در ستایش تکنولوژی روز جهان

درمیشیان هیچ جهان شخصی و منحصر بفردی در حوزه ی فنی و اجرایی برای بیننده آثارش عرضه نمی کند. او نه تنها صاحب هیچ سبک و روش مخصوص به خودی نیست، بلکه هم در ساخته ی اولش «بغض»، و هم به شکل آشکارتری در «لانتوری»، خود را یک تیزرساز عشق فیلم معرفی می کند که هر آنچه در هر فیلم محبوب خود دیده را، ذوق زده و دستپاچه جلوی دوربین بازسازی می کند. ورود دوربین های دیجیتال کم حجم و جمع و جور به صنعت فیلمسازی و اطمینان فیلمسازان به کیفیت ها و قابلیت های این دوربینها، باعث شده است که در یک دهه اخیر تحولات چشمگیری در حوزه ی جهان بصری فیلمهای سینمایی به وجود بیاید. اگرچه با وجود این دوربینها، امکانات و ظرفیت های تازه ی هیجان انگیزی برای فیلمبرداران و فیلمسازان به وجود آمده است، اما تا به حال هیچ کارگردانی چنین ادعایی نکرده است که سهولت استفاده از این دوربینها و ابزارآلات جدید، تغییری در ماهیت و اصل فرآیند ساخت فیلم و لزوم توجه به مواردی همچون بافت بصری، قواعد و اصول قاب بندی و تقطیع نما و … به وجود آورده است. با این وجود اما، درمیشیان در سه فیلم سینمایی خود به گونه ای عمل کرده است، که می توان گفت هیچ کس به اندازه‌ی او در این سالها به حیثیت و اعتبار جایگاه و مفهوم کارگردان در سینما لطمه نزده، و هیچ کس به اندازه ی او موفق نشده است این سوال را حین تماشای آثارش در ذهن بیننده به وجود بیاورد که فیلمساز در این فیلم دقیقاً چه نقش و تاثیری داشته و اگر قرار بود عوامل فنی به اختیار خود و با دست باز فیلمنامه را به شکل مجموعه ای از تصاویر در بیاورند، چه خلل و نقصی در ساخت این فیلم به وجود می آمد ؟ از شلختگی های غریب بصری فیلم بغض ( که چنین تصوری را در ذهن به وجود می آورد که تورج اصلانی، فیلمبردار آن با اختیار کامل، هر آنچه در لحظه برای طراحی یک قاب زیبای کارت پستالی لازم بوده را به کار بسته و نهایی کرده است) تا ایده‌های بی معنی، بی کارکرد و پادرهوای لانتوری ( از فلاش خوردن تصاویر به یکدیگر، که از نیمه های فیلم به بعد از شدت خسته کننده شدن، تهوع آور به نظر می رسند، تا کل صحنه های مربوط به مونولوگ های تصنعی، پر اغراق و بی دلیل شخصیت هایی از اقشار مختلف رو به دوربین) که مدام این فرضیه را در ذهن تثبیت می کنند که فیلمساز موقع تصویربرداری یا بعدها پای میز مونتاژ ، چنان از ساخت فیلم ذوق زده و هیجان زده است، که هر چه توسط فیلمبردار یا تدوین گر از امکانات تازه ی فناوری های دیجیتال فیلمسازی به او پیشنهاد می شود را پذیرفته و در دل خود از ساخت فیلمی تا این حد بدیع و تازه به شوق هم می افتد ! همانطور که بی توجه به جهان فیلم و نیازهای فیلمنامه، از دیدن ایده ی فلاش خوردن تصاویر به یکدیگر ذوق زده شده یا رنگ بندی های پرکنتراست دوربین فیلم بغض اشک در چشمان او جمع کرده، هیچ هم بعید نیست که در فیلم بعدی درمیشیان مثلا ببینیم که یک فیلتر رنگی عجیب در تمام طول فیلم روی تصویر است، چرا که در همان دوره ی زمانی با نرم افزار تازه ای آشنا شده که می تواند تصاویر فیلم را به رنگهای مختلف در بیاورد. غافل از اینکه درمیشیان هنوز متوجه نشده که دانشجویی مشغول ساخت فیلم جشن فارغ التحصیلی دوره نیست، بلکه دستیار داریوش مهرجویی و یک کارگردان سینماست!

با صدای شادمهر عقیلی

درمیشیان تلاش می کند تا نماینده ی «تین ایجر» های سینمای ایران باشد. همان میل مبهمی که سالهاست در باران کوثری به چشم می خورد و حالا این دو به همراه نوید محمدزاده، تلاش می کنند تا به آرزوی قدیمی خود برسند. از آرایش و پوشش آنها (‌چه در فیلم و چه در حضورهای مشترک در محافل عمومی ) تا شکل و شیوه ی عملکرد آنها در سینما، همه و همه در جهت تبدیل شدن به نماینده ی عاصی و یاغی نسل سوم سینماست. حتی به شکلی مضحک، مهمترین داعیه داران تلاش برای شناخت و تحلیل نسل سوم ایران در مجلات و نشریات جوانانه در چند سال اخیر، همین سه نفر بوده و هستند، چنان که می توان مطمئن بود که اگر تیتری مبنی بر ویژگی های نسل سوم بر صفحه ی اول یک نشریه زرد تین ایجری به چشم خورد، حتماً مربوط به یک مصاحبه با باران کوثری است ! از سوی دیگر، درمیشیان تلاش می کند تا گونه ای به فراموشی سپرده شده و قدیمی موسوم به سینمای دختر و پسری دهه هفتاد را در آثار خود به گونه و روشی تازه احیا کند. از به کار گرفتن مریم پالیزبان ( که در تمام طول فیلم چنان بازی می کند که انگار کارهای عقب افتاده ی مهمتری از بازی کردن دوباره در یک فیلم داشته و منتظر است تا پلان تمام شده و به سراغ برنامه های شخصی خود برود ! ) و زنده کردن فرضی خاطره ی نفس عمیق تا سکانس هایی مثل بوسه زدن بر جای سیلی معشوقه، باز هم تاکید می کند که این فیلمساز عشق فیلم، که احتمالاً سالهاست علاقه ی خود به فیلمهایی مثل “پارتی” ، “سیاوش” یا “پر پرواز” را در دل پنهان کرده، چگونه برای یک بازسازی دهه نودی از آنها به تکاپو می افتد. اما چرا علی رغم ضعف ها و بلاتکلیفی‌های فنی فیلمساز، لانتوری حتی در پرداخت قصه و شکل روایت خود هم به این خواسته ی فیلمساز دست پیدا نمی کند ؟

عصبانی هستم!

نویسنده از اولین پلان فیلم، برای رسیدن به فصول مربوط به اسیدپاشی لحظه شماری می کند. این شوق و تلاش، در رویه ی کارگردان هم دیده شده و حتی کارگردانی فیلم از سکانس اسیدپاشی به بعد، قوام و ساختاری نسبی می یابد.  علت این موضوع، همان علت قدیمی است که باعث شد در اوج التهابات پیرامون موضوع مهاجرت، درمیشیان به سراغ ساخت «بغض» برود و پس از التهابات مربوط به ستاره داری دانشجویان، «عصبانی نیستم» را بسازد . لانتوری نه به عنوان یک اثر مستقل، بلکه باید در ادامه ی مسیری تحلیل شود که درمیشیان از فیلم اول خود شروع کرده است. این نماد تین ایجرهای سینمای ایران، باید معترض و عصیانگر به نظر برسد، و چه بهتر که این اعتراض به مسائل روز و تیتر اخبار روزنامه ها باشد تا برد خبری بیشتری هم پیدا کند. اپوزیسیون بودن و مخالف نگری نسبت به دیدگاه حاکم، البته و صد البته در بسیاری از فیلمسازان دیده و ردیابی می شود، اما زمانی تبدیل به ژست و عملی ریاکارانه می شود که از کیفیت و اعتبار ساخته های فیلمساز بیشتر و الصاقی اجباری به کارنامه و منش او باشد. شبیه آنچه عبدالرضا کاهانی با نمایاندن چهره ای مورد غضب حاکمیت از خود یا هاتف علیمردانی با سطحی ترین طعنه ها و کنایه ها به مذهب در آثار بی مایه اش، تلاش می کنند تا به آن برسند. زمانی که کاهانی تازه فیلم “هیچ” را ساخته بود و در نمایش جشنواره‌ای آن مشکلاتی به وجود آمد، در مصاحبه با برنامه ای رادیویی ( با اجرای فرزاد حسنی‌) با حالتی برافروخته و عصبی گفت که سایه ی جواد شمقدری ( معاونت سینمایی وقت ) را با تیر می زند، همانطور که شمقدری هم سایه ی او را با تیر می زند ! این میزان از اعتماد به نفس و خود مهم انگاری برای فیلمسازی که آن زمان تازه در ابتدای راه اعتبار اندوزی در سینمای ایران بود، نوعی تلاش فرامتنی در جهت رسیدن به مقصودی بود که امروز درمیشیان هم نه با ساخت فیلم و کیفیت فنی و محتوایی آثارش، بلکه با جوسازی ها و لشگرکشی های رسانه ای حول محور فیلمهایش کمر بر آن بسته است. البته این بار درمیشیان که دوست ندارد دوباره طعم تلخ توقیف فیلمش را بچشد، حتی حاضر نشده در موضع گیری های محتوایی فیلم یک اپوزیسیون واقعی باشد، بلکه فقط و فقط می‌خواهد خود را فیلمسازی معرفی کند که در مورد اسیدپاشی فیلم ساخته و احتمالاً گروهی از سینماروهای جو زده، که اسیدپاشی ها و اسیدپاش ها را منتسب و مرتبط به نگاه حاکمیتی می دانند – ! – او را از این بابت تقدیس می کنند. غافل از آنکه فیلم در موضع‌گیری در مورد موضوع خود، لنگ در هوا ترین حالت ممکن را اتخاذ کرده است.

در مذمت شعارزدگی

یکی از مهمترین اتهاماتی که همیشه به فیلمهایی از دل جریان ها و فضاهای حاکمیتی در کشور الصاق شده و می شود، غلبه محتوا بر فرم و – به اصطلاح مرسوم – شعار زدگی آنهاست. حال آنکه امروز یکی متناقض ترین و متعارض ترین فیلمسازان با فضای نگاه‌های حاکمیتی یعنی رضا درمیشیان، میزان غلبه ی محتوا بر فرم را در فیلم خود به حد و سطح تازه ای در تاریخ سینما رسانده است‌! لانتوری فیلمی «درباره ی اسید پاشی» است، که همه ی اجزای آن در جهت پرورش این محتوا طراحی شده و عملاً جز بررسی این پدیده و حواشی مربوط به آن، هیچ و دقیقاً هیچ نکته و عنصر دیگری ندارد. فیلمی که قرار بوده در گونه و تیپ فیلم های گنگستری مدرن سینمای آمریکا باشد، حالا صرفا یک گروه خلافکار را نشان می دهد که نه پیشینه ی مشخصی دارند، نه مناسبات روشن و پرداخته شده ای، و نه حتی هدف و مسیر قابل فهمی. تنها چیزی که مهم است، اینست که جایی از فیلم یکی از این شخصیت ها بر صورت دخترکی اسید بپاشد، تا فرصت برای سخنرانی های مدنی و اجتماعی فیلمساز فراهم شود. تا فیلمساز به ما توضیح دهد که مخالفت یا موافقت با اعدام به چه علل و دلایلی صورت می گیرد، و چه اشکالاتی به آنها وارد است. حالا مشخص نیست که اگر این فیلم در مورد یک جوان عادی بود که مرتکب این امر می شد، با حالا چه تفاوتی داشت ؟ یا اگر قصه ی یک فوتبالیست بود که روی صورت معشوقه اش اسیدپاشی می کرد چه ؟ یک مهندس چطور؟ یا یک پزشک؟ اساساً فیلمساز جز آنکه قصد داشته “فیلمی درباره‌ی اسید پاشی” بسازد، به چه علت و هدف مشخص دیگری به سراغ قلم و کاغذ و نوشتن فیلمنامه رفته؟ در توجیه سر و شکل شبه گانگستری فیلم هم تنها می توان گفت که احتمالاً در ایام منتهی به نگارش فیلمنامه ی لانتوری، چند فیلم از گای ریچی به دست درمیشیان رسیده و ذوق پس از تماشای آنها، باعث تولد نوزاد ناخواسته ی لانتوری شده است !

با همه‌ی این تفاسیر، حالا باید منتظر نشست و دید درمیشیان در فیلم بعدی خود چطور می تواند بار دیگر گروهی از مخاطبین را با انواع و اقسام تلاش های فرامتنی به سینما بکشاند. فیلمی که اگر قرار باشد در سال پیش رو ساخته شود احتمالاً با موضوع فیش های نجومی بوده و البته در ساختار خود به ویدئو موزیک های شبکه‌ی GEMTV شباهت های بسیاری خواهد داشت!

نوشته «لانتوری»؛ چطور با توسل به شارلاتانیزم کسب اعتبار کنیم؟/ راه‌های کسب درآمد با روش اسیدپاشی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- علی اسدزاده مدیر موسسه «تصویرگسترپاسارگاد» پخش کننده ویدئویی این فیلم ، ضمن اعلام این خبر گفت: بر اساس برنامه ریزی انجام شده DVD فیلم «بغض» صبح چهارشنبه ۱۲ تیر در سراسر کشور توزیع خواهد شد. با توجه به این که «بغض» فیلم برگزیده انجمن منتقدان بوده و برنده سه جایزه بهترین کارگردانی ، تدوین و فیلم برداری شده و در ده ها جشنواره های بین المللی مورد تحسین قرار گرفته است ، برای عرضه نسخه باکیفیت فیلم ، در حال آماده سازی نسخه بلوری «بغض» هستیم. پس از «جدایی نادر از سیمین» فیلم «بغض» دومین فیلم سینمای ایران خواهد بود که در فرمت بلوری توزیع خواهد شد. ضمن این که نسخه معمولی DVD عرضه شده این فیلم هم همراه با زیرنویس انگلیسی خواهد بود.

فیلم «بغض» به کارگردانی زضا درمیشیان که تمام فیلم برداری آن در شهر استانبول ترکیه انجام شده ، داستان دو روایت مدرن از دو مقطع زندگی حامد و ژاله در استانبول است. روایت اول: حامد (بابک حمیدیان) پسر جوان ایرانی گرافیتی کاری در ترکیه ، که کارش کشیدن نقاشی های خیابانی است، مجردی نمی تواند وارد دیسکو شود. او برای رفتن به داخل دیسکو با ژاله (باران کوثری) آشنا می شود و این آغاز رابطه عاشقانه آنهاست.

روایت دوم: هشت ساعت سرنوشت ساز زندگی حامد و ژاله در آخرین ساعات حضورشان در استانبول که دست به سرقت از مغازه عموی حامد (مهران احمدی) می زنند و… باران کوثری، بابک حمیدیان و مهران احمدی تنها بازیگران ایرانی بغض و هایده صفی یاری تدوین، تورج اصلانی مدیر فیلمبرداری ، محمدرضا دلپاک  طراحی و ترکیب صدا، مهرداد میرکیانی طراح چهره‌پردازی ، حبیب رضایی مشاور امور بازیگران ، نظام الدین کیایی صدابردار، کیوان مقدم طراح صحنه و لباس ، جواد جلالی فیلمبردار، افسانه رضازاده مدیرتولید، ساتیار امامی عکاس، امیر علی قنبری برنامه ریز و دستیاراول کارگردان، فواد بوربور مدیرتدارکات و… عوامل اصلی «بغض» هستند.

تهیه کننده «بغض» سیدغلامرضا موسوی است.

نوشته «بغض» به شبکه نمایش خانگی می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- رضا درمیشیان برای ساخت فیلم «عصبانی نیستم!» همچنان در انتظار پروانه‌ ساخت است. فیلم تازه درمیشیان «عصبانی نیستم!» است که به گفته‌ خودش در انتظار دریافت پروانه ساخت آن به سر می‌برد و فیلم جدیدش همچون «بغض» از مضمونی اجتماعی و داستانی خیابانی برخوردار است.

 پیش تولید « عصبانی نیستم! » پس از دریافت پروانه ساخت به سرعت آغاز خواهد شد. درمیشیان سال ۹۱ فیلم سینمایی «بغض» را بر پرده سینماهای تهران و شهرستان‌ها داشت که با استقبال منتقدان روبرو شد. «بغض» که در ششمین جشن منتقدان برنده سه جایزه بهترین کارگردانی اول، بهترین تدوین و بهترین فیلم برداری شده است، در بیش از ۱۵ از فستیوال‌های جهانی به نمایش درآمده است.

نوشته درمیشیان «عصبانی نیستم!» را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – این جشنواره از ۱۴ فروردین در آمریکا آغاز شده و فیلم «بغض» در سه سانس آن به نمایش در می آید که از این میان یک نمایش آن برگزار شده است. یکی از منتقدان آمریکایی درباره این فیلم در بولتن داخلی این جشنواره نوشت: «بعض» به درستی نماینده سینمای مدرن ایران است. سینمایی که با سهراب شهید ثالث و کیارستمی آغاز و نام های معتبری چون اصغر فرهادی، جعفر پناهی و رخشان بنی اعتماد را در خود جای داده است. «بغض»  نشان می دهند سینمای ایران همچنان زنده و پرتکاپو به حیات خود ادامه می دهد. این فیلم یک ترکیب جدید از داستان و واقعیت است. داستان دختر و پسری جوان که عاشق هم هستند  و واقعیتی که ریشه در دنیای امروز دارد و آن مهاجرت است. با پایانی غافلگیرکننده که ساعت ها ذهن را درگیر خود می کند.

سی و هفتمین جشنواره فیلم کلیولند آمریکا تا ۲۵ فروردین ادامه خواهد داشت. در این جشنواره  سال گذشته «اینجا بدون من» ساخته بهرام توکلی به نمایش درآمد.«بغض» پیش از این در اولین حضور بین المللی خود در بخش رقابتی فیلم های اول سی و ششمین جشنواره فیلم مونترآل کانادا مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و  سپس در  بیست و هشتمین جشنواره فیلم ورشو در کشور لهستان و پنجمین جشنواره فیلم دیدار تاجیکستان و  دومین  جشنواره فیلم های استرالیا و بیست و ششمین جشنواره بین المللی بارباکان اسلواکی و سومین جشنواره فیلم های ایرانی لندن ، دوازدهمین جشنواره فیلم مهاجرت تورنتوی کانادا ، بیستمین جشنواره فیلم هنر فیلمبرداری کمرایمیج، لهستان و دومین جشنواره فیلم هانوی ویتنام ، اولین جشنواره فیلم «کوچی» هند و پنجمین جشنواره بین‏المللی فیلم «جیپور» هند و جشنواره فیلم خاورمیانه ادینبورگ به نمایش درآمده است.

«بغض» به تهیه کنندگی سیدغلامرضا موسوی تولید شده و پخش جهانی آن را محمد اطبایی بر عهده دارد. باران کوثری،  بابک حمیدیان و مهران احمدی بازیگران این فیلم هستند.«بغض» در ششمین جشن منتقدان برنده سه جایزه بهترین کارگردانی اول، بهترین تدوین و بهترین فیلم برداری شد.

نوشته نظر یک منتقد خارجی درباره فیلم «بغض» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گالری عکس فیلم سینمایی «بغض» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.