نکته جالبی که باید به آن اشاره کنیم این است که «اوپنهایمر» امشب نتواسنت رکورد کسب بیشترین جوایز بفتا را از آن خود کند و رکورد فیلم «بوچ کسیدی و ساندنس کید» با بازی پل نیومن و رابرت ردفورد، و به کارگردانی جورج رُی هیل، همچنان با ۹ بفتا دست‌نخورده باقی مانده است.

درام جنایی «قاتلان ماه گل» اسکورسیزی که امشب با ۹ نامزدی در کنار «منطقه مورد علاقه» جاناتان گلیزر پا به مراسم گذاشته بود نتواسنت جایزه‌ای را به دست آورد، و در کنار آثاری از قبیل «مایسترو» و «باربی» از ناکامان هفتاد و هفتمین دوره از بفتا به شمار می‌روند.

از دیگر نکات جالب توجه امشب حضور سندرا هولر آلمانی در دو بخش از جمله بهترین بازیگر نقش اول و نقش مکمل بود، اما وی در به دست آوردن هیچ یک از این جوایز خوش‌شانس نبود. جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن به داوین جوی رندالف از فیلم «جاماندگان» رسید، و اما استون نیز جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را با فیلم «بیچارگان» از آن خود کرد.

رئیس این دوره از مراسم بفتا سارا پوت بود. وی در جایی از صحبت‌های خود به این امر اشاره داشت که صنعت سینما سال سخت و چالش‌برانگیزی را پشت سر گذاشت و در ادامه صحبت‌های خود گفت که صنعت با کمک پدیده «باربن‌هایمر» تا میزانی بازیابی شد.

بفتا از لحاظ اعتباری هم‌مرتبه اسکار قرار دارد و برندگان این جایزه از شانس بالایی در مراسم اسکار در ۱۰ مارس برخوردار خواهند بود.

در پایین می‌توانید لیست برندگان هفتاد و هفتمین دوره از مراسم جوایز بفتا را مشاهده کنید:

بهترین انیمیشن

پسر و مرغ ماهی‌خوار

بهترین جلوه‌های ویژه

بیچارگان، سایمون هیوز

بهترین فیلم‌نامه اورجینال

آناتومی یک سقوط، جاستین ترتیب، آرتور هاراری

بهترین فیلم

اوپنهایمر، کریستوفر نولان، اما توماس، چارلز روون

بهترین فیلم بریتانیایی

منطقه مورد علاقه، جاناتان گلیزر

بهترین فیلم خارجی زبان

منطقه مورد علاقه، جاناتان گلیزر

بهترین مستند

۲۰ روز در ماریوپل، مستیسلاف چرنوف

بهترین کارگردان

کریستوفر نولان، اوپنهایمر

بهترین فیلم‌نامه اقتباسی

داستان آمریکایی، کورد جفرسون

بهترین بازیگر نقش اول زن

اما استون، بیچارگان

بهترین بازیگر نقش اول مرد

کیلین مورفی، اوپنهایمر

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد

رابرت داونی جونیور، اوپنهایمر

بهترین بازیگر نقش مکمل زن

داوین جوی رندالف، جاماندگان

بهترین فیلم‌برداری

اوپنهایمر، هویته ون هویتما

بهترین تدوین

جنیفر لیم، اوپنهایمر

بهترین طراحی لباس

بیچارگان، هالی وادینگتون

بهترین کستینگ (انتخاب بازیگران)

سوزان شاپ‌میکر، جاماندگان

بهترین چهره‌آرایی

بیچارگان، نادیا استیسی، مارک کولیر

بهترین موسیقی متن

لودویگ گورانسون، اوپنهایمر

بهترین طراحی تولید

بیچارگان، شونا هیت، جیمز پرایس

بهترین صدا

منطقه مورد علاقه، جانی برن، تارن ویلرز

بهترین انیمیشن کوتاه بریتانیایی

روز خرچنگ، راس استرینگر

بهترین فیلم کوتاه بریتانیایی

چتر دریایی و خرچنگ، یاسمین عفیفی – الیزابت روفای

بهترین ستاره نوظهور

میا مک‌کنا

نوشته نولان بفتا را هم برد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما فارغ از همه این حرف‌ها و حواشی بد نیست نگاهی سینمایی هم به این فستیوال بیندازیم و ببینیم مهم‌ترین جشنواره ایتالیا از نظر هنری واقعا چه در چنته داشته.

ایوا دوورنی و فیلمی در رابطه با میراث نژادپرستی در آمریکا

تعدادی از مهم‌ترین فیلم‌های امسال جشنواره ونیز توسط بانوان کارگردانی شده بودند.

ایوا دوورنی کتاب سنگین و پژوهشگرانه «طبقه حاکم: منشأ نارضایتی‌های ما» ایزابل ویلکرسون در رابطه با ریشه‌ها و میراث ماندگار نژادپرستی در جامعه آمریکا را به «منشأ»، فیلمی قدرتمند با داستان عاشقانه عمیق، تبدیل کرد.

او این کار را با پیوند زدن تاریخ و مضامین موجود در کتاب – که بین تئوری‌های نژادی و برتری سفیدپوستان در آمریکا به فضای مشابه آن در آلمان نازی و فراتر از آن ارتباط برقرار می‌کند – با تجربیات خود ویلکرسون در هنگام نوشتن کتاب (که با فوت ناگهانی همسرش، مادرش و یکی از اقوام نزدیکش در مدتی کوتاه مواجه شد) انجام می‌دهد.

زنگ بیدارباش برای اروپا

فیلم «مرز سبز» آگنیشکا هولاند، زنگ بیدارباشی برای تمام کسانی است که آن اتفاقات هولناک در مرز اروپا که ناشی از سیاست‌های کشورهای به ظاهر دموکراتیک به وجود آمد را فراموش کرده‌اند.

این فیلم‌ساز لهستانی وضعیت اسفبار مهاجرانی از شمال آفریقا و غرب آسیا را به تصویر می‌کشد که با وعده‌های تبلیغاتی عبور بی دردسر (به اتحادیه اروپا) دولت بلاروس به مرز لهستان و بلاروس آمدند، و در آنجا دریافتند که بازیچه بازی‌های جغراسیاسی شده‌اند. پس از مواجهه دولت لهستان با این مهاجران، آن‌ها سرگردان شده و در جنگل‌های باتلاقی و عهدشکنانه میان دو کشور، به تقلا و گرسنگی رها شدند.

شکستی برای رومن پولانسکی

در این میان تعدادی از کارگردانان کهنه‌کار در پروژه‌های جدیدشان با شکست مواجه شدند.

«کاخ» پولانسکی فیلمی افتضاح، ناخوشایند و مبارزه طبقاتی‌ای بی‌مزه بود – این فیلم نمایشی از رویارویی ثروتمندان و کارکنان هتل شیکی در سوئیس همزمان با مراسمات جشن سال نو است.

اگر این آخرین فیلم کارگردان ۹۰ ساله فیلم‌هایی چون «محله چینی‌ها»، «بچه رزماری» و «دیوانه‌وار» است، او مشخصاً در اوج خداحافظی نخواهد کرد.

«فراری»: فیلمی از تصادف و لهجه‌های ایتالیایی مصنوعی

مایکل مان، یکی از بزرگترین کارگردانان تاریخ هالیوود، که پس از شکست بزرگش در پروژه پرخرج «کلاه سیاه» با بایکوتی از سوی استودیوها مواجه شد، با فیلم «فراری» به ونیز آمده، و امیدوار است که با این فیلم مستقل با بازی آدام درایور در نقش خودروساز افسانه‌ای انزو فراری مسیر کاری خود را متحول کند.

صحنه‌های مسابقات این فیلم، با فراری‌های کروک آلبالویی‌ رنگ دلربای دهه ۱۹۵۰، بسیار هیجان‌انگیز هستند، اما این فیلم آن‌قدرها هم چنگی به دل نمی‌زند.

درایور در نقش انزو مرد عبوس و مغروری را به تصویر می‌کشد که با قلدری و رشوه مسیر خود را تا قله هموار کرده، و همزمان با معشوقه ایتالیایی‌اش (با بازی شیلین وودلی با لهجه ایتالیایی تصنعی) به همسر ایتالیایی‌اش (با بازی پنه لوپه کروز، که با همان لهجه اسپانیایی خودش در این فیلم صحبت می‌کند) خیانت می‌کند.

بازگشت لوک بسون با فیلمی عجیب و غریب

لوک بسون از کارگردانان نامدار دهه ۹۰، با فیلم عجیب و غریب «مرد سگی» به عرصه سینما بازگشت.

او با آثاری از جمله «عنصر پنجم» و «لئون حرفه‌ای» در دهه ۹۰ سینما حکمرانی می‌کرد. اما شلیک کهکشانی نافرجامش – والرین و شهر هزار سیاره – اعتبار او را به خرابه‌های هالیوود کشاند. چندین اتهام MeToo# او را در همان‌جا نگه داشت، گرچه از یک اتهام تجاوز تبرئه شد و  هرگونه اتهام بزهکاری را رد کرد. او با «مرد سگی» به دنبال رستگاری در باکس آفیس است.

کلب لندری جونز در این فیلم در نقش پسری که مورد آزار قرار گرفته و رستگاری خود را در سگ‌ها یافته به جلوی دوربین رفته است. او که به نظر در دهه ۱۹۳۰ آلاباما متولد شده، به طور نامشخصی در دنیای مدرن نیوجرسی بزرگ می‌شود و به واسطه تواناییش در ارتباط برقرار کردن با سگ‌ها، به رابین هود ایالت گاردن تبدیل شده، و با کمک ارتش چهارپایانش از ثروتمندان دزدی کرده و به فقرا کمک می‌کند.

فیلم بسون این حس را به آدم می‌دهد که گویی سه یا چهار فیلم را با هم ترکیب کرده‌اید – بخشی از آن اکشن است، بخشی درباره درام هویت جنسی در دوران بلوغ است، و بخش دیگر «تنها در خانه» با سگ‌هاست – خلاصه که به هنگام دیدنش با آشفتگی دیوانه‌باری مواجه می‌شوید.

«بیچارگان»: یورگوس لانتیموس با سوگلی جدید

اما برجسته‌ترین فیلم هشتادمین دوره جشنواره ونیز که شیر طلای جشنواره را هم تصاحب کرد، اثر خارق‌العاده «بیچارگان» یورگوس لانتیموس بود.

این کارگردان یونانی آخرین بار با فیلم «سوگلی» در لیدو حاضر شد؛ درام تاریخی‌ای که تمام عرف‌های ژانرش را شکست، و با کنار هم قرار دادن تکه‌های آن اثر جدید شگفت‌انگیزی خلق کرد.

این اتفاق به طور مجدد در «بیچارگان» قابل مشاهده است. اما استون در این فیلم نقش بلا بکستر را بازی می‌کند؛ زن خانه‌دار ویکتوریایی نومیدی که پس از خودکشی، در قالب موجودی فرانکنشتاینی در بدن یک زن و ذهن یک کودک به او زندگی داده شده است. اما این هیولای فرانکنشتاینی بسیار شیداست. و البته فمنیست هم هست. خالی از لطف نیست که بگویم، مسیر او از وسط مردسالاری پر رویداد و شگفت‌انگیز است.

عملکرد استون در این فیلم شجاعانه و حیرت آور است، و دیالوگ‌هایی دارد که به زودی بر سر زبان همه خواهد افتاد. («باید یه سر برم و یه مشت به اون بچه بزنم!!»).  از همین حالا می‌توان استون را در لیست نامزدهای اسکار سال آینده متصور شد.

فیلم کالتی کورین بدون پی‌رنگ فقط به دنبال ایجاد یک حس است

فیلم «آگرو دریفت» هارمونی کورین قرار نیست جوایزی ببرد. فیلم جدید او، البته اگر بتوان این اثر تجربی را با این عنوان خطاب کرد – کاملاً با دوربین‌های مادون قرمز فیلم‌برداری شده، و بازی ویدئویی توهم‌زا و زیبایی را به تصویر کشیده – کمتر به دنبال بازآفرینی سینما است و بیشتر به دنبال معدوم کردن است.

کورین می‌گوید که علاقه‌ای کمتری به «پی‌رنگ» دارد تا «ایجاد یک حس» و امیدوار است که فیلمش سینما را به سمت هنر جدیدی سوق دهد؛ هنری که فیلم، موسیقی و بازی را درهم می‌آمیزد. آگرو دریفت اینچنین حسی را ایجاد نمی‌کند. ولی دیدنش تجربه جالبی است. کسانی که مثل آن را در ونیز دیدند، تا مدت‌ها فراموشش نخواهند کرد.

نوشته سیاست بر سینما چیره شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جوایز جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۳ به شرح زیر است:

*بخش مسابقه اصلی

شیر طلای بهترین فیلم: «بیچارگان» ساخته یورگوس لانتیموس

جایزه بزرگ هیات داوران: «شیطان وجود ندارد» ساخته ریوسوکه هاماگوچی

شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی: ماتئو گارونه برای فیلم «من کاپیتان هستم»

جایزه ویژه هیات داوران: «مرز سبز» ساخته آگنیشکا هولاند

بهترین فیلمنامه: گیرمو کالدرون و‌ پابلو لارائین برای فیلم «اِل کوند»

جام ولپی بهترین بازیگر زن: کیلی اسپائنی برای فیلم «پریسیلا»

جام ولپی بهترین بازیگر مرد: پیتر سارسگارد برای فیلم «حافظه»

جایزه مارچلو ماسترویانی برای بهترین بازیگر جوان: سیدو سار برای فیلم «من کاپیتان هستم»

*بخش افق‌ها

بهترین فیلم: «توضیح برای همه چیز» به کارگردانی گابور ریس

بهترین کارگردان: میکا گوستافسون برای فیلم «بهشت می‌سوزد»

جایزه ویژه هیات داوران: آلن پارونی برای «یکشنبه بی‌پایان»

بهترین بازیگر زن: مارگریتا روسا دی فرانچسکو برای فیلم «بهشت»

بهترین بازیگر مرد: ترگل  بولداردن برای فیلم «شهر باد»

بهترین فیلمنامه: انریکو ماریا آرتله برای فیلم «بهشت»

بهترین فیلم کوتاه: «سفر کوتاه» ساخته ارنیک بقیری

*بخش شیر آینده

جایزه لوییجی دی لورنتیس بهترین فیلم اول: «عشق یک اسلحه است» ساخته لی هونگ چی

*بخش افق‌های ویژه

جایزه تماشاگران: «فلچیتا» ساخته میکلئا رامازوتی

*بخش کلاسیک ونیز

جایزه بهترین فیلم مرمت شده: «در حال حرکت» ساخته شینجی سومای

جایزه بهترین مستند درباره سینما: «از شما خیلی متشکرم» ساخته آلکس بریومن

نوشته شیر طلای ونیز برای «بیچارگان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آدم‌کش (The Killer)

کارگردان: دیوید فینچر

دیوید فینچر این کارگردان نامدار آخرین بار با فیلم باشگاه مشت‌زنی در سال ۱۹۹۹ در جشنواره ونیز حاضر شد. او در سال جاری با اقتباسی از رمان گرافیکی فرانسوی از الکسیس نولنت با تصویرگری لوک جاکامان به جشنواره بازگشته است. فینچر سال‌ها بر روی آدم‌ کش کار کرده، و این فیلم از موردانتظارترین برندگان جوایز اصلی جشنواره امسال است. این فیلم که به تعریف فینچر «بی‌رحم، خونین، و جنایتی آمیخته به ابهامات اخلاقی» توصیف شده در مورد آدم کشی هدفمند (با بازی مایکل فاسبندر) است که با بیداری وجدانش با درهم‌شکستگی روانی مواجه می‌شود. او در پی عملیاتی ناموفق در می‌یابد که خودش به یک هدف تبدیل شده است. دیوید فینچر که در ارائه فیلم بد ناتوان است، فیلم‌نامه نویس فیلم هفت، اندرو کوین واکر را در کنار خود دارد که وظیفه اقتباس از این رمان را به عهده گرفته، و ترنت رزنور و اتیکوس راس، همکاران همیشگی فینچر نیز او را در این فیلم همراهی می‌کنند، و همه این‌ها دلایلی هستند که ما را در مورد این فیلم هیجان‌زده می‌کنند. اگر همه این‌ها کافی نبود، می‌توانیم به ایفای نقش تیلدا سوئینتون نیز در این فیلم اشاره کنیم.

منشأ (Origins)

کارگردان: ایوا دوورنی

ایوا دوورنی فیلم‌ساز نامزد اسکار به اولین زن سیاه‌پوست آفریقایی آمریکایی تبدیل شد که در جشنواره فیلم ونیز به رقابت خواهد پرداخت. فیلم او بر اساس کتاب برنده جایزه پولیترز ایزابل ویلکرسون با عنوان «طبقه حاکم: منشأ نارضایتی‌های ما» می‌باشد، و ستارگانی اعم از  آنجانو الیس تیلور، ورا فارمیگا، در کنار آدرا مک‌دانلد، نیک آفرمن و کانی نیلسون در این فیلم به ایفای نقش می‌پردازند. فیلم منشأ به نابرابری نژادی سیستماتیک در آمریکا، و سلسله مراتب طبقات حاکم ناعادلانه‌ای که آمریکا را شکل داده‌اند، می‌پردازد.

مایسترو (Maestro)

کارگردان: بردلی کوپر

بردلی کوپر ستاره‌ای متولد شده است را برای اولین بار در جشنواره ونیز پیش چشم همگان برد. این پلتفورم برای کوپر ثمربخش بود، که در ادامه منتج به نامزدی فیلمش در هشت بخش اسکار شامل نامزدی بهترین فیلم و بهترین بازیگر مرد برای کوپر شد. او با دومین فیلمش به لیدو بازگشته، و در این فیلم در نقش آهنگساز افسانه‌ای لئونارد برنستاین به جلوی دوربین رفته، و همچنین در مقابل او کری مولیگان در نقش همسرش فلیشیا مونته‌آلگره، بازیگر و فعال مدنی، به ایفای نقش می‌پردازد. طبق گزارشات، این فیلم ۳۰ سال از زندگی برنستاین را در بر می‌گیرد و موضوع فیلم عمدتاً بر روابط شخصی او با همسرش متمرکز است تا بر زندگی حرفه‌ای این فرد. با وجود صحبت‌هایی که از پیش از جشنواره در رابطه با این فیلم مطرح بوده است.

اِل کوند (El Conde)

کارگردان: پابلو لارین

پابلو لارین کارگردان شیلیایی در فیلم جکی و اسپنسر به کاوشگری در تاریخ پرداخت. او با حس و حالی تاریخی از نوع متفاوتی، مجدداً به ونیز بازگشته است. اِل کوند اثری راز آلود با رویکرد تجدیدنظر طلبانه‌ای است که دیکتاتور شیلیایی آگوستو پینوشه را به عنوان خون‌آشامی ۲۵۰ ساله به تصویر می‌کشد که خون مردم را در شیشه کرده است. فیلم لارین که به آسیب‌های روحی طولانی‌مدت دیکتاتوری می‌پردازد، فیلم با شکوه سیاه و سفیدی است که توسط تصویربرداران کهنه‌کار تاد هینز و اد لاکمن فیلمبرداری شده، و با ترکیب رئالیسم جادویی با فرضیاتی دیوانه‌وار، پیغام نویدبخشی را برای ما می‌فرستد. با علم به این موضوع که لارین در فیلم نامزد اسکار «نه» به بررسی موضوع ظلم و ستم طولانی‌مدت تحت دیکتاتوری پرداخت، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که اِل‌کوند را در میان نامزدهای شیر طلایی ببینیم.

بیچارگان (Poor Things)

کارگردان: یورگوس لانتیموس

آخرین فیلم یورگوس لانتیموس این فیلمساز مشهور یونانی از فضای سورئال تا طنز تلخ، شبیه به فرانکنشتاینی است که جنسیتش تغییر کرده است (این اولین فیلم او پس از سوگولی است که در جشنواره ونیز به اکران گذاشته شد). اما استون در این فیلم نقش زنی را بازی می‌کند که توسط دانشمندی دیوانه (ویلم دفو) به زندگی بازگردانده شده است. او با مارک رافلو فرار می‌کند و روز به روز به انسانیت خود آگاه‌تر می‌شود. تیزر این فیلم نمایانگر عامه‌پسندتر بودن این فیلم لانتیموس است.

مقدس (Holly)

کارگردان: فیِن تراک

آن‌چیزی که در جشنواره امسال به قدر کافی ارائه شده فیلم‌های ژانر وحشت است. بیچارگان با طبع رازآلودش؛ اِل کوند و شرح آن از ژانر خون‌آشامی… و همچنین فیلم مقدس. فیِن تراک این کارگردان بلژیکی با فیلمی درباره دختری ۱۵ ساله با موهبت و مصیبتی ویژه به لیدو بازگشته است. این دختر مقدس می‌تواند به هر کسی که در حضورش است حس آرامش دهد. که خب اصلاً چیز بدی نیست… اما بعد از این که مردم تلاش می‌کنند از او سوء استفاده کنند همه چیز تغییر می‌کند. طبق گزارشات، این فیلم به بررسی موضوع ملالت‌های نوجوانی می‌پردازد، ‌و به گفته مدیر جشنواره ونیز، آلبرتو باربرا، «این فیلمی عاشقانه است که با نماد‌های ژانر وحشت بازی می‌کند.»

شیطان وجود ندارد (Evil Does Not Exist)

کارگردان: رایوسکه هاماگوچی

رایوسکه هاماگوچی ژاپنی در سال ۲۰۲۱ با دو فیلم ماشینم را بران که برنده جایزه اسکار شد، و چرخ بخت و فانتزی (فیلمی فوق‌العاده اما کمتر دیده شده) همه را حیرت زده کرد. او امسال با رونمایی از فیلم جدیدش شیطان وجود ندارد همه را شگفت‌زده کرده است. این فیلم پس از معرفی و سوپرایز کردن همه، مستقیماً وارد فهرست اصلی جشنواره شد. این فیلم که در شهر کوچکی در ژاپن جریان دارد، نشان می‌دهد که چگونه یک شرکت توکیویی بزرگ برنامه دارد تا یک کمپ لاکچری دائمی در دل طبیعت ساخته، بدون این‌که ذره‌ای به ساکنانی اهمیت دهد که قرار است شاهد تصرف محیط زندگیشان با سازه‌های ضمخت و آسیب زا به محیط زیست باشند.

دیو (The Beast)

کارگردان: برتراند بونلو

فیلم علمی تخیلی بونلو ما را به آینده نزدیکی می‌برد که احساسات به یک تهدید تبدیل شده‌اند. گابریل (لیا سیدو) نهایتاً تصمیم می‌گیرد که از احساسات رهایی یابد، و از ماشینی استفاده می‌کند که او را به زندگی‌های قبلی‌اش خواهد برد و او را از احساسات عمیقش رهایی خواهد داد. او در طی این مسیر با لوئیس (جوج مک‌کی) آشنا می‌شود، و در ادامه رابطه آن‌ها همه‌چیز را پیچیده خواهد کرد. این فیلم که از رمان «دیوی در جنگل» هنری جیمز (۱۹۰۳) الهام گرفته شده است.

فِراری (Ferrari)

کارگردان: مایکل مان

این اولین فیلم مایکل مان در طی هشت سال گذشته است. هشت سال به خصوص بعد از پروژه ناموفق کلاه سیاه زمان زیادی است. بنا بر این انتظارات از فیلم بیوگرافی فراری بالاست؛ آدام درایور در این فیلم در نقش انزو فراری راننده مسابقات که به موسس شرکت اتومبیل تبدیل می‌شود، به بازی پرداخته و پنه‌لوپه کروز نقش همسرش لارا را ایفا می‌کند. از باقی ستارگان این فیلم می‌توان به شایلین وودلی، جک او‌کانل و پاتریک دمپسی اشاره کرد. این پروژه که سال‌هاست ذهن و دل مایکل مان را تسخیر کرده و او از سال ۲۰۰۰ (با کریستین بیل و سپس هیو جکمن) پیگیر ساخت آن است، زندگی یکی از صاحب‌نفوذ‌ترین تولیدکنندگان اتومبیل را به تصویر خواهد کشید. و از آنجایی که درایور در ایفای نقش افراد مشهور ایتالیایی بسیار ماهر است (با اشاره به بازی در نقش مائوریتزیو گوچی در فیلم خانه گوچی)، از این فیلم انتظار زیادی می‌رود.

پریسیلا (Priscilla)

کارگردان: سوفیا کاپولا

پس از فیلم ماکسیمالیستیِ الویس باز لورمن که با اقتباس از کتاب «من و الویس» پریسیلا پریسلی (۱۹۸۵) زندگی حرفه‌ای پادشاه راک ‌اند رول را به تصویر کشید و با فروش ۲۸۸.۷ میلیون دلاری عملکرد خوبی را در باکس آفیس از خود به جای گذاشت، فیلم پریسیلا کاپولا به جنبه دیگری از زندگی الویس خواهد پرداخت. سوفیا کاپولا (کارگردان خودکشی باکره‌ها، سرگشته در غربت) در این فیلم زندگی همسر سابق الویس، پریسیلا پریسلی (کیلی اسپینی) و تجارب او با الویس (جیکوب الوردی) را به تصویر کشیده است. کاپولا این فیلم را به ماری آنتوانت در گریس‌لند (شهر محل تولد الویس) تشبیه کرد، و اولین تصاویر از این فیلم نویدبخش اصالت آن بوده – به خصوص که پریسیلا پریسلی تهیه‌کننده آن است.

حالا با توجه به این همه فیلم و بازیگران کمی که به ونیز رفته‌اند باید دید در روز اختتامیه عوامل کدام اثر شادمان خواهند شد.

نوشته سینما زیر سایه سیاست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.