به همین بهانه، در ادامه یادداشت علی‌اکبر جناب‌زاده، مدیر بخش بین‌الملل پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰، با موضوع «نبرد برای آینده کودکان جهان» را می‌خوانید:

«سال گذشته، زخمی بر حافظه‌ جمعی ما حک شد؛ زخمی که با یک تصویر آغاز شد. تصویر جایی که نه پایگاه نظامی بود و نه مرکز فرماندهی، فقط یک سالن ورزشی بود در شهر لامرد. جایی که کودکان در آن با هم مسابقه می‌دادند و ورزشکاران جوان آرزوی قهرمانی در سر می‌پروراندند. جایی که والدین روی سکوها می‌نشستند و برای هر پیروزی کوچک مثل بزرگ‌ترین دستاورد دنیا دست می‌زدند. جایی که برای زندگی ساخته شده بود.

اما جنگ از راه رسید و در چند لحظه، طنین خنده و تشویق، جای خود را به گرد و غبار، دود، گلوله‌های تنگستن و سکوت داد. سالنی که روزی پناهگاه رویاها بود، به ویرانه بدل شد. باورش سخت بود اما این فاجعه ما را با  پرسش‌های مهمی مواجه کرد؛ آیا این فضای غیر نظامى به میدان آزمایش تبدیل شده بود؟ آیا آمریکا سلاح‌های تازه‌اى را آن‌جا به کار گرفته بود؛ نه فقط با قصد تخریب، بلکه برای نمایش قدرت و سنجش کارایی سلاح هاى جنگى به قیمت نابودى جان انسان‌ها؟

وقتی یک سالن ورزشی به ویترینی برای نمایش قدرت تبدیل می‌شود، وقتی زندگی مردم عادی به عدد تقلیل پیدا می کند، وقتى ویرانى بدل به ابزار تبلیغ قدرت می‌شود، چه چیزی از انسانیت باقی می‌ماند؟!

و امسال، با تأسی از واقعه‌های تلخ پیش‌آمده در میناب و لامرد، توجه‌مان را به کسانی معطوف می‌کنیم که جنگ داغدارشان کرده. در کنار پدرانی می‌نشینیم که هنوز صدای بمباران و فریاد جمعیت را در خاطراتشان مرور می‌کنند. در کنار مادرانی که از کنار ویرانه‌ها رد می‌شوند و روزهایی را به یاد می‌آورند که فرزندانشان خسته، خندان و پر از داستان به خانه برمی‌گشتند. به مربیانی گوش می‌دهیم که شاگردانشان هرگز برنگشتند و به همسایگانی که شاهد تبدیل شدن مکان‌های زنده‌ شهر به نمادی از غم و فقدان هستند.

آنها که شاید فکر کنند هیچ‌کس خارج از شهر کوچک لامرد به یادشان نیست. شاید گمان کنند غمشان زیر تیترها، آمار و چرخه‌ بی‌پایان جنگ‌ها دفن شده. اما غم با تغییر جهت دوربین‌ها از بین نمی‌رود، محو نمی‌شود. غم همیشه در صندلی‌های خالی، در لباس‌های ورزشی به جا مانده، در عکس‌هایی که حالا وزنی سنگین‌تر از قبل دارند، باقی می‌ماند.

خانواده‌های بی‌شماری در سراسر جهان شاهد نابودی مکان‌های عادی زندگی‌شان با خشونت‌هاى ناشى از جنگ بوده‌اند، آن‌ها هم خاطراتی را به دوش می‌کشند که به آسانی دیوارها قابل بازسازی نیستند.

بخش بین‌المللی پانزدهمین جشنواره‌ صدثانیه‌ای، قصد دارد خانه‌ای برای این صداها باشد.

در این دوره درها را به روی داستان‌هایی می‌گشاییم که «زبان نظامى»، هزینه‌هاى انسانى بسیارى را ایجاد کرد. داستان‌هایی که می‌پرسند؛ جاه طلبى و قدرت متجاوزین چه مصیبت‌هایى را بر زندگى غیر نظامیان آوار می‌کند!؟ داستان‌هایی که اجازه نمی‌دهند رنج هاى انسانى به فرصتى براى بازاریابی تسلیحات جنگی تقلیل پیدا کند.

برای کسانی که در آن سالن جمع شده بودند، ورزشگاه هرگز فقط یک ساختمان نبود. جایی بود که دوستی‌ها آغاز می‌شد. جایی که رویاها پرورش می‌یافتند. جایی که آینده‌ها تصور می‌شدند.

آینده‌هایی که مهم بودند، زندگی‌هایی که مهم بودند و داستان‌ هایى که شایسته‌ روایت هستند.»

نوشته یادداشت مدیر بخش بین‌الملل جشنواره فیلم ۱۰۰/ نبرد برای کودکان جهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سه «نبرد» به جای سه «موضوع»؛ تغییر در ادبیات جشنواره

یکی از مهم‌ترین نکته‌های فراخوان منتشر شده، انتخاب واژه «نبرد» برای هر سه بخش اصلی جشنواره است؛ عبارتی که بار معنایی کنش، مقاومت و درگیری با یک وضعیت را در خود دارد.

این نام‌گذاری نشان می‌دهد جشنواره قصد ندارد صرفاً به بازنمایی مسائل بپردازد، بلکه از فیلمساز می‌خواهد موضع داشته باشد و در برابر یک مسئله اجتماعی یا انسانی واکنش نشان دهد. این رویکرد با فضای فرهنگی و رسانه‌ای سال‌های اخیر ایران نیز هم‌خوانی دارد؛ فضایی که در آن مفاهیمی مانند هویت ملی، آینده‌نگری و دغدغه‌های انسانی بیش از گذشته وارد تولیدات هنری شده‌اند.

اگرچه هر سه بخش اصلی اهمیت دارند، اما به نظر می‌رسد بخش «نبرد برای وطن» نقش محوری‌تری در دوره پانزدهم داشته باشد.

نشانه مهم این موضوع، استثنایی است که دبیرخانه برای مدت زمان آثار این بخش در نظر گرفته است. درحالی‌که همه فیلم‌ها باید حداکثر ۱۰۰ ثانیه باشند، آثار بخش «برای وطن» می‌توانند تا ۳۰۰ ثانیه زمان داشته باشند.

حفظ فرم ۱۰۰ ثانیه‌ای و افزایش اهمیت محتوا و موضوع

هویت اصلی جشنواره فیلم ۱۰۰ از ابتدا بر یک ایده ساده اما دشوار شکل گرفته بود: روایت کامل یک ایده در کمتر از ۱۰۰ ثانیه. این رویداد طی بیش از یک دهه فعالیت خود تلاش کرده ایجاز را به یک زبان مستقل سینمایی تبدیل کند؛ زبانی که در آن حذف، فشرده‌سازی و ضربه نهایی اهمیت بیشتری از روایت کلاسیک دارند. اما فراخوان جدید نشان می‌دهد برگزارکنندگان در حال ایجاد تعادل میان دو مؤلفه حفظ فرم ۱۰۰ ثانیه‌ای و افزایش اهمیت محتوا و موضوع هستند و این همان نقطه‌ای است که می‌تواند فرصت و تهدید را هم‌زمان ایجاد کند.

یکی از مهم‌ترین دروازه‌های ورود استعدادهای تازه به سینمای کوتاه

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جشنواره فیلم ۱۰۰، دسترس‌پذیر بودن آن برای فیلمسازان جوان است. در شرایطی که تولید یک فیلم بلند یا حتی یک فیلم کوتاه حرفه‌ای نیازمند بودجه قابل‌توجهی است، ساخت فیلمی ۱۰۰ ثانیه‌ای همچنان برای دانشجویان، فیلمسازان مستقل و تولیدکنندگان محتوای دیجیتال امکان‌پذیرتر است. به همین دلیل این جشنواره می‌تواند در سال ۱۴۰۵ به یکی از مهم‌ترین دروازه‌های ورود استعدادهای تازه به سینمای کوتاه تبدیل شود؛ به‌ویژه در دورانی که نسل جدید فیلمسازان تجربه روایت‌های کوتاه را در شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های ویدئویی به دست آورده‌اند.

امروز مخاطب بیش از هر زمان دیگری به محتوای کوتاه عادت کرده است. رشد پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام، تیک‌تاک و ویدئوهای کوتاه باعث شده توجه مخاطب به روایت‌های چنددقیقه‌ای افزایش یابد. از این منظر، جشنواره فیلم ۱۰۰ برخلاف بسیاری از جشنواره‌های سنتی، ناخواسته سال‌ها جلوتر از زمان خود حرکت کرده بود. اکنون این رویداد می‌تواند از موج جهانی «میکرو استوری‌تلینگ» یا روایت‌های بسیار کوتاه بهره ببرد؛ البته به شرطی که صرفاً به پیام‌محوری اکتفا نکند و همچنان به خلاقیت فرمی اهمیت بدهد.

بزرگ‌ترین خطر پیش روی دوره پانزدهم

بزرگ‌ترین خطر پیش روی دوره پانزدهم، تبدیل شدن فیلم‌ها به بیانیه‌های تصویری است. موضوعاتی مانند وطن، آینده و کودکان جهان، ذاتاً ظرفیت بالایی برای تولید آثار تأثیرگذار دارند؛ اما همین موضوعات اگر بیش از حد ایدئولوژیک یا شعاری مدیریت شوند، ممکن است باعث کاهش تنوع نگاه‌ها شوند.

تجربه بسیاری از جشنواره‌های موضوعی نشان داده هرچه دایره تفسیر مفاهیم بازتر باشد، کیفیت آثار نیز افزایش پیدا می‌کند. بنابراین موفقیت واقعی این دوره به آن بستگی دارد که دبیرخانه تا چه اندازه اجازه دهد فیلمسازان با قرائت‌های مختلف و زبان‌های متنوع هنری به این سه محور نزدیک شوند.

نوشته درباره فراخوان پانزدهمین «فیلم ۱۰۰»؛ تغییر جهت از «ایجاز فرمی» به «مواجهه موضوعی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر اساس این فراخوان، مهلت ارسال آثار تا پایان روز دهم مردادماه تعیین شده است.

پانزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰ به دبیری محدثه پیرهادی در شهریور ۱۴۰۵ برگزار می‌شود.

علاقه‌مندان برای اطلاع از جزئیات بیشتر، شرایط شرکت و نحوه ارسال آثار می‌توانند به اطلاعیه رسمی جشنواره و یا به آدرس سایت www.100fest.com مراجعه کنند.

فراخوان پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰

نوشته فراخوان پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست ویدئویی از رهبر شهید پخش شد.

 حوزه هنری باید پناه هنرمندان باشد

حمیدرضا جعفریان رئیس سازمان سینمایی در ابتدای صحبت های خود عنوان کرد: ازجمله مسائلی که در اهداف و ذات حوزه هنری وجود دارد، توجه به هنرمندان و ایجاد فرصتی برای بروز و ظهور آنها است. حوزه هنری باید پناه هنرمندانی باشد که در عرصه هنر انقلاب حرفی برای گفتن دارند و در این راستا بسیاری از بزرگان سینما کارشان را از حوزه هنری شروع کردند. یکی از خطوط اصلی حوزه هنری استعدادیابی و توجه به هنرمندان جوان است و جشنواره فیلم ۱۰۰ نیز به تحقق این ماموریت بسیار کمک می‌کند.

اهداف پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰

وی افزود: در دوره جدید جشنواره ما چند هدف کلی را مدنظر داریم؛ اولین تصمیم ما در شورای سیاستگذاری ایجاد دبیرخانه دائمی بود تا ارتباط با هنرمندان و شرکت‌کنندگان نظم پیدا کند. دومین تصمیم ما انتخاب محور و شعار «تو یکی نه‌ای هزاری/ تو چراغ خود برافروز» برای جشنواره بود زیرا خیزش عمومی ملت ایران این روزها بسیار ارزشمند است و می‌تواند تلنگری به فیلمسازان و جوانان این عرصه باشد. مصوبه سوم ما این بود که در این دوره عنوان بین‌المللی جشنواره را احیا کنیم و مشخصا کمیته بین‌الملل تشکیل دهیم. تلاش داریم که این جشنواره را به صورت سالانه و منظم برگزاری کنیم.

مسئولیت اجتماعی؛ تم اصلی جشنواره

در ادامه این نشست محدثه پیرهادی دبیر رویداد عنوان کرد: از دوره قبل تاکنون اتفاقات عجیبی در این کشور رخ داد و فراخوان جشنواره از دی ماه مدام به تاخیر افتاد. همچنین قصد داشتیم زمان جشنواره را در شهریور و همزمان با روز ملی سینما ثابت کنیم که این اتفاق نیز به دلیل تاخیر در انتشار فراخوان ممکن نشد.

وی درباره تم جشنواره امسال توضیح داد: فکر می‌کنم با توجه به اتفاقاتی که از سر گذراندیم هیچکدام از ما نمی‌توانیم به وقایع قبل از ۱۴۰۴ بازگردیم و کنشگری هرکدام از افراد در این روزها اهمیت پیدا کرده است. این مساله ما را به این سمت سوق داد که تم اصلی جشنواره را به سمت مسئولیت اجتماعی ببریم. سینمای ما همچنان بسیار گذشته‌گرا است، طبیعتا تاریخ جذاب و عبرت‌آموز است اما ما کمتر در سینما نسبت به آینده رویاپردازی می‌کنیم. برهمین اساس ما فراخوان امسال را بر اساس سه بخش ملی (نبرد برای آینده)، بین‌الملل (نبرد برای کودکان جهان) و بخش ویژه جنگ منتشر کردیم.

اهمیت هوش مصنوعی و اضافه شدن به بخش‌های جشنواره

پیرهادی با اشاره به اضافه شدن بخش هوش مصنوعی به جشنواره گفت: پیش از این اغلب فیلم‌های داستانی، مستند و پویانمایی به جشنواره ارسال می‌شدند اما امسال بخش هوش مصنوعی را هم اضافه کردیم زیرا در طول جنگ به اهمیت هوش مصنوعی و نقش آن در آینده سینما پی بردیم. همچنین در جشنواره امسال در راستای رویکرد سازمان سینمایی سوره بخش جنبی حمایت از تولید نیز داریم و فیلمسازان طرح فیلم کوتاه و سریال‌های کوتاه خود را به همراه رزومه برای ما ارسال می‌کنند و از میان آنها ما از یک فیلم ویدیویی و یک سریال کوتاه حمایت می‌کنیم. همچنین به دلیل اهمیت سینمای کودکان ما یک جایزه ویژه برای فیلمی در نظر گرفتیم که برای مخاطب کودک ساخته شده است. جشنواره شهریور امسال برگزار می‌شود و همچنین کارگاه‌های استانی و بین‌المللی در طول رویداد برگزار می‌کنیم.

 یاد شهدای میناب و درد دل پدر و مادران داغدار

علی جناب‌زاده مدیر بین‌الملل در ادامه این نشست خبری عنوان کرد: بخش بین‌الملل امسال جشنواره به کودکان جهان اختصاص دارد. سال گذشته ما شاهد ۲ تصویر متفاوت بودیم؛ از یک طرف ماجرای افشای پرونده غیراخلاقی اپستین را داشتیم و در طرف مقابل تصویر حضور رهبر شهید انقلاب در میان دخترانی بود که به سن تکلیف رسیده بودند. به نظر من خلق این ۲ تصویر تنها کار خداوند بود. امسال قرار است به بهانه شهدای میناب پای درد دل پدر و مادرانی بنشینیم که کودکانشان را در نبرد با دشمنان باختند.

وی بیان کرد: از دوستان فعال در حوزه بین‌الملل تقاضا دارم که برای دریافت آثار در شکستن الگوریتم‌ها به ما کمک کنند زیرا فضای سانسور شدیدی در پلتفرم‌های بین‌الملل وجود دارد. اگر دست در دست هم دهیم با کمک اهالی رسانه می‌توانیم کاری کنیم که صدایمان در جهان بهتر شنیده شود. ما امسال آثار ساخته شده با هوش مصنوعی را هم دریافت می‌کنیم زیرا

هوش مصنوعی در جنگ اخیر نشان داد که می‌تواند پتانسیل بالایی داشته باشد.

ماهیت اصلی جشنواره ۱۰۰ استعدادیابی است

در بخش دیگر این نشست پیرهادی بیان کرد: جشنواره فیلم ۱۰۰ از ابتدا موضوعی بوده و در واقع به نوعی هدف ریل‌گذاری در سینما را برعهده داشته است. به طور مثال جشنواره ۱۰۰ سال‌ها با شعار سینمای اخلاق فعالیت می‌کرد زیرا در آن سال‌ها سهم موضوعات اخلاقی در سینمای ایران بسیار کم بود. طبیعتا هر جشنواره‌ای بنا بر رویکرد خود به انتخاب آثار می‌پردازد و اکنون ژانر اجتماعی در سینمای ما شکل گرفته و حتی انواعی از آن هم دیگر دوره‌اش گذشته است.

محدثه پیرهادی در پایان با اشاره به حرفه‌ای شدن ساخت فیلم کوتاه در این سال‌ها گفت: ماهیت اصلی جشنواره ۱۰۰ استعدادیابی است و با جشنواره فیلم کوتاه هم متفاوت است زیرا ساخت فیلم ۱۰۰ ثانیه‌ای برای اکثر افراد راحت‌تر است. به طور مثال جمع زیادی از بچه‌هایی که به این جشنواره فیلم ارسال می‌کنند برای اولین بار فیلم ساخته‌اند که نکته قابل توجهی است. به طور کلی کیفیت ساخت فیلم کوتاه در چندسال اخیر بالا رفته است و این مساله روی جشنواره فیلم ۱۰۰ هم تاثیر گذاشته است اما با این وجود تنوع آثار همچنان بسیار بالا است و بچه‌ها نسبت به گذشته در قصه‌گویی و مباحث تکنیکی حرفه‌ای‌تر شده اند.

نوشته تم متفاوت پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰/ بخش‌های مختلف تشریح شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

موضوع آثار ارسالی در این فراخوان ویژه، دل‌بستگی به وطن، استقلال و مقابله با دشمن، غیرت ملی، وحدت ملی، شهیدان راه وطن، مدافعان وطن، مدرسه میناب، رهبر شهید، مقابله با استعمار، فردای ایران و سرود ملی جمهوری اسلامی ایران است.

بخش ویژه این فراخوان به تولید آثاری با موضوع‌های یاد شده اختصاص دارد که با رویکرد مخاطب «کودک» تولید شده باشد.

طبق اعلام دبیرخانه شرایط ارسال آثار به صورت عمودی بلا مانع بوده و همچنین تکمیل فرم تقاضای شرکت در جشنواره به معناى پذیرش تمامى مقررات جشنواره است.

ارسال آثار تولید شده و ثبت نام فقط از پایگاه رسمی جشنواره به آدرس www.100fest.com امکان پذیر است.

فراخوان ویژه جشنواره فیلم ۱۰۰ با عنوان برای وطن

نوشته انتشار فراخوان ویژه جشنواره فیلم ۱۰۰ با عنوان «برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر این اساس حمیدرضا جعفریان به عنوان رئیس شورای سیاست‌گذاری، محدثه پیرهادی به عنوان دبیر شورا و محمد احسانی، شهاب اسفندیاری، بابک خواجه‌پاشا و محمدرضا رضاپور نیز به عنوان اعضای شورای سیاست‌گذاری این دوره از جشنواره منصوب شدند.

محمد احسانی

از مدیران باسابقه صداوسیماست که در کارنامه او، مدیریت گروه اجتماعی شبکه سه سیما، مدیریت طرح و برنامه و قائم‌مقامی شبکه تهران، مدیریت طرح و برنامه معاونت سیما و عضویت در شورای راهبردی شبکه سه به چشم می‌خورد. او در دوران‌های مختلف، معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدیر شبکه یک سیما، دبیر چهارمین جشنواره تلویزیونی جام جم و مدیر شبکه‌های نمایش، نسیم و تماشا بوده است.

شهاب اسفندیاری

دانش‌آموخته کارشناسی کارگردانی سینما و کارشناسی ‌ارشد سینما از دانشگاه هنر است و مدرک دکتری خود در رشته «نظریه انتقادی و مطالعات فیلم» را از دانشگاه ناتینگهام انگلستان دریافت کرده‌است. او دانشیار گروه سینما در دانشکده سینما- تئاتر دانشگاه هنر بوده و از سال ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۶ مدیر گروه سینما بود. وی اکنون رییس دانشگاه صداوسیماست.

بابک خواجه پاشا

فیلمسازی که فعالیت خود را از تئاتر و فیلم‌های کوتاه آغاز کرد. او در فیلم «محمد رسول الله»، «خورشید و قصر شیرین» دستیار کارگردان بوده و با فیلم اول سینمایی خود یعنی «در آغوش درخت»، توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه و دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم اول را از آن خود کند. او فیلم سینمایی «آبی روشن» را نیز کارگردانی کرده است.

محمدرضا رضاپور

فارغ‌التحصیل دیپلماسی و ارتباطات فرهنگی است. از مسئولیت‌ها و فعالیت‌های او می‌توان به «مدیریت محتوای ماهنامه‌ فرهنگی هنری سینما رسانه»، «عضویت در کارگروه سینمایی اندیشکده‌ یقین»، «سردبیری ماهنامه نقد سینما» و انتشار ده‌ها مقاله، نقد و یادداشت در بخش فرهنگی مطبوعات و خبرگزاری‌ها اشاره کرد. او همچنین، سابقه مدیریت شبکه نمایش را برعهده داشته است.

نخستین نشست اعضای شورای سیاست‌گذاری پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰ با حضور اعضا به تازگی برگزار شده است و جزئیات فراخوان دوره جدید به زودی منتشر خواهد شد.

نوشته شورای سیاست‌گذاری پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ منصوب شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همزمان با انتصاب دبیر جدید جشنواره فیلم ۱۰۰، دبیرخانه دائمی این جشنواره با هدف پیگیری سیاست‌های استعدادیابی و پرورش فیلمسازان جوان در طول سال آغاز به کار کرد. دستور کار دبیرخانه دائمی بدین شرح است:

– صدور فراخوان‌‌های تولیدی و حمایت از ساخت فیلم ‌۱۰۰ در فصول مختلف سال

– برگزاری کارگاه‌های فیلمسازی در استان‌ها با حضور اساتید برجسته

– پخش سینمایی، تلویزیونی و مجازی آثار برگزیده دوره‌های پیشین در داخل و خارج از کشور

– تولید محتوای آموزشی مرتبط با فیلم ۱۰۰ در قالب مکتوب و تصویری

– شکل‌دهی ارتباطات فرهنگی و سینمایی با جشنواره‌های خارجی همسو در جهت توسعه دیپلماسی هنری

– همکاری راهبردی با موسسات آموزشی و نهادهای توانمندسازی استعدادهای سینمایی در کشور

محدثه پیرهادی، دانش‌آموخته جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران است. او سابقه فعالیت در معاونت آموزش حوزه هنری، دفتر تولید محتوای اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانش‌آموزان و معاونت پژوهشی باشگاه فیلم سوره را دارد و علاوه بر تجربه تولید چندین برنامه تلویزیونی، طی یک دهه فعالیت حرفه‌ای، تهیه‌کننده بیش از ۳۰ فیلم کوتاه بوده که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به فیلم‌های تحسین‌شده «برادر»، «پیش از بهشت»، «گزینش» و «خیلی‌ خیلی دور و بسیار نزدیک» اشاره کرد. این عضو شورای سیاست‌گذاری دوره پیشین جشنواره فیلم ۱۰۰، پس از مسئولیت مرکز تولیدات کوتاه سوره، مؤسس مرکز فیلم جوان سوره بوده است و از سال ۱۴۰۲ تاکنون، مدیریت این مرکز را بر عهده دارد‌.

جزییات فراخوان و اعضای شورای سیاست‌گذاری پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ در آینده اعلام خواهد شد.

نوشته معرفی دبیر پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد سلوکی اجرای مراسم اختتامیه را برعهده داشت.

در ابتدای این مراسم پیام تصویری یوسف منصوری دبیر جشنواره برای حاضران پخش شد. وی در این پیام ۱۰۰ ثانیه‌ای روند اکران آثار، آمار فیلم‌های ارسال شده به این رویداد و برگزاری کارگاه‌ها را تشریح کرد.

اهدای جوایز بخش بین‌الملل و فراصد

اولین بخش مربوط به بین‌الملل/ کرامت انسانی بود که برندگان آن به شرح زیر اعلام و معرفی شدند:

تندیس بهترین فیلم داستانی بین‌الملل به فیلم «العناق» به کارگردانی زینب نجاتی اهدا شد‌.

تندیس بهترین فیلم پویانمایی این بخش به فیلم «لاغرها» ساخته جان اِسونسکی اهدا شد.

تندیس بهترین فیلم مستند نیز به فیلم «گلچین» ساخته محمدجواد معصومی اهدا شد.

در بخش فراصد/ فلسطین آزاد نیز سه جایزه اهدا شد.

تندیس بهترین فیلم بخش فراصد به فیلم «خانه‌ام اینجاست» ساخته علیرضا آقامحمدی، «یک روز مدرسه» ساخته احمد الدنف و فیلم «عاتقه» ساخته مسعود دهنوی اهدا شد.

در ادامه مراسم گروه موسیقی روی صحنه آمدند و یک قطعه به زبان عربی اجرا کردند.

تجلیل از علیرضا داوودنژاد

پس از آن نوبت به تجلیل از علیرضا داوودنژاد کارگردان و نویسنده پیشکسوت سینما رسید که برای این برنامه احمدرضا درویش، رسول صدرعاملی، محمدرضا شریفی‌نیا، مصطفی زمانی و محمدمهدی دادمان روی صحنه آمدند.

رسول صدرعاملی درباره این کارگردان گفت: علیرضا داوودنژاد چه با ساختن فیلم‌ها و چه با چگونگی حضور و منشش در سینما، معلم همه ما فیلمسازان پس از انقلاب بود. او به ما یاد داد چگونه می‌توان از قصه‌های مردم این سرزمین فیلم ساخت. او در سینما به خانواده مفهوم و معنا بخشید. علیرضا در مقالات و یادداشت‌هایش همواره دغدغه سینما را داشته است.

علیرضا داوودنژاد در ادامه بیان کرد: از پارسال تاکنون در خیلی از مناسبت‌ها دوستان لطف داشته‌اند و از من دعوت می‌کردند اما واقعیت این است که خیلی دل و دماغ این کار را نداشتم و به تهران نمی‌آمدم. امروز به یک دلیل خاصی وظیفه خود دانستم ‌که به این جشنواره بیایم و این مساله عنوان ۱۰۰ و اشاره به زمان در این جشنواره است. زمان محور دانایی سینمایی است یعنی دانایی سینمایی هم‌بسته زمان است. وقتی شما می‌خواهید یک داستان را در زمانی محدود روایت کنید، کارتان را متفاوت می‌کند.

وی ادامه داد: ما در شرایطی هستیم که ۸۰ فیلم در سینما اکران می‌شود و ۶۰ تا از فیلم ضرر می‌کنند. در این وضعیت برخی فیلمسازها به سمت سریال‌سازی می‌‌روند. من به شخصه با فیلم‌های تجاری مشکلی ندارم زیرا سالن‌های سینما باید سرپا بمانند اما در این وضعیت تکلیف هنر سینما چه می‌شود؟ متأسفانه هنر سینما به زیرزمین رفته است. دانایی سینمایی در سرزمین ما در خطر است. اصغر فرهادی چه شد؟ او را از ایران فراری دادند. مدیریت خلاق بلد است این افراد را در ایران نگه دارد و در کنارش یک حلقه آموزشی ایجاد کند اما متاسفانه ما مدیریت دلسوزانه‌ای نداریم.

اهدای جوایز بخش ملی

در ادامه با همراهی مخاطبان یک قطعه فارسی درباره ایران اجرا شد و سپس بخش ملی/ ایران عزیز آغاز شد.

دیپلم افتخار بهترین فیلم داستانی ملی به فیلم «مشق هر روز» ساخته امیر ربوئین اهدا شد.

در بخش دیگر تندیس بهترین فیلم داستانی ملی به فیلم «چشم چشم» ساخته حمید ملیحی اهدا شد.

در بخش پویانمایی ملی نیز دیپلم افتخار بهترین فیلم پویانمایی به فیلم «آرامش زن، آرامش خانه» ساخته علیرضا پورشکوری اهدا شد و تندیس بهترین فیلم پویانمایی ملی به فیلم «ته‌تغاری» ساخته حیدر صفرپور اهدا شد.

دیپلم افتخار بهترین فیلم مستند ملی به فیلم «شانه به شانه» ساخته مهدی شاهسواری و عطیه سادات حجتی اهدا شد.

جوایز سازمان سینمایی سوره

تندیس فیلم برگزیده سازمان سینمایی سوره به فیلم «بی‌درد» ساخته حانیه باستان اهدا شد.

تندیس فیلم برگزیده این بخش به فیلم «کیوسک» ساخته محمد قادری اهدا شد.

تندیس این بخش به فیلم «چرخ و فلک» ساخته مریم محمدی اهدا شد.

جایزه ایران جوان با حمایت بنیاد برکت به مرتضی معتمدی راد برای فیلم «یکی مثل خودم» اهدا شد.

در این بخش علاوه بر اهدای تندیس از فیلم بعدی کارگردان نیز حمایت می‌شود. همچنین از سمت سازمان سینمایی وزارت ارشاد از برگزیدگان بخش ملی نیز حمایت می‌شود.

سخنان دبیر جشنواره

در بخش دیگر این مراسم یوسف منصوری بیان کرد: ما در جشنواره ۱۰۰ فکر‌ می‌کنیم که ۲ رسالت داریم؛ رسالت اول برگزاری درست این جشنواره و اهدای جایزه است. رسالت دوم ما این است که کمک کنیم‌ تا بچه‌ها گام بعدی را بردارند. این جوایز شامل حمایت‌های مالی است که از سمت سازمان سینمایی سوره و سازمان سینمایی وزارت ارشاد به فیلمسازان اهدا می‌شود. امیدوارم که دیگر نهادها نیز در ارتباط با دبیرخانه جشنواره از آثار حمایت کنند.

جایزه دبیر

در ادامه تندیس بهترین فیلم از نگاه دبیر جشنواره به فیلم «علم» ساخته سید محمدحسین حسینی اهدا شد.

جایزه ویژه هیات داوران

و درنهایت جایزه ویژه هیات داوران به فیلم پیام‌بر ساخته سجاد انتظاری اهدا شد.

سخنان رضا میرکریمی

در بخش پایانی این مراسم رضا میرکریمی به عنوان آخرین سخنران مراسم بیان کرد: من این جشنواره را دوست دارم زیرا جای خوبی برای استعدادیابی و فهم درست از زمان در روایت است. از شکل برگزاری اختتامیه معلوم است که آدم‌های خوش‌سلیقه‌ای پشت این جشنواره هستند. ما امروزه با خیل جوانانی طرف هستیم که کلاس‌های مختلفی را شرکت کرده‌اند اما ایده ندارند. قصه گفتن نیازمند نوعی تجربه زیسته است و اگر‌ ما این ذخیره معنوی را نداشته باشیم، نمی‌توانیم فیلم بسازیم. در این جشنواره نمی‌توان با فرم مخاطب را گول زد و باید حتما قصه تعریف کرد.

وی در ادامه درباره علیرضا داوودنژاد گفت: دوست داشتم در بزرگداشت آقای داوودنژاد باشم اما متاسفانه دیر رسیدم. من آقای داوودنژاد را خیلی دوست دارم. ایشان آدم اصیلی است و آدم‌های اصیل را با یکی دو کار نمی‌توان شناخت بلکه در یک روند اصالت افراد ثابت می‌شود.

در این مراسم افرادی همچون حجت‌الاسلام محمد قمی، رسول صدرعاملی، احمدرضا درویش، رضا میرکریمی، محمدرضا شریفی‌نیا، ژاله صامتی، مجید زین‌العابدین، محمد حمیدی‌مقدم، محمدمهدی دادمان، علیرضا داوودنژاد، سید محمود رضوی، مصطفی زمانی، حبیب احمدزاده، مازیار هاشمی و… حضور داشتند.

نوشته چهاردهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ برگزیدگان خود را شناخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در روز اول این دوره از جشنواره کارگاه تخصصی فیلم‌سازی و تجربه‌نگاری با تدریس رامبد جوان برگزار شد و علاوه بر آثار حاضر در بخش مسابقه و خارج از مسابقه جشنواره، مستند «شگرد» جعفر صادقی و فیلم سینمایی «ناتور دشت» به نمایش درآمد و محمدرضا خردمندان هم با حضور در پردیس سینمایی ملت نشست پرسش و پاسخی با مخاطبن این فیلم داشت.

در روز دوم جشنواره نیز کارگاه انتقال تجربه محمدحسین مهدویان برگزار شد و علاوه بر نمایش آثار حاضر در بخش مسابقه و خارج از مسابقه، مستند «یک وجب خاک» به کارگردانی نیما مهدیان و فیلم سینمایی «بچه مردم» به کارگردانی محمود کریمی به نمایش درآمد و پس از آن نیز کریمی در نشستی صمیمی به پرسش و پاسخ با مخاطبان و علاقه مندان جوان پرداخت.

روز گذشته، در سومین روز و روز پایانی جشنواره نیز کارگاه فیلمسازی مهدی جعفری برگزار شد و مستند «موتورسواران» به کارگردانی مسعود دهنوی و فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» به کارگردانی رسول صدرعاملی به نمایش درآمد و پس از نیز جلسه پرسش و پاسخ آن با حضور پرشور جوانان و مخاطبان برگزار شد.

مهدی جعفری در بخشی از این کارگاه مطرح کرد: خون سینما بیشتر در فیلم‌های کوتاه رواج یافته و نبض سینما در این حوزه می‌زند چون آزادی عمل زیادی در این زمینه وجود دارد و مسائل اقتصاد سینما، جای ریسک، آزمون و خطا را از فیلم‌ساز نمی‌گیرد. راستش را بخواهید کسانی که به حوزه سینمای بلند می‌آیند اگر استثنای بچه پولداری نباشد سخت می‌توانند آزادی عمل داشته باشند. براساس تجربه‌های خودم می‌گویم تا زمانی که در عرصه فیلم کوتاه هستید و می‌توانید بلندپروازانه و آزادانه عمل کنید از این فرصت استفاده کنید.

اگر تماشاگر سینمای کوتاه هستید خودتان قاضی خوبی هستید که بدانید سینما آنجا جریان دارد. با هر سختی که این فیلم‌ها دارد تولید می‌شود ولی باز هم نبضش می‌زند. اگر مسئولان بدانند که چقدر این حوزه اهمیت دارد، با کشاندن بودجه و حمایت به این عرصه، درخشش استعداد فیلم‌سازان فیلم کوتاه را شاهد خواهند بود. این فیلم‌سازان تحملشان زیاد است و هر اتفاقی که رخ دهد باز هم آن‌ها را از مسیرشان منصرف نمی‌کند. حالم با فیلم کوتاه خیلی خوب است و خوشحالم که اگر فیلم اجتماعی و کمدی وضعیت نامناسبی دارد به جای آن فیلم کوتاه در ژانرهای متفاوت موفق بوده و در این زمینه‌ کارهای خوبی صورت گرفته است.

یکی دیگر از برنامه های مهم روز سوم نمایش مستند «موتورسواران» بود که با حضور رائد فریدزاده و محمدمهدی دادمان و استقبال خوب مخاطبان به نمایش درآمد. مستندی به تهیه کنندگی و کارگردانی مسعود دهنوی که محصول مرکز مستند سوره است و به گروهی از موتورسواران می پردازد که به عنوان اولین گروه به بالگرد رئیس جمهور شهید و همراهان می رسند.

در بخش دیگر فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» به کارگردانی رسول صدرعاملی که در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر هم حضور داشت، به نمایش درآمد و پس از آن نیز نشست پرسش و پاسخ برگزار شد.

رسول صدرعاملی در بخشی از این نشست گفت: همیشه فکر می‌کنم چقدر قصه‌های نگفته، ننوشته و فیلم ساخته نشده در این سرزمین داریم. هیچ وقت نگذاشتند استودیوهایمان شکل بگیرد و تهیه‌کننده‌های قدرتمند از دل این استودیوهای فیلم‌سازی متولد شوند. به این دلیل است که سینما تبدیل می‌شود به شوهای تلویزیونی که البته خوب است ولی سینما نیست. باید فکر کنیم چرا این اتفاق برای خیلی از فیلم‌سازهای ما افتاده است. ما خیلی فقیرانه کار کرده‌ایم. اولین فیلمی که برای ساختش کمتر احساس فقر کردم و مجبور نبودم دنبال پول بدوم «زیبا صدایم کن» بود. اگر این فقر در سینمای ایران نبود و مجبور نبودیم دنبال پول بدوییم حتما جهان به تسخیر سینمای ایران در می‌آمد.

روز گذشته با ترافیکی از حضور مدیران و مسئولان سینمایی و فرهنگی و هنرمندان همراه بود که ازجمله این حاضران می‌توان به رائد فریدزاده، محمدمهدی دادمان، جواد رمضان نژاد، مجید زین العابدین، حامد جعفری، آزیتا حاجیان، محمدرضا شریفی نیا، رابعه اسکویی و… اشاره کرد.

چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰، به دبیری یوسف منصوری امروز به پایان می رسد و اختتامیه این رویداد سینمایی امروز جمعه ۱۹ اردیبهشت ماه در تالار اندیشه حوزه هنری انقلاب اسلامی برگزار می شود.

نوشته حضور علاقه‌مندان پرشور، مدیران و هنرمندان در روز پایانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره مشکلات اقتصادی موجود در سینمای ایران ادامه داد: ما خیلی فقیرانه کار کرده‌ایم. اولین فیلمی که برای ساختش کمتر احساس فقر کردم و مجبور نبودم دنبال پول بدوم «زیبا صدایم کن» بود. اگر این فقر در سینمای ایران نبود و مجبور نبودیم دنبال پول بدوییم حتما جهان به تسخیر سینمای ایران در می‌آمد.

کارگردان فیلم «زیبا صدایم کن» درباره چگونگی شکل گیری این فیلم گفت: سال‌ها پیش از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رمان پرفروشی به نام «زیبا صدایم کن»‌ به دست من رسید که نویسنده آن آقای فرهاد اصلان‌زاده است. احساس کردم می‌توانم برای آن کاری کنم. بعد روند نوشتن فیلم‌نامه و تولید آن طولانی شد و در نهایت توانستیم اثر را به جشنواره فجر ۴۳ برسانیم.

کارگردان پیشکسوت سینما افزود: فیلم خیلی سختی بود چون قصه آن ۲۰ سال پیش نوشته شده بود و مناسبات آن نسبت به دنیای امروز عوض شده بود. دو کاراکتر اصلی و لوکیشن متعلق به کتاب است. خسرو در آسایشگاه و زیبا در خوابگاه خیریه‌ای بود. بقیه داستان بازنویسی شد ولی همین میزان داستانی که کتاب به ما داد هم خیلی خوب بود.

صدرعاملی بیان کرد: برای این فیلم حدود ۵ ماه پیش تولید داشتیم و عجله‌ای برای فیلم‌برداری نداشتیم. همه چیز را روی کاغذ به خوبی بررسی کردیم که بدانیم دقیقا در روزهای فیلم‌برداری چه چیزی می‌خواهیم برداشت کنیم. با حضور فیلم‌بردار خوب گروه و کار کردن زیاد روی استوری‌بردها باعث شد در ۵۳ جلسه فیلم‌برداری، کار را جمع کنیم اگرنه ممکن بود ۶ ماه فیلم‌برداری آن طول بکشد. این در حالی است که تعهد من ۵۰ جلسه فیلم‌برداری بود و فقط ۳ جلسه بیشتر شد. سعی کردم کمتر خطا کنم و سعی کردیم فیلم، سینما به معنای واقعی باشد؛ سینمایی که تماشاگر در آن بنشیند و ببیند که روی پرده اتفاقاتی می‌افتد که حالش را خوب می‌کند.

وی ادامه داد: صحنه و لباس سعی کردند تا جایی که می‌شود با من همراه باشند. از همه مهم‌تر درک و حرف شنوی بود که امین حیایی داشت. هنوز هم انعطاف بدنش، روی فرم بودنش و آرتیست بودنش خیلی کمک می‌کند. ما با یک بازیگر چهره کار می‌کردیم و باید با او فیلم را سر پا نگه می‌داشتیم.

صدرعاملی گفت: خیابان‌گردی وجه تشابه این فیلم با فیلم «دختری با کفش‌های کتانی» است. در آن فیلم هم با دختری مواجه بودیم که دوست داشت روی جدول راه برود ولی داستان «زیبا صدایم کن» تفاوت‌های زیادی داشت.

صدرعاملی با تاکید بر اینکه فیلم‌هایی از این دست، نیازمند حمایت مخاطبان است، اظهار داشت: تا زمانی که مخاطب اعتماد کند که با این فیلم حالش خراب نمی‌شود و بیاید این فیلم را ببیند، سه هفته طول می‌کشد بعد هم فیلم از روی پرده می‌رود به همین دلیل به حمایت ویژه شما نیاز است. ما همه تلاشمان را کرده‌ایم که این سینما را دو دستی به شما تقدیم کنیم.

کارگردان فیلم «من ترانه ۱۵ سال دارم» گفت: از سال ۵۸ تا کنون که کار فیلم‌سازی می‌کنم ذره‌ای رانت یا پول از جایی نگرفته‌ام. برای ۳ فیلم اولم حتی ادامه فرهنگ و ارشاد اسلامی و بنیاد سینمایی فارابی تشکیل نشده بودند. خودم شخصا تلاش کرده‌ام که سینما بماند و باشد تا امروزی که به دست شما برسد و امیدوارم شما امانتداری خوبی برای آن باشید.

وی با اشاره به اینکه سینما برای نسل جوانی است که به تازگی وارد این عرصه شده‌اند اظهار داشت: من حداقل هفته‌ای دوتا فیلم‌نامه از شما می‌خوانم ولی چه کنم که کمکی از دست من برای ساخت فیلم‌ها بر نمی‌آید.

صدرعاملی همچنین توضیح داد: کار کردن با بازیگران جوان و تازه نفس صبوری می‌خواهد. مهم این است که مسئولیت‌پذیری یک دختر یا پسر ۱۶ ساله چطور است. برایم مهم بود که بازیگر نقش دختر، چهره معمولی داشته باشد که همه بتوانند با او همزاد پنداری کنند و همه چیز اندازه باشد. ۴ ماه روی صدای ژولیت رضایی کار کردیم که لهجه او از بین برود.

وی با بیان اینکه سینما هنر اندازه‌ها بدون افراط و تفریط است، گفت: بازیگر باید بداند که تا چه اندازه باید چه حسی را بازی کند. به عنوان کسی که ۴۰ سال است دارم ملودرام می‌سازم همچنان می‌ترسیدم که اندازه‌ها کم و زیاد نشود. بخشی از رعایت این اندازه‌ها با تجربه به دست می‌آید و بخشی از آن هم به توانایی بازیگر بر می‌گردد.

این کارگردان سینما ادامه داد: در همه کارها از مفهوم ساختن فراری بودم و دوست ندارم مفهوم بسازم به نظرم اینکه بخواهی با ضرب و زور به پلان چیزی را بچسبانی درست نیست. باید چیزی روایت شود و تو این فرصت را به دیگران بدهی که هرکس برداشت خودش را داشته باشد.

صدرعاملی افزود: بازیگری از لحاظ فیزیکی کار سختی هست ولی کافی است تو بدانی چه چیزی از چه کسی می‌خواهی. هرکس بازیگر زندگی خودش است. مهم این است که تو به عنوان کارگردان چه چیزی از بازیگرت می‌خواهی. کار کردن با کسی که کلاس بازیگری رفته برای من سخت‌تر است چون نمی‌دانم چه چیزهایی را به او فهمانده‌اند و جایگزین کردن آن‌ها سخت است.

وی اظهار داشت: با حرفه‌ای‌ها کار کردن روش دیگری است که باید سعی کنی پسماندهای نقش قبلی را از ذهنش بیرون کرده و نقش جدیدش را برای او در ذهنش بسازی. کار کارگردان این است که انتخاب درستی داشته باشد. باید با بی‌رحمی بر مبنای داستان انتخاب کند و دنبال دوست، آشنا و حامی مالی شدن نباشد. اگر بهترین بازیگر باشد که در باور کردن من تردید دارد من با او کار نمی‌کنم. برای من مهم است که وقتی سر صحنه می‌روم عوامل تیمم به من باور داشته باشند و احترام بگذارند و از ابتدا تا انتهای کار پای تو باشند.

کارگردان «زیبا صدایم کن» با بیان اینکه سینما روزهای سختی را می‌گذراند بیان کرد: امیدواریم تماشاگران از این فیلم‌ها حمایت کنند ولی واقعیت این است که تولید دست سینمادارها است و این اصلا اتفاق خوبی نیست. گاهی فروش‌های ۳۰۰ میلیارد تومانی هیچ فضیلتی ندارد بلکه سینمای متفکر و اندیشمند ایران نیاز به حمایت دارد. حواسمان باشد که این سینما را حفظ کنیم و از دست ندهیم.

همچنین در ادامه این نشست سید مازیار هاشمی گفت: سینما فرزند زمانه‌اش است. اگر «زیبا صدایم کن» یادآور «دختری با کفش‌های کتانی» است چون هر کدام به خواسته‌های نسل نوجوان ما که باید بیشتر از آن‌ها بشنویم، توجه کرده‌اند. گفتن و شنیدن از این نیازها در سینما ممکن می‌شود که ارزش‌های فرهنگی هنوز در آن جریان دارد.

وی افزود: این فیلم با زیر ۲۵ میلیارد تومان هزینه ساخته شده است. البته قرار است بعدا بخشی از هزینه‌ها را پرداخت کنیم ولی با روحیه ناب و سرشار از زندگی، موفق شدیم با تیمی که قلبش برای سینمای صدرعاملی می‌تپید دور هم کار کنیم و کار ۹۰ جلسه‌ای را در ۵۳ جلسه به اتمام برسانیم.

گفتنی است نشست تجربه‌نگاری و نمایش فیلم‌های سینمایی «ناتور دشت»، «بچه مردم» و «زیبا صدایم کن» یکی از بخش‌های چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم۱۰۰ بود که حضور کارگردانان این آثار و فیلمسازان مستعد حاضر در این رویداد سینمایی برگزار شد.

نوشته صدرعاملی: سینمای متفکر و اندیشمند ایران نیاز به حمایت دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی بیان کرد:‌ بر اساس تجربه‌های خودم می‌گویم تا زمانی که در عرصه فیلم کوتاه هستید و می‌توانید بلندپروازانه و آزادانه عمل کنید از این فرصت استفاده کنید. اگر تماشاگر سینمای کوتاه هستید خودتان قاضی خوبی هستید که بدانید سینما آنجا جریان دارد. با هر سختی که این فیلم‌ها دارد تولید می‌شود ولی باز هم نبضش می‌زند.

کارگردان فیلم «۲۳ نفر» اظهار داشت: اگر مسئولان بدانند که چقدر این حوزه اهمیت دارد، با کشاندن بودجه و حمایت به این عرصه، درخشش استعداد فیلم‌سازان فیلم کوتاه را شاهد خواهند بود. این فیلم‌سازان تحملشان زیاد است و هر اتفاقی که رخ دهد باز هم آن‌ها را از مسیرشان منصرف نمی‌کند.

وی افزود: حالم با فیلم کوتاه خیلی خوب است و خوشحالم که اگر فیلم اجتماعی و کمدی وضعیت نامناسبی دارد به جای آن فیلم کوتاه در ژانرهای متفاوت موفق بوده و در این زمینه‌ کارهای خوبی صورت گرفته است.

کارگردان سینما گفت: هرجایی که بوده‌ام یا دستم به جایی می‌رسیده، برای توسعه و ارائه فیلم‌های کوتاه به مسئولان، کارشناسان، جامعه‌شناسان و روانشناسان انجام داده‌ام ولی هنوز به نتیجه مطلوب نرسیده است.

جعفری بیان کرد: فیلم کوتاه بازتاب و آینه قشر جوان است و از این کم‌هزینه‌تر چطور می‌توان دانست که در ذهن جوان ما چه می‌گذرد. نه فقط فیلم‌های کوتاه‌ راه‌یافته به جشنواره‌ها بلکه همه فیلم‌های کوتاه ساخته شده یک دستاورد بزرگ است که بدانیم بچه‌های ما از لحاظ تکنیکی و محتوایی چطور فکر می‌کنند. هر سال به بهانه‌های مختلف فیلم کوتاه می‌بینم. فیلم‌سازان جوان بسیار پیشرفت کرده‌ و جلو هستند. به ندرت می‌توان گفت که کاری از نظر تکنیکی قابل اعتنا نیست.

وی اظهار داشت: به نظر من مرکز ثقل سینمای کوتاه ایران است. در هیچ کشوری اینطور از فیلم کوتاه حمایت نمی‌شود. البته این امر به معنای این نیست که این حمایت‌ها کافی است بلکه طلب حمایت بیشتر هم داریم ولی در همین شرایط هم چند فستیوال درجه الف در سطح دنیا داریم که به موضوع فیلم کوتاه می‌پردازند. حتی اگر مبنا کمیت باشد هم مدل حمایتی از جشنواره‌های کوتاه نشان می‌دهد که این عرصه پویا و در دنیا رکورد دار است. خودمان هم باید با حمایت و جدی گرفتن این حرفه، قبل از مسئولان به این جریان کمک کنیم.

کارگردان فیلم «یدو» بیان کرد: بسیاری از افرادی که در بخش‌های مختلف سینما ورود کرده‌اند کار جدی‌شان را از سینما کوتاه آغاز کرده و بعد به سینمای بلند راه یافته‌اند و اینطور نبوده که فقط برای باز کردن مسیرشان به سینما، فیلم ساخته باشند. از همه می‌خواهم این مسیر را با همین روند و بلکه بهتر ادامه دهیم و این پویایی را حفظ کنیم. از هر فرصتی استفاده کنیم که این نوع کارها را حمایت کنیم.

جعفری اظهار داشت: از ۱۵ سالگی فیلم کوتاه می‌ساختم و بعد که در دانشکده سینما خواندم، احساس می‌کردم دانشگاه چیزی ندارد که به ما اضافه کند و شاید اشتباه هم نمی‌کردم. امروز با این تحولاتی که رخ داده طی یک ماه می‌توان سینمای تئوریک را آموخت اما این دانشگاه بود که به من آموخت سینما چقدر جدی است. ما به سختی فیلم گیر می‌آوردیم و می‌دیدیم و دانشگاه به ما فرصت فیلم دیدن می‌داد و به ما نشان می‌داد که سینمای واقعی چیست.

وی ادامه داد: بعد از اینکه درسم را در رشته کارگردانی تمام کردم، از محتوای سینما وحشت کردم چون می‌گفتم این حجم از عمق و ژرفای محتوایی را ساختن مسئولیت بزرگی است. فیلم‌ساز علاوه بر اینکه باید سررشته‌ای در همه زمینه‌های صدا، تصویر، نور و… داشته باشد، باید در حد یک فیلسوف، یک روانشناسی که ۴ سال درس خوانده و یک جامعه شناسی که دو کتاب بیرون داده بداند. این را دانشگاه به من یاد داد.

این کارگردان سینما گفت: چون علاقه‌مند بودم فیلم‌برداری را انتخاب کردم که در سینما باقی بمانم. از مستندسازی و فیلم کوتاه شروع کردم و این مسیر را به همراه غنی کردن ذهن و وجود خودم ادامه دادم تا به یک نقطه برسم که بتوانم فیلم بسازم.

جعفری بیان کرد: هیاهو و زرق و برق سینما باعث می‌شود در نوجوانی جذب آن شویم. برای ورود به این عرصه بد نیست ولی جایی باید بفهمیم که چه چیزی از سینما و از خودمان می‌خواهیم. همین جایی که الان هستم که جای خاصی هم نیست اصلی‌ترین دلیلش ممارست و تحمل زیاد است. بعدی این است که فهمیدم نباید عجله داشته باشم. باید با حوصله جلو بروم و پر شوم از چیزهایی که ندارم؛ از نگاهی که ندارم و باید داشته باشم از کتاب‌هایی که نخواندم و باید بخوانم.

وی اظهار داشت: فیلم‌ساز خوب باید از خودش به یک جهان مشخصی برسد. نباید چشممان فقط دنبال دیده شدن و صدا، دوربین، حرکت باشد بلکه باید ذهن و جهان‌بینی غنی داشته باشد و فیلم‌ساز خودش باید خودش را پر کند و بعد از آن همه موارد دیگر مثل دیده شدن، جایزه و معروفیت به همراه آن می‌آید.

جعفری در پاسخ به این سوال که بهترین راه آموختن سینما بین کار عملی، تئوری یا تلفیقی کدام است؟ توضیح داد: برای خودم ۴ گام یا سطح را ترسیم کرده‌ام. اول، الفبای سینما است که باید بیاموزیم. در حوزه تصویر، صدا، تدوین و پست پروداکشن که سطح تکنیکی‌تر فیلم‌سازی است، در این گام جا می‌گیرد.

وی ادامه داد: گام بعدی کمی جدی‌تر است که میزانسن و فضاسازی می‌کنیم. باید یاد بگیریم با این‌ها ترکیبات فیزیکی بسازیم. در این مرحله فرم و محتوا را به هم گره می‌زنیم تا به ترکیب پیچیده‌تری از عناصر فیلم برسیم.

کارگردان «۲۳ نفر» افزود: مرحله سوم داستان گفتن با سینما است. هرچه جلو می‌رویم مراحل پیچیده‌تر می‌شود. هنر واقعی این است که چطور قصه بگوییم که مخاطب را درگیر کنیم. همدلی، همدردی و کنترل احساسات تماشاگر راه آن است که مسیر را پیچیده‌تر می‌کند. باید بتوانیم هر بلایی می‌توانیم سر احساسات مخاطب بیاوریم تا او را درگیر کنیم.

جعفری گفت: در فیلم کوتاه جدی‌تری که ساختم سعی کردم یک قصه کوتاه بگویم. شروع، میانه، پایان تاثیرگذار، دیالوگ نویسی و میزانسن‌ها را چیدم و بعد از آن سینما برای من به قصه گفتن تبدیل شد.

وی ادامه داد: مرحله چهارم مرحله‌ای است که باید از ابتدای مسیر به آن توجه کرد یعنی کشف عنصر ساختاری مهم در ساز ‌و کار و ساختار سینما که اسم آن توجه به مخاطب است. فیلم‌ساز نباید یادش برود که هرچه یاد گرفته‌ برای مخاطب است. از مرحله سوم به بعد وارد شیمی سینما می‌شویم و وارد این می‌شویم که با این ابزار جادوگری چطور می‌توانیم در ۱۰۰ ثانیه و یا ۵ دقیقه یک سالن را از روی صندلی‌ها بلند کنیم و آن‌ها را در رویایمان با خودمان همراه کنیم و در این مسیر به او بگوییم می‌توانم تو را بخندانم، بگریانم و در پایان یک سیلی به تو بزنم که تا مدت‌ها به آن فکر کنی زیرا هرچه فیلم بتواند بیشتر به یاد بماند یعنی اثری است که برای تاریخ ساخته شده است.

کارگردان سینما افزود: بهترین جایزه‌ای که فیلم‌ساز می‌تواند بگیرد تعداد مخاطبانی است که روی صندلی سالن فیلم او می‌نشینند. اصلا هم مهم نیست بعدا چه نظری می‌دهند.

جعفری اظهار داشت: در مسیر فیلم‌سازی خودتان در همه مراحل باید تماشاگر فیلمتان باشید و با این کار، پاسخ ۹۰ درصد سوالاتتان پیدا می‌شود. همه چیز را نیاز تماشاگر مشخص می‌کند. برای این کار باید از کالبد کارگردان و نویسنده بیرون بیایید تا بتوانید این را بفهمید. تکلیفتان وقتی معلوم می‌شود که مخاطبتان را بشناسید و بدانید اثرتان را برای چه جامعه هدفی می‌سازید. این موضوع راحت‌تر شما را به چیزی که می‌خواهید می‌رساند.

وی گفت: همه عناصر دیگر فیلم را در زمان محبوس کرده‌ایم فقط یک عنصر تا ابد زنده است و آن تماشاگر است. ممکن است ارتباط داینامیکی با فیلم داشته باشد که واکنش آن هم قابل پیش‌بینی نیست. این را باید از لحاظ ریاضی در تمام لحظاتی که داریم فیلم را می‌سازیم، ضرب کنیم.

کارگردان سینما بیان کرد: ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که به نظر من از سینما عبور شده یعنی فیلم‌ساز جایگاهی ندارد. هرکس موبایل در جیبش هست یک فیلم‌ساز درجه یک است. فیلم‌ساز آگاه باید به اینکه مخاطب امروز چه می‌خواهد توجه کند. قدیم دسترسی به فیلم و تصویر نبود ولی امروز آنقدر فیلم و تصویر وجود دارد که مخاطب حالش از آن به هم می خورد. حالا ببینید چقدر کار ما سخت‌تر است. این موضوع وظیفه ما را پررنگ‌تر و سخت‌تر می‌کند و نیازمند هوش فیلم‌ساز است که بتواند کاری بسازد که مخاطب را درگیر کند.

جعفری ادامه داد: وظیفه ما به عنوان فیلم‌ساز این است که آگاه باشیم در این بمباران تصویر ما چه تفاوتی با دیگران داریم. باید به روز باشیم و درباره محیط اطرافمان و تماشاگران اثرمان به تحلیل درستی برسیم.

وی درباره کمدی‌های مبتذلی که هربار روی پرده سینما می‌رود گفت: بخشی از داستان اسفناکی که در ایران پیش آمده به خاطر نامردی و بی‌رحمی اقتصاد سینما است که می‌گوید من تابع سلیقه‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنم. بخش بعدی این است که ما با ناجوانمردی داریم از این موضوع استفاده می‌کنیم.

کارگردان سینما اظهار داشت:باید بپذیریم که خیلی از این نوع فیلم‌ها ابتذال محض هستند ولی چیزی که باعث تداوم این مدل آثار می‌شود بی‌تعهدی منِ فیلم‌ساز است که توجهی به این موضوع ندارم. ولی اتفاقا این حرفه ثابت کرده که کمپانی، تهیه‌کننده و سینماگر موظف است در عین حالی که فیلم سرگرم‌کننده می‌سازد دهه به دهه سلیقه مخاطب را هم ارتقا دهد و او را از فاکتورهای مبتذل دور کند.

جعفری افزود: این چیزی که در حال حاضر وجود دارد، استثمار تماشاگر به واسطه سلیقه او است. ما داریم ناجوانمردانه از سلیقه پایین نگه‌داشته‌شده‌ی مخاطب استفاده می‌کنیم.

جعفری گفت: اگر تهیه‌کننده باسواد، فرهیخته، دلسوز، با بینش و آگاهی داشته باشیم آن‌ها فیلم‌نامه‌ها و کارگردان‌های خوب را شکار می‌کنند.

وی در پایان ادامه داد: سلیقه یک معادله دو طرفه است علاوه بر اینکه مخاطب، مشخص می‌کند که چه چیزی ساخته شود، فیلم‌ساز هم ۵۰ درصد آن سلیقه را می‌سازد. اگر طی۱۰ سال تعهد کنیم یک جریان را پیش ببریم بعد از آن مخاطب دیگر آن کارهای ضعیف‌تر را نمی‌پسندد. شاید مخاطب حوصله ندارد فیلم خارجی خوب ببیند و فیلم خوب ندیده که این سبک از فیلم‌ها را می‌پسندد.

گفتنی است کارگاه آموزشی مهدی جعفری سومین کارگاه جشنواره بین‌المللی فیلم۱۰۰ بود که با استقبال گسترده سینماگران و فیلمسازان مستعد حاضر در این جشنواره برگزار شد. پیش از مهدی جعفری، رامبد جوان و محمدحسین مهدویان در کارگاه‌های آموزشی چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰ حضور یافته بودند.

نوشته مهدی جعفری: نبض سینما در فیلم‌های کوتاه می‌زند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در روز اول این دوره از جشنواره کارگاه تخصصی فیلم‌سازی و تجربه‌نگاری با تدریس رامبد جوان برگزار شد و علاوه بر آثار حاضر در بخش مسابقه و خارج از مسابقه جشنواره، مستند «شگرد» جعفر صادقی و فیلم سینمایی «ناتور دشت» به نمایش درآمد و محمدرضا خردمندان هم با حضور در پردیس سینمایی ملت نشست پرسش و پاسخی با مخاطبن این فیلم داشت.

در روز دوم جشنواره نیز کارگاه انتقال تجربه محمدحسین مهدویان با حضور پرشور جوانان و مخاطبان برگزار شد.

مهدویان در بخشی از این نشست مطرح کرد: وقتی فیلم کوتاه و مستند می‌ساختم من هم برای خودم رویاها، اهداف و تصوری از این مسیر داشتم اما امروز با یک واقعیت روبرو هستم، واقعیتی که از یک مسیر طی شده می‌آید. فیلم‌سازی مسیر پر پیچ و خمی است که شکست‌ها و موانع زیادی دارد. قبل از ورود جدی به این عرصه خودتان را برای این شکست‌ها آماده کنید. اگر توانایی مواجهه با این اتفاق‌ها را ندارید اصلا وارد این عرصه نشوید. شما وقتی تصمیم می‌گیرید کاری را شروع کنید، وارد شیوه جدیدی از زندگی می‌شوید. اینطور نیست که بخش‌های مختلف فیلمسازی نسخه واحدی برای همه باشد. باید هرکسی مسیر خودش را پیدا کند و ببیند در این عرصه چه کاری مناسب اوست و چه کاری را باید انجام دهد.

همچنین در دومین روز از جشنواره مستند «یک وجب خاک» به کارگردانی نیما مهدیان برای مخاطبان به نمایش گذاشته شد. مستندی که علاوه بر کسب جوایزی از جشنواره «سینماحقیقت»، سیمرغ جشنواره چهل و سوم فیلم فجر را هم در کارنامه خود دارد.

و در نهایت فیلم سینمایی «بچه مردم» که یکی از فیلم های موفق جشنواره چهل و سوم فیلم فجر بود و جوایز متعددی هم به دست آورد به نمایش گذاشته شد و پس از آن مخاطبان با محمود کریمی کارگردان این فیلم به پرسش و پاسخ پرداختند.

محمود کریمی در بخشی از این نشست گفت: برای این که بتوانید در این مسیر موفق باشید باید یک دنده و پوست کلفت باشید. شاید جایی برای خودتان شب‌ها گریه کنید و از نشدن های مکرر و متوالی به خدا پناه ببرید ولی اگر این مسیر را دوست دارید باید این‌ها را تحمل کنید. سعی کنید در کارتان متمایز باشید. وقتی حرف تازه‌ای برای گفتن داشته باشید موفق می‌شوید وگرنه چرا باید در کنار این همه کارگردان دیگر به چشم بیایید؟ چیزی که می تواند باعث شود شما دیده شوید همین تمایز و تفاوت با بقیه است. وقتی حرفی برای گفتن داشته باشید هم موفق می‌شوید هم کارهایتان دیده می‌شود. ایجاز گویی و مختصر حرف زدنی که از دل تولیدات کوتاه برای من شکل گرفت کمک زیادی به موفقیت بچه مردم کرد. و یک کارگردان باید بداند در این روزگار که حوصله ی همه آدمها به خاطر شبکه های اجتماعی کم شده باید ثانیه به ثانیه اضافات فیلم خود را حذف کند تا فیلم دیدنی ای تحویل دهد.

امروز و در سومین روز از جشنواره علاوه بر نمایش آثار حاضر در جشنواره، کارگاه فیلم‌سازی مهدی جعفری و زیناریا از مالزی برگزار شده و فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» که در جشنواره فیلم فجر حضور داشت و جوایزی هم کسب کرد، به نمایش گذاشته می‌شود و پس از آن نیز نشست پرسش و پاسخ با رسول صدرعاملی برگزار خواهد شد. همچنین فیلم‌های کوتاه «حدود ۱۳ کیلوگرم» و «تنها کنار هم» و مستند «موتورسواران» در آخرین روز از جشنواره نمایش داده می‌شوند.

چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰، به دبیری یوسف منصوری در پردیس سینمایی ملت در حال برگزاری است.

نوشته تنور داغ جشنواره با حضور مهدویان، کریمی و جوانان پرشور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کریمی بیان کرد: چرا باید فیلمی درباره مسائل محترمی مانند شهدا فیلم بسازیم ولی هیچ کس نبیند؟ اساساً باید یادمان باشد که سینما به مخاطب زنده است و این که فیلمی بسازیم که علیرغم دارا بودن محتوای محترم، دیدنی نیست، به معنای یک شکست کامل است و اسمش دیگر سینما نیست؛ چون سینما به مخاطب زنده است. در فیلم بچه مردم هم باید کاری می‌کردیم که تماشاچی دوست داشته باشد آن را ببیند. و ترکیب این موضوع با محتوا و داستان ما که از قضا تلخ و گزنده هم بود کار پیچیده ی این پروژه بود. باید بدانیم که سینما بدون مخاطب پول حرام کردن است و به هیچ دردی نمی‌خورد.

کارگردان فیلم سینمایی «بچه مردم» تصریح کرد: راستش را بخواهید من دلیل این همه سیاهی و تلخی برخی آثار سینمایی و شبکه نمایش خانگی را نمی فهمم. نمایش این همه خشونت واقعا چه دلیلی دارد؟ قرار است نتیجه این آثار در جامعه چه چیزی باشد؟ من هیچوقت چنین نگاهی را نفهمیده ام و خودم هم هیچوقت مشتری چنین آثار تلخ و گزنده ای نبوده و نیستم.

وی در پاسخ به سوالی مبنی بر این که پیش از کارگردان شدن چگونه امرار معاش می‌کردید، توضیح داد: من همیشه دوست داشتم کارگردان یک فیلم سینمایی بلند باشم و با توجه به حضورم از نوجوانی در سینما فکر می‌کردم این رویا چندان دور از ذهن نباشد. ولی هرچه جلوتر آمدیم این اتفاق نمی‌افتاد.‌ وقتی پیش دانشگاهی بودم و سودای کارگردان شدن داشتم پیشنهاد عکاسی و تهیه یک پروژه صنعتی را قبول کردم تا از آن طریق پول دانشگاهم را تهیه کنم و همین آغاز راهی شد که من تا سالها از طریق تهیه چنین مستندهایی امرار معاش می‌کردم. تا آن که به گروه آقای محمدرضا شهیدی فرد اضافه شدم و برای برنامه «مردم ایران سلام» و «پارک ملت» آیتم ساختم و بعد هم که خندوانه پیش آمد که من کارگردان بیرون از استودیوی آن شدم.

کارگردان «بچه مردم» ادامه داد: همه آن کار‌ها را با دغدغه مالی انجام می‌دادم تا بعد بتوانم روزی فیلمم را بسازم اما هیچ وقت به ثبات مالی نرسیدم و هیچ تهیه‌کننده‌ای را هم پیدا نمی‌کردم. البته راستش را بخواهید این مشکل برای خیلی‌های دیگر هم وجود دارد و برای خودم من هم هنوز حل نشده و باید دنبال تهیه‌کننده بگردیم.

کریمی در توضیح میزان تاثیرگزاری مسائل مختلف در کارگردان شدن خود، گفت: تیزرها و کارهای کوتاهی که ساختم، در موجز گفتن، غافلگیر کردن و همه موارد به من کمک ویژه کرد. تیزرهای فرهنگی زیادی ساختم و همیشه در معرض این بودم که باید در ۴۰ یا ۵۰ ثانیه شروع، شخصیت پردازی کاراکتر، اوج و پایان و در نهایت نتیجه را بگنجانم. این موضوع باعث می‌شد وقت تلف نکنم و همان جایی که نیاز دارم را در تصویر بیاورم. این سبک از کار ناخودآگاه به ما یاد داده بود که برای زدن حرفتان بجنبید. خصوصا در روزگاری که همه سرها در موبایل است کسی حوصله ندارد ۹۰ دقیقه پای یک فیلم کند و دارای قسمت‌های اضافی بنشیند

وی ادامه داد: به این فکر کردیم که دغدغه این کاراکترها چه چیزی می‌تواند باشد. برجسته‌ترین موضوع، بحران هویت بود. به نظرمان مهم‌ترین چیزی که آدم را رها نمی‌کند موضوع هویت است و حس کردیم برای بچه‌های بهزیستی این امر، موضوعیت زیادی دارد.

این فیلم‌ساز سینما همچنین بیان کرد: واقعا برای فیلم‌ساز شدن هیچ فرمول واحدی وجود ندارد و اگر هم داشته باشد من آن را کشف نکردم. برادرم تهیه‌کننده است ولی هیچ وقت جور نشد که کار مرا انجام دهد چون سینما جای خشنی است و بازی در خشن‌ترین حالت ممکن است و حتی ممکن است به کارگردان هم می‌گویند سر جایت بنشین تا صدایت کنند. البته حق هم دارند چون حرف ده ها میلیارد تومان پول وسط است. چرا باید یک تهیه کننده این همه پول را دست ما بدهد؟

کریمی ادامه داد: برای این که بتوانید در این مسیر موفق باشید باید یک دنده و پوست کلفت باشید. شاید جایی برای خودتان شب‌ها گریه کنید و از نشدن های مکرر و متوالی به خدا پناه ببرید ولی اگر این مسیر را دوست دارید باید این‌ها را تحمل کنید.

وی همچنین به فیلم‌سازان جوان توصیه کرد: سعی کنید در کارتان متمایز باشید. وقتی حرف تازه‌ای برای گفتن داشته باشید موفق می‌شوید وگرنه چرا باید در کنار این همه کارگردان دیگر به چشم بیایید؟ چیزی که می تواند باعث شود شما دیده شوید همین تمایز و تفاوت با بقیه است. وقتی حرفی برای گفتن داشته باشید هم موفق می‌شوید هم کارهایتان دیده می‌شود.

کارگردان فیلم سینمایی «بچه مردم» در پایان گفت: ایجاز گویی و مختصر حرف زدنی که از دل تولیدات کوتاه برای من شکل گرفت کمک زیادی به موفقیت بچه مردم کرد. و یک کارگردان باید بداند در این روزگار که حوصله ی همه آدمها به خاطر شبکه های اجتماعی کم شده باید ثانیه به ثانیه اضافات فیلم خود را حذف کند تا فیلم دیدنی ای تحویل دهد.

گفتنی است، نمایش فیلم سینمایی و نشست‌پرسش و پاسخ با کارگردان اثر، پنجشنبه ۱۸ اردیبهشت با حضور رسول صدرعاملی و نمایش فیلم «زیبا صدایم کن» در چهاردهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ ادامه خواهد یافت.

نوشته کارگردان «بچه مردم»: فیلم‌سازی فرمول واحد ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدویان بیان کرد: وقتی فیلم کوتاه و مستند می‌ساختم من هم برای خودم رویاها، اهداف و تصوری از این مسیر داشتم اما امروز با یک واقعیت روبرو هستم، واقعیتی که از یک مسیر طی شده می‌آید. فیلم‌سازی مسیر پر پیچ و خمی است که شکست‌ها و موانع زیادی دارد. قبل از ورود جدی به این عرصه خودتان را برای این شکست‌ها آماده کنید. اگر توانایی مواجهه با این اتفاق‌ها را ندارید اصلا وارد این عرصه نشوید.

وی ادامه داد: شما وقتی تصمیم می‌گیرید کاری را شروع کنید، وارد شیوه جدیدی از زندگی می‌شوید. اینطور نیست که بخش‌های مختلف فیلمسازی نسخه واحدی برای همه باشد. باید هرکسی مسیر خودش را پیدا کند و ببیند در این عرصه چه کاری مناسب اوست و چه کاری را باید انجام دهد.

کارگردان فیلم «درخت گردو» افزود: اساسا مسئولیت شغل فیلم‌سازی تصمیم‌گیری است. هر فیلم‌ساز در یک روز حداقل ۴۰۰ بار تصمیم می‌گیرد و ۴۰۰ بار تنهایی را تجربه می‌کند چون انسان وقتی دارد تصمیم می‌گیرد تنها است. به یک معنا شغل ما با تنهایی عجین است و بیشتر از هر کس دیگری تنهایی را تجربه می‌کنیم. مدام در معرض سوال هستیم، پاسخ به هر سوال یک تصمیم است و هر تصمیم نوعی تجربه تنهایی است که خیلی هم دردناک است.

گفتنی است آخرین کارگاه آموزشی چهاردهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم۱۰۰ با حضور مهدی جعفری پنجشنبه ۱۸ اردیبهشت‌ماه از ساعت ۱۶ در پردیس سینمایی ملت برگزار می‌شود.

نوشته محمدحسین مهدویان: فیلم‌سازی مسیر پر پیچ و خمی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهم‌ترین نکته قابل‌توجه از اولین روز جشنواره حضور پرتعداد جوانان فیلم‌ساز و علاقه‌مند به این حوزه بود که از مناطق مختلف خود را به پردیس سینمایی ملت رسانده بودند و دسترسی سخت این پردیس سینمایی مانع از حضورشان نشده بود.

در اولین روز جشنواره آثار متنوعی برای مخاطبان پرشور به نمایش درآمد که در برخی موارد با واکنش خوب مخاطبان هم همراه شد.

کارگاه تخصصی فیلم‌سازی و تجربه‌نگاری با تدریس رامبد جوان یکی از برنامه‌های مهم و جذاب روز اول بود که با استقبال بسیار خوبی مواجه شد و علاوه بر پر شدن تمام صندلی‌ها، تعداد قابل توجهی از علاقه‌مندان هم ایستاده این برنامه را دنبال کردند.

رامبد جوان در این نشست خطاب به فیلم‌سازان جوان شرکت‌کننده در این کارگاه گفت: علت اینکه اینجا هستم این است که شما را بشناسم، به شما وصل شوم و بدانم به عنوان نسل بعد سینما به چه چیزهایی فکر می‌کنید. از جوانان و نسل جوان استقبال می‌کنم و گواه این موضوع تعدد جوانانی است که در کارها و تیم‌هایم حضور داشته‌اند. برای همین هدف در ۸ فصل «خندوانه» بیش از ۳۰۰ نیروی جوان را جذب کردیم و سعی کردیم در پرورش و رشد به آن‌ها کمک کنیم.

یکی دیگر از برنامه‌های اولین روز از جشنواره نمایش یکی از فیلم‌های جشنواره چهل و سوم فیلم فجر بود. «ناتور دشت» به کارگردانی محمدرضا خردمندان در سانس ساعت ۲۰ به نمایش درآمد و بعد از آن نیز خردمندان در نشست پرسش و پاسخ جشنواره فیلم ۱۰۰ با سینماگران جوان، تجربه‌هایی از ساخت «ناتور دشت» و فیلم‌های کوتاه موفقش را به اشتراک گذاشت.

محمدرضا خردمندان با اشاره به دیده شدن خود در جشنواره ۱۰۰ بیان کرد: من فیلم‌سازی را از جشنواره ۱۰۰ شروع کردم. از این جشنواره ممنونم چون اولین فرصت دیده شدن را در این جشنواره کسب کردم، جایزه گرفتم، کارهایم دیده شدند و به من اعتماد شد. خودم را مدیون این جشنواره می‌دانم و در هر کسوتی تمام‌قد به این جشنواره خدمت می‌کنم. به نظر من برای ورود به هر مرحله‌ای به جسارت نیاز است. وقتی می‌خواهید اولین فیلم ۱۰۰ ثانیه‌ای خود را بسازید هم جسارت می‌خواهید. گاهی استعداد و سواد هست اما ترسی وجود دارد که ناشناخته است و جسارت را از فرد می‌گیرد. برای فیلم‌ساز شدن اول باید شهامت روبرو شدن با مخاطب را داشته باشیم. ممکن است در این مسیر شکست هم بخورید اما جسارت بخشی از سوخت حرکتی ما است که باید در هر مرحله‌ای باید وجود داشته باشد. حداقل تکلیف با خودتان معلوم می‌شود و می‌فهمید که استعداد دارید یا ندارید.

خردمندان در بخش دیگری از صحبت‌های خود در این نشست به حاضران گفت: خیلی‌ها از قضاوت شدن می‌ترسند. برای فیلم‌ساز شدن نباید ترسید. باید فیلمتان را بسازید بعد به نقدها گوش کنید و خودتان را به مسیر درست برسانید. اینکه هیچ‌وقت فیلم نسازید کار درستی نیست بلکه باید فیلم را بسازید تا ایرادهای کارتان را متوجه شوید. برای ساختن فیلم کوتاه به هیچ‌چیزی نیاز نیست کافی است یک داستان کوتاه و عمیق داشته باشیم و بتوانیم ساختار و مهندسی یک فیلم ۱۰۰ ثانیه‌ای را به تولید برسانیم. اولین فیلم‌های مرا مادربزرگ، پدربزرگ و خاله خدابیامرزم بازی کردند. وقتی می‌خواهید فیلم ۱۰۰ ثانیه‌ای بسازید باید کاشف لحظه‌هایی باشید که به درد این دسته از تولیدها می‌خورد. در زندگی ما لحظه‌هایی وجود دارد که ماقبل و بعد آن آدم‌های دیگری می‌شویم. باید در زندگی خودمان و اطرافیانمان بگردیم و این لحظه‌ها را پیدا کنیم و با دراماتیزه کردن آن، به ایده فیلم کوتاه برسیم. اگر بتوانید یاد بگیرید در ۱۰۰ ثانیه فیلم بسازید، مخاطب را تحت تأثیر قرار داده و تکلیفتان را با فیلم روشن کنید، هر تولید دیگری می‌توانید انجام دهید. در فیلم بلند برای من هر سکانس یک فیلم کوتاه بود. تمرین ایجاز که در ساخت فیلم کوتاه انجام داده بودم در فیلم‌نامه‌نویسی به کمک کرد که اضافات را دور بریزم. این موضوع باعث صرفه‌جویی بسیار در هزینه‌ها می‌شود.

امروز و در دومین روز از جشنواره علاوه بر نمایش آثار حاضر در جشنواره، کارگاه محمدحسین مهدویان برگزار شده و فیلم سینمایی «بچه مردم» که در جشنواره فیلم فجر حضور داشت و جوایزی هم کسب کرد، به نمایش گذاشته می‌شود.

چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰، به دبیری یوسف منصوری در پردیس سینمایی ملت در حال برگزاری است.

نوشته آغاز پرشور «فیلم ۱۰۰» با همراهی ویژه رامبد جوان و محمدرضا خردمندان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.