در فیلم «فرزند خاک» (۱۳۸۶) که محبوب‌ترین فیلم کارنامه باشه آهنگر است، دو زن همسفر می‌شوند تا پیکر یک شهید را تحویل بگیرند. باشه آهنگر با خلق شخصیت جذاب و متفاوت گونا (مهتاب نصیرپور) تصویری تازه از زن در فضای سینمای دفاع مقدس شکل داده. رابطه مینا (شبنم مقدمی) زن شهری و زن کرد مستقل و قوی خوب از کار درآمده و فضای فیلم متاثر از حال و هوای این دو زن است که به جستجویی مردانه می‌روند. مضمونی که در «فرزند خاک» وجود دارد از جنس اتفاقی است که در «سرو زیر آب» می‌‎افتد. یعنی ایثار جان توسط شهید انجام می‌شود و ایثار یک پیکر از سوی وابستگان او و این شاید بالاترین مرحله ازخودگذشتگی است.

در «بیداری رویاها» (۱۳۸۸) باشه آهنگر باز هم پرده ای تازه از ماجرای جنگ و شهادت را برای مخاطب فاش می‌کند. رخشانه (هنگامه قاضیانی) زنی است که پس از شنیدن خبر شهادت همسرش، با برادر او ازدواج کرده. زندگی آرام آنها با بازگشت شوهر اول دستخوش تغییر می‌شود. «بیداری رویاها» تلخ است، فیلمساز توانسته به دنیای درونی رخشانه نزدیک شود و تصویر مظلومیت چنین زنانی را به تماشاگرش منعکس کند. فیلم یک مثلث عاطفی دارد، رخشانه، ایوب (امین حیایی) و جلیل (حمید فرخ‌نژاد). سه قربانی که مسیر زندگیشان به هم گره خورده و حذف یکی از آنها، مشکل بقیه را حل نمی‌کند. در تراژدی زندگی آنها، هیچ معادله حل شدنی وجود ندارد. «بیداری رویاها» فیلمی است که تلخی فراغ و جدایی محصول جنگ را به کام مخاطب می‌ریزد و او را آرام و رها نمی‌کند.

باشه آهنگر در «ملکه» مسیری متفاوت با «بیداری رویاها» پیموده. فیلم یک اثر جنگی بزرگ و پرهزینه است که نگاهی انسانی به دو طرف درگیر جنگ دارد. بسیاری از سکانس های فیلم سیاوش (میلاد کیمرام) مقابل دوربین است و از بالای دکل دیده‌بانی نیروهای خودی و غیرخودی را می‌بیند. سیاوش به عنوان رزمنده نماد نیرویی است که هم می‌تواند قهر و خشم را نمایش دهد، هم سمبل محبت و رافت باشد. «ملکه» تنها فیلم باشه آهنگر است که در آن زنی حضور ندارد.

در «سرو زیر آب» سه زن حضور دارند که از ارکان قصه هستند. همسر سیاوش لرستانی که مظلوم و ناظر است، مادر سیاوش زرتشتی که در سکانسی می‌خروشد و مهر مادری‌اش را نشان می‌دهد.خواهر سیاوش هم، که به جستجو درباره او می‌پردازد و در نهایت موبد می‌شود، زنی است مستقل و قوی. «سرو زیر آب» قصه زنان است، حتی اگر مقابل دوربین نباشند. زنان هستند که با مهر و ایثار، بر خشونت و جنگ که دستاورد دنیای مردان است، پایان می‌دهند. شهادت و جان باختن به پای عقیده که بالاترین مرتبه بندگی در دستگاه الهی است، وجهی زنانه دارد. باشه آهنگر در همه آثارش این وجه از روحیه زنان را به خوبی به تصویر کشیده و در قالب آثاری واقع‌گرا اما پر از تمثیل و نشانه، ادای دینی ماندگار به شخصیت زنانی کرده که رد پایشان را می‌شوند در فضای دفاع مقدس دید.

منبع: بهمن سبز

نوشته زنان در سینمای باشه‌آهنگر/ جلوه زنانه ایثار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، روایت برخی از آثار دفاع مقدس سینمای ایران، براساس یک رزمنده مفقود الاثر بنا شده که از مطرح‌ترین آنها می‌توان به «بوی پیراهن یوسف»، «هیوا»، «بیداری رویاها»، «بوسیدن روی ماه» و «شیار۱۴۳» اشاره کرد.

«بوی پیراهن یوسف» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا که در سال ۷۵ ساخته شد از جمله آثار موفقی است که به خوبی به موضوع اسرا و مفقودان و مشکلات ناشی از آن، در زندگی خانواده‌هایشان پرداخته است.

این فیلم درباره‌ی شخصیتی به نام یوسف است که پلاکش از شکم یک کوسه در آب‌های جنوب پیدا می‌شود. همه معتقدند که او شهید شده است. دایی غفور با بازی علی نصیریان که راننده تاکسی فرودگاه است برخلاف دیگران اعتقاد دارد که پسرش روزی برخواهد گشت. زندگی او و دختری به نام شیرین با بازی نیکی کریمی که از فرنگ برای جستجوی برادرش به ایران آمده دریک نقطه به هم می‌رسد و آن دو به دنبال گمشده‌ی خود می‌گردند.

«قاصدک» به کارگردانی قاسم جعفری در سال ۷۶ از دیگر آثاری است که داستانش بر اساس تبعات یک رزمنده مفقود الاثر در جنگ تحمیلی روایت می‌شود.

پروانه با بازی ماهایا پطروسیان در آستانه‌ی ازدواجی ناخواسته با فرهاد است اما بازگشت یزدان با بازی ابوالفضل پورعرب نامزد پروانه که سال‌ها بی‌نام و نشان در اسارتگاه عراقی‌ها زندانی بوده، مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد.

«معصوم» به کارگردانی داوود توحید پرست که در سال ۷۷ ساخته شد نیز داستانی شبیه به «قاصدک» دارد.

زنده‌یاد رسول ملاقلی پور در سال ۷۷ فیلم «هیوا» را با موضوع یک رزمنده مفقود الاثر روایت کرد.

فیلم داستان هیوا اکبری با بازی گلچهره سجادیه است که پس از گذشت پانزده سال از مفقود شدن همسرش حمید با بازی جمشید هاشم‌پور در بحبوحه جنگ، تصمیم می‌گیرد تا از مناطق جنگی و خانه‌ای که در آن با همسرش زندگی می‌کرده، بازدید کند. امیر کرمی، که اکنون سفیر ایران در سنگال است و زمانی جزو همراهان حمید در جنگ بوده می‌خواهد با هیوا ازدواج کند، ولی هیوا به رغم نشانه‌هایی از شهادت حمید همچنان در پی شوهرش است. او در خانه قدیمی‌اش به تعدادی نامه متعلق به پانزده سال پیش دسترسی پیدا می کند که خاطرات سال های گذشته او را با حمید زنده می کند. رحیم صابری، مسئول کمیته تفحص و مفقودین، هیوا را مطمئن می سازد که شوهرش شهید شده است ولی به خواهش هیوا همراه با او و نیز کرمی در منطقه جنگی خود را به تونلی می رساند که سال ها پیش حمید در آنجا به شهادت رسیده بود. صحنه های نبرد در داخل تونل در جلوی چشمان هیوا جان می گیرد و او شوهرش را که در حال مرگ است می بیند.

«عصر روز دهم» ساخته مجتبی راعی در سال ۸۷ هم می توان جزو آثار ساخته شده‌ای دانست که یه مفقود الاثر محرک اصلی داستان است.

دکتر مریم شیرازی با بازی هانیه توسلی با گروهی از پزشکان هلال احمر برای کمک به مردم عراق عازم این کشور می‌شود و تصمیم به جستجو برای یافتن خواهر مفقود الاثرش می‌گیرد. خواهری که در کودکی توسط عراقی‌ها در خرمشهر ربوده شده است.

«بیداری رویاها» به کارگردانی محمدعلی باشه‌آهنگر در سال ۸۸ هم به تبعات بعد از جنگ می‌پردازد.

رخشانه با بازی هنگامه قاضیانی زنی است در آستانه میانسالی که در سال‌های جوانی‌اش با ایوب پارسا ازدواج کرده و صاحب پسری به نام حمید شده است. وقتی حمید دو ساله بود، ایوب به جبهه می‌رود و دیگر برنمی‌گردد. پس از مدتی خبر شهادت او می‌رسد و خانواده تصمیم می‌گیرد رخشانه را به عقد داوود برادر ایوب با بازی امین حیایی دربیاورد. سالها از این ماجرا گذشته و آنها صاحب دختر بچه‌ای دبستانی هستند و حمید در آستانه ازدواج است. در این وضعیت از کمیته مفقودین خبر می رسد که ایوب زنده است و به زودی به وطن برمی‌گردد. این خبر که در ابتدا همه را شوکه می کند، به تدریج واکنش‌های مختلفی را بین اعضای خانواده برمی انگیزد.

همایون اسعدیان هم در سال ۹۰ «بوسیدن روی ماه» را ساخت که این فیلم هم داستان دو مادر در همسایگی هم بنام های احترام‌السادات با بازی شیرین یزدان‌بخش و فروغ با بازی رابعه مدنی است که بیش از بیست سال در انتظار فرزندانشان هستند.

«شیار ۱۴۳» ساخته نرگس آبیار در سال ۹۲ از آخرین فیلم هایی است که در این خصوص ساخته شده و در آن شاهد انتظار مادری با بازی تاثیرگذار مریلا زارعی برای یافتن نشانی از پسر به جنگ رفته‌اش هستیم.

منبع: خبرگزاری ایسنا

نوشته سهم مفقودین دفاع مقدس در سینمای ایران تولید چند فیلم بوده است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آذرنگ به سوره سینما گفت: این روزها در حال بازی در نمایش «مرگ فروشنده» نوشته آرتور میلر هستم که هر شب در سالن اصلی تئاتر شهر روی صحنه است. مدتی است از سینما دور هستم و این اتفاق دلایل متعددی دارد. آخرین فیلمی که بازی کردم اثری بود در ارتباط با کودکان که در جشنواره کودک اخیر هم حضور داشت. در فیلم «آوا» به کارگردانی سیامک کاشف آذر نقش مربی کشتی یک کودک ناشنوا را بازی کردم. تجربه خوبی بود و نمی‌دانم فرصت حضور در جشنواره سی و سوم را پیدا می‌کند یا خیر، اما امیدوارم به زودی دیده شود.

وی درباره چرایی دور ماندن خود از سینما توضیح داد: چند پیشنهاد سینمایی داشتم اما نتوانستم دوستان را همراهی کنم. فیلمنامه‌ها باید جذابیت اولیه را برای هر خواننده‌ای فارغ از اینکه بازیگر باشد یا نباشد، ایجاد کنند. داستان و درام قوی چیزی است که کمبود آن در سال های اخیر تا حدی احساس می‌شود و مهم تر از همه، برای من خیلی اهمیت دارد در فیلمی بازی کنم که نسبت به تأثیربرانگیزی آن تا حدی مطمئن باشم. خود نقش هم طبیعتا در تصمیم بازیگر موثر است. من راغبم شخصیتی را بازی کنم که در قدم نخست درک اولیه ای نسبت به آن داشته باشم. گروه سازنده نیز در یک نگاه کلی معیار مهمی برای پذیرش است.

آذرنگ در پاسخ به این سوال که چرا همانطور که در عرصه تئاتر دست به قلم است برای سینما نمی‌نویسد، پاسخ داد: راستش را بخواهید به قدری از کار در عرصه نمایش دلگیر و خسته ام که رغبت نوشتن برای سینما به سراغم نمی‌آید. فکرش را بکنید، متنی را که هفت هشت ماه روی آن زحمت کشیده ای با دلایلی غیر حرفه ای کنار بگذارند و رسما این سلیقه‌ها باشد که سرنوشت کار شما را تعیین می کنند. بین مهره های گردن من فاصله افتاد بس که شب و روز روی کاغذهای مکتوب این متن کار کرده بودم و حالا با این ناکامی‌ها خستگی کار مثل روزهای اول همچنان در من باقی است. با این اوصاف واقعا عجیب نیست که میلی به نوشتن برای سینما نیز نداشته باشم.

برنده تندیس بازیگری نقش مکمل مرد از خانه سینما درباره این اتفاق خوب سینمایی در کارنامه خود افزود: درست است که امسال دوستان لطف کردند و بازی مرا دیدند اما با توجه به اینکه هیچ جشنی برگزار نشد، این جایزه بازخورد چندانی هم لااقل برای من نداشت. علت برگزاری یک جشن، جمع شدن افراد دور یکدیگر و تازه شدن دیدارها است . ما که با توجه به شرایط موجود از این موهبت محروم شدیم و البته گله ای هم نیست، اما می خواهم بگویم همه ما خوشحال می‌شدیم اگر در یک جشن رسمی و با همراهی و همدلی جمیع دوستان جایزه را دریافت می کردیم.

این بازیگر با سهیم دانستن مهارت نویسندگی خود در کیفیت بازی‌اش گفت: مسلما وقتی با داستان‌نویسی و انتخاب دیالوگ های درست و … آشنا باشی، راحت تر می‌توانی به زوایای پنهان یک شخصیت دست پیدا کنی و سریع تر نقش را از آن خود می‌کنی. خدا را شکر در سینما همیشه این مهارت به یاری من آمده و موفق شده ام در مسیر کوتاه به مقصد مورد نظرم برسم.

حمیدرضا آذرنگ در پایان گفت: هنرمندان می توانند با رنگارنگی نگاه خود مشکلات جامعه را با درد کمتری به چالش بکشند. ایران با همه دارایی‌هایش دغدغه ماست و هر کس که در زمینه فرهنگ و هنر این مملکت فعال است اگر از ترس‌های خود عبور کند، بهتر می تواند به رسالت خودش عمل کند. پیرو این امر مهم، مدیران فرهنگی نیز اگر بیشتر از آنکه به فکر جایگاه خود در هنر باشند، دغدغه جایگاه هنر را در میان مردم داشته باشند، همه ما می توانیم با آرامش بیشتری برای اعتلای فرهنگ و هنر این مرز و بوم تلاش کنیم.

حمیدرضا آذرنگ بازی در فیلم‌های سینمایی «ملکه»، «بلوک ۹ خروجی ۲»، «آسمان زرد کم عمق»، «بیداری رویاها» و … را در کارنامه دارد.

نوشته رنج‌های نمایشنامه‌نویسی برای آذرنگ/ حضور در یک فیلم برای مخاطب کودک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.