیم، درگیر روزمره ایم.

وی در ادامه با نقل خاطره ای بیان داشت: یکی از بازیگران در یکی از پروژه ها به من می گفت من اساسا برای بازی در فیلم، فیلمنامه را نمی خوانم! من تعجب کردم که یعنی چی؟ واقعا نمی خوانی؟ چرا؟ جواب داد که من را قبول دارند و هرچه بگویم می پذیرند! یعنی جور تفرعون در کلام داشت. من گفتم خب فیلمنامه تنها لولایی است که همه ما از کارگردان تا بازیگر تا گریمور و … را دور هم جمع می کند. مگر می شود بدون دانستن از ماجرای چیزی که می خواهیم بسازیم، دور هم جمع شد.

وی افزود: مشکل تنها از بازیگری نیست، بسیاری از کارگردانان ما مثل پلیس راهنمایی رانندگی عمل می کنند. تو وایستا، تو برو و… . اینکه کارگردانی نیست. طراحی و ترتیب میزانس تعیین می کنند فقط. کارگردان و فیلمنامه باید لحن داشته باشند.

رامبد جوان نیز بیان داشت: به نظرم ضعف سینمای ایران در بازیگری نیست و بازیگر نقش کمی دارد. ضعف اصلی در ابتدای کار و فیلمنامه است. هرچند معتقدم بازیگر بد کم نداریم، اما به همان اندازه و یا بیشتر کارگردان بد داریم. اگر فیلمنامه خوب تولید شود، بازیگر در کنار کارگردان قرار خواهد گرفت.

در ادامه بهروز افخمی درخصوص بازیگری در سینمای ایران بیان داشت: اما من معتقدم بازیگر خوب و متوسط در سینما کم نداریم، اما بازیگر بزرگ کم و نادر است. بازیگر بزرگ یعنی کسی که حتی اگر مقدور باشد تهیه کننده می شود، تیم را پیدا می کند و خود زمینه ساز تولید می شود.

مجری «هفت» افزود: گاهی یک بازیگر بزرگ می تواند یک فیلم را نجات دهد. من همیشه از بازیگری بدم می آمد و فقط به کارگردانی می اندیشیدم. اما امروز به این نتیجه رسیدم کارگردانی که بازیگر باشد به خوبی می تواند بازیگران را درک و مچ کند. من بازیگری نمی توانم بکنم، اما می دانم بازیگری چقدر مهم است.

در ادامه مناظره «هفت» پیرامون سینمای «هنر و تجربه» با حضور علی معلم، منتقد سینما و امیرحسین علم الهدی، دبیر شورای سیاستگذاری «هنر و تجربه» برگزار شد.

علی معلم درخصوص سینمای «هنر و تجربه» گفت: من خود از مبدعان و مدافعان اولیه گروه «هنر و تجربه» بودم و هستم اما بهتر بود این فیلم ها با شناسنامه برای مردم تعریف می شد. یعنی بداند برای چه به سینما می رود و قرار است چه فیلمی ببیند. کذب است اگر به او نگوئیم با چه چیزی روبرو خواهد بود. این بخش هم مثل همه چیز در ایران وقتی دری باز می شود، کسانی که نباید در آن تو بروند، می روند، برخی فیلم ها نابجا به آن وارد می شوند.

وی افزود: اساسا برخی از این فیلم ها تجربی نیستند. ما نمی توانیم هرچیزی که در برقراری ارتباط ناموفق بود را هنر و تجربه بنامیم. مثل فیلمی که در جشنواره امثال با موبایل گرفته شد. فیلم در مرحله اول باید مخاطب داشته باشد. حالا ممکن است این مخاطب محدود باشد یا بزرگ. ایرادی ندارد. اما باید در برقراری ارتباط با مخاطب خود موفق باشد. فیلمی مانند «ماهی و گربه» یا «گاو خونی» نمونه های موفق گروه هنر و تجربه هستند.

این منتقد سینما افزود: اگر ما آدرس غلط به سینماگران خود بدهیم، نتیجه این می شود که تعداد فیلم های «هنر و تجربه» تولید شده در سال بیشتر از فیلم های جریان اصلی سینمای ایران می شود. وقتی خرمن سینمای هنر و تجربه را خیلی باد می دهید، نتیجتا سینمای جریان اصلی دیگر کلاسی ندارد و هنر و تجربه باکلاسی می شود.

در ادامه امیرحسین علم الهدی، دبیر شورای سیاست گذاری گروه «هنر و تجربه» گفت: رونق ما بستگی به رونق بستگی کلی سینمای ایران دارد. نمی توان سینمای ایران رونق نداشته باشد، ولی انتظار داشت گروه هنر و تجربه به لحاظ آماری و کمی رونق یابد. ظرفیت کلی فروش سینمای هنر و تجربه در سال ۵ میلیارد تومان است که ما امسال نزدیک به ۲ میلیارد تومان فروش در این گروه داشتیم.

علم الهدی اظهار داشت: در تاریخ سینمای ایران فیلمی نبوده به اندازه «ماهی و گربه» ۱۹ ماه روی پرده سینما باشد. این اتفاق در گروه «هنر و تجربه» رخ داده است.

وی درخصوص راه افزایش مخاطب سینمای ایران بیان داشت: سال ۸۴ که صنعت پردیس سازی با کمک شهرداری تهران آغاز شد، در این ۱۰ سال ۱۰ سالن بزرگ سینمایی به ظرفیت اکران سینمای ایران افزوده شد، اما میزان مخاطبی که به سینما می رود تغییری نکرد. این یعنی مخاطب ما دارد توزیع می شود، تکثیر نمی شود!

علم الهدی افزود: سینمای ایران راهی ندارد اگر می خواهد به بالای ۲۰ میلیون مخاطب برسد باید فیلم خارجی بیاید والا همین وضع ادامه خواهد داشت و تنها ۱۲ میلیون تماشاگر ما می شود ۱۳ میلیون!

وی دراین باره ادامه داد: سینمای ایران با عدم نمایش فیلم خارجی دارد خودزنی می کند. داریم خودزنی می کنیم. ۳۵ میلیون شهرنشین ما دسترسی به سینما ندارد، اغلب سینماهای ما برای دهه ۶۰ است. بعد می گوئیم چرا کسی سینما نمی رود؟ سالن سازی کار دولت نیست. باید با توسعه صنعت سینما، بخش خصوصی را وارد کرد. همین الان از پردیس کورش فیلم خارجی اش را بردارید ببینید صدایشان درمی آید یا خیر؟

در ادامه رسول صدرعاملی در این خصوص گفت: به نظر من مهمترین اتفاقی که در چند سال اخیر در سینمای ایران روی داده است، شکل گیری سینمای «هنر و تجربه» است.

همچنین در ادامه جبار آذین، منتقد سینما روی خط تلفن برنامه «هفت» آمد. وی در گفتگوی تلفنی با بهروز افخمی، ایوبی را فاقد سواد سینمایی خواند و تشکیل گروه «هنر و تجربه» را اقدامی غیرکارشناسی دانست.

بهروز افخمی در واکنش به اظهارات جبار آذین گفت: این تعابیر به نظرم بیش از هرچیز دلبخواهی و غیرمعنادار است و بیشتر به یک بیانیه می ماند. به نظرم اصلا بد نیست که «هنر و تجربه» بستر کوچکی برای نمایش آثار تجربی از هنرمندان جوان باشد.

در ادامه رامبد جوان نیز درباره سینمای «هنر و تجربه» اظهار داشت: تماشای فیلم های «هنر و تجربه» خیلی لذت بخش است. این فیلم ها هیچگاه امکان نمایش روی پرده را نداشتند و حالا تماشای آنها روی پرده خیلی خوب و لذت بخش است. من جز طرفداران تصمیم گیری و جریان سازی این گروه هستم.

علی معلم در ادامه این میزگرد درباره اکران فیلم های خارجی در ایران خاطرنشان کرد: صنعت نمایش بدون تحقق نمایش فیلم های خارجی در ایران محقق نخواهد شد. این پنبه را سینماگران ما از گوش خود بیرون بکشند.

وی نهایتا با انتقادات تند دوباره از گروه «هنر و تجربه» بیان داشت: امروز جداسازی، منطقی کردن و اصلاح روند در گروه «هنر و تجربه» ضروری است. تفکیک خودپسندی در تولیدات این گروه ضروری است. تجربه تا یک جایی. ما تا ابد که نمی توانیم تجربه کنیم در این مملکت. ۳۰ سال است که داریم تجربه می کنیم. فیلم های کوتاه و …. چه جایی در هنر و تجربه دارند. یک تعریف دقیقی از این گروه وجود ندارد.

معلم نهایتا گفت: من با دیدگاه میرکریمی درخصوص تعریف جشنواره بین المللی خیلی موافقم. دقیقا تعریف درستی است. یک جشنواره جهانی مطابق اصول جهانی است. اما جشنواره داخلی، نمایشگاه بهاره است؟ خرده فروشی است؟ عمده فروشی است؟ چیست؟

برنامه «هفت» با اجرا، سردبیری و تهیه کنندگی بهروز افخمی هر هفته جمعه ها به صورت زنده از شبکه سه سیما پخش می شود.

نوشته رامبد جوان: روزی مردم آرزو و آرمانشان را در سینما می‌یافتند/ علی معلم: هر چیزی که در برقراری ارتباط ناموفق بود، «هنر و تجربه» نیست! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.