محمود کلاری در ابتدای این برنامه با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» برای او معنای خاصی دارد، گفت: یکی از ویژگی‌های بارز این فیلم برای من که با عکاسی این حرفه را شروع کردم و سپس با عشق وعلاقه وارد سینما شدم، نمونه‌ای از زندگی هنرمند است و این‌ نگاه و شیوه پرداخت نیز ازهمین زیست هنرمندانه نشات می‌گیرد. درواقع فرم و ساختاری که در فیلم جاری است حاصل زیست هنرمند است.

وی با بیان اینکه نگاه ساده و بی‌پیرایه فیلمساز به صورت شاعرانه در فیلم وجود دارد، ادامه داد: به عقیده من کیارستمی اگر‌ فیلمساز نمی‌شد،‌ شاعر می‌شد. او شکلی از سینما را به من‌ معرفی کرد که سرشار از خلوص بود. «خانه دوست کجاست؟» درحالی که سرشار از جنبه‌های هنرمندانه است اما مخاطب را وارد فضای اثر می‌کند، به گونه‌ای که شما احساس نمی‌کنید که درحال تماشای یک فیلم هستید.

کلاری با اشاره به علاقه کیارستمی به شعر، بیان داشت: آقای کیارستمی مجموعه‌ای از محفوظات شعر بود و به طرز عجیبی اشعار زیادی را حفظ بودند. وقتی به اسامی فیلم‌های کیارستمی نگاه می‌کنیم مانند «خانه دوست کجاست؟» و «باد ما را با خود خواهد برد»، باز علاقه او به شعر نمایان می‌شود و درواقع سه‌گانه عباس کیارستمی اوج تقلای شاعرانه او است.

وی افزود: برای من خیلی دلایل تعلق خاطرم به نوع سینمای کیارستمی مشخص نبود و نمی‌دانستم چرا این سفر سینمایی عباس کیارستمی تا این حد برای من جذاب است درحالی که ردپایی از این نگاه در آثار خود نیز دیده می‌شود. به نظرم دلیلش این بود که کیارستمی به بهترین شکل ممکن بلد بود یک شعر را در فیلم سینمایی به تصویر بکشد و فیلم‌های او علی‌رغم اینکه داستان مشخصی نداشتند اما‌ کاملا دراماتیک هستند. نکته قابل توجه اینکه هرگز این مفاهیم شاعرانه به صورت شعاری در فیلم کیارستمی مطرح نمی‌شدند بلکه مربوط به ذات خود فیلم‌ بودند.

در دانشگاه‌های دنیا بخشی به نام کیارستمی تدریس می شود

کلاری با بیان اینکه یکی از ویژگی‌هایی آثار کیارستمی این است که همه‌چیز به شدت شخصی است، گفت: کیارستمی سعی می‌کرد تمام‌ تجهیزات پشت صحنه را تاحد امکان محدود کند. اینکه به عنوان یک فیلمبردار بخواهید با عباس کیارستمی کار کنید، بسیار سخت است و نباید این تلقی ایجاد شود که او تمام صحنه را خودش می‌چید بلکه ما همه‌چیز را برنامه‌ریزی می‌کردیم و جزئیات اهمیت بسیاری داشتند.

وی خاطرنشان کرد: مهم‌ترین دانشگاه‌های سینمایی دنیا بخش عباس کیارستمی را آموزش می‌دهند و سینمای او کاملا در دنیا جا افتاده است. این مکتب و سبک و سیاق در فیلمسازان پس از او ازجمله کوروساوا، نوری بیلگه جیلان، دیوید لینچ و… به وضوح دیده می‌شود. آقای کیارستمی در نقطه و زمان درستی مطرح شد؛ زمانی که در ایران انقلاب شده و نگاه مردم جهان به ایران معطوف شده بود. او توانست چهره‌ای از مردم این کشور را به دنیا نشان دهد که کاملا نسبت به چیزی که در رسانه‌ها مطرح شده، متفاوت بود.

کیارستمی بازیچه جشنواره‌ها نشد

کلاری با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح‌طلب است، بیان داشت: در فیلم‌های عباس کیارستمی آدم‌ها سوال‌هایی مطرح می‌کنند، اما پاسخ مشخصی برایشان وجود ندارد و ما از بطن روایت فیلم به پاسخ‌های محکم‌تری برای این سوالات می‌رسیم. کیارستمی در روند زندگی خودش کودکی غالبی داشت و این سرگشتگی و بازی‌گوشی در زندگی‌اش همواره جاری بود و در فیلم‌هایش نیز نمایان می‌شد.

وی تاکید کرد: عباس کیارستمی بازیچه جشنواره‌ها نشد و جوایز را جدی نگرفت و مسیرش را به درستی پیش گرفته بود اما تقدیر کارش را ساخت.

این استاد فیلمبرداری پیشکسوت سینما، گفت: هیچکس بر این باور نیست که عباس کیارستمی ذهن ساده‌ای داشت همه معتقد هستند که او ذهن بسیار پیچیده و چند وجهی داشت و چشم‌ او در محیط و فضاهایی، جزئیات شگف‌انگیزی را می‌دید.

وی ادامه داد: الزاما واقعیت محض باورپذیر نیست بلکه شما واقعیت را باید به نوعی بسازید که قابل باور باشد و تبحر عباس کیارستمی دقیقا در همین نکته بود.

کلاری در پایان صحبت‌های خود بیان داشت: عباس کیارستمی با زبان، فرهنگ و ماهیت ایرانی پیوند خورده بود.

پیدا کردن گوهر انسانیت از ارزش‌های مهم فیلم است

در ادامه این نشست عبدالجبار کاکایی با اشاره به خلوص فیلم «خانه دوست کجاست؟» گفت: من نسبت به توانایی سینما رشک می‌برم زیرا توانسته است در برخی موارد شعر را به حاشیه ببرد و خیلی حرف‌ها را می‌توان در پرده سینما واضح‌تر بیان کرد. پایه و اساس مفهومی «خانه دوست کجاست؟» تقابل مدرنیته و سنت است. درواقع این فیلم نشان می‌دهد که تمام تلاش بشر، برای پیدا کردن گوهر ارزشمند اخلاق و انسانیت در تلاش هستند.

وی افزود: در حوزه شعر ما در تقابل میان سنت و مدرنیته رویکردمان تسلیم بود و یک نوع بازگشت و رجوع به گذشته در ادبیات شکل گرفته بود. این اتفاق در فیلم‌ «هامون» زنده یاد داریوش مهرجویی نیز به نوعی روایت شده است.

کاکایی تصریح کرد: پیدا کردن گوهر انسانیت و شرافت، پیدا کردن ارزش‌های سنتی و تقابل سنت و مدرنیته از ارزش‌های مهم این فیلم هستند.

کشف نگاه کودکانه کیارستمی نسبت به زندگی

کاکایی درباره نسبت فیلم با شعر سهراب سپهری نیز بیان داشت: نگاه یک کودک به جهان بدون پیش‌فرض است و ما هرچه سن‌مان بالاتر می‌رود، پیش‌فرض‌های ذهنی‌مان نسبت به عناصر جهان بیشتر می‌شود. به عقیده من نگاه عباس کیارستمی در این فیلم کشف نگاه کودکانه نسبت به زندگی بود. سهراب سپهری نیز تقریبا همین مفاهیم‌ را در شعرش برجسته می‌کند. درواقع عباس کیارستمی بروز و تجلی یک سهراب سپهری در عرصه سینما بود.

وی با اشاره به مفهوم دوستی ادامه داد: هدف این فیلم در نهایت کشف مفهوم دوستی است نه خود دوست. درواقع تلاش انسان ایرانی برای حفظ صداقتش در جهان مدرنیته به مثابه همان تلاش کودک در فیلم «خانه دوست کجاست؟» است.

کاکایی در بخش دیگری از این نشست گفت: مولانا محصول محیط شهری و مدارس کلاسیک فقهی و شمس برخاسته از نظام روستایی بود. مواجهه این دو باهم باعث شد تا مولانا با نظام مفهومی آشنا شود که فراتر از نظام درس و مدرسه است.

وی درباره شاعرانه‌ترین صحنه فیلم «خانه دوست کجاست؟» گفت: خیلی از صحنه‌ها و دیالوگ‌های این فیلم شعرهستند اما مواجهه پسربچه با پدربزرگش بسیار برای من نمادین بود.‌ همچنین سکانس پایانی فیلم و این دیالوگ که «من مشق تو را نوشتم» برای من بسیار جالب توجه بود.

کیارستمی به من یاد داد فریب دنیای رنگارنگ را نخورم

کاکایی ادامه داد: تأثیرپذیری عباس کیارستمی از اشعار سهراب سپهری کاملا مشهود بود و فضاسازی کلاس درس در فیلم او شبیه به اشعار کتاب «اتاق آبی» سهراب سپهری است.

وی با اشاره به یادداشتی که پس از تماشای فیلم «خانه دوست کجاست؟» برای کیارستمی نوشته بود، خاطرنشان کرد: ما در دهه شصت بیشتر ذیل مجادلات سیاسی و اجتماعی شعر می‌گفتیم و من با دیدن فیلم‌ کیارستمی و نگاه انسانی در بطن جامعه به یکباره به سن ۱۶ و ۱۷ سالگی‌ خودم پرتاب شدم. فیلم‌ کیارستمی هویت جامعه را به من معرفی کرد و نگاه من در آن زمان از مسائل سیاسی و اجتماعی به مسائل سنتی سوق پیدا کرد. از همانجا بسیاری از غزل‌ها و اشعارم درباره فضای سنتی شهرم ایلام سروده شد.‌ من از عباس کیارستمی یاد گرفتم‌ که فریب این‌ دنیای رنگارنگ را نخورم.

«خانه دوست کجاست» نسبت مستقیمی با وطن دارد

رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی هم که در میان تماشاگران این نشست حاضر بود با تشکر از مجموعه تصویرشهرشهرداری تهران، سالن های سینما و تهیه کنندگان آثار جهت مشارکت در برنامه «سینمای ایران برای وطن» و همکاران در سازمان سینمایی، فیلمخانه ملی و موزه سینما که شرایط برگزاری چنین برنامه ای را فراهم کردند گفت: عباس کیارستمی بزرگ و یک افتخار بزرگ برای ایران و سینمای ایران است. به قول برخی از اندیشمندان شعر درهر اثر هنری جریان دارد و اثر هنری نیز در شعر ساکن می‌شود و یک رابطه شکلی و معناداری بین ساخت اثر هنری و سرایش شعر وجود دارد. شما گاهی با گوش اثر هنری را می‌شنوید و گاهی با چشم یک اثر هنری را می‌شنوید. این‌ شنیدن یعنی افق انسان برای پذیرش حقیقت باز است و این‌ نکته به درستی در سینمای عباس کیارستمی دیده می‌شود.

وی با اشاره به اینکه کیارستمی فخر سینمای ایران است، بیان داشت: به همین دلیل است که اولین روز از مجموعه رویداد« سینمای ایران برای وطن» را با نمایش فیلم «خانه دوست کجاست» به یاد عباس کیارستمی شروع کردیم که نسبت مستقیمی با وطن دارد.

فریدزاده با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» سکنی گزیدن آدمی در زبان و نسبت او را با جهان تایید می‌کند، گفت: عباس کیارستمی پیوند عمیقی با زبان و شعر داشت و بسیار متواضعانه این امر را بیان‌ می‌کرد.

وی ادامه داد: کیارستمی پیوند عمیقی با زبان و شعر داشت و خیلی متواضعانه این مساله را پنهان می‌کرد و به دنبال فخرفروشی نبود. او با شعر و خاک عمیقا پیوند داشت و یکی از ایرانی ترین فیلمسازان سینمای ایران است.

رییس سازمان سینمایی در پایان تاکید کرد: تقریبا هیچ‌یک از دانشکده‌های تخصصی سینما در جهان را پیدا‌ نمی‌کنید که آثارعباس کیارستمی در آنجا به نمایش درنیاید و تدریس نشود و افسوس که این‌ فیلمساز بزرگ در سرزمین خود غریب واقع شد.

در ابتدایاین نشست حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت، گفت: «خانه دوست کجاست؟» به عنوان دومین اثرعباس کیارستمی یکی از پرافتخار ترین فیلم های سینمای ایران محسوب می شود که برای اولین فیلم برنامه «سینمای ایران برای وطن» در نظر گرفته شده است و جا دارد از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان برای اصلاح و مرمت فیلم که با همکاری یک شرکت خارجی انجام شده است تشکر کنیم.

اولین روز برنامه «سینمای ایران برای وطن» با نمایش فیلم «خانه دوست کجاست؟» آغاز شد و پیش از نشست نیز آنونس این فیلم با صدای بهروز رضوی پخش شد.

این برنامه امروز(یک شنبه) با نمایش فیلم «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری جوزانی در ساعت ۱۶ در موزه سینما ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور کارگردان و علیرضا شجاع نوری تهیه کننده و بازیگراین فیلم برگزار می شود.

نوشته محمود کلاری: «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح‌طلب است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ شنبه ۴ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ اولین نشست با حضور محمود کلاری و عبدالجبار کاکایی با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می شود در روزهای دیگر به ترتیب با فیلم‌های «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب، «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش و «ناخداخورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است.

نوشته افتتاح «سینمای ایران برای وطن» با فیلم «خانه دوست کجاست؟» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دلیل اینکه سیزدهم آبان ماه در تقویم رسمی کشور به‌عنوان روز دانش‌آموز ثبت شده، شهادت جمعی از دانش آموزان معترض به حکومت پهلوی در تاریخ ۱۳ آبان سال ۵۷ بود.

با وجود تاریخی شدن این روز به‌عنوان روز دانش‌آموز و ۴۴ سالی که از این واقعه می‌گذرد اما سینمای ایران هیچ تولیدی دقیقاً با این مضمون و محوریتِ پرداختن به آن در تاریخ خود ندارد و قدمی برای تصویر کردن وقایع آن دوره و آن روز برنداشته است. سوژه‌ای که به مراتب می‌توانست به‌عنوان یک اثر سینمایی ماندگار در تاریخ سینمایی کشور به یک سند تاریخی از آن روز مبدل شود، تاکنون در دست تهیه و تولید قرار نگرفته است!

اما با این وجود در ابعاد دیگر، پرداختن به موضوع دانش‌آموز (که در دو گروه سنی کودک و نوجوان قرار می‌گیرد) به‌عنوان یک دغدغه مهم در ذهن و عملکرد بسیاری از کارگردانان مطرح و حتی غیر حرفه‌ای سینمای ایران وجود داشته و دارد. کارگردانانی که از دهه‌های گذشته در آن فعالیت می‌کنند، تولید تفکر دارند و فیلم می‌سازند، همواره دغدغه نوجوانان را داشته‌اند. نوجوانانی که ممکن است مشکلات معیشتی، چالش‌های زندگی و یا دغدغه‌های مدرسه‌ای آن‌ها هرکدام سوژه‌ای برای پرداختی صحیح به ابعاد مختلف شخصیتی آن‌ها باشد.

در همه ادوار تاریخی سینمای ایران بسته به موضوعات مهمی که در جامعه رخ داده است، بوده‌اند کارگردانانی که زوایای مختلف یک جامعه را در مورد کودکان و نوجوانان مورد بررسی قرار داده‌اند. به معضلات آن‌ها پرداخته‌اند و سعی کردند زبان آن‌ها برای ارائه خواسته‌هایشان در ابعاد گسترده‌تری باشند. گاه این سوژه‌ها از تخیل نویسنده و کارگردان برآمده است و گاه از روی وقایع واقعی تصویر شده‌اند. از برادری که برای برنده شدن در مسابقات دوومیدانی مدرسه تمام تلاشش را می‌کند تا نفر سوم شود تا یک کتانی برای خواهرش به دست آورد تا نوجوانی که برای دفاع از میهن قید مدرسه و تحصیل را می‌زند و به جبهه‌های جنگ می‌رود! همه این‌ها در قالب فیلم‌های سینمایی دغدغه مندی جای می‌گیرند که می‌تواند به‌مثابه یک تاریخ مصور در آینده موردبررسی واقع شوند.

جدای از تصویر کردن چنین موضوعاتی، مبحث مخاطب و خواسته او طرح می‌شود، مبحثی که کارگردان و تولیدکننده باید به اندازه‌ای مطالعه و درک از اجتماع داشته باشد تا بداند چه سوژه‌ای با چه دیدگاهی و چه مطلبی می‌تواند برای دانش‌آموز به‌عنوان یک مقوله تربیتی مورد تائید قرار گیرد. به عبارت دیگر بحث مخاطب از آن جهت حائز اهمیت است که برای الگوسازی در مورد مخاطب کودک و نوجوان، باید دقت بیشتری به خرج دهیم تا از حد و حدودهای تربیتی خارج نشده و بتوانیم یک الگوی مناسب برای آن باشیم.

از این حیث اگر بخواهیم کارگردانان مطرحی را در نظر بگیریم که دغدغه تولید محتوا درباره دانش آموزان (نه برای دانش‌آموز!) را داشته‌اند می‌توانیم به عباس کیارستمی، کیومرث پوراحمد، پوران درخشنده و مجید مجیدی اشاره کنیم که حول محور این ماجرا فیلم تولید کرده‌اند، فیلم‌هایی که هر کدام وزنه‌ای سنگین در سینمای کودک و نوجوان ایران باقی مانده‌اند.

رویکرد و دیدگاه هرکدام از کارگردانانی که در بخش بالا نام بردیم با دیگری متفاوت است. به‌عنوان مثال عباس کیارستمی به‌عنوان سردمدار فیلم‌سازی در حوزه کودک و نوجوان که متعلق به دوره‌ای از کانون پرورش فکری کودک و نوجوان است که یک دوره طلایی را برای این کانون به ارمغان آورده است، دوره‌ای که دستاورد آن تولید فیلم‌های کوتاه و بلندی است که هر کدام حاصل ایده‌های محیطی در دوران خودشان هستند.

«نان و کوچه»، «بزرگداشت معلم‌ها»، «لباسی برای عروسی»، «خانه دوست کجاست؟»، «من هم می‌توانم»، «قضیه شکل اول شکل دوم»، «مسافر»، «زنگ تفریح»، «به ترتیب یا بدون ترتیب»، «از اوقات فراغت خود چگونه استفاده کنیم؟»، «تجربه»، «بهداشت دندان»، «دندان درد»، «مشق شب»، «دو راه حل برای یک مسئله»، «رنگ‌ها»، «راه حل» همه آثار عباس کیارستمی به‌عنوان هنرمندی است که توجه ویژه‌ای به تعلیم و تربیت و نظام آموزشی کشور داشت.

فیلم‌هایی چون «خانه دوست کجاست؟»، «مشق شب»، «پرنده کوچک خوشبختی»، «پشت پرده مه»، «کتونی سفید»، «خواهران غریب»، «بچه‌های آسمان»، «تنهای تنهای تنها» و «۲۱ روز بعد» از جمله فیلم‌هایی هستند که در این گزارش و گزارش‌های پیش رو در موردشان صحبت خواهیم کرد.

*«خانه دوست کجاست؟» عباس کیارستمی

فیلم سنیمایی «خانه دوست کجاست» دقیقا در اواسط دوران جنگ تحمیلی تولید شد، با اینکه این فیلم روایتی از دوست های ساده و بی آلایش آن دوران میان بچه‌های مدرسه ای بود اما این نقد به کیارستمی مطرح بود که چرا در میان تمام نوجوانانی که در آن روزها جان خود را کف دست می گذارند و برای دفاع از میهن راهی جبهه های جنگ می شوند، به سراغ سوژه ای رفته است که در شمال کشور و میان بچه های دبستانی روایت می شود.

گرچه این نکته در زمان خود حائز اهمیت بود اما نمی تواند چیزی از تاثیرگذاری فیلم سینمایی «خانه دوست کجاست» کم کند. این فیلم به عنوان یک فیلم شاعرانه، دوستی میان دانش آموزانی را نشان می دهد که سهم زیادی از خاطرات تلخ و شیرینشان را در دوران مدرسه تجربه کرده اند، تجربه‌ای که در دوران کودکی در یک شمایل صادقانه و ساده‌ رخ می‌دهد.

در این فیلم یک بچه ‌مدرسه‌ای متوجه می‌شود که دفتر دوستش را به اشتباه برداشته ‌است؛ بنابراین از خانه بیرون می‌رود تا او را پیدا کند و دفتر را به او پس دهد، اما فرصتی کم دارد و راهی دشوار زیر باران! پسر بچه که در روستای کناری زندگی می‌کند به بهانه خرید نان از خانه خارج می‌شود و تا غروب آن روز به دنبال خانه دوستش می‌گردد اما نمی‌تواند خانه را بیابد و غمگین به خانه خودشان بر می‌گردد؛ ولی تصمیم می‌گیرد تکالیف دوستش را برایش بنویسد تا مانع اخراج شدن او شود و صبح فردا دفتر را به او برساند.

*«مشق شب» عباس کیارستمی

فیلم «مشق شب» با سکانس هایی شروع می شود که دانش آموزان ابتدایی با بازی و شادی های کودکانه در حال رفتن به مدرسه هستند و کارگردان در طول راه با بعضی از آنها گفت و گو می کند. سپس فضای داخلی مدرسه است. کیارستمی؛ خود در قالب کارگردانی که گزارشگر نیز هست از آنان پرسش هایی درباره ی تکالیف درسی می پرسد و آنان نیز هریک پاسخ می دهند.

فیلم در نوع خود با یک نگاه جدید و جسورانه به سراغ دانش آموزان رفته بود تا یکی از روش های آموزشی در نظام آموزش و پرورش را به چالش بکشد. عباس کیارستمی بدون فیلمنامه و براساس یک اتفاق در زندگی شخصی ساخت «مشق شب» را بدون اینکه بداند می‌خواهد مستند بسازد یا فیلم سینمایی، آغاز می کند. فیلم نمایش دلهره، ترس و اضطراب یک نسل در مدرسه است. ترس و دلهره دانش آموزانی را نشان می دهد که باید تکالیف آماده به مدرسه ببرند تا با تنبیه معلمان مواجه نشوند. این فیلم اغلب دانش آموزان را مضطرب، بدون اعتماد به نفس، بدون حمایت خانواده و درگیر مشکلات خانوادگی نشان می دهد.

نقدی که از سوی معلمان همان نسل بر این فیلم وارد شد، آن بود که اگر کیارستمی تصمیم می گرفت به جای ساخت فیلم مشق شب در یک مدرسه ی پسرانه آن را در یک مدرسه ی دخترانه می ساخت عواقب و نتایج شوک آور و تکان دهنده ای در بر داشت !

این فیلم به عنوان یک نقد اعتراضی در کارنامه عباس کیارستمی ثبت شده است، نقدی جسورانه که از لگدمال شدن حقوق کودکان در زمان و دهه خود صحبت می‌کند.

*«پرنده کوچک خوشبختی» پوران درخشنده

«پرنده کوچک خوشبختی» دومین تجربه بلند سینمایی پوران درخشنده فیلمساز، نویسنده و کارگردان ایرانی محسوب می شود. داستان این فیلم درباره دختری به نام ملیحه است که بر اثر ضربه ی روحی در کودکی قدرت تکلم خود را از دست داده است و با یادآوری گذشته دچار تشنج عصبی می شود. او حتی قصد به خودکشی هم میزند تا اینکه خانم معلم داستان ما، خانم شفیقی با بازی فراموش نشدنی زنده یاد هما روستا، فرشته وار و عاشقانه در بازسازی شخصیت دخترک تلاش می ورزد. پرنده کوچک خوشبختی فیلمی است که به مشکلات جامعه ایران و به آسیب شناسی شیوه های تعلیم و تربیت رایج می پردازد.

درخشنده در آن زمان در مورد بازیگران کودک فیلم خود به این امر اعتقاد دارد که با وجود مشکلات جسمی که دارند اما توانسته به خوبی از پس نقش خود برآیند و فیلم را تا جایی که می توانند باورپذیر کنند.

روابط میان دختر با والدین در این فیلم، می تواند گذاری از زندگی روزمره خیلی از خانواده هایی باشد که با این شرایط دست و پنچه می کنند که علاوه بر به تصویر کشیدن یک معضل، راهکاری برای خانواده های این چنینی ارائه می کند.

«پرنده کوچک خوشبتی» در زمان خود به عنوان یک  فیلم پرمخاطب درباره کودک و نوجوان، توانست یک وزنه سنگین در سینمای ایران باشد و بماند.

این گزارش ادامه خواهد داشت…

نوشته تراژدی‌های آرام کودکانه در بستر سینمایی سیاه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.