نوشته فیلم سینمایی «لولی» پروانه نمایش گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از نمایش این مستند، نشست نقد و بررسی آن با حضور جلیل اکبری‌صحت (منتقد سینما و سینماگر) و هادی سعیدی‌کیاسری (شاعر و پژوهشگر) در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران برگزار شد. اجرای این برنامه را حامد صلاحی بر عهده داشت.

در آغاز این نشست، محمدصالح حجت‌الاسلامی گفت: قبل از هر چیز، از همه شما دوستان که زحمت کشیده‌اید و در این وقت از روز و این ایام در اینجا حضور پیدا کرده‌اید، تشکر می‌کنم. این یک حسن اتفاق است که ما همزمان با برپایی نمایشگاه کتاب، توانسته‌ایم این فیلم را به دوستداران شعر و ادب عرضه کنیم. این اتفاق ممکن است مزاحمتی برای کسانی ایجاد کند که علاقمند به ادبیات هستند و در حال تصمیم‌گیری برای حضور در اینجا یا در جمع ناشران و ادیبان هستند.

او ادامه داد: فکر می‌کنم هر آنچه که باید گفته شود، در فیلم بیان شده است. تنها نکته‌ای که می‌توانم اضافه کنم این است که سعی کردم صادقانه‌ترین روایت ممکن را ارائه دهم. این کار قطعاً پیچیده و دشوار بود و از عهده هر کسی برنمی‌آید، از جمله بنده حقیر که بخواهم درباره شخصیتی بزرگ مانند سید حسن حسینی صحبت کنم.

حجت‌الاسلامی افزود: برای من مایه افتخار است که به عنوان اولین فردی که کار جدی و بلندی درباره این بزرگوار انجام می‌دهد، توفیق یافتم. در این مسیر، من شاگردی کرده‌ام در محضر اساتیدی که بخشی از آن‌ها را در فیلم مشاهده کردید. ما پیش از تولید، با بسیاری از این عزیزان ملاقات کردیم و از محضرشان بهره‌مند شدیم.

در ادامه، هادی سعیدی‌کیاسری اظهار کرد: نکته‌ای که می‌خواهم مطرح کنم این است که چرا اساساً باید یک شاعر را ستایش کرد و چرا باید قدر شاعران را دانست. شاعر نسبت مستقیم با زبان دارد و زبان، خانه اصلی وجود انسان‌هاست. اگر زبان خانه باشد، شاعران نگهبانان و ستون‌های اصلی آن هستند.

او افزود: اگر ما در پی هویت و وجود هستیم و می‌خواهیم فکر، فضیلت و فرهنگ در جامعه‌مان پایدار بماند، باید به شاعران توجه کنیم. این یک قاعده پذیرفته‌شده است که هر زبانی که نتواند شاعران بزرگ تربیت کند، محکوم به فنا خواهد بود.

کیاسری همچنین گفت: ما بختیاری داشتیم که شاعرانی مانند حکیم رودکی و حکیم فردوسی را داشته‌ایم. این معجزه زبان فارسی است که ما امروز، پس از بیش از هزار سال، می‌توانیم با شاعران صدر زبان فارسی ارتباط برقرار کنیم. به آقای حجت‌الاسلامی تبریک می‌گویم برای انتخاب چنین رسالتی ارجمند، به‌ویژه در سال‌هایی که شعر چندان رونقی نداشته است.

وی ادامه داد: رسانه‌ها تا حدودی نقش شعر را کمرنگ کرده‌اند، اما نیاز به شعر همچنان در رسانه‌ها و دیگر عرصه‌های فرهنگی احساس می‌شود. یاد و خاطره زنده‌یاد دکتر حسن حسینی همواره در ذهن‌ها باقی خواهد ماند. او از مردان ضروری فکر و فرهنگ ما بود.

در بخش دیگری از این نشست، جلیل اکبری‌صحت گفت: این اثر را می‌توان در زمره مستندهای شهودی دسته بندی کرد که سردمدار آن سیدمرتضی آوینی است و عموم مستندسازان به ویژه مستندسازان حوزه هنری در همین سبک فیلمسازی می‌کنند.

او با اشاره به نکات مختلفی از این مستند، گفت: صحبت کردن درباره الزامات سینما و شعر، موضوعی متفاوت است. سید حسن حسینی جایگاهی در شعر ایجاد کرد که هم دوستان و هم منتقدان به آن معترف هستند. او جسارت داشت که نوشته‌هایش را به صورت کتاب منتشر کند. سینما الزامات خاص خود را دارد، اما همه هنرها از یک اقلیم آب می‌خورند.

این منتقد سینما افزود: تجربه همکاری با افرادی چون حسن حسینی، ساعد باقری و سهیل محمودی برای من بسیار ارزشمند بوده است. یکی از اولین آشنایی‌های جدی من با سید حسن حسینی بود که تأثیر زیادی بر فضای فکری سینمای پس از انقلاب داشت. او شخصیتی روراست و عمیق بود که توانست پیوندی میان شعر و فلسفه و تصویر برقرار کند.

اکبری‌صحت همچنین گفت: نکته مهم درباره حسینی این است که او از موضع جانبداری فاصله نمی‌گرفت و تصویری آینه‌وار از زندگی ارائه می‌داد. او یکی از سرآمدان عرصه فرهنگ و هنر کشور بود و در عرصه اندیشه و تصویر، فردی جستجوگر و اثرگذار به شمار می‌رفت.

در ادامه این نشست، هادی سعیدی‌کیاسری در تکمیل سخنان خود تصریح کرد: روایتگری در فرهنگ ما همواره تحت تأثیر سانسور قرار داشته است. باید تلاش کنیم روایت‌های دقیق‌تری از شخصیت‌های فرهنگی مانند حسن حسینی ارائه دهیم تا ابعاد گوناگون زندگی و آثار آنان بهتر شناخته شود.

نوشته «مشت در نمای درشت» در زمره مستندهای شهودی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جلیل اکبری صحت در ابتدا گفت: امیدوارم از فیلم لذت برده باشید.

رضا فرهمند کارگردان این اثر توضیح داد: این فیلم بخش زیادی از وجود خود را حاصل تجارب من در سینمای مستند دارد، صداقت و عمیق بودن خود را از زمانی وام گرفته که در سینمای مستند بوده و فعالیت داشته‌ام.

وی ادامه داد: در زمان ساخت قطعا به این فکر نکردم که با مخاطب عام یا خاص دارد و با قلب ساخته شده و قطعا به سینمای تجاری نگاه نکردم و ریسک را پذیرفتم که یادآور سینمای متین و ایرانی ما است. ما فکر می‌کردیم که این فیلم سختی برای مخاطب عام باشد که جریان سینما آن را از سینمای ایرانی دور کرده است.

ژیلا آل رشاد بازیگر این فیلم مطرح کرد: نقش را بسیار دوست داشتم و از همان ابتدا احساس کردم که دست من به عنوان بازیگر باز خواهد بود. تلاش کردم ابعاد مختلف زن را به درستی پیش ببرم. امیدوارم که در این امر موفق بوده باشم.

داریوش امینی دیگر بازیگر این فیلم توضیح داد: من لکنت دارم. چون نقصی دارم همیشه سعی در پنهان کردن آن داشتم اما در این فیلم می‌خواستیم همه بفهمند که این عیب نیست و صرفا یک نقص است و نیاز نیست چنین چیزی را پنهان کرده و می‌توان به خوبی زندگی کرد.

رامین محمدیان درباره طراحی صحنه فیلم مطرح کرد: در برخورد اول با جهانی مواجه شدیم که ما به ازا نداشت و باید آن را خلق می کردیم و به این نتیجه رسیدیم که به اندازه لازم خلق کنیم.

اکبری صحت گفت: ما از تیغ منتقدان هراسی نداریم و هر کس می‌تواند تمام مختصات آن را نقد کند، دوست داشته باشد یا نداشته باشد. از طرف خودم می‌گویم که یک فیلم هنری و روشن‌فکری‌ست و ترسی از گفتن آن ندارم.

در ادامه این نشست علی شاهیده مدیر فیلمبرداری این فیلم بیان کرد: این فیلم خاص بود و رسیدن به قاب‌های این چنینی حاصل صحبت‌ها و مشورت‌های زیاد ما بود. تلاش کردیم قاب ما ایستا باشد و مرعوب فضای معماری نشویم. تلاش کردیم فیلمبرداری در خدمت فیلم باشد.

حسن مهدوی صداگذار درباره کار خود در این اثر گفت: در صداگذاری ما چالش‌های زیادی داشتیم و برای رساندن مفاهیم فیلم به گونه‌ای که آزاردهنده نباشد و مفهوم را به مخاطب ارائه دهد، با اتود زدن‌های مختلف به این مدل رسیدیم. امیدوارم با صداهای خارج از قاب به رساندن مفاهیم فیلم کمک کرده باشیم.

رضا فرهمند در ادامه این نشست گفت: آنچه در اتمسفر فیلم وجود دارد بسیار مقدس است. درست است که امامزاده در طبقات مختلف تقسیم‌بندی می‌شود، ولی چیزی که در امامزاده می‌بینیم زیبایی‌ست. حس نمی‌کنم جایی از فیلم فضایی سرد داشته باشد و فیلم سرشار از رنگ است.

وی افزود: چیزی که من در ساخت و تولید در نظر داشتم این بود که فیلم خود را در مواجهه با فرهنگ، تمدن و تقدس سینمای ایرانی و شرقی می‌سازم و اصلا به واکنش‌های ممکن در اکران فکر نکردم.

این کارگردان بیان کرد: این فیلمنامه در پروسه دو ماه نوشته و چند بار بازنویسی شد. همه فکر می‌کنیم در چنین کارهایی ارگان‌های مختلفی حضور دارند ولی این فیلم با سرمایه‌گذاری شخصی من در مستندسازی بوده و هیچ سفارشی در تولید فیلم نبوده و هیج ارگانی در کنار ما نبوده است.

فرهمند درباره تجربه مستندسازی خود مطرح کرد: من از دنیای مستند می‌آیم و به ریشه‌های مستند خود وفادار بودم و از تجارب خود در این فیلم استفاده کردم.

جلیل اکبری صحت مطرح کرد: سینمای ملی یک فرد و یکی دو ژانر نیست. کسی که در چابهار یا شمال فیلم میسازد تا کسانی که در تهران فیلم می سازند تمام این‌ها سینمای ملی است. سینمای هالیوود رنگ و روی سینمای ما را عوض کرده است و در تولید خودرو باید از آن‌ها تقلید می‌کردیم که نکرده‌ایم ولی در تولید فیلم به اشتباه از آن‌ها تقلید کرده‌ایم. سرزمین سینما تنها جایی که با تقلید به جایی نمی‌رسیم سینماست.

نوشته صداقت و عمیق بودن را از مستندسازی وام گرفته‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این تیزر اثری از محمدحسین نصرت‌زاده است.

فیلم سینمایی «لولی» به تهیه‌کنندگی جلیل اکبری‌صحت و کارگردانی رضا فرهمند، روز دوشنبه ۱۵ بهمن‌ماه، ساعت ۱۰ صبح، در برج میلاد تهران، برای اصحاب رسانه و منتقدان، به نمایش در می‌آید.

این فیلم، اولین تجربه کارگردانی سینمایی رضا فرهمند است که پیش‌تر با مستندهایی چون «زنانی با گوشواره‌های باروتی»، «نت‌های مسی یک رویا» و «آزادی» در جشنواره‌های مختلف حضور داشته و تحسین منتقدان را برانگیخته بود.

داریوش امینی، ژیلا آل‌رشاد، محبوبه سلطانی، نرگس هزاره، حسن عابدی و محمد محمدی، بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: سرنوشت گلسا و آگاهی از وضعیت همسرش به رازهایی بستگی دارد که منصور پنهان کرده است. اگر موسی بتواند حقیقت را از او بفهمد و صفورا به موسی کمک کند تا بر لکنتش غلبه کند، شاید خسرو هم منیر را در انتظار تنها نگذارد.

سایر عوامل فیلم «لولی» عبارتند از: کارگردان: رضا فرهمند، تهیه‌کننده: جلیل اکبری صحت، فیلمنامه: رضا فرهمند، امیراطهر سهیلی، طراح صحنه: رامین محمدیان، مشاور کارگردان: عباس رافعی، مشاور هنری و طراح چهره‌پردازی: سودابه خسروی، برنامه‌ریز: حمید احمدی، طراح لباس: شیده محمودزاده، آهنگساز: امیر محمد نظر، فیلمبردار: علی شاهیده، سرمایه‌گذار: رضا فرهمند، مجری طرح: رضا فرهمند، محسن دلیلی، صدابردار: مصطفی بهمنی، تدوین: رضا فرهمند، مصیب حنایی، صداگذار: حسن مهدوی، اصلاح رنگ: سامان مجد وفایی، پوستر، گرافیک و تیتراژ: احمد غلامی مهرآبادی، دستیار یک کارگردان: مصطفی یوسفی، منشی صحنه: ملیحه کوروش‌زاده، جلوهای بصری میدانی: وحید صباغی، دستیار لباس: زهرا امینی، مشاور حقوقی: طاهر احمدی، جانشین تهیه: اکبر کاظمی، مدیر تولید: خیام وقار کاشانی، جانشین تولید: مسعود همایون فال، دستیار تهیه کننده: یاسمین بدوی، امیر خدادادیان، ،دستیار تدوین: محمدحسین نصرت‌زاده، مشاور رسانه‌ای و روابط عمومی: محسن دلیلی.

نوشته تیزر فیلم سینمایی «لولی» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پوستر این فیلم اثری از احمد غلامی، است.

فیلم سینمایی «لولی»، اولین تجربه کارگردانی سینمایی رضا فرهمند است که پیش‌تر با مستندهایی چون «زنانی با گوشواره‌های باروتی»، «نت‌های مسی یک رویا» و «آزادی» در جشنواره‌های مختلف حضور داشته و تحسین منتقدان را برانگیخته بود.

داریوش امینی، ژیلا آل‌رشاد، محبوبه سلطانی، نرگس هزاره، حسن عابدی و محمد محمدی، بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: سرنوشت گلسا و آگاهی از وضعیت همسرش به رازهایی بستگی دارد که منصور پنهان کرده است. اگر موسی بتواند حقیقت را از او بفهمد و صفورا به موسی کمک کند تا بر لکنتش غلبه کند، شاید خسرو هم منیر را در انتظار تنها نگذارد.

سایر عوامل فیلم «لولی» عبارتند از: کارگردان: رضا فرهمند، تهیه‌کننده: جلیل اکبری صحت، فیلمنامه: رضا فرهمند، امیراطهر سهیلی، طراح صحنه: رامین محمدیان، مشاور کارگردان: عباس رافعی، مشاور هنری و طراح چهره‌پردازی: سودابه خسروی، برنامه‌ریز: حمید احمدی، طراح لباس: شیده محمودزاده، آهنگساز: امیر محمد نظر، فیلمبردار: علی شاهیده، مجری طرح: رضا فرهمند، محسن دلیلی، صدابردار: مصطفی بهمنی، تدوین: رضا فرهمند، مصیب حنایی، صداگذار: حسن مهدوی، اصلاح رنگ: سامان مجد وفایی، پوستر، گرافیک و تیتراژ: احمد غلامی، دستیار یک کارگردان: مصطفی یوسفی، منشی صحنه: ملیحه کوروش‌زاده، جلوهای بصری میدانی: وحید صباغی، دستیار لباس: زهرا امینی، مشاور حقوقی: طاهر احمدی، جانشین تهیه: اکبر کاظمی، مدیر تولید: خیام وقار کاشانی، جانشین تولید: مسعود همایون فال، دستیار تهیه کننده: یاسمین بدوی، امیر خدادادیان، ،دستیار تدوین: محمدحسین نصرت‌زاده، مشاور رسانه‌ای و روابط عمومی: محسن دلیلی.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «لولی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«عروسک» یکی از ۱۶ فیلم بخش سینمایی نخستین دوره جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی است. داستان درباره ایوب است که اقوام و آشنایان خود را برای عروسی دعوت کرده، درحالی‌که هنوز پرونده شمسی همسر قبلی‌اش در اداره پلیس باز است و همسر جدیدش را به کسی معرفی نکرده تا همه سورپرایز شوند.

نشست نقد و بررسی فیلم با ادای احترام حضار به زنده‌یاد یوسفی‌نژاد که شهریور ۱۴۰۱ درگذشت، آغاز شد و پس‌ازآن گبرلو گفت: «ساخت فیلم “عروسک” بسیار سخت بود و در سینمای ایران یک پدیده است. کارگردان این فیلم خیلی دیر شناخته شد و متأسفانه زود او را از دست دادیم.»

سپس جلیل اکبری صحت با بیان این که از دهه ۱۳۷۰ با یوسفی‌نژاد آشنا شده است، گفت: «او سه‌گانه‌ای درباره مرگ، عروسی و تولد در ذهن داشت که به زبان ترکی ساخته شوند. چهار سال پیش‌تولید فیلم “عروسک” شروع شد اما شیوع کرونا برنامه‌های ما را به هم زد. بعدازآن هم مشکلات زیادی برای نمایش فیلم پیش آمد که به پخش جهانی آن آسیب زیادی وارد کرد. فیلم در جشنواره ونیز پذیرفته شده بود، اما به دلیل نداشتن مجوز و توقیف فیلم، نتوانستیم آن را به جشنواره ارسال کنیم و همین عوامل باعث سکته و فوت کارگردان فیلم شد.»

اکبری صحت ادامه داد: «پس‌ازآن تلاش کردم تا مجوز نمایش فیلم را بگیرم و متوجه شدم کسانی که مانع نمایش فیلم هستند اصلاً متوجه معنی و مفهوم آن نشده‌اند.»

پس‌ازآن عاقلی گفت: «من اولین نفری بودم که سال ۱۳۹۷ برای ایفای نقش در این فیلم انتخاب شدم. آقای یوسفی‌نژاد مرا کاملاً تغییر داد و زمانی که کاملاً تخلیه شدم، این نقش روی من نشست. من قبلاً نقش‌های جدی در تئاتر بازی می‌کردم و نقش من در نمایش “ملاقات بانوی سالخورده” کمک زیادی به ایفای نقش در این فیلم کرد. یوسفی‌نژاد خیلی با ما کار کرد و چهار سال تمرین کردیم تا به نقش‌های خود برسیم.»

عاقلی ادامه داد: «همیشه می‌گویم کارگردان‌های شهرستان‌ها باید جسارت داشته باشند و آثاری بسازند که به جشنواره‌ها وارد شوند. من از سال ۱۳۵۱ بازیگری را آغاز کردم، اما تازه امروز دیده می‌شوم. به همین دلیل باید از دست‌اندرکاران جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی تشکر کنم.»

سویل شیرگیر بازیگر نقش مهری درباره نحوه انتخاب خود برای بازی در فیلم «عروسک» گفت: «قبلاً قرار بود نقش اصلی فیلم “اِئو” (خانه) را بازی کنم، اما به دلیل مشغله تحصیلی امکان آن نبود. برای این فیلم هم سن من برای ایفای نقش خواهر ایوب کم بود، اما با راهنمایی‌های ناصر هاشمی و اصغر یوسفی‌نژاد توانستم برای این نقش آماده شوم. بااین‌حال ۱۰ روز قبل از فیلمبرداری مادر خود را از دست دادم و شرایط خیلی بدی داشتم، اما به دلیل تعهد اخلاقی به گروه، بازی در این نقش را انجام دادم.»

فاطمه اسمعیلی گفت: «من قبلاً با آقای یوسفی‌نژاد کار کرده بودم و با این که نقش زری برایم ابتدا قابل درک نبود ولی با کمک آقای هاشمی توانستم زری را در خودم پیدا کنم.»

پس‌ازآن ناصر هاشمی گفت: «من ۳۰ سال با آقای یوسفی‌نژاد در صدا و سیمای تبریز همکار بودم، اما رابطه چندانی با هم نداشتیم. من نقش‌های طنز بازی می‌کردم و یک بار در گفت‌وگویی با یوسفی‌نژاد از او خواستم به من نقشی بدهد. وقتی نقش عاقد را در فیلم “عروسک” به من داد احساس کردم جای مانور زیادی ندارد، اما یوسفی‌نژاد خیلی ماهرانه ما را هدایت می‌کرد و بازیگران از عهده نقش خود برآمدند.»

در ادامه اکبری صحت گفت: «این فیلم پلان‌سکانس است، اما چهار کات می‌خورد و قرار بود هر بخش ۳۰ دقیقه باشد. درنهایت ما ۱۱۹ دقیقه فیلم داشتیم و زمانی که برای صداگذاری رفتیم ناگهان یوسفی‌نژاد گفت فیلم خیلی بلند است. با چند نفر دیگر هم مشورت کردیم و متوجه شدیم نظر آن‌ها هم این است. به همین دلیل کارگردان تصمیم گرفت بخش دوم را که گسترش داستان است حذف کند، درنتیجه بازی تعدادی از بازیگران حذف شد و فیلم ۹۰ دقیقه شد، اما قرار بر این است که‌ در نماوا نسخه ۱۱۹ دقیقه‌ای هم قرار بگیرد.»

او با بیان این که نقش عاقد به دلیل حضور هاشمی پررنگ‌تر شد، افزود: «از آن بخش فیلم که ایوب سبیل خود را می‌زند بازی‌ها بداهه است و در سکانس آخر بازیگران بدون فیلمنامه کار کردند. همه چیز کاملاً غافلگیری بود و بازیگران حتی از وجود عروسک پایان فیلم هم خبر نداشتند.»

اکبری صحت ادامه داد: «چند سوپراستار تقاضا داشتند نقش‌های این فیلم را بازی کنند، اما یوسفی‌نژاد قبول نکرد. او روی هنرمندان تبریز تعصب داشت. همه گروه مانند یک خانواده به هم کمک می‌کردند و این فضایی بود که یوسفی‌نژاد ایجاد کرده بود.»

عاقلی هم درباره تمرین‌های طولانی برای این فیلم گفت: «با وجود تمرین‌های زیاد، چیزی برای ما تکراری نشد و همیشه نوآوری‌هایی در کار بود. کارگردان دست ما را کاملاً باز می‌گذاشت و بداهه دیالوگ می‌گفتیم یا حرکت‌ها را تغییر می‌دادیم.»

اکبری صحت با اشاره به این که یوسفی‌نژاد حتی هنگام کار بداهه کاملاً کلاسیک کار می‌کرد، توضیح داد: «او تمام جزییات را می‌نوشت، اما وقتی به فرم این کار رسید به دو دلیل بدون کات فیلم را ساخت. یکی این که دوستانش گفتند کاری که در فیلم “اِئو” کردی مناسب این فیلم است. دوم این که می‌خواست روح سرگردان شمسی حس شود و این شیوه فیلمبرداری توسط حمید مهرافروز توانست این حس را انتقال دهد.»

او درباره زبان فیلم گفت: «ابتدا تصمیم داشتیم یک نسخه هم دوبله کنیم چون زیرنویس به فیلم آسیب می‌زند، اما پس از فوت کارگردان نخواستم هیچ تغیری در فیلم بدهم.»

در ادامه عاقلی گفت: «ما باید مراقب سرمایه‌های کشور باشیم و نگذاریم به سرنوشت یوسفی‌نژاد دچار شوند.»

هاشمی نیز گفت: «از موسسه فرهنگی هنری فصل هنر تشکر می‌کنم که در دو سال توقیف فیلم، یک اکران خصوصی در سالگرد آقای یوسفی‌نژاد برگزار کرد. من بعد از ۴۵ سال کار مستمر اولین بار است جایی نشستم که حرف بزنم. این جشنواره باعث شد چنین امکانی فراهم شود و امیدوارم جشنواره ادامه پیدا کند تا هنرمندان شهرستانی دیده شوند.»

اکبری صحت با بیان این که صفیه اصلانی همسر اصغر یوسفی‌نژاد پس از فوت او بسیار محکم پای فیلم ایستاد، گفت: «تمام همکاران تولید این فیلم بیش از قرارهایی که داشتیم کار کردند و از همه آن‌ها متشکرم. بعد از چند سال رفت و آمد به تبریز فکر می‌کنم یکی از شهرهای مناسب برای فیلمسازی است. علاوه بر این که خزانه بازیگری است، خود شهر هم امکانات زیادی برای ساخت فیلم دارد. به نظر من تبریز، اصفهان و رشت بسیار مناسب فیلمسازی هستند.»

او در پایان گفت: «وجود جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی بسیار لازم و ضروری است، چون سینمای مستقل و دگراندیش می‌تواند اینجا دیده شود.»

جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی با شعار «اقوام، ریشه ایران‌زمین» تا ۳۰ اردیبهشت‌ در پردیس سینمایی باغ کتاب ادامه دارد.

نوشته جلیل اکبری‌صحت: تبریز یکی از شهرهای مناسب برای فیلمسازی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست محیا ساعدی مجری برنامه گفت: کار سختی است که در نبود کارگردان بخواهیم در مورد اثرش صحبت کنیم اما از آن بیشتر حیف است که در نبود کارگردان از اثرش هم یادی و صحبتی نشود.

طهماسب صلح‌جو منتقد میهمان جلسه در آغاز سخنانش گفت: جای یک نفر در همه روزهایی که ما در مورد «عروسک» حرف می‌زنیم خالیست و آن جای اصغر یوسفی‌نژاد است.

جلیل اکبری‌صحت با بیان اینکه با حضور مخاطب، سینمای مستقل در ایران رشد و گسترش پیدا خواهد کرد افزود: ما جز تماشاگر هیچ نداریم. من همه افراد حاضر در سالن را تقریباً می‌شناسم و این نشان می‌دهد که ما چقدر جامعه کوچکی هستیم و بر خلاف آنچه که در بیرون از درهای این سالن‌ها گفته می‌شود ما بسیار بسیار آدم‌های تنها و در یک جامعه‌ای کوچک اما دور از هم هستیم. می‌خواهم از این فرصت استفاده کنم و بگویم که اگر بار دیگر فرصت زندگی ‌داشتم بدون تکرار اشتباهاتم، باز همین راه را انتخاب می‌کردم به این دلیل که فکر می‌کنم راه درست و آگاهی‌بخشی است.

پرستو فانید بازیگر نقش«رویا» با تشکر از زمانی که مخاطبان برای تماشای «عروسک» میگذراند گفت: برای من صحبت کردن در این جلسه بسیار سخت است این فیلم اولین تجربه من بود و من هرچه که در زمینه بازیگری و سینما بلدم و هر آنچه را که در این فیلم ارائه دادم از استادم آقای یوسفی‌نژاد یاد گرفته‌ام و واقعاً برایم سخت است که بخواهم در مورد «رویا» عروس این فیلم در جلسه‌ای صحبت کنم که استادم حضور ندارد.

طهماسب صلح‌جو منتقد با سابقه سینمای ایران در ادامه سخنانش در مورد کاراکتر عاقد در فیلم گفت: در این فیلم یک پرسوناژ است که به عنوان عاقد از او نام برده می‌شود و من حس می‌کردم خود اصغر یوسفی‌نژاد است و در واقع او کاراکتر خودش را در شخصیت عاقد منتقل می‌کند. سال‌ها پیش که من برای شرکت در جشنواره‌ای مهمان تبریز بودم با اصغر یوسفی‌نژاد آشنا شدم آنچه از او بیشتر به یادم مانده این است که در لابلای حرف‌هایش عشق به سینما را می‌شد به راحتی دید او بسیار با صداقت، روراست، با صفا و انسانی علاقه‌مند به حقیقت بود. درست مثل کاراکتر عاقد که از وقتی وارد دنیای فیلم می‌شود ما و فیلم هر دو شروع به گره‌گشایی آنچه تا آن لحظه راز بوده است می‌کنیم. موضوع آثار هنری معمولاً مقوله‌های اجتماعی هستند و موضوع این فیلم نیز درباره ستمی است که به زن در مناسبات اجتماعی و خانوادگی روا داشته می‌شود.

اکبری صحت در تکمیل سخنان منتقد برنامه گفت: یک نکته بسیار مهم این است که اصغر در روز اول نمی‌خواست که کار را تک پلان سکانس بگیرد. ما می‌خواستیم که فیلم را به صورت کلاسیک کار کنیم و یک فیلمنامه کلاسیک نیز داشتیم اما در حال حاضر پایان فیلم یک پایان بداهه است. او در بازنویسی به این نتیجه رسید و به صورت گزینشی نکاتی را به هر کدام از بازیگران گفته بود، با توجه به این نکات بازیگران باید یکدیگر را همپوشانی می‌کردند. اتفاقی که در این فیلم افتاد انتخاب ساختار بر اساس توصیه دوستان آقای یوسفی‌نژاد  یعنی آقای جعفر پناهی، آقای نادر ساعی‌ور و چند دوست دیگرشان بود که معتقد بودند اگر تکنیکی را کار کرده‌ای و از آن جواب گرفته‌ای بهتر است در همان مسیر ادامه دهی.

وی در توضیح میزان حساسیت و نکته‌سنجی اصغر یوسفی‌نژاد افزود: یکی از بازیگران چهره برای نقش کاراکتر «رویا» اعلام آمادگی کرده بود ولی آقای یوسفی‌نژاد به خاطر اینکه ممکن بود ایشان نتوانند لهجه ترکی تبریز را آنگونه که باید صحبت کنند در نهایت با این مسئله مخالفت کردند مورد دومی یکی دیگر از بازیگران خوب سینمای ایران بود که حتی می‌خواست در زمینه تولید پروژه هم مشارکت کند اما از آنجایی که ایشان با لهجه سرابی ترکی صحبت می‌کردند آقای یوسفی‌نژاد با حساسیتی که داشتند باز هم قبول نکردند به خصوص که نقش مورد نظر نقش داماد ناتوی خانواده بود و ایشان از امکان حساسیت برانگیزی هم اجتناب می‌کردند. به همین دلیل است که من تاکید می‌کنم فیلم «عروسک» از لحاظ زبان شناسی در صد سال آینده بسیار فیلم مهمی خواهد بود چون ضرب‌المثل‌های ترکی متفاوتی که در تبریز رایج هست را در این اثر می‌شنوید.

این تهیه‌کننده در مورد ساختار فیلم گفت: ساختار فیلم به عنوان یک ساختار جستجوگر و معمامحور و ساختاری که مخاطب را با خود همراه می‌کند انتخاب شده و نکته‌ای که در مورد عاقد به آن اشاره کردید نیز بسیار درست است. از طرفی شخصیت شمسی به عنوان یک شخصیت غایب بسیار مهم بود مهر مادری که نبودش در تمام فیلم پراکنده شده و یک خانواده را درگیر بن‌بست‌های عجیبی کرده بود. در حقیقت ساختار با فقدان توانست ارتباط برقرار کندکه فیلم را به یکی از فیلم‌های مهم سینمای ایران تبدیل می‌کند. اساساً این فیلم به مسئله فقدان و نبودن می‌پردازد.

پرستو فانید در پاسخ به چالش‌های بازیگری در فیلم «عروسک» گفت: برای من کل پروژه به علت اینکه اولین تجربه‌ام بود بسیار سخت بود اما از جهتی هم آسان بود چون به خاطر همان تجربه نداشتن و بازی نکردن در تئاتر می‌توانستم به آن ویژگی‌هایی که آقای یوسفی‌نژاد می‌خواستند مثل گفتگوی روان و بدون اغراق و تیپ گرفتن برسم. تمرینات کار بسیار طولانی مدت بود. من از سال ۹۸ به این گروه اضافه شدم و سال ۹۷ یعنی یک سال قبل از من آقای فیروز عاقلی برای نقش ایوب انتخاب شده بودند زمان زیادی برد تا تیم بازیگری به طور کامل شکل بگیرد و به بازی‌های یک دست برسیم. این اثر دو سال روخوانی شده است. یکی از خصوصیات این پروژه این بود که هیچ چیزی فیکس نبود حتی سناریوی فیکس هم نداشتیم که روی آن دیالوگ‌های فیکس شده و اصلاح شده کار کنیم. همه چیز تغییر می‌کرد حتی در روزهای تصویربرداری هم حذف و اضافه داشتیم و سخت‌ترین قسمت نیز همان پلان سکانس آخر بود که ایشان دوست داشتند به صورت بداهه باشد. یک کلیاتی را با من و آقای هاشمی نقش عاقد صحبت کرده بودند و در آن پلان سکانس همه چیز برای من بسیار حسی و شهودی بود تا جاییکه به یاد ندارم در برخی از لحظاتش چه اتفاقی افتاد که به آن حس رسیدم. بعد از همه این سختی‌ها و اتفاقات تلخی که افتاد وقتی امسال فیلم به اکران رسید خستگی از تنمان در رفت.

جلیل اکبری‌صحت در ادامه افزود: اسم اولیه فیلم ترکیبی بود که خود اصغر ساخته بود به نام «اوگی گلین» یعنی عروس ناخوانده و نکته مهم دیگر این بود که سفارش این فیلم را دوستی از بهزیستی به ما داد و رویای این فیلم در حقیقت دخترخوانده ایوب است. این نکته‌ای بود که وقتی ما برای مجوز اقدام کردیم با آن مخالفت شد با اینکه فتوا و قوانین مربوط به این قضیه را نیز ما آماده کرده بودیم.

طهماسب صلح‌جو در مورد بازی پرستو فانید در کاراکتر رویا گفت: ایشان در تمام طول فیلم تا سکانس نهایی یک بازی سرد و خشک دارند و واکنش‌ها و رفتارهای کاراکتر احساسی نیست و این امر باعث می‌شود ما هم مثل کاراکتر‌های داخل فیلم نسبت به او قضاوت اشتباهی داشته باشیم اما در پایان فیلم ایشان یک بازی احساسی ارائه می‌دهند که متاسفانه به دلیل نوع میزانسن ما چهره ایشان را نمی‌بینیم و صرفاً صدای ایشان را می‌شنویم  و از این صدا اینگونه برمی‌آید که بازیگر در این صحنه به شدت غرق لحظه و احساس شده است اما من فکر می‌کنم یک بازیگر حتی گریه کردن را نیز باید نمایش بدهد نه آنکه در آن لحظه دچار احساسات شود و فراموش کند که دارد بازی می‌کند این مسئله باعث شده که صدای بازیگر در این لحظات به گونه باشد که کلمات به آن معنا قابل تشخیص نباشند و دیالوگ در این مدل هیجانی محو شده است. من با این فرم برای فیلم عروسک موافق نیستم به نظرم عروسک در ذات، طبیعت و نوع قصه پردازی‌اش یک ملودرام است.  وقتی دوربین مدام ما را از سوی به سوی دیگر می‌کشد ما چیزهای زیادی را از دست می‌دهیم به خصوص رابطه حسی آدم‌های درون فیلم با یکدیگر را. در فیلم‌ها ما دو نمای نقطه نظر داریم یکی نقطه نظر دوربین که ما هم از آن طریق به سوژه نگاه می‌کنیم و دیگری که مهم‌تر نیز هست pov دراماتیک یعنی نگاه انسان‌ها به یکدیگر، در این مدل میزانسن که دوربین سیال است pov دراماتیک حذف می‌شود. مثلاً من در مورد فیلم «اِئو» با این فرم کاملا موافق هستم چرا که ما تبدیل می‌شویم به یک نیروی ناظر که جستجو می‌کند و می‌خواهد حقیقتی را که از ابتدا پنهان شده کشف کند ولی به نظرم در این فیلم جواب نداده است. در پلان سکانس آخر من به عنوان یک مخاطب می‌خواستم چهره این زنی که در تمام طول زندگیش نسبت به ستمی که در این خانواده بر او روا شده سکوت کرده و اینجا در این پلان سکانس سکوتش را می‌شکند و برای اولین بار خشمش را بروز می‌دهد ببینم به خصوص که این کاراکتر در پایان فیلم تبدیل به کاراکتری کاملاً متفاوت از آنچه که در طول فیلم می‌دیدیم می‌شود. یعنی نوع قصه‌پردازی به شکل که نگاه ما به کاراکتر رویا مثل نگاه بقیه کاراکترهای فیلم به رویاست و قضاوتمان این است که یک کاراکتر کلاش است که به خاطر پول وارد این خانواده شده است اما در پایان فیلم نظرمان کاملا تغییر می‌کند.

طهماسب صلح‌جو نکته جذاب فیلم را اینگونه توضیح داد: این فیلم یک نکته بسیار جذاب دارد و آن نوع روایت داستان است یعنی ماجرا از ابتدا جوری روایت می‌شود که ما اصل قضیه را نمی‌دانیم و طوری در مورد آدم‌ها قضاوت می‌کنیم که آنها نسبت به هم و بدترین قضاوت را نیز نسبت به کاراکتر رویا داریم و این خیلی خوب است که فیلم توانسته این باورپذیری را ایجاد کند. پایان باز در این فیلم فوق‌العاده است. پایان فیلم همه تصورات ما را حتی قصه‌ای که در فیلم دیده‌ایم را نیز تغییر می‌دهد و ما را وادار می‌کند که دوباره قصه جدیدی بسازیم. ماجراهایی در یک خانواده رخ داده و قربانی آن یک بچه است که حال در سن جوانی به دنبال حقیقت است حقیقتی که در پایان فیلم بر منِ تماشاگر آشکار می‌شود و ذهنیت مرا نسبت به همه آنچه که تا آن لحظه دیده‌ام عوض می‌کند. در این نوع روایت و پایان‌بندی تک تک ما می‌توانیم نسبت به سرنوشت رویا یک داستان بسازیم و این پایان بسیار زیبا و ارزشمند است. این فیلم تماشاگر را به درون دنیای خود می‌کشد و از او می‌خواهد قضاوت کرده و کمک کند که قصه تمام شود چرا که فیلم پایان می‌یابد اما قصه تمام نمی‌شود در واقع قصه تازه شروع شده است. اگر بخواهیم تم فیلم را در یک جمله ساده بیان کنیم می‌توانیم بگوییم این فیلم در مورد قضاوت کردن است.

منتقد برنامه در توضیح عنصر فقدان و کاراکترهای نامرئی توضیح داد: در مورد شخصیت شمسی باید گفت که ما در آثار دراماتیک و بیشتر در نمایشنامه‌ها و تئاتر کاراکترهایی به این شکل داریم یعنی کاراکترهایی که هستند اما نیستند. در واقع آنها پرسوناژهای نامرئی هستند که ماندگارترین و تاثیرگذارترین آنها کاراکتر پدر هملت است او در آغاز داستان مرده اما تا پایان داستان تاثیرش بر هملت دیده می‌شود یا کاراکتر ربه‌کا ساخته هیچکاک که در واقع به قتل رسیده اما سنگینی حضورش همیشه در آن خانه وجود دارد.

اکبری‌صحت با تاکید بر اهمیت عنصر فقدان در فیلم به چالش‌هایی که برای فیلم بوجود آمد گفت: به نظر من آنچه بر این فیلم گذشت نشان داد در جامعه دیوان سالار ما فقدان انصاف و فقدان قضاوت به جا باعث شده است که ما در این جایگاه قرار بگیریم کسانی که این فیلم را دیدند چیزهایی به این فیلم چسباندند که خارج از این فیلم بود و من هرچه در عمر سه دهه‌ای کار رسانه‌ای و فرهنگی‌ام گشتم نمونه‌اش را ندیدم. این فیلم یک ملودرام است با یک ساختار روایی و دکوپاژی که حتی نوجویانه هم نیست چرا که نمونه‌هایش در دنیا وجود دارد اما به تعداد معدود چرا که بسیار کار پر زحمتی است و یک قصه کلاسیک را روایت می‌کند و در پایان نیز قصه‌اش را تمام می‌کند. این فیلم در مورد پدرسالاری یا مادرسالاری یا حتی جامعه سنتی نیست این فیلم هیچ جامعه‌ای را هجو و یا مورد قضاوت قرار نمی‌دهد. کانتکست محتوایی این فیلم در مورد گفتگو است یک گفتگمان درون فرهنگی در مورد جامعه معاصر تبریز که می‌تواند در مشهد، قم، اصفهان، زاهدان یا هر جای دیگری اتفاق بیافتد.

وی در ادامه افزود: زمانی که روی بخش اولیه سوژه تحقیق می‌کردیم تعدد ازدواج با دخترخوانده‌ها هر چند در آمار کم باشد اما باعث نگرانی اخلاقی است هر چند قوانین و شرع هم برخی موارد اجازه این کار را میدهد اما به نظر اخلاقی بهتر است جامعه روی مسائلی این چنین با دقت بیشتری وسواس به خرج دهد. چه کسی جز سینما باید این درد را عیان و به جهت اینکه بتواند این مسئله را پوشش دهد آن را بازنمایی کند. سینما در همه جای دنیا جلوتر از جامعه حرکت می‌کند تا جامعه دچار اشتباه نشود. اینکه این مسئله در فرهنگ ما وجود داشته و حتی صادق هدایت در کتابی به نام لاله به این داستان اشاره می‌کند چیزی از دردناکی این قضیه که در سال ۱۴۰۰ هم با اون روبرو هستیم کم نمی‌کند. وقتی به فیلمساز می‌گوییم در مورد این مسئله حرف نزند او باید راجع به چه چیزی حرف بزند. کودک همسری وجود دارد و یک پدیده مشمئزکننده است و هیچ چیزی جز هنر و سینما نمی‌تواند در برابر آن بایستد و چه خوب است که یک گفتمان درون فرهنگی در داخل سینمای ایران شکل بگیرد و این مسئله را هدایت کند به سمتی که باعث شود دیگر با چنین پدیده‌ای روبرو نشویم.

پرستو فانید در توضیحاتی نسبت به بازی‌اش گفت: اینکه بازی من تا قبل از پلان سکانس آخر به گونه‌ای است که کسی باورش نمی‌شود این دختر برای سر کیسه کردن خانواده نیامده دقیقاً چیزی بود که آقای یوسفی‌نژاد از من انتظار داشتند. کاراکتر رویا صرفاً با دو نفر یعنی بیژن و مراد ارتباط بهتری دارد و با بقیه بسیار سرد و تیز رفتار می‌کند.

صلح‌جو افزود: زیرنویس فیلم را از تک و تا می‌اندازد و فکر می‌کنم اگر این فیلم را به فارسی دوبله کنند نیز آنگونه که باید نخواهد شد به عنوان مثال شما اگر منظومه حیدربابا اثر استاد شهریار را به فارسی ترجمه کنید هرگز احساسی مشابه آنچه که نمونه ترکی آن دارد را نخواهید یافت.

اکبری‌صحت نیز در تکمیل سخنان صلح‌جو افزود: در طول تولید فیلم به این نتیجه رسیدیم که فیلم نیاز به دوبله خواهد داشت و تیم دوبله هم آماده بود و علاوه بر این تجربه دوبله چند فیلم دیگر با زبان ترکی را نیز رصد می‌کردیم اما در این میان دو مسئله پیش آمد یکی مسئله فوت آقای یوسفی‌نژاد بود که باعث شد من فکر کنم هرگونه دست بردن به فیلمی که کارگردانش در قید حیات نیست اشتباه است و مسئله دوم این بود که در مطالعه میدانی من این فیلم را برای دو نفر پخش کردم و هر دو نفر فیلم را متوجه شدند با توجه به شرایطی که ایجاد شده بود دیگر لزومی برای دوبله حس نشد به خصوص که بسیاری از مثل‌ها و متل‌هایی که در این فیلم استفاده شده نه قابل به دوبله است و نه معادل فارسی آن را داریم.

وی در توضیح بُعد زبانشناسی اثر گفت: شیوه کار آقای یوسفی‌نژاد اینگونه بود که یک پرده را می‌نوشتند، و من با دو دوست دیگر و حتی بر حسب نیازمان با دوستان دیگر آنرا می‌خواندیم و همیشه برای ما سوال بود که آیا نیاز است از لحاظ زبانشناسی این فیلم به این سختی کار شود چرا که حدود ۲۵ بار این فیلمنامه نوشته شده است اما آقای یوسفی‌نژاد معتقد بود که ما آخرین نسلی هستیم که این زبان را به این شکل صحبت می‌کنیم به همین علت است که من تاکید می‌کنم این فیلم به لحاظ زبانشناسی ترکی فیلمی بسیار غنیست. در این فیلم تصاویر مفاهیم را منتقل می‌کنند ولی در زیرنویس اثر ما نتوانستیم به بیش از ۵۰ درصد انتقال آن مفاهیم برسیم. چرا که دیالوگ‌های فیلم سرشار از ریزه کاری هستند. ترجمه این اثر به صورت گروهی انجام شده خود آقای یوسفی‌نژاد به عنوان فرد اصلی، من و چند نفر دیگر و یک زبان‌شناس و همینطور یک گروه تحقیق و مطالعه برای بررسی مسائل مذهبی در بعد احکام سنی و شیعه داشتیم.

اکبری‌صحت در پاسخ به سوال منتقد برنامه در مورد تعداد کات‌ها گفت: فیلمی که ما  ساختیم و تمام شد دقیقاً ۱۱۹ دقیقه است اما فیلمی که روی پرده به اکران درآمده ۹۰ دقیقه است. ما چهار کات داشتیم ولی در فیلمی که مخاطب می‌بیند سه کات وجود دارد و  یک برش ۳۰ دقیقه‌ای از کار خارج شده است. البته ما مجوز کل ۱۱۹ دقیقه را داشتیم اما این نسخه ۹۰ دقیقه‌ای حسب تجربه دیدار با منتقدان و دوستان خود آقای یوسفی‌نژاد و مشورت‌هایی که با آنها داشتیم شکل گرفت. ما امیدواریم که بتوانیم در اکران آنلاین هر دو نسخه را ارائه کنیم.

طهماسب صلح‌جو در زمینه کات‌های اثر افزود: قشنگی کار اینجاست که این کات‌ها آنچنان با ظرافت انجام شده که ما نمی‌بینیم. گاهی دیده شدن کات است که تاثیر دراماتیک می‌گذارد مثلاً در فیلم مردی برای تمام فصول که پایانش کات فوق‌العاده‌ای دارد و صحنه‌ای که سر «سر توماس مور» را از بدن جدا می‌کنند و با فرود آمدن تبر یک کات می‌خورد به سیاهی، انگار سر همه مخاطبان قطع شده است و این کاتی است که فیلم‌ساز تعمداً می‌خواهد دیده شود. در برخی آثار هم کات‌ها نامرئی هستند مثلاً در فیلم طناب که هیچکاک اولین بار در این فیلم این حرکت را انجام می‌دهد. با اینکه هر ۱۰ دقیقه یک بار فیلم کات خورده اما ما این کات‌ها را نمی‌توانیم ببینیم چرا که بسیار هنرمندانه اجرا شده است.

اکبری‌صحت در پاسخ به اینکه مسیر اکران فیلم در جشنواره‌های خارجی چگونه بوده گفت: جشنواره فیلم استانبول به عنوان جشنواره افتتاحیه فیلم بود و بعد از آن در جشنواره‌های دیگر شرکت کرد. این فیلم به تمام شبکه‌ها و کشورهایی که فیلم «اِئو» را خریداری کردند ارائه شده است. در اینجا می‌خواهم از زحماتی که آقای محمد طیب برای این فیلم کشیده‌اند تشکر کنم به هر حال تولید این فیلم ۴ سال طول کشیده بود اگر می‌خواستیم منتظر بمانیم تا بتوانیم در گروه سینمایی دیگری فیلم را اکران کنیم باز هم زمان زیادی می‌برد و ما به لحاظ زمانی و عاطفی تحت فشار بودیم. ما برای اکران آنلاین فیلم نیز با دو پلتفرم در داخل ایران مذاکرات را به نتیجه رسانده‌ایم.

پرستو فانید در پایان برنامه گفت: نبود آقای یوسفی‌نژاد در این جلسه مرا بسیار غمگین کرد اما از صحبت‌هایی که در مورد فیلم شنیدم اینطور به نظر می‌رسد که مخاطبان فیلم را پسندیده‌اند و زحمت‌های ما نتیجه داده است.

نوشته نشست نقد و بررسی فیلم‌ «عروسک» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم به نویسندگی محمد رحمانیان و تهیه‌کنندگی آزیتا موگویی است که براى کسب جایزه بهترین فیلم از دیدگاه تماشاگران با دیگر آثار راه یافته به رقابت خواهد پرداخت.

«زمانی یک زن» روایت داستان هما شاکر است که خود درگیر بیماری صعب العلاجی شده و مدتی است از برادرش آرش بی‌خبر است. آرش درجستجوی رویای خودش «دوندگی» به کنیا رفته است و هما در جستجوی پیدا کردن برادرش به شناخت تازه‌ای از زندگی می‌رسد…

این فیلم پیش‌تر در جشنواره بین‌الملل فیلم «کارتاژ» کشور تونس به نمایش درآمده بود.

جشنواره بین‌المللى فیلم «امان» از ١٣ الى ١٨ آپریل ۲۰۲۰ (١٩ الى ٢۴ فروردین ١٣٩٩) در شهر امان پایتخت کشور اردن برگزار می‌شود.

نوشته نمایش فیلم سینمایی «زمانی یک زن» در جشنواره «امان» اردن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.