آگاهی دادن به صنوف

وی با بیان اینکه از خانه سینما انتظار چندانی ندارد، گفت: اینکه مدیرعامل و هیات رئیسه خانه سینما امروز تلاش می‌کنند تا اینکه خانه را باز و محکم برای ما نگه دارند بسیار ارزشمند است و تنها خواسته ما از آنها آگاهی دادن به صنوف است به معنای اینکه صنف یعنی چه و چه فعالیتی باید داشته باشد.

وی با اشاره به ضرورت سطح سواد اجتماعی در جامعه بیان داشت: سواد اجتماعی مقوله‌ای است که در آن مدرک وجود ندارد اما ضرورتی است که باید درهمه ما وجود داشته باشد. من امروز به دانشجویانم می‌گویم به جای اینکه به من فیلم تحویل بدهید، بگویید کدام کتاب‌ها را خواندید تا درباره آنها با هم صحبت کنیم زیرا من معتقدم سینماگر تکنیک نیست؛ تکنیک گروه است.

وی با بیان اینکه تکنسین نیست، ادامه داد: من مدیر فیلمبرداری هستم البته مدیر فیلمبرداری به معنای مدیر نیست بلکه مسئول فنی است به عنوان مثال، اگر پرده سبز جایی نصب ‌شود باید توجه داشته باشم که جایش درست باشد زیرا در نهایت من باید تصویر آن را امضا کنم و مسئول پیاده کردن فکر کارگردان بر روی تصویر هستم. به همین دلیل واژه «من خوب بودم» در سر صحنه برای من توهین است و معتقدم باید بگوییم پلان خوب بود و اگر قرار است پلانی تکرار شود باید دلایل آن هم گفته شود.

بداخشانی خاطرنشان کرد: همه چی فنی نیست و مشاوره کارگردانی هم باید باشد ؛ این مشخصه در مورد زنده یاد عباس کیارستمی در زمان ساخت فیلم‌هایش به خوبی دیده می‌شد. به من می‌گفت در ابتدا آنچه در پلان قرار است اتفاق بیافتد را بگوییم و من صادقه برایش توضیح می‌دادم.

اهمیت فیلم‌ها با محوریت زن

وی با بیان اینکه فیلم‌هایی که محوریت آنها زن بوده را بیشتر دوست دارد، گفت: فیلم‌های من ترانه ۱۵ سال دارم، دیشب باباتو دیدم آیدا و … به دلیل اینکه قصه اجتماع بود و از بطن جامعه درآمده بود، بیشتر دوست داشتم. همچنین فیلم دوئل جدای از اینکه یک فیلم جنگی بود؛ کارنامه درخشان آقای درویش نیز کاملا مشخص بود و متوجه شدم جنگ را در این فیلم طوری دیده که در لحظه لحظه آن حضور داشته و می‌گفت آنقدر فیلم‌های شعارگونه ساخته شده که می‌خواهم در این فیلم جنگ واقعی را ببینیم و این اتفاق کاملا در فیلم افتاد تا آنجا که ۲۰ سال دیگر اگر دانشجویی سوال کند فیلم‌های جنگی ما به چه شکلی ساخته شده است ، فیلم دوئل را ببیند کیفیت بصری را به خوبی مشاهده می‌کنند تا متوجه شوند جنگ در کشور ما به چه شکلی بوده است و آن لحضات و صحنه‌ها آنچنان مخاطب را در خود فرو می‌برد که دیگر ارتش ‌را نمی‌بینید بلکه مردم را می بیند که دفاع می‌کنند.

مهرجویی سر صحنه زندگی می‌کرد

بداخشانی با اشاره به فیلم‌هایی که در دوران‌های مختلف کار کرده خاطرنشان کرد: فیلم هیوا ساخته زنده یاد رسول ملاقلی پور حیرت انگیز است؛ فیلمی است که روز را به گذشته می‌برد.

وی درباره همکاری خود با زنده یاد داریوش مهرجویی نیز گفت: آقای مهرجویی به من می‌گفت تو علاوه بر فیلمبردار در فیلم، چشم من هم هستی به همین دلیل باید به من بگویی چه می‌بینی و چگونه می‌خواهی کار کنی. مهرجویی از توان تک تک آدم‌ها استفاده می‌کرد و کار انجام می‌داد. درواقع او سر صحنه زندگی می‌کرد؛ گوشه صحنه می‌نشست و هیچ وقت کات نمی‌گفت، می‌گفت بس زیرا معتقد بود کات یعنی تمام.

نوشته بهرام بدخشانی: خواسته ما از مدیران خانه سینما آگاهی دادن به صنوف است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست میثم یزدی عضو هیات علمی گروه سینما و نمایش دانشکده هنرو معماری آزاد با اشاره به موضوع گفتگو‌مندی و مفاهیم وابسته گفت: گفتگومندی وضعیتی بنیادین است که در آن هر گفته در نسبت با گفته‌های پیشین و در انتظار پاسخ‌های آینده شکل می‌گیرد. در واقع معنا نه در ذهن گوینده و نه در ذهن شنونده بلکه در مرز میان آگاهی‌ها زاده می‌شود. همچنین ضد تک‌گویی‌گرایی یعنی صدایی که خود را تنها حقیقت ممکن می‌داند و صدای دیگری را به موضوع فرو می‌کاهد. از این روجامعه و سینما نیازمند رویکرد چندصدایی به معنای هم‌زیستیِ آگاهی‌های مستقل و با حقوق برابردر یک اثر است؛از این منظر صدای مؤلف وحتی شخصیتهای یک داستان یا فیلم فقط یکی از صداهاست، نه داورِ نهایی.

وی در خصوص ضرورت بحث گفت‌و‌گومندی در سینما ادامه داد: گفت‌و‌گومندی از پرسش پیام فیلم و شیوه تولید فیلم عبور کرده و به معماری برخورد صداها در فیلم توجه دارد. سینما هم‌زمان چند زبانه و بالطبع، گفت‌و‌گومند است. چهار سطح تصویر، کلام، صدا/ صوت، و مونتاژ هر یک می‌تواند دیگری را تایید، تضعیف و یا نقض کند. بر این اساس سه سوء تفاهم درباره گفتگومندی عبارت است از اینکه ۱- دیالوگ برابر نیست با مکالمه (دو نفر می‌توانند ساعت‌ها حرف بزنند و رابطه‌شان کاملاً مونولوگی باشد (هرکس صدای خود را تکرار کند) و دو نفر می‌توانند ساکت باشند و رابطه‌شان گفتگومند باشد.)، چندصدایی برابر نیست با کثرت شخصیت‌ها (معیار، استقلال آگاهی است، نه شمار کاراکترها. اگر همه‌ شخصیت‌ها بلندگوی رویکرد و نظر مولف یا فیلمساز باشند، اثر مونولوگ است — حتی با ۳۰ کاراکتر.) و همچنین گفتگومندی برابر نیست با آشتی و همدلیِ پایانی (دیالوگ باختینی تنش را حذف نمی‌کند؛ آن را به‌رسمیت می‌شناسد).

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: سینمای ایران غنی از  کرنوتوپها (زمان – مکان‌هایی) است که مواجهه اجباری دو جهان ارزشی را تولید می‌کند و این موارد، موقعیت‌های تصنعی نیستند و تاریخ معاصر ایران است که آن‌ها را ساخته است.

وی ادامه داد: بیضایی با پیشینه عمیق و غنی تئاتری و آشنایی با سنت‌های نمایش ایرانی و نظریه‌های روایت، فیلم را به مثابه میدان برخورد صداها، زبان‌ها بدن‌ها و منظره‌ها درنظر می‌گیرد. او جنگ را به عنوان پس‌زمینه ناپیدا اما طنین انداز که خانواده باشو را نابود می‌کند، تعریف کرده و او را از جنوب به شمال کشور پرتاب می‌کند. این فیلم نه روایت ادغام ساده غریبه در خود بلکه فرآیند دشوار، پرتنش و ناتمام گفت‌و‌گو به شمار می‌رود.

یزدی در انتها پرسش های کلیدی همچون: چگونه اثر از تک‌صدایی مؤلف‌محور یا ایدئولوژیک فاصله می‌گیرد و فضا را برای صداهای متکثر (حاشیه‌ای، محلی، بدنی، سکوت‌آمیز) باز می‌کند؟، زبان و گویش چگونه به‌عنوان میدان نبرد یا گفتگو میان مرکز و حاشیه عمل می‌کنند؟، کرونوتوپ‌های سینمایی (زمان جنگ/صلح، مکان شمال/جنوب، خانه/غربت) چگونه هویت و دیگری را برمی‌سازند؟، آیا چندصدایی به سطح زیبایی‌شناختی (تصویر و صدا) نیز گسترش می‌یابد یا صرفاً در سطح روایت باقی می‌ماند؟،رابطه میان گفتمان اقتدارگرا (صداهای رسمی، استاندارد، مردسالارانه، زن سالارانه) و گفتمان‌های متقاعدکننده درونی (صداهای محلی، زنانه، کودکی، غیرکلامی) چگونه در فیلم حل یا معلق می‌ماند؟ را درخصوص گفتگومندی در سینما را مطرح کرد.

بیضایی معتقد بود باشو درباره مهاجرت و چگونگی مواجهه خود و دیگری است

بهمن نامور مطلق استاد دانشگاه شهید بهشتی و رییس انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی گفت: فیلم باشو غریبه کوچک را می توان با رویکردهای گوناگون مورد بررسی قرار داد و هر رویکردی بخشی از رمزگان این فیم را رمزگشایی می کند. اما در اینجا رویکرد گفتگومندی پرداخته می‌شود هر چند اشاراتی هم به رویکرد نامشناسی که در ایران ناشناخته است و رویکرد اسطوره ای هم خواهد شد.

وی ادامه داد: در فیلم باشو مانند هر روایتی دیگر به ویژه در آثار بیضایی نام‌های خاص بسیارمهم هستند و می‌توان بخشی مهم از رمزگان اثر را با این نام‌های خاص رمزگشایی نمود. نام‌های باشو و نایی که نام‌های اصلی هستند برساخته محسوب می‌شوند که نشان از اهمیت معنای درونی آنهاست. باشو از باشیدن و ماندن می‌آید.

سپس نامور مطلق ادامه داد: با یک نگاه بینامتنی اشاره کرد که در خطه شمال ترانه‌ای خوانده می‌شود که چند بیت نخست عبارت است از: بوشو بوشو … در این ترانه بوشو به معنای راندن و طرد کردن است. در واقع، کل فیلم میان معنای باشو و بوشو در نوسان است. نایی این نوجوان سیاه و جنگ زده را باشو و جامعه محلی بوشو می‌دانند. نای بر باشیدن و بودن و دیگران بر برون راندن و طرد کردن تاکید می‌کنند. تفاوت میان دو نگرش و کنش به دیگری است. همانطوریکه لویناس می‌گوید: «دیگری نه تنها زیان آور نیست، بلکه مرا به خودم می شناساند.»

وی با نگرشی اسطوره شناسانه ادامه داد: در این اثر دو شخصیت اصلی وجود دارند؛ باشو و نایی که هر یک موجب هویت دار شدن یکدیگر می‌شوند. باشویی که همه چیز خانواده و سرزمین اش را از دست داده در زمین نایی دوباره متولد می‌شود و نایی که یکی از جامعه محلی بود با حضور باشوهویتی مستقل و صدادار پیدا می‌کند یعنی او هم تولدی دیگر را تجربه می‌کند. البته اتفاق دراماتیک اصلی نزد نایی می‌افتد که از انطباق پذیری بی صدا در جمعیت به انطباق ناپذیری صدادار می‌رسد. او با مراقبت از باشو از یک مادر بیولوژیکی به یک مادر زمین یا به گفته اریس نیومن به مادر اعظم مادر همه تبدیل می‌شود.

در این نگاه نایی بیش ازهمه تجلی امشاسپند سپندارمذ است که فرزندانش «گل به سر» و «نوشین» وی را مانند خرداد و امرداد همراهی می‌کنند تا این غریبه که مانند کیومرث بدست اهریمن جنگ کشته شده است دوباره در سبز و شکوفا شود. برای کهن الگوی سپندارمذ غریبه‌ای وجود ندارد همه به گفته نایی «فرزندان آفتاب و زمین» هستند که تداعی گر اهورامزدا و سپندارمذ است.

این استاد در پایان بیان داشت: دو گونه گفتگومندی بیرونی و درونی وجود دارد. گفتگومندی بیرونی یعنی ارتباط اثر با زمان و مکان خود و داشتن یک صدای مستقل در گفتمانی که شکل می‌گیرد. در این خصوص فیلم باشو یک فیلم گفتگومند است و یک صدای تازه و مستقلی را به سینمای ایران عرضه می‌کند. اما در عرصه گفتگومندی درونی فیلم چندان صدادار نیست و نمی‌توان از دیدگاه باختین یا هیلمن آن را چندصدا تلقی کرد. به همین دلیل من این فیلم را نه بی صدا بلکه کم صدا به شمار می‌آورم. در این فیلم جامعه محلی این جمعیت نسبتا پرتعداد صدایی ندارند و صداها در باشو و به ویژه نایی متراکم شده اند.

بیضایی در باشو یک آزمایشگاه بصری خلق کرده است

مسعود سفلایی، عضو هیئت علمی گروه سینما دانشگاه هنر ایران درباره اهمیت فیلم «باشو غریبه کوچک» گفت: وقتی زبان و کلام در این فیلم به دلیل عدم هم‌زبانی باشو و نایی از کار می‌افتد، سینما چگونه می‌تواند مفاهیم پیچیده‌ای همچون پذیرش اجتماعی، طرد شدگی و قدرت را صورت بندی کند؟ بیضایی در اینجا یک آزمایشگاه بصری خلق کرده است که در آن، مرزهای جامعه شناختی از طریق خطوط کادر و فیزیک بازیگر تعریف می‌شوند.

وی با اشاره به مفهوم کودک در سینما ادامه داد: تصویر کودک در سینما همواره دارای جایگاهی ویژه بوده است. از دوران نئورئالیسم ایتالیا تا موج نوی سینمای ایران و تا انیمیشن‌های معاصر، کودک به‌مثابه عنصری روایی و زیبایی شناختی مورد استفاده قرار گرفته است. اما پرسش اساسی این است که آیا کودک در سینما صرفا ابژه‌ای برای نگاه بزرگسالان است یا می‌تواند به‌مثابه سوژه‌ای مستقل حضور یابد؟ تمایز میان این دو رویکرد، تاثیر بسزایی در درک ما از روایت ، فرم و ایدئولوژی فیلم‌ها دارد.

سفلایی با تاکید بر نقش کودکان به‌مثابه ابژه در سینما ابراز داشت: کودک در این جایگاه، بیشتر ابزاری در خدمت روایت، نگاه یا پیام کارگردان و مخاطب بزرگسال محسوب می‌شود. در این رویکرد می‌توان سه ویژگی را در نظر گرفت: نخست اینکه کودک به عنوان «موضوع نگاه» مطرح می‌شود و نه صاحب نگاه. دیگر اینکه تصویر کودک در این رویکرد، به طور معمول حامل معصومیت، پاکی یا مظلومیت است و ویژگی سوم این است که سینما کودک را به نمادی از آینده، امید و یا قربانی تقلیل می‌دهد.

سفلایی درباره فیلم «باشو غریبه کوچک» گفت: این فیلم با جهنمی از رنگ‌های گرم آغاز می‌شود؛ آتش جنگ جنوب را می‌بلعد. وقتی باشو در پشت کامیون بیدار می‌شود، بیضایی با تغییر ناگهانی پالت رنگی به سبز مرطوب شمال، یک شوک بصری ایجاد می‌کند.

مدیر گروه سینمایی هنر و تجربه ادامه داد: البته این تغییر پالت، صرفا تغییر جغرافیا نیست بلکه یک گسست هویتی به شمار می‌رود. باشو در این سبزی مفرط، یک لکه تاریک و ناهماهنگ و یا یک دیگری مطلق است.

این استاد دانشگاه با اشاره به فرمالیسم فیلم نیز بیان داشت: این گونه از تحلیل مطابق با بررسی هندسه نگاه و زوایای دوربین، پدیدارشناسی بدن در قاب تصویر و تحلیل میزانسن شکل می‌گیرد. بدین گونه که تمرکز بر بافت و فرم است و دیالوگ‌ها در درجه دوم اهمیت قرار دارد. در واقع بر این ایده متمرکز می‌شویم که زاویه دوربین چه زمانی تغییر می‌کند و این تغییر چگونه با جابجایی جایگاه اجتماعی شخصیت‌ها در میدان قدرت تطابق دارد.

سفلایی در خصوص وجوه سینمای پسا تروما و سکوت زبانی در فیلم «باشو غریبه کوچک» نیز بیان داشت: تروما ناشی از آسیب روانی جنگ، زبان باشو را الکن کرده است. از سوی دیگر، او و نایی زبان را نیز نمی‌فهمند. بیضایی در اینجا یک استراتژی هوشمندانه به کار می‌گیرد و زمانی که زبان کلامی فرو می‌ریزد، زبان تصویر آغاز می‌شود. در واقع ارتباط از طریق آواها، لمس کردن و تقلید حرکات بدنی شکل می‌گیرد که بسیار به مفاهیم پیشازبانی نزدیک است.

سفلایی درباره نقطه تلاقی سینما و جامعه شناسی خاطرنشان کرد: در دستگاه فکری پیر بوردیو، مفاهیم میدان، عادت‌واره(منش)، سرمایه فرهنگی و خشونت نمادین اهمیت دارند. در فرمالیسم سینمایی نیز عناصری همچون ترکیب بندی قاب نورپردازی، تقطیع نماها و طراحی حرکت بدن مورد توجه قرار می‌گیرند و نقطه تلاقی این دو مورد، ترجمه مفاهیم جامعه شناختی به کدهای بصری است.

وی با اشاره به نوع تحلیل زیبایی شناختی فیلم «باشو غریبه کوچک» گفت : کارگردان‌هایی همچون عباس کیارستمی و تروفو با انتخاب کودک به مثابه سوژه، ناگریز فرم روایی، میزانسن و حرکت دوربین را با سطح ادراک کودک هماهنگ می‌کنند. برای مثال، در فیلم «خانه دوست کجاست؟» دوربین همواره در ارتفاعی نزدیک به چشم کودک قرار دارد. اما در سینمای ابژه محور، برعکس، کودک در قاب‌هایی قرار می‌گیردکه نگاه والدین با جامعه را بازنمایی می‌کند.

سفلایی ادامه داد: مفهوم میدان بوردیو در سینمای بیضایی از طریق معماری صحنه ساخته می‌شود و دوربین به طور مکرر، از پشت حصارهای چوبی یا قاب درها، وقایع را ثبت می‌کند. این خطوط متقاطع در تصویرنشان دهنده جامعه‌ای بسته و مرزبندی شده  است که ورود یک غریبه به آن با مقاومت و تنش همراه است و باشو برای ورود به این میدان باید از این خطوط بصری عبور کند.

این استاد دانشگاه در پایان صحبت‌های خود بیان داشت: بیضایی تغییرجایگاه اجتماعی باشو را با تغییر زاویه دوربین نشان می‌دهد. در ابتدای فیلم دوربین غالبا از بالا به باشو نگاه می‌کند که این موضوع حس ترحم و کوچکی را القا می‌کند. اما وقتی باشو نامه را می‌خواند یا در دفاع از مزرعه کنشگری می‌کند، دوربین هم‌سطح چشم او و یا کمی از پایین او را نشان می‌دهد که نشان دهنده بازیابی عزت نفس و تثبیت قدرت اوست.

در انتهای این نشست که بیش از دو ساعت به طول انجامید بهمن نامور مطلق و مسعود سفلایی به سوالات مخاطبان پاسخ دادند.

نوشته «باشو غریبه کوچک» فیلمی کاملاً گفتگومند و ضد جنگ است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اولین برنامه با موضوع «زیبایی‌شناختی تصویر» و « گفتگومندی نام‌شناختی» روز سه‌شنبه ۶ مرداد ساعت ۱۸ با نمایش فیلم سینمایی «باشو غریبه کوچک» به کارگردانی بهرام بیضایی در سالن سیف‌الله داد خانه سینما آغاز می‌شود.

در این برنامه پس از نمایش فیلم بهمن نامور مطلق از منظر نام‌شناختی و مسعود سفلایی از منظر زیبایی‌شناختی تصویر صحبت خواهند کرد.

دبیر این سلسله نشست‌ها دکتر میثم یزدی و حضور در این نشست برای علاقمندان آزاد است.

نوشته مروری بر زیبایی‌شناختی «باشو غریبه کوچک» در خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تاریخ از دریچه روایت شکل می‌گیرد

شهبازی ادامه داد: آن چیزی که ما از تاریخ در نظر می‌گیریم، بر پایه‌ سند است؛ اما خود سند نیز روایت خودش را بر ما تحمیل می‌کند. هر جایی که شخص در آن حضور دارد و ذهن خود را به رویت تحمیل می‌کند، در حیطه ناداستان قرار می‌گیرد.

روایت، عنصر جدایی‌ناپذیر تاریخ سینما

در ادامه این نشست هوشنگ گلمکانی منتقد سینما نیز گفت: به یاد ندارم که تا به حال عنوان «ناداستان» در خصوص کتاب‌های سینمایی به کار رفته باشد.

طرح بحث در خصوص ناداستان من را به یاد عنوان نابازیگر می‌اندازد؛ اصطلاحی که پس از انقلاب به کار برده شد. داستان به معنای قالب ادبی در بردارنده یک ماجرا است و نتیجه گیری، تخیل و تفسیر نویسنده نیز در آن جاری است. اما ناداستان در کتاب‌های سینمایی به گونه‌ای است که انگار ماجراهایی را در قالب‌های مختلف شرح می‌دهد. کتاب‌های سینمایی به دلیل اینکه از ویژگی‌های کتاب‌های داستانی برخوردار نیستند، عنوان ناداستان به آم‌ها اطلاق می‌شود.

وی خاطرنشان کرد: بنابر باور برخی کارشناسان فیلم مستند نیز به دلیل دارا بودن رویکرد سازنده اثر دارای عنصر داستان است. حتی تاریخ‌های سینما نیز دارای داستان هستند. برای مثال، در برخی از تاریخ‌های سینما با روایت‌هایی مواجه هستیم که تحلیل شخصی نویسنده را نیز دربردارند و بر اساس شرح داستان سینما، تحلیل اتفاق می‌افتد.

این منتقد در خصوص وجود ناداستان در کتب سینمایی نیز، گفت: در کتاب‌های تاریخ سینما چاره‌ای به جز بیان داستان وجود ندارد. وقتی به کتاب‌های مرحوم مهرابی و یوسفی‌نژاد مراجعه کردم به این نتیجه رسیدم که بیشتر کتاب‌های سینمایی ما در واقع ناداستان هستند. حتی از نظر من فیلمنامه نیز با وجود اینکه داستانی را روایت می‌کند، اما در گستره ناداستان قرار می‌گیرد چراکه فاقد ویژگی‌های داستان ادبی هستند.

گلمکانی افزود: بر اساس آماری که تا سال ۱۳۹۴ در دست است، ۲۸۷۰ عنوان کتاب سینمایی منتشر شده که از این تعداد، ۹۲۰ عنوان فیلم‌نامه هستند. تاریخ سینما، زندگی‌نامه‌ها، گفت‌وگوها، همه در زمره‌ همین آثار نقل‌خاطره‌گونه قرار می‌گیرند. پدیده‌ تاریخ شفاهی که پیش‌تر نیز در جهان وجود داشت، پس از انقلاب در ایران رونق بیشتری گرفت. به عقیده من گفت‌و‌گوی تروفو با هیچکاک نیز که حاوی نکات تحلیلی و آموزشی می‌باشد را هم می‌توان در زمره آثار ناداستان به حساب آورد. در گفت‌وگوهای عموما مرزهای ناپیدایی میان داستان و ناداستان به چشم می‌خورد.

وقتی نویسنده به بخشی از روایت تبدیل می‌شود

وی با بیان اینکه آقای محمودی نقش مؤثری در شکل‌گیری «کتاب تنگنا» داشتند، بیان داشت: حتی عنوان کتاب تنگنا نیز پیشنهاد ایشان بود. من ابتدا با این عنوان موافق نبودم و فکر می‌کردم اضافه است، اما بعد دیدم چقدر مناسب است؛ حتی تقسیم‌بندی فصل‌ها نیز بر همین اساس شکل گرفت، مانند گزارش تنگنا، لوکیشن‌های تنگنا و مواردی از این دست. برای بررسی وضعیت لوکیشن‌های فیلم تنگنا در آن سال‌ها، به همراه زنده‌یاد جمشید الوندی به آنجا سفر کردیم.

گلمکانی در خصوص کتاب تنگنا به عنوان گونه‌ای از ناداستان بیان کرد: «کتاب تنگنا» صرفاً گفت‌وگو با سعید راد نیست؛ بیشترین بخش آن جنبه‌ داستانی مربوط به خود من است. در ابتدا قصد داشتم تنها مقدمه‌ای در حدود چهار یا پنج صفحه بنویسم که چگونگی ساخت فیلم را شرح دهد، اما هرچه پیش رفتم دیدم آنقدر این مسیر برایم عاشقانه است که نمی‌توانم آن را کوتاه کنم؛ شرح عاشقی خودم نیز در آن نهفته بود.

ناداستان سینمایی بر شانه‌های روایت ایستاده است

در ادامه این نشست علیرضا محمودی با اشاره به کتاب‌های «تنگنا» و «گفت‌و‌گو‌های کمرون کرو با بیلی وایلدر» به عنوان نمونه‌های ناداستان گفت: چنین آثاری دو مشخصه اصلی و کلیدی دارند که آن گفت‌و‌گو است. هر دو این آثار متکی بر گفت‌و‌گو هستند و درباره جریان‌های منتهی به تولید فیلم‌ها صحبت کرده و روایت‌هایی را عرضه می‌کنند. در حالی که داستان به حساب نمی‌آیند اما از نقطه نظر دیگر دارای داستان هم هستند و می‌توان برای آن‌ها نقاط اوجی را متصور بود.

محمودی بیان کرد: روایت سعید راد در این کتاب از تولید فیلم «تنگنا» یک داستان است. برای مثال، متوجه می‌شویم که یک بازیگر چگونه توسط یک کارگردان انتخاب شده و وارد چرخه تولید می‌شود. برای پرداختن به ناداستان‌های سینمایی به کتاب مرحوم اصغر یوسفی‌نژاد و مسعود مهرابی مراجعه کردم. متوجه شدم بسیاری از کتاب‌های انتقادی دارای ساختار روایی بوده و در مقابل بسیاری از کتاب‌های روایی سودای طرح نقد دارند.

این کارشناس سینما یادآور شد: در کتاب‌های افرادی نظیر زاون قوکاسیان و غلام حیدری با ساختاری انتقادی مواجه هستیم. اگر فرض کنیم تا کنون چهار هزار کتاب سینمایی در ایران منتشر شده باشد، متوجه می‌شویم بیشترین کتاب در ارتباط با شخصیت چارلی چاپلین است.

محمودی با اشاره به کتابی درباره رضا صفایی، گفت: کتابی که از آقای رضا صفایی منتشر شده، متأسفانه بسیار خالی و بی‌محتواست، در حالی‌که ساختار گفت‌وگوی ما دقیقاً بر اساس همان کتاب پیش می‌رفت. ایشان ذهنی بسیار روشن و شفاف داشت و آدمی بسیار منظم بود؛ یکی از دوستانم می‌گفت ساعت ۹ صبح به او زنگ زده و او فوراً آماده‌ گفت‌وگو بوده است.

خاطرات شخصی؛ بخشی از تاریخ سینما

وی ادامه داد: آقای صفایی سال‌ها همسایه‌ی کیانوش عیاری بود و مدیر ساختمان محسوب می‌شد. پیش از آن دوره، وضعیت ساختمان چندان مطلوب نبود، اما با مدیریت او ساختمان کاملاً سروسامان گرفت. آقای عیاری بعدها متوجه شده بود که این فرد، کارگردانی با بیش از پنجاه فیلم در کارنامه بوده است.

این کارشناس سینما خاطرنشان کرد: ما با روایت شخصی افراد کاری نداریم؛ اهمیت در این است که خودِ آن شخص چه می‌گوید. ما نباید وارد زاویه‌ دید افراد شویم، اما می‌توانیم پانویس، مقدمه یا مطلبی درباره‌ آن گفت‌وگو بنویسیم و آن را ضمیمه کنیم. مثالی که دقیقاً همین موضوع را نشان می‌دهد، گفت‌وگوی معروف مجله‌ کایه دو سینما با روبر برسون است که ژان‌لوک گدار نیز در آن حضور دارد. در انتهای گفت‌وگو از او می‌پرسند اخیراً چه فیلمی دیده‌ای؛ او پاسخ می‌دهد که اصلاً به سینما نمی‌روم. اما پانویس ویراستار می‌گوید: دروغ می‌گوید ما او را در سینما دیده‌ایم.

وی بیان کرد: ذهن انسان، چه در دوران جوانی و تازگی خود و چه در دوران کهنسالی، هرگز نمی‌تواند رویدادها را مانند دستگاهی ضبط کند و بی‌کم‌وکاست بازگو نماید. هرکس نسبت به موضوع، زاویه‌ دید و موضع خاص خود را دارد. مثلاً وقتی کسی می‌گوید فیلمی پرفروش بوده، باید بررسی کرد منظور دقیق او از پرفروش‌بودن چیست. در آن دوره، برخی تهیه‌کنندگان با سرمایه‌ای اندک فیلمی می‌ساختند، از فروش آن سود کمی به‌دست می‌آوردند و دوباره سرمایه‌گذاری می‌کردند؛ در حالی‌که این را «پرفروش» می‌خواندند، در حالی‌که واقعیت آن این بوده که صرفاً ورشکسته نشده بودند.

محمودی با اشاره به نقش خاطرات سینمایی به عنوان ناداستان ابراز داشت: مثال دیگری هم دارم: از آقای کامران قدکچیان که در فیلمی دستیار علی حاتمی بود پرسیدم که آن‌جا چه‌کار می‌کردی؛ گفت وظیفه‌ من همراهی یکی از بازیگران شناخته شده بود، لباس‌هایش را می‌بردم و می‌آوردم. این خاطره ممکن است بی‌اهمیت به‌نظر برسد، اما مسیر شکل‌گیری یک حرفه را نشان می‌دهد.در نهایت، هر کسی که بخواهد ادعایی سینمایی را بررسی کند، تنها سه ابزار در اختیار دارد: مطبوعات، اسناد و نظر مورخان و لازم است به این مسئله توجه شود.

در انتها کارشناسان به پرسش‌های حاضرین در این نشست پاسخ دادند.

نوشته در نشست «ناداستان‌های سینمایی» در خانه سینما برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احسان عبدی‌پور، نویسنده، کارگردان که اجرای برنامه را بر عهده داشت در سخنانی گفت: نویسندگان و مترجمان صنفی هستند که تمام علاقه و اعتبارم را مدیون آن‌ها هستم. خوشحالم که امشب درباره کتاب و نویسندگان سینمای ایران سخن می‌گوییم؛ افرادی که برای آن‌ها احترام و ارزش بسیاری قائلم زیرا نویسندگان، ریشه‌های سینمای ایران هستند.

از پیوند سینما و کتاب تا احیای یک رویداد فرهنگی

در ادامه رامتین شهبازی، دبیر نهمین جایزه کتاب سال سینمای ایران نیز به روی سن آمد و در سخنانی گفت: این روزها هر زمان رویدادی برگزار می‌شود، نمی‌توان جنگ رمضان، اسفند ماه و تعدی رژیم صهیونیستی و آمریکایی و امتداد آن در جنوب ایران عزیز را از یاد برد. با این حال، زندگی ادامه دارد و امروز به احترام کتاب کنار یکدیگر جمع شده‌ایم. من سینما را از دل سینما و کتاب آموخته‌ام؛ از کتاب‌هایی که استادان گرانقدری نوشته‌اند و به همین دلیل همواره برای آنان احترام ویژه‌ای قائلم.

وی با اشاره به برگزاری دوباره این رویداد افزود: جایزه کتاب سال سینمای ایران از سال ۱۳۹۷ برگزار نشده بود و امسال با همت همایون اسعدیان و فرهاد توحیدی، نهمین دوره آن برگزار شد و مسئولیت دبیری این دوره نیز به من سپرده شد.

شهبازی درباره آثار راه‌یافته به این دوره بیان داشت: در این دوره، کتاب‌های منتشرشده در فاصله سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ مورد ارزیابی قرار گرفتند. در مجموع، ۱۴۵ عنوان کتاب شامل ۳۹ اثر تألیفی و ۱۰۶ اثر ترجمه از سوی ۲۸ ناشر بررسی و داوری شد.

دبیر نهمین جایزه کتاب سال سینمای ایران در پایان از همکاران خانه سینما و اعضای هیئت داوران قدردانی کرد و گفت: از همه همکاران در خانه سینما و همچنین نازنین مفخم، امیررضا نوری‌پرتو، شهاب‌الدین عادل، مهرزاد دانش و شادمهر راستین که مسئولیت ارزیابی و داوری آثار این دوره را بر عهده داشتند، صمیمانه سپاسگزارم. اعضای هیئت داوران حتی در روزهای جنگ نیز ۱۴۵ کتاب را با دقت مطالعه و ارزیابی کردند.

گلایه مترجم پیشکسوت از وضعیت نشر و تأکید بر نقش سینما در تداوم زندگی فرهنگی

در ادامه این مراسم و با حضور همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما و فرهاد توحیدی مشاور فرهنگی خانه سینما از حمیدرضا احمدی لاری، نویسنده و مترجم پیشکسوت حوزه تألیف و ترجمه کتاب‌های سینمایی تجلیل شد و او گفت: حدود یک دهه پیش همین جایزه را با عنوان «قلم زرین» دریافت کردم. آن زمان به عنوان یک مترجم هشدار دادم که تیراژ دو هزار نسخه‌ای کتاب برای جمعیت ۸۰ میلیونی ایران مایه شرمساری است، اما امروز احساس می‌کنم همان دوران نیز شرایط بهتری داشت. گویی در دالانی تاریک گرفتار شده‌ایم و هر لحظه از نور دورتر می‌شویم.

وی ادامه داد: متأسفانه این تنزل را در بسیاری از عرصه‌های زندگی فرهنگی و اجتماعی می‌بینیم و با مشکلات فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم. با این حال، امروز می‌توان بسیاری از فیلم‌های مستند را در کوچه‌ها و معابر شهر دید و به گمان من همین اتفاق‌ها روزنه‌ای برای نفس کشیدن هستند و همین لحظه‌ها باعث می‌شوند احساس کنم هنوز زنده هستم.

این نویسنده و مترجم پیشکسوت در پایان از برگزارکنندگان مراسم قدردانی کرد و بیان داشت: از لطفی که در حق من داشتید سپاسگزارم. سینما و فعالیت در حوزه نوشتن و ترجمه، لحظاتی را برای ما رقم می‌زند که در آن احساس می‌کنیم واقعاً در حال زندگی کردن هستیم.

روایت دهنوی از مسیر یادگیری و ورود به عرصه آموزش صدابرداری

در ادامه این مراسم، کلیپی از روند داوری و ارزیابی آثار راه‌یافته به نهمین دوره جایزه کتاب سال سینمای ایران برای حاضران به نمایش درآمد و پس از داستان‌خوانی احسان عبدی‌پور، آیین اهدای جوایز نهمین دوره کتاب سال سینمای ایران آغاز شد. در نخستین بخش و با حضور مهرزاد دانش، محمد آلادپوش و بهرام دهقانی، جایزه بهترین کتاب فنی سینما به مرتضی دهنوی برای اثر طراحی صدا برای فیلم نوشته تیم هریسون اهدا شد.

دهنوی پس از دریافت این جایزه گفت: پیش از این به عنوان صدابردار در سینما فعالیت می‌کردم و پس از آن وارد حوزه تدریس، تألیف و ترجمه شدم. نخستین کتابم را سال ۱۳۸۳ منتشر کردم، اما انگیزه ورودم به این مسیر از زمانی شکل گرفت که به قول خودم به دانایی از دل نادانی رسیدم.

وی ادامه داد: پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، داوطلبانه برای خدمت به زاهدان رفتم و از آنجا برای مأموریتی به خاش اعزام شدم. تا آن زمان با بسیاری از تجهیزات صدابرداری آشنایی نداشتم و همان‌جا متوجه شدم که چیزهای زیادی برای یاد گرفتن وجود دارد. به همین دلیل برای شرکت‌های بزرگ تولیدکننده تجهیزات صدابرداری نامه نوشتم و از آن‌ها درخواست منابع آموزشی کردم.

وی ادامه داد: به‌تدریج کتاب‌ها، کاتالوگ‌ها و اطلاعات مربوط به تجهیزات مختلف برایم ارسال شد و همان‌ها مسیر یادگیری مرا شکل داد.

این مدرس و مترجم حوزه صدا بیان داشت: پس از دو سال به تهران منتقل شدم و از سال ۱۳۶۳ تدریس را آغاز کردم. پس از آن نیز به نگارش، تألیف و ترجمه کتاب‌هایی در حوزه صدابرداری پرداختم.

در بخش دیگری از این مراسم، مژگان حسینی و سردار سرمست، هنرمندان عرصه موسیقی به اجرای زنده قطعات موسیقی پرداختند.‌

در ادامه مراسم، بهمن فرمان‌آرا، فیلمساز پیشکسوت به روی سن آمد و عباس بهارلو نویسنده کتاب گزارش سانسور یک فیلم: جنوب شهر فرخ غفاری از نشر قطره را به عنوان برگزیده بخش بهترین تالیف اعلام کرد.

فرمان‌آرا در سخنانی گفت: این کتاب را نخوانده‌ام، اما می‌دانم درباره فیلم «جنوب شهر» ساخته فرخ غفاری است؛ فیلمی که سال‌ها در توقیف بود. فرخ غفاری از دوستان قدیمی من بود و یکی از دلایل توقیف این فیلم، روایت آن از زندگی در جنوب شهر بود، چراکه بسیاری از مدیران اداره فرهنگ و هنر وقت، برای خوش‌گذرانی مشتریان این مناطق بودند.

سپس با حضور شادمهر راستین و امیررضا نوری‌پرتو، جایزه این بخش به عباس بهارلو اهدا شد و بهارلو پس از دریافت جایزه از فرخ غفاری و عبدالقریب شعاعی به عنوان دو تن از پیشکسوتان و چهره‌های تأثیرگذار سینمای ایران یاد کرد و از نقش آنان در تاریخ سینمای کشور سخن گفت.

تأکید پورمحمدرضا بر نقش ترجمه در گسترش مطالعات سینمایی

در ادامه و با حضور نازنین مفخم، شهاب‌الدین عادل و امیر اثباتی، طراح صحنه پیشکسوت سینما، جایزه بهترین ترجمه برای کتاب روایت و روایتگری

نوشته وارن باکلند در نشر اطراف به نوید پورمحمدرضا اهدا شد و امیر اثباتی طراح صحنه پیشکسوت سینما، با آرزوی برگزاری دوره بعدی این رویداد در شرایطی آرام گفت: امیدوارم سال آینده در فضایی به دور از جنگ، شاهد برگزاری دوباره این جشن باشیم.

نوید پورمحمدرضا نیز پس از دریافت جایزه بهترین ترجمه، گفت: از هیئت داوران بسیار سپاسگزارم و خوشحالم که این اثر برگزیده شد. البته معتقدم هر سه اثر نامزدشده، شایستگی دریافت این جایزه را داشتند. همچنین از ناشرانی که در حوزه انتشار کتاب‌های سینمایی فعالیت می‌کنند، قدردانی می‌کنم.

وی درباره اهمیت ترجمه آثار نظری سینما افزود: ترجمه متون نظری و مطالعات فیلم می‌تواند لنزی متفاوت برای نگاه کردن به خودمان باشد. نویسنده‌ای با استفاده از مفاهیم، مثال‌ها و تجربه‌هایش اثری را خلق می‌کند و منِ خواننده می‌توانم از آن برای شناخت بهتر خود و موقعیتم بهره بگیرم. سینما مدیوم عجیبی است و ترجمه در این حوزه، حکم یک نمای لانگ‌شات را دارد که امکان دیدن تصویری گسترده‌تر را فراهم می‌کند.

پورمحمدرضا ادامه داد: حدود دو سال پیش با کتابی از هرمان کاپل‌هوف، نظریه‌پرداز آلمانی، آشنا شدم. او در این کتاب از مفهوم سینما به مثابه فضای عمومی سخن می‌گوید؛ مفهومی که به من کمک کرد دوری از فضای جشنواره‌ها را بهتر درک کنم.

وی توضیح داد: به باور کاپل‌هوف، سینما به دلیل شیوه عرضه خود، یک فضای عمومی است؛ زیرا مخاطبان را در یک تجربه مشترک سهیم می‌کند. جشنواره‌ها و هفته‌های فیلم نیز چنین کارکردی دارند و فرصتی برای شکل‌گیری این تجربه جمعی فراهم می‌کنند. زمانی که سالن سینما کارکرد طردکننده پیدا کند، این تجربه مشترک نیز از میان می‌رود. او همچنین معتقد است زندگی جاری در فیلم، خود نوعی تجربه مشترک است که مخاطبان را وارد تجربه‌ای روحی و جمعی می‌کند و از این طریق، افرادی که فیلم‌های مشترکی را دوست دارند به نوعی اجتماع فرهنگی تبدیل می‌شوند.

در پایان این مراسم و با حضور همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما از «نشر بان» به عنوان ناشر برگزیده نهمین جایزه کتاب سال سینمای ایران به انتخاب هیئت داوران تقدیر شد و اسعدیان نیز در سخنانی گفت: از احسان عبدی‌پور برای اجرای این مراسم بسیار سپاسگزارم. همه ما در شرایط دشواری به سر می‌بریم اما حضور در این جمع برایمان انگیزه‌بخش است و امیدوارم بتوانیم برگزاری چنین مراسمی را در سال‌های آینده نیز ادامه دهیم.

در این مراسم افرادی همچون بهمن فرمان آرا، امیر اثباتی، محمدمهدی عسگرپور، فرهاد توحیدی، علیرضا حسینی، حجت قاسم زاده اصل، ارد زند، محسن بابایی، مرتضی شاملی، دکتر محمدعلی حسین نژاد، نازنین مفخم، امیررضا نوری پرتو، شهاب الدین عادل، مهرزاد دانش، مجید شیخ  انصاری، عباس یاری، شادمهر راستین، بهرام دهقانی، شادمهر راستین، نوید پور محمدرضا، حسین یزدان شناس، عزیزالله حاجی مشهدی، مسعود سفلایی، حسن آقاکریمی، فخرالدین سیدی، حبیب، اسماعیلی، علی لقمانی، علیرضا مجمع، مهوش شیخ الاسلامی، امیر کرم یزدی، حمید جعفری، علی علایی، امیر فرض اللهی و… حضور داشتند.

نوشته معرفی برگزیدگان نهمین دوره کتاب سال سینما در خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای نشست مرتضی فرشباف کارگردان سینما که اجرای نشست را برعهده داشت خطاب به صدرعاملی گفت: مایلم بدانم زمانی که کتابی را می‌خوانید تا چه اندازه به امکان بصری آن فکر می‌کنید و از نظر شما ارتباط میان سینما و ادبیات به چه صورت است و رسول صدرعاملی پاسخ داد: یکی از آسیب‌های جدی سینما، دور افتادن از ادبیات است. همواره یک سوءتفاهم جدی میان نویسنده و فیلمساز وجود داشته است؛چراکه فیلمساز روح و رگه‌ای از یک قصه را می‌بیند که به سراغ آن می‌رود.

کارگردان اثر اقتباسی «زیبا صدایم کن» افزود: بخشی از موفقیت‌های این فیلم را مدیون رمان آن می‌دانم و ارکان درام در «زیبا صدایم کن» به رمان وفادار است. نویسنده نباید انتظار داشته باشد فیلمساز اثر او را ترجمه کند زیرا سینما زبان و ویژگی‌های خاص خود را دارد و فیلمساز باید بر اساس نگاه و دریافت خود از قصه، اثر سینمایی خلق کند.

روایت صدرعاملی از یک خلأ بزرگ

صدرعاملی با بیان اینکه هیچ نویسنده و کارگردانی نمی‌تواند همه قصه‌ها و رمان‌ها را بخواند، بیان داشت: به همین دلیل در دنیا آژانس‌هایی وجود دارد که کار آن‌ها مطالعه رمان‌ها و داستان‌های مختلف است. آن‌ها با توجه به شناخت خود از نویسنده‌ها و ژانربه مطالعه آثار ادبیات داستانی می‌پردازند و حیطه کاری هر آژانس نیز متفاوت است. برخی از آن‌ها تنها بر روی یک ژانر، به عنوان مثال آثار مربوط به کودکان تمرکز دارند.

وی درباره علت نبود چنین مراکزی در ایران، گفت: علت اصلی این مسئله به عدم وجود صنعت سینما در ایران و نبود تهیه‌کننده مقتدر باز می‌گردد؛ فردی که بتواند بدون تکیه بر منابع دولتی، سرمایه تولید یک اثر سینمایی را تهیه‌ کند.

این کارگردان پیشکسوت سینما ادامه داد: متاسفانه به صورت آگاهانه تلاش‌هایی صورت گرفته است تا در سینمای ایران تهیه کننده مقتدر وجود نداشته باشد و به محض آنکه یک گروه، تعاونی و یا فردی در حال شکل‌گیری و فعالیت منسجم بود، به دلایل مختلف با شکست مواجه شدند و نتوانستند فعالیت‌های خود را ادامه دهند.

صدرعاملی یادآور شد: سینمایی که به سراغ ادبیات و مقوله اقتباس می‌رود، گونه‌ای از سینما است که به دنبال جذب مخاطب است. سینمای افرادی نظیرعباس کیارستمی و جعفر پناهی متکی بر نظریه‌پردازی فیلمساز تاکید داشتند اما سینمایی که وابسته به چرخه اقتصادی است به سراغ اقتباس می‌رود و این مقوله بسیار جذاب است؛ چراکه در این صورت با مخاطبانی مواجه هستیم که کتاب را مطالعه کرده‌اند و حالا می‌خواهند برگردان تصویری آن را روی پرده تماشا کنند و تعداد افراد این‌چنینی در ارتباط با کتاب‌های موفق و آثار پرفروش کم نیست.

سینمای ایران کمتر از ادبیات داستانی استفاده کرده است

در ادامه حسین سناپور درباره ارتباط میان نویسنده و فیلمساز در اقتباس‌های سینمایی، گفت: من معتقدم کارگردان نباید مترجم نویسنده باشد و قرار نیست فیلمساز، داستان را عین به عین به تصویر بکشد.

وی ادامه داد: درباره کتاب «لب بر تیغ» با یک فیلمساز مشهور برای ساخت آن صحبت کردم اما به دلایل شخصی از ادامه این مسیر منصرف شدم. همچنین یکی از کتاب‌هایم را آقای فرمان‌آرا خوانده بود و خوشش آمده بود ، درباره آن باهم صحبت کردیم تا آنجا که برخی‌ها تصور کرده بودند قرار است آقای فرمان درباره کتاب من فیلم بسازد که بعدها تکذیب کرد.

وی با بیان اینکه معتقد است کتاب کار خودش را انجام می‌دهد و خیلی در کار فیلمساز دخالت نمی‌کند، بیان داشت: کسانی که با سینما آشنایی ندارند، معمولا انتظار دارند فیلم دقیقا شبیه داستان آن‌ها باشد اما این نگاه درستی به اقتباس نیست. سینما زبان مستقل خود را دارد و فیلمساز باید بتواند برداشت خود را از یک اثر ادبی ارائه دهد.

سناپور خاطرنشان کرد: تعداد قابل توجهی از سینماگران ما از حوزه مستند آمده‌اند؛ مانند کمال تبریزی و رخشان بنی‌اعتماد. نگاه مستند توجه ویژه‌ای به وقایع اجتماعی دارد و به همین دلیل شاید گرایش کمتری به استفاده از کتاب‌ها داشته باشد، هرچند خانم بنی‌اعتماد خودشان کتاب زیاد می‌خوانند.

وی با بیان اینکه در دوره ای نوعی نئورئالیسم در سینمای ایران شکل گرفت، ادامه داد: به‌ویژه در دوره عباس کیارستمی که گرایش زیادی به طبیعت و واقعیت داشت و فیلمسازان آن دوره احساس نمی‌کردند به استفاده از کتاب‌ها نیاز دارند.

این نویسنده یکی دیگر از دلایل کم‌رنگ بودن اقتباس در سینمای ایران را وضعیت داستان‌نویسی دانست و گفت: رایج نبودن ژانرنویسی در داستان‌نویسی نیز یکی از دلایل این مسئله است. البته داستان‌نویسی ما در سال‌های اخیر بیشتر به سمت ژانر جنایی رفته و این می‌تواند زمینه متفاوتی برای اقتباس ایجاد کند.

ضرورت وجود واسطه‌ای برای پیوند میان ادبیات و سینما

مرتضی فرشباف که مدیریت جلسه را بر عهده داشت درباره ارتباط میان نویسنده و امکان اقتباس سینمایی از آثار ادبی ،گفت: قطعا این موضوع اهمیت دارد که نویسنده تا چه اندازه به امکان بصری شدن اثر خود فکر می‌کند و ظرفیت‌های تصویری قصه را در نظر می‌گیرد.

سنا‌پور نیز در خصوص ضرورت وجود سازوکاری برای معرفی آثار ادبی مناسب به سینماگران، بیان داشت: تهیه‌کننده و کارگردان‌ها فرصت نمی‌کنند همه رمان‌ها را مطالعه کنند؛ به همین دلیل به نظرم باید یک واسطه در این میان وجود داشته باشد. همانطور که آقای صدرعاملی اشاره کردند لازم است آژانسی برای این امر شکل بگیرد تا بتواند آثار ادبی را بررسی کند و میان نویسندگان، رمان‌ها و فعالان سینما ارتباط ایجاد کند.

نبود تهیه‌کننده مقتدر؛ مشکل بزرگ سینمای ایران

در ادامه این نشست صدرعاملی درباره مشکلات ساختاری سینمای ایران، گفت: نداشتن یک تهیه‌کننده مقتدر، مشکل بزرگی است که در ایران وجود دارد و هنوز برای حل آن اقدامی جدی صورت نگرفته است. شهر پر شده از کلاس‌های کارگردانی و بازیگری اما هیچ کلاسی برای آموزش تهیه‌کنندگی و تربیت مدیر تولید برای جوانانی که به این حوزه علاقه‌مند هستند، وجود ندارد.

وی ادامه داد: سینما برای ادامه مسیر خود نیازمند نیروهای حرفه‌ای در حوزه تهیه‌کنندگی و مدیریت تولید است و نبود چنین آموزش‌هایی یکی از خلأهای جدی این حوزه به شمار می‌رود.

صدرعاملی با بیان اینکه نباید به گذشته برگشت و در آن متوقف شد، گفت: امروز قصه‌های درخشانی داریم که باید دید برای آن‌ها چه برنامه‌ای می‌توان داشت و چگونه می‌توان زمینه تبدیل شدن آن‌ها به آثار سینمایی را فراهم کرد. قطعا اقتباس برای سینما هزینه دارد اما در عین حال کار جذابی است و می‌تواند ارتباط میان ادبیات و سینما را تقویت کند.

تهیه‌کننده باید ادبیات، سینما و بازاریابی را بشناسد

سناپور درباره ظرفیت آثار ادبی برای اقتباس سینمایی، گفت: «بامداد خمار» متعلق به حدود ۳۰ سال پیش است و اکنون تازه سریال آن ساخته شده است؛ همچنین درباره «سووشون» نیز چنین اتفاقی رخ داده است درحالیکه ساخت چنین آثاری که برگرفته از رمان است باید سال‌ها پیش صورت می‌گرفت.

وی ادامه داد: به یاد ندارم کتاب‌هایی که تیراژ خوبی داشته‌اند به آثار سینمایی یا تصویری موفقی تبدیل شده باشند درحالیکه آثار پرفروش ادبی می‌توانند ظرفیت مناسبی برای جذب مخاطب در سینما و شبکه نمایش خانگی داشته باشند.

وی ادامه داد: برای این حوزه به تهیه‌کننده‌ای نیاز داریم که هم ادبیات هم سینما و هم بازاریابی را بشناسد اما تربیت چنین تهیه‌کننده‌ای کار ساده‌ای نیست و دشواری‌های خاص خود را دارد.

این نویسنده تأکید کرد: به نظر من تشکیل یک آژانس برای این کار اهمیت زیادی دارد؛ مرکزی که بتواند میان آثار ادبی، نویسندگان و سینماگران ارتباط برقرار کند و زمینه شکل‌گیری اقتباس‌های موفق را فراهم آورد.

حتی دشوارترین رمان‌ها هم ظرفیت اقتباس سینمایی دارند

سناپور در پاسخ به سوال فرشباف مبنی بر اینکه چه کتاب‌هایی برای تبدیل شدن به اثر سینمایی مناسب هستند، اظهار داشت: من معتقدم هر کتاب داستانی می‌تواند تبدیل به فیلم شود. برخی قصه‌ها از کشش بیشتری برای مخاطب برخوردار هستند اما آثار ذهنی و قصه‌هایی که خوانش آن‌ها دشوارتر است نیز می‌توانند به فیلم‌های خوبی تبدیل شوند.

وی ادامه داد: برای مثال زمانی که من کتاب «باشگاه مشت‌زنی» را خواندم، شگفت زده بودم که چطور ممکن است چنین اثر دشواری را به گونه‌ای درخشان تصویر کرد؟ و یا رمان‌هایی مانند «صد سال تنهایی» اگر به اثر سینمایی تبدیل شوند، شاید به اندازه پنجاه درصد هم نتوانند حق مطلب را ادا کنند اما با این وجود بر مبنای این اثر داستانی، سریالی ساخته شد که دیدنی بود و یا «خشم و هیاهو» نیز اثری دشوار است که با این وجود به فیلم سینمایی برگردان شده است.

سناپور در خصوص آثار اقتباسی سینمای ایران در سال‌های دور نیز خاطرنشان کرد: ماندگارترین آثار سینمای پیش از انقلاب در ایران نیز فیلم‌هایی هستند که بر اساس آثار داستانی ساخته شده‌اند؛ قصه‌هایی که امروز بعید است فیلمسازی به سراغ آن‌ها برود. به عنوان مثال «شازده احتجاب»، «آرامش در حضور دیگران» و یا «آشغال‌دونی» که تبدیل به فیلم «دایره مینا» شده است. این ها آثاری هستند که اگر مطالعه کنید بعید است به این نتیجه برسید که می‌توانند تبدیل به فیلم شوند اما بر مبنای این آثار که عموما خواننده‌های عام نیز نداشتند، آثار ماندگاری تولید شد که پس از سال‌ها هنوز هم محل رجوع به شمار می‌روند.

سنا‌پور درباره ضرورت ایجاد ارتباط میان سینما و ادبیات نیز گفت: قدرت سینما بسیار زیاد است اما باید فردی وجود داشته باشد که بتواند میان این دو حوزه ارتباط برقرار کند؛ برای مثال بدانند که فیلمسازانی مانند تقوایی، مهرجویی و فرمان‌آرا با ادبیات آشنا هستند و داستان‌های مناسب را در اختیار آن‌ها قرار دهد تا ارتباط بهتری میان نویسنده، اثر ادبی و فیلمساز شکل بگیرد.

در ادامه این نشست صدرعاملی افزود: مهم است که بتوانیم محجور بودن ادبیات در سینما را از بین ببریم و زمینه‌ای ایجاد کنیم تا آثار ادبی بیشتر مورد توجه سینماگران قرار گیرند.

وی ادامه داد: اگر بخواهیم واقع‌بین باشیم، ابتدا باید سینما متولی خود را پیدا کند. اگر بتوانیم ارتباطی میان نویسندگان جدید و پیشکسوت با فیلمسازان جوان و پیشکسوت ایجاد کنیم، امکان ساخت آثار سینمایی بسیار خوبی وجود خواهد داشت اما چنین اتفاقی تاکنون رخ نداده است.

در انتهای این نشست حاضران پرسش و نظرات خود را مطرح و صدعاملی و سناپور نیز پاسخ‌های خود را ارائه دادند.

در این نشست افرادی همچون: فرهاد توحیدی، علیرضا حسینی، نازنین مفخم، مهرزاد دانش، محمد آلادپوش، رامتین شهبازی، دکترمحمدعلی حسین نژاد، علی روئین‌تن،علی‌اکبر حیدری ، امیر فرض اللهی و … حضور داشتند.

نوشته صدرعاملی: دور افتادن از ادبیات آسیب‌ مهم سینما است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر این ‌اساس، روز شنبه ۲۷ تیرماه ساعت ۱۸ نشست تخصصی با عنوان «آنها که می‌خرند آنها که می‌فروشند» با حضور  رسول صدرعاملی و حسین سناپور، روز یکشنبه ۲۸ تیرماه ساعت ۱۸ نشست تخصصی با عنوان «چه کسی این کتاب‌ها را می‌خواند؟» با حضور روبرت صافاریان و مجید برزگر روز سه‌شنبه ۳۰ تیرماه از ساعت ۱۷ نشست تخصصی «سینما به‌مثابه فرمی از اندیشیدن» با حضور توماس وارتنبرگ (به‌صورت مجازی و آنلاین)، مجید پروانه‌پور و ستاره نوتاج و روز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ساعت ۱۸ نشست «ناداستان‌های سینمایی» با حضور هوشنگ گلمکانی و علیرضا محمودی برگزار می‌شود.

مرتضی فرشباف کارگردان سینما به‌عنوان مجری و کارشناس اجرای نشست‌ها در روزهای ۲۷،۲۸،۳۱ تیرماه و مهدی چاوش ور اجرای نشست در روز ۳۰ تیرماه را برعهده دارند و حضور برای علاقه‌مندان کاملاً آزاد و رایگان است.

گفتنی است، آیین پایانی نهمین دوره کتاب سال سینمایی به دبیری رامتین شهبازی ۲۹ تیرماه ساعت ۱۸ در سالن سیف‌الله داد خانه سینما برگزار می‌شود.

نوشته برگزاری ۴ نشست تخصصی کتاب و سینما در خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این جلسه، اعضای شورای صنفی نمایش با اتفاق آرا تصویب کردند اکران فیلم سینمایی «خواب‌نما» به کارگردانی رضا مقصودی از روز ۱۹ تیرماه و اکران فیلم سینمایی «استخر» به کارگردانی سروش صحت از روز ۲۴ تیرماه آغاز شود.

نوشته «خواب‌نما» از ۱۹ تیر و «استخر» از ۲۴ تیر اکران می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این دوره تعداد ۱۰۰ جلد از کتاب‌های برگزیده و ۵۰ جلد از کتاب‌های نامزد شده در جشن کتاب سال سینمای ایران توسط خانه سینما و با مشارکت سازمان سینمایی خریداری خواهد شد.

در نهمین دوره از جایزه کتاب سال سینمایی توسط شورای داوری متشکل از نازنین مفخم، شهاب‌الدین عادل، شادمهرراستین، مهرزاد دانش، امیررضا نوری پرتو، ۱۴۵ عنوان کتاب به مرحله نهایی راه یافتند.

در این آیین فرهنگی برترین آثار منتشر شده در حوزه سینما طی چهارسال گذشته در بخش‌های تالیف، ترجمه و فنی مورد تقدیر قرار می‌گیرند.

نوشته اختتامیه جایزه کتاب سال سینما ۲۹ تیرماه برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست که روز دوشنبه ۸ تیر از ساعت ۱۶ در سالن سیف‌الله داد خانه سینما آغاز می‌شود، محمدجواد ولی‌زاده پژوهشگر سینما و مهدی کوهیان حقوقدان سخنرانی خواهند کرد.

این نشست توسط معاونت توسعه فناوری و مطالعات سینمایی سازمان سینمایی و با همکاری خانه سینما برگزار می‌شود.

حضور در این نشست برای عموم آزاد است.

نوشته برگزاری نشست «خلأها و چالش‌های حقوقی سینمای ایران» در خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این دیدار محمدمهدی عسگرپور رئیس هیأت رئیسه خانه سینما در تشریح فعالیت‌ها و برنامه‌های خانه سینما گفت: در روزهای اخیر، خانه سینما چند برنامه را با مشارکت خانه موسیقی، خانه تئاتر و خانه هنرمندان با محوریت «کودکان میناب» برگزار کرد، پیش از آن نیز برنامه‌هایی در هتل محل اسکان آسیب دیدگان جنگ برگزار شد، علاوه بر این، سه کنسرت به‌صورت همت عالی و با حضور محسن شریفیان برای نیروهای امدادی اورژانس، هلال‌احمر و آتش‌نشانی برگزار شد. مجموعه این فعالیت‌ها بخش قابل توجهی از برنامه‌های اخیر این تشکل صنفی را به خود اختصاص داد.

وی ادامه داد: چنین برنامه‌هایی معمولاً در قالب تعامل با نهادهای ذی‌ربط شکل می‌گیرند اما ایده اولیه آن توسط سه خانه، سینما، موسیقی و تئاتر مطرح و طراحی شد. همچنین برنامه‌ای ترکیبی شامل نمایش، موسیقی و شعر در خانه هنرمندان برگزار شد که بخش عمده هماهنگی‌ها و امور اجرایی آن بر عهده امیر اثباتی بود، پرفورمنس برگزارشده در خانه هنرمندان، حرکتی جذاب و تأثیرگذار بود که توانست افرادی با سلیقه‌ها و دیدگاه‌های مختلف را تحت تأثیر قرار دهد و اقدام مشترک این سه خانه در نگاه و اجرا با فعالیت‌های که در سطح شهر مشاهده می‌شود، متفاوت بود.

این مدیر فرهنگی ضمن تشکر از اقای اسعدیان مدیرعامل خانه سینما که تلاش زیادی در هماهنگی و مدیریت برنامه ها داشتند افزود: اتاق بازرگانی در این زمینه حامی مالی بود و البته شهرداری منطقه شش نیز همکاری بسیار خوبی داشته است.

 پیگیری مسایل و مشکلات بیمه ای سینماگران در جلسات متعدد و متنوع

رئیس هیات رئیسه خانه سینما با بیان اینکه موضوع بیمه را از مدت‌ها پیش و در جلسات متعدد پیگیری کرده‌ایم، گفت: قرار بود بیانیه مشخصی در این خصوص ارائه شود و طی آن اعلام کنیم که سازمان تأمین اجتماعی قصد ندارد بخشی از تعهدات خود را که پیش‌تر پذیرفته بود اجرایی کند.

عسگرپور با اشاره به موضع‌گیری هنرمندان در خصوص مسایل بیمه ای، خاطرنشان کرد: موضوع بیمه هنرمندان در ارتباط با سایر بخش‌های دولتی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به نتیجه می‌رسد و این وزارت‌خانه نقش حامی را بر عهده دارد و لازم است اقداماتی صورت گیرد تا در نهایت به نتیجه‌ای مناسب و قابل توجه منجر شود. در دو دوره اخیر، چند نفر از همکاران به‌طور تخصصی بر این مباحث مسلط شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که در برخی موارد آگاهی و اشرافی همسنگ کارشناسان سازمان تأمین اجتماعی درباره شرایط کاری و مسائل مرتبط دارند.

این فعال صنفی ابراز داشت: به نظر می‌رسد اکنون به مراحل پایانی این فرآیند، جمع‌بندی نهایی و تعیین دستور کار مشخص نزدیک شده‌ایم. سازمان تأمین اجتماعی همواره موضوع تأمین منابع مالی را مطرح کرده و معمولاً روند کار در همین نقطه متوقف می‌شده است و در برخی موارد نیز موضوع برای تصمیم‌گیری به هیئت دولت ارجاع شده است. این بار اما منبع تأمین اعتبار مشخص شده و مقرر شده است درصدی از قراردادهای کاری به سازمان تأمین اجتماعی اختصاص یابد. این موضوع می‌تواند به حل مشکل بیمه سینماگران کمک کند. با این وجود، اگر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نتواند اقدامات لازم را در زمان مناسب انجام دهد، احتمال اتلاف وقت و به تعویق افتادن روند کار وجود خواهد داشت و در نتیجه ممکن است بار دیگر به نقطه آغاز بازگردیم.

نقش مثبت موضع‌گیری هنرمندان در خصوص میراث فرهنگی در مجامع داخلی و بین‌المللی

در کنار موضوعات فوق و در جلسه مشترک با آقای صالحی امیری از سینماگران دعوت شد به پویش‌های طراحی شده جهت تامین اعتبار مالی بازسازی ابنیه آسیب دیده بپیوندند که احساس میکنیم لازم است بررسی شود که چه کمکی از سوی سینماگران برای جلب مشارکت مردمی جهت ترمیم ابنیه تاریخی و آثار میراث فرهنگی که در جنگ رمضان آسیب دیده است میبایست انجام شود؛ به‌ویژه در حوزه میراث فرهنگی و تاریخی، تا هنرمندان بتوانند در زمان مقتضی به‌عنوان یک تریبون ایفای نقش کنند.

همچنین جلساتی با برخی از دیگر مسئولان برگزار شد؛ بخشی از این جلسات به درخواست آنان و بخشی دیگر به درخواست ما انجام گرفت. خانم فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت نیز معمولاً در این جلسات نقش فعال داشته‌اند.

وی در ادامه افزود: با آقای حسین‌زاده، معاون رئیس‌جمهور در امور مناطق محروم نیز جلساتی برگزار کردیم. ایشان علاقه‌مند بودند از ظرفیت هنرمندان برای پرداختن به برخی مسائل و موضوعات اجتماعی استفاده شود و امیدواریم این عزیزان بتوانند در رفع بخشی از مشکلات موجود یاری‌رسان باشند. همچنین در دیدار با رئیس کتابخانه و مرکز اسناد ملی، راهکارهایی برای همکاری با اعضای خانه سینما و صنوف مورد تاکید قرار گرفت. علاوه بر این در اتاق بازرگانی نیز جلساتی با هدف جلب حمایت از خانه سینما برگزار کردیم.

حذف شورای پروانه ساخت

رئیس هیئت رئیسه خانه سینما گفت: موضوع حذف شورای پروانه ساخت نیز در جلسات مختلف مورد پیگیری و بررسی قرار گرفت. در این زمینه، طرحی مطرح شد که در خانه سینما سابقه‌ای چندساله دارد و شامل پیشنهاد حذف شورای پروانه ساخت است. برخی تصور می‌کنند حذف پروانه ساخت در ارتباط با صنوف کارگردان‌ها، فیلمنامه‌نویسان و تهیه‌کنندگان است و ارتباطی با دیگر صنوف ندارد، در حالی که این موضوع به‌طور مستقیم با وضعیت اشتغال و روابط حرفه‌ای همه فعالان سینما مرتبط است.

وی در خصوص این موضوع بیان کرد: در جلساتی که در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار شده است، بسیاری از افراد حاضر در وزارت ارشاد با این موضوع موافق بوده‌اند و اکنون منتظر تصمیم نهایی و اقدامات اجرایی سازمان سینمایی هستیم؛ شخصاً تلاش میکنم نسبت به تحقق آن خوش‌بین باشم چراکه موضوعی که پیش‌تر در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان سینمایی درباره آن صحبت می‌شد، اکنون به دلیل شرایط و موقعیت حساس کنونی سرعت لازم را ندارد و به نوعی به روزمرگی دچار شده، امیدواریم این موضوع باعث چالش‌های ناخواسته نشود ؛ زیرا با وجود بیش از یک سال گفت‌وگو و مذاکره، هنوز این موضوع به نتیجه مشخصی نرسیده است.

وی خاطرنشان کرد: طبیعتاً اگر درباره برخی مسائل به تفاهم رسیده‌ایم لازم است آن تفاهم‌ها به مرحله اجرا نیز برسند. در ابتدای مسیر تصور می‌کردیم که نهادهای امنیتی با این موضوع مخالفت دارند و مانع پیشبرد آن هستند اما اکنون این نگرانی تا حد زیادی برطرف شده است.

تاثیر حذف پروانه ساخت بر امنیت شغلی اهالی سینما

عسگرپور تاکید کرد: موضوع مربوط به پروانه ساخت ارتباط مستقیمی با مسئله امنیت شغلی دارد و از همین رو، پیگیری و تعیین تکلیف آن برای فعالان صنوف سینمایی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. بر اساس این طرح، با حذف شورای پروانه ساخت، نظامی جایگزین خواهد شد که بر بانک اطلاعاتی خانه سینما متکی است و در آن، پروژه‌ها ملزم خواهند بود از افرادی استفاده کنند که عضو نظام سینمایی و تشکل‌های حرفه‌ای مرتبط هستند. در واقع، حذف پروانه ساخت می‌تواند زمینه‌ساز استقرار سازوکاری باشد که بخشی از امنیت شغلی فعالان سینما را تأمین و تضمین کند.

رئیس هیات رئیسه خانه سینما گفت:  در داخل خانه سینما هیچ‌گاه نمی‌توان ادعا کرد که موضوعی به‌طور کامل و نهایی حل شده است و مسئله پروانه ساخت نیز از جمله موضوعات بسیار مهم و جدی به شمار می‌رود که در ذهنیت برخی افراد اختلاف نظرهایی وجود دارد، بعنوان مثال در حوزه تهیه‌کنندگی، چهار تشکل مختلف فعالیت دارند که لزوماً دیدگاه‌ها و رویکردهای یکسانی ندارند و سطح نگرش‌ و تحلیل‌های آن‌ها نیز با یکدیگر متفاوت است. نکته جالب توجه این که بخشی از تشکل‌هایی که انتظار می‌رفت موافقت بیشتری داشته باشند، در موضوع حذف شورای پروانه ساخت نگرانی‌های بیشتری را مطرح کردند. بخش عمده این نگرانی‌ها، به موضوع تضمین اکران آثار مربوط می‌شد. این در حالی است که در گذشته نیز برخی پروژه‌ها با وجود دریافت پروانه ساخت، در نهایت موفق به اخذ پروانه نمایش نشدند؛ حتی در مواردی که شورای تطبیق نیز نظر مثبت داده بود و فیلم دقیقاً مطابق فیلمنامه مصوب تولید شده بود اما باز هم از اکران اثر جلوگیری می‌شد.

وی ادامه داد: خوشبختانه در نهایت به صورت‌جلسه‌ای دست یافتیم که نمایندگان صنوف مختلف از جمله هر چهار تشکل تهیه کنندگی آن را امضا کردند و خانه سینما نیز نظر رسمی خود را در این خصوص اعلام کرد. با این حال، برخی دوستان همچنان دیدگاه‌ها و ملاحظات شخصی خود را دنبال می‌کردند که در پاسخ، بر اهمیت فعالیت صنفی و ضرورت پایبندی به رأی و تصمیم واحد جمعی تأکید شد. متاسفانه مدتی است روند تصمیم‌گیری از مراحل اولیه فاصله گرفته و موضوع که عملاً در اختیار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار دارد دچار نوعی تعلل و اتلاف وقت شده و مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی عنوان می‌کنند که همه متقاضیان می‌توانند پروانه ساخت دریافت کنند و از این جهت مشکلی وجود ندارد. با این حال، تجربه نشان داده که با تغییر دولت‌ها و سیاست‌ها، ممکن است محدودیت‌ها و مشکلات جدیدی ایجاد شود؛ از این رو، نمی‌توان صرفاً بر شرایط موجود تکیه کرد. به همین دلیل این احتمال مطرح است که ادامه روند فعلی به بروز تنش‌هایی میان خانه سینما و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منجر شود.

تدوین آیین نامه عضویت صنوف

عسگرپور با اشاره به اینکه آیین‌نامه‌ای در خصوص عضویت و تداوم عضویت صنوف در خانه سینما تدوین شد و اعضای کارگروه مربوطه پس از بررسی‌های لازم به متن نهایی این آیین‌نامه دست یافتند، گفت: در این فرآیند، برخی نکات حقوقی نیز مطرح و مورد بررسی قرار گرفت و در نهایت، آیین‌نامه به مرحله ابلاغ رسید.

عسگرپور در بیان دلایل و چرایی تدوین این آیین‌نامه اضافه کرد: در سال ۱۳۸۸ که خانه سینما با مشکلاتی مواجه شد ــ و البته چنین شرایطی ممکن است در هر دوره‌ای نیز تکرار شود ــ برخی صنوف در تقابل با خانه سینما، تمایل داشتند با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی همکاری کنند. در چنین وضعیتی، نمی‌توان رفتار صنف یا صنوفی که چنین آسیبی به پیکره خانه سینما بعنوان چتر واحد و فراگیر همه صنوف سینمایی وارد کرده‌اند نادیده گرفت. یا در مقطعی، یکی از صنوف موجب شد روند ثبت خانه سینما با مشکل مواجه شود، با این حال، همان صنف در مجمع عمومی خانه سینما دارای حق رأی است و می‌تواند بر تصمیمات و ساختار کلی خانه سینما تأثیر بگذارد.

وی ادامه داد: به دلایلی تصمیم گرفته شد تشکل‌های صنفی ذیل وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ثبت شده و فعالیت کنند؛ اما ممکن است یک صنف تصمیم بگیرد در جای دیگری ثبت شود که از نظر قانونی حق چنین انتخابی را دارد. با این حال، این تصمیم می‌تواند برای مجموعه خانه سینما مشکلاتی ایجاد کند، یا بعنوان مثال، فرض کنید در موضوعی مانند حذف شورای پروانه ساخت، نظر غالب صنوف بر این باشد که این مسئله باید تا رسیدن به نتیجه نهایی به‌صورت جدی پیگیری شود. با این حال، ممکن است یکی از صنوف دیدگاه متفاوتی داشته باشد و از طریق تریبون یا مجرایی دیگر، نظر مستقل خود را اعلام کند. چنین وضعیتی می‌تواند انسجام تصمیم‌گیری جمعی را خدشه‌دار کرده و قواعد و سازوکار رفتار و انضباط صنفی را با اختلال مواجه سازد، چراکه در یک نظام صنفی، پس از بحث، بررسی و رسیدن به تصمیم مشترک، انتظار می‌رود همه اعضا و تشکل‌ها به تصمیم جمعی پایبند باشند. در غیر این صورت، امکان تحقق اهداف مشترک و دفاع مؤثر از منافع صنفی با دشواری روبه‌رو خواهد شد. به همین دلیل در چنین مواردی با هیئت‌مدیره آن صنف وارد گفت‌وگو می‌شویم تا راه‌حلی مشترک پیدا شود، در این مواقع معمولاً موضوعی مطرح می‌شود که اگر آن‌ها از ابتدا با آیین‌نامه‌ها و ضوابط آشنایی داشتند، نوع برخورد و تصمیم‌گیری آن‌ها متفاوت می‌بود.

در بخش دیگر این جلسه امیر اثباتی رئیس انجمن طراحان فیلم، گفت: در بسیاری از صنوف، بدنه و اعضای صنف از ابزارهای نظارتی و سازوکارهای کنترل عملکرد به‌طور مؤثر استفاده نمی‌کنند و عملاً بخش عمده امور را به اعضای هیئت‌مدیره واگذار می‌کنند. در چنین شرایطی، انجام فعالیت صنفی به‌معنای واقعی دشوار می‌شود و گاهی نیز مدیریت به دلیل برخی کاستی‌ها یا ملاحظات، همه مسائل و اقدامات را با اعضای صنف در میان نمی‌گذارد. به همین دلیل، ضروری است که تمامی صنوف این آیین‌نامه را ترویج و برای اجرای آن تلاش کنند تا مسئولیت‌پذیری صنفی در میان اعضا گسترش یابد و مشارکت آنان در امور صنفی افزایش پیدا کند.

این فعال صنفی بیان کرد: مشکلات معمولاً زمانی به وجود می‌آیند که روندها و سازوکارهای مشخص و تعریف‌شده‌ای وجود نداشته باشد و تصمیم‌گیری‌ها بر اساس سلیقه‌های فردی انجام شوند. آیین‌نامه تدوین‌شده با هدف جلوگیری از چنین وضعیتی تهیه شده است و می‌تواند مبنایی روشن برای تصمیم‌گیری‌ها و اقدامات صنفی فراهم کند.

صنوف در کجای آیین‌نامه حضور دارند؟

سپس محمدمهدی عسگرپور گفت: یکی از مسائلی که همواره در خانه سینما وجود داشته این است که صنوف مطرح می‌کنند ما در کجای آیین‌نامه‌ای که تصویب شده حضور داشته‌ایم و چرا نظر ما در آن لحاظ نشده است. در همه خانه‌های صنفی به دلیل تنوع و تعدد دیدگاه‌ها این مسئله رخ می‌دهد. در چنین شرایطی، به نظر من نباید صرفاً به دنبال یافتن نقش‌های تاریخی خود باشیم بلکه باید بررسی کنیم که آیا این آیین‌نامه کارآمد و مفید است یا خیر.

وی ابراز داشت: پیش‌تر تصور نمی‌کردیم که اگر برای یک صنف مشکل حقوقی ایجاد شود، کل خانه سینما نیز دچار مسئله شود؛ اما در عمل این تجربه رخ داد. زمانی که با چنین وضعیتی مواجه شدیم، ناچار شدیم موضوع تعلیق و … را به‌عنوان اهرمی برای حل و فصل و مدیریت این مسئله به کار بگیریم، با این حال اگر در آیین‌نامه هرگونه مغایرت یا تناقضی با اساسنامه مشاهده می‌شود لازم است حتماً مطرح و بررسی شود. البته باید توجه داشت که تمامی اختیاراتی که در آیین‌نامه پیش‌بینی شده‌اند در اساسنامه نیز وجود دارند و از همان چارچوب حقوقی ناشی می‌شوند.

وضعیت معیشتی هنرمندان

علی لقمانی عضو هیات رئیسه خانه سینما در ابتدای توضیحات خود در پاسخ به پرسش حاضران گفت: پس از انتشار نامه سرگشاده خطاب به وزیرفرهنگ و ارشاد اسلامی درباره مسائل بیمه، بازنشستگی و معیشتسینماگران، برای کسب اطلاع و دلایل نشر آن، از سوی سازمان تامیناجتماعی تماس هایی داشته ایم، اما دریغ از یک تماس کوچک از سمتوزارت فرهنگ.

حدود چهار سال است که با سازمان تأمین اجتماعی در حال مذاکره و گاهیمشاجره هستیم و پیش از ما هم، چند سالی این مذاکرات برقرار بوده است. چندین مورد همواره مطرح شده از جمله روشن شدن تکلیف پرداخت های بلا استفاده حق بیمه پروژه های سینمایی، و فراهم شدن امکان افزایش حقوقافراد در آستانه بازنشستگی از کف حقوق کارگری به رقم مناسب و در شان پیشکسوتان این هنر.

وی ادامه داد: در جلسه ای با آقای سالاری مدیر عامل سازمان تامین اجتماعی در دولت جدید نیز ، از سوی ایشان مقرر و تاکید شد کارگروهیتشکیل شود وعلاوه بر رفع مشکلات موجود، تسهیلاتی از سوی سازمان تامین اجتماعی فراهم گردد تا اعضای خانه سینما که در شرف بازنشستگی هستند، امکان افزایش حقوق داشته باشند. البته در گفتگو و تعامل با مدیران صندوقاعتباری هنر قرار بر این شد که مطالبات و مذاکرات ما منحصر به اهالی سینما نباشد و همه هنرمندان را شامل شود.

لقمانی بیان کرد: نخستین جداولی که برای افزایش حقوق از سوی کارشناسان ارائه شد که قرار بود هدف آن ایجاد تسهیلاتی برای اعضا باشد، در نهایت نه تنها تسهیلاتی را ایجاد نمی کرد بلکه موجب پرداخت اضافی و فشار مالی بیشتر به اعضاء می شد. چون این طرح به هیچ وجه قابل قبول نبود، ما طرحی پیشنهادی دادیم تا افرادی که بیش از پانزده سال سابقه دارند، در یک بازه حدود سه‌ساله فرصت داشته باشند تا افزایش حقوق خود رامحقق کنند، و باز جداول جدید ارائه شده از سوی سازمان تامین اجتماعی از جداول قبلی هم اسفناک تر بود. به همین دلیل و در اعتراض به این موضوع ازادامه این روند خارج شدیم. اخیرا، متوجه شدیم که همین مذاکرات مجددا باوزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و بدون نمایندگان صنوف آغاز شده است امابه نظر می‌رسد به نتیجه نخواهد رسید. گویی نوعی روند نمایشی در حالشکل‌گیری است که اهداف دیگری را دنبال می‌کند و آورده مشخصی برای ماندارد.

این فیلمبردار پیشکسوت بیان کرد: بر اساس طرح‌های موجود، افرادی که کمتراز پانزده سال سابقه پرداخت بیمه دارند، می‌توانند طبق فرمولی تا سه برابردریافتی خود را افزایش دهند. در صورت نیاز، نماینده صنوفی که ماهیتکارگری دارند و از سوی سازمان تأمین اجتماعی بیمه شده‌اند، می‌توانند طیجلسه‌ای در جریان این موارد قرار گیرند؛ در واقع ما آمادگی برگزاری ایننشست را داریم. همچنین افراد بالای شصت سال و بازنشستگان با توافقاتصورت گرفته نیازی به تمدید عضویت ندارند و همه صنوف میتوانند اسامی آن‌ دسته از اعضا را در اختیار ما قرار دهد تا وارد دوره عضویت ۹۹ ساله شوند.

کارگروه عضویت اعضا

در ادامه،عسگرپور به بخشی از برنامه‌های اجراشده توسط خانه سینما در مدت اخیر اشاره کرد و گفت: کارگروه عضویت اعضا به صورت هفتگی و منظم جلساتی را برگزار کرده و به دقت روند معرفی اعضا به صندوق را پیگیری می‌کنند. همچنین طی مدت اخیر کتابی که حاصل گفت‌و‌گو با هنرمندان خانه‌های سینما، تئاتر و موسیقی بود، رونمایی شد. برنامه‌هایی نیز برای ورکشاپ و نمایش فیلم با همکاری مراکز دانشگاهی و پژوهشی در خانه سینما، در دست اقدام است.

وی با بیان اینکه امسال در جلسه فیاپف شرکت نکرده، چراکه پیگیر امور حقوقی و قضایی تعدادی از اعضای خانه سینما بوده است، ادامه داشت: برخی از همکاران ما که در دی‌ماه فعالیت‌هایی داشته‌اند با احضاریه مواجه شده‌اند و برای بخشی از آنان پرونده قضایی تشکیل شده است. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز با برخی از مقامات در شورای عالی امنیت و قوه قضائیه جلساتی داشته‌اند که تا حدی وضعیت را بهبود بخشیده است. با این حال، بخشی از زمان و توان همکاران ما همچنان صرف پیگیری این موضوعات می‌شود.

عسگرپور خاطرنشان کرد: در خصوص پروژه‌هایی که بدون پروانه ساخت مقابل دوربین رفته‌اند، از سوی نهادهای امنیتی سخت‌گیری‌هایی اعمال شده که ریشه آن به سال ۱۴۰۱ بازمی‌گردد. در برخی موارد اگر پروژه‌ای متوقف شده باشد، تجهیزات آن نیز ضبط شده و هنوز بازگردانده نشده است. همچنین در مواردی با تلاش‌های گسترده همکاران و پیگیری‌های جدی، حتی احکام بسیار سنگین در پرونده‌هایی که اساساً ماهیت امنیتی نداشته‌اند و صرفاً شامل برخی ساختارشکنی‌ها بوده‌اند با همراهی وکلای خانه سینما به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. با این حال، گاهی با همه این پیگیری‌ها و نقش حمایتی خانه سینما، واکنش‌های منفی و نامهربانانه‌ای از سوی برخی همکاران صورت می‌گیرد که می‌تواند موجب دلسردی وکلا و اعضای پیگیر این پرونده‌ها شود.

بیمه بیکاری هنرمندان

در ادامه علیرضا حسینی دبیر هیات رئیسه خانه سینما نیز گفت جلسه‌ای که در دادسرای مالیاتی داشتیم نشان می‌دهد تعداد پرونده‌هایی که از سوی برخی همکاران در شعبه های مالیاتی مطرح می‌شود قابل توجه است و این پرونده‌ها اغلب در شعب حل اختلاف بررسی می‌شوند. متأسفانه در چند ماه اخیر این موضوع به نمایندگان و کارشناسان غیر سینمایی محول شده و در نتیجه، فرآیندهایی شکل گرفته که ارتباط مستقیمی با مسائل مربوط به امور مالیاتی اعضای خانه سینما ندارد و  از کارشناسی مناسب  توسط نمایندگان مالیاتی معرفی شده از خانه سینما فاصله گرفته است. با این حال، در این زمینه قول‌های مساعدی برای ایجاد شرایط مناسب توسط مدیران سازمان امور مالیاتی داده شده  است.

وی افزود: اگر اعضا دارای پرونده‌ای در شوراهای حل اختلاف مالیاتی هستند، لازم است موضوع را به اداره مالیات اعلام کنند تا در شعبی که نماینده مالیاتی خانه سینما در آن حضور دارد، به آن رسیدگی شود؛ در غیر این صورت، نباید روند رسیدگی و حضور در جلسات را بپذیرند.

حسینی درخصوص بیمه بیکاری نیز گفت: موضوع دیگر، بیمه بیکاری هنرمندان است که آیین‌ نامه مربوط به آن در سال ۱۴۰۰ در دولت تصویب شده اما تاکنون به مرحله اجرا نرسیده است. در ادامه حسینی در پاسخ به وضعیت پرونده های قضایی اعضا گفت: تعدادی از دفاتر و اعضا در یکماه گذشته بااحضار و یا احکامی روبرو شده‌اند که کمیته حمایت حقوقی و قضایی خانه سینما در حد امکان پیگیر رفع مشکلات انها است.

در این دیدار که بیش از سه ساعت به طول انجامید روسای صنوف برای رفع مشکلات و خواسته های اصناف پیشنهادات و راهکارهای خود را با هیات رئیسه طرح کردند.

نوشته دیدار روسای صنوف با هیأت رئیسه خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این برنامه همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما با اشاره به چگونگی شکل گیری این برنامه گفت: سه خانه سینما، تئاتر و موسیقی جزء وظایف اجتماعی خود می‌دانستند که در بزنگاه‌هایی از این دست، به شیوه هنری خود، درد و رنج مردم و تجاوز وحشیانه صورت‌گرفته توسط آمریکا و اسرائیل علیه کشور را روایت کنند.

وی ادامه داد: نمی‌دانیم چقدر در این راه موفق بوده‌ایم یک گروه ۷۳ نفره در این شب‌ها زحمت کشیدند و این برنامه را برای مردم اجرا کردند و از من خواستند از هیچکس اسم نبرم.

مدیرعامل خانه سینما با قدردانی از حضور مسئولانی از وزارت ارشاد، سازمان سینمایی، اتاق بازرگانی و شهرداری منطقه ۶  بیان داشت: شهرداری منطقه ۶ بدون کوچکترین دخالتی در محتوای برنامه کنار ما قرار گرفت. آقای روحانی شهردار منطقه شش و همکارانشان با نهایت صمیمیت امکانات برپایی این برنامه را در اختیار ما گذاشتند.

اسعدیان ادامه داد: جا دارد از حمایت اتاق بازرگانی، صنایع و معادن کشاورزی ایران نیز بدون هیچ چشم‌داشتی تشکر کنم. این نوع برنامه‌ها ادامه خواهد داشت و سعی می‌کنیم به شکل خودمان، تصاویری از این جنگ تحمیلی سوم را به تصویر بکشیم.

بعد از صحبت‌های همایون اسعدیان  یک گروه موسیقی، دمام‌زنی جنوبی را اجرا کردند و سپس نوبت به نوازندگان ویالون رسید.

در ادامه شیدا خلیق به روی صحنه رفت و نقش یکی از مادران داغدار میناب را به مدت ۱۰ دقیقه روایت کرد.
سپس مرضیه برومند برای اجرای خود به روی صحنه رفت و نقش یک مادر شهید دفاع مقدس را بازی کرد که حالا نوه‌اش هم در مدرسه میناب شهید شده است.

در ادامه پرویز پرستویی به روی سن رفت و درحالیکه نقش یک معلم را ایفا می کرد به صورت نمادین نام شاگردان مدرسه میناب را همراه با مردم حضور و غیاب کرد.

پرستویی در ادامه از حضار خواست تا جملاتی که می‌گوید را با او تکرار کنند:
ما دوباره کبوترهای‌مان را با مهربانی پیدا خواهیم کرد، دست زیبایی را خواهد گرفت، روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است، روزی که هر لب ترانه‌ای‌ است تا کمترین سرود بوسه باشد، انتظار می‌کشیم حتی روزی که دیگر نباشیم.

در پایان گروه دمام‌نوازی جنوب به یاد بچه‌های میناب به اجرای برنامه پرداختند.

نوشته پایان مراسم «حضور، غیاب» در خانه هنرمندان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی با اشاره به خدمات امدادگران در طول جنگ اخیر به خصوص کارکنان اورژانس ادامه داد: واقعیت امروز این است که همسران شما امدادگران اورژانس باید به خودشان ببالند زیرا شما کسانی هستید که در کاهش دردها و آلام انسان ها گام بر می دارید و ما از انسان کلمه مهم تری نداریم زیرا این  انسان است که محور خلقت است. سخنگوی دولت بیان داشت: آنها تلاش می کنند  عمر آدمی را افزایش بدهند و این موضوع بسیار موضوع ارزشمندی است و ما در جنگ شاهد بودیم که همه گروه های امدادی از آتش نشانان، کارکنان اورژانس و هلال احمر با هم تعامل بسیار خوبی داشتند.

مهاجرانی با اشاره به برگزاری چنین برنامه خوبی در طول سه شب افزود: همکاری خانه سینما خانه تئاتر و خانه موسیقی و حمایت اتاق اصناف بازرگانی ، صنایع، معادن و کشاورزی ایران در برگزاری چنین مراسمی نشان از یک عزم ملی دارد و نشان می دهد که ما ایرانیان نه تنها در روزهای سخت کنار یکدیگر هستیم بلکه حتی در روزهای که کمی سختی کاهش پیدا کرده قدردان یکدیگر هستیم و من دست بوس شما عزیزان هستم که این برنامه را اجرا کردید.

وی بیان داشت : به قول مولانا ما به هر چه بلرزیم به آن می ارزیم و امروز که ما برای جان انسانیت می لرزیم به همان می ارزیم.

در ادامه علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر نیز با تشکر از خدمات امدادگران و کارکنان اورژانس ، آتش نشانی و هلال احمر در جنگ اخیر ، گفت: قطعا خدمات شما از چشم مردم ایران دور نیست و من دست تک تک شما را می بوسم.

وی ادامه داد: امروز به نمایندگی جامعه هنری اینجا حاضر شدم تا از طرف  خانه تئاتر ،خانه موسیقی و خانه سینما از شما تشکر کنم زیرا این یکی از وظایف و مسئولیت های اجتماعی ما است و  اجرای این برنامه و حضور ما شاید بتواند سر سوزنی از مشقات و سختی هایی که شما تحمل کردید را کم کند.

گیلوری بیان داشت: همچنین از اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی ایران که بسیار کمک کردند تا این برنامه اجرا شود، تشکر می کنم.

در این مراسم که عاطفه رضوی اجرای آن را بر عهده داشت با اشاره به اینکه برنامه شب‌های همدلی با امدادگران توسط خانه سینما، خانه تئاتر، خانه موسیقی و با حمایت اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاوزی ایران برگزار شده است، از سینماگران و مدیران اتاق بازرگانی برای حضور روی سن دعوت کرد و در ادامه از امدادگران آتش‌نشان تقدیر به عمل آمد.

همچنین محسن شریفیان قطعاتی را برای امدادگران اورژانس و خانواده آنها اجرا کرد.

در این مراسم فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت، نیکنام حسین پور مدیرکل روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد، ابوالفضل روغنی گلپایگانی دبیرکل اتاق بازرگانی، محمود اولیایی رئیس کمیسیون مسئولیت های اجتماعی اتاق بازرگانی، همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما، علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر، روح‌الله حجازی، مجید قناد، الناز ملک، مژده لواسانی، سبامک مردانه، هادی بهروز، نورا محقق و … حضور داشتند.

نوشته شب تقدیر از امدادگران اورژانس با حضور سخنگوی دولت برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ایران را امدادگران نجات می‌دهند نه کاسب‌ها

همایون اسعدیان کارگردان، تهیه‌کننده و مدیرعامل خانه سینما در ابتدای این مراسم که با حضور چهره‌هایی چون کمال تبریزی کارگردان سینما، علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر و علی ربیعی معاون اجتماعی رئیس جمهور همراه بود، درباره انگیزه‌های برگزاری این رویداد موسیقایی توضیح داد: طی روزهایی که به سرمی‌بریم واقعا نمی‌دانستیم چه طور باید از زحمات و تلاش های بی مثال امدادگران جنگ اخیر در مجموعه‌هایی چون هلال احمر، اورژانس، آتش نشانی قدردانی کنیم. مسیری که منجر شد تا بتوانیم در کنار برخی دیگر از برنامه‌ها فضایی را فراهم کنیم که شاید بتوانیم به سهم اندک خود با برگزاری کنسرت، در فراموشی تلخی‌های این ۴۲ روز برای امدادگران کاری کنیم.

وی افزود: آن چه گفتم جزوی از وظایف اجتماعی ما است که بی تردید بدون حمایت مجموعه های مختلف میسر نمی شد. اما اینجا لازم است در حضور آقای ربیعی به نکته مهمی اشاره کنم؛ اینکه همین حالا و همین عزیزان امدادگری که امشب افتخار میزبانی شان را داریم، هنوز در تنهایی خودشان فکر می کنند شاید می توانستند افراد بیشتری را از آوار ناشی از ویرانی خانه ها در حمله دشمن نجات دهند. من مطمئنم این کابوس همچنان با آنها است و حال روحی مناسبی ندارند که قطعا نشات گرفته از انسانیت آنها است.

مدیرعامل خانه سینما تصریح کرد: حالا که بوی آتش بس یا صلح می آید اما یک عده که گویا دوست داشتند جنگ و ویرانی بیشتر از اینها ادامه پیدا کرده تا منافع بیشتری از ساخت و سازها داشته باشند و البته بدشان هم نمی آید تا این نابودی بیشتر شود، سعی در بیشتر شدن منافع کاسب‌کارانه خود دارند اما باید بدانند ایران عزیزمان را همین امدادگران در همه بخش ها نجات می دهند نه کاسب‌ها؛ این همان موضوعی است که دوست دارم آقای ربیعی (معاون اجتماعی رئیس جمهور) آن را به گوش آقای پزشکیان برساند.

این کارگردان سینما در بخش دیگری از صحبت های خود گفت: این ویژه‌برنامه با عنوان «شب‌های همدلی با امدادگران» پیش روی شما قرار گرفته است. شمایی که امید خانه‌های ما هستید و امشب امیدوارم فقط اندکی بتوانید این غم‌ها و سختی‌هایی که در طول جنگ متحمل شدید فراموش کنید. البته ما در طول برگزاری کنسرت شب‌های دیگر میزبان تعدادی دیگر از امدادگران در حوزه اورژانس، آتش نشانی و دیگر نهادهای امدادی هستیم که امیدوارم بتوانیم میزبان شایسته ای برای آن عزیزان هم باشیم.

سنگ تمام یک کنش‌گر موسیقی فعال در یک کنسرت ویژه

پس از صحبت های اسعدیان، محسن شریفیان سرپرست گروه موسیقی «لیان» بوشهر که طی ایام جنگ تحمیلی رمضان از کنش‌گران فعال حوزه موسیقی برای دفاع از کیان ایران و حفظ تمامیت ارضی کشورمان بود، همراه با گروه نوازندگان روی صحنه آمد و ضمن گرامیداشت همه آنهایی که در طول جنگ برای حفظ نام ایران از هیچ تلاشی فروگذار نکردند، به اجرای قطعات منتخب این گروه که معمولا از حال و هوای انرژی بخش و نشاط بخشی برخوردار است پرداخت.

وی در بخشی از اجرای برنامه خود خطاب به حضار در سالن گفت: با آقای اسعدیان و دیگر دوستان در خانه سینما، خانه موسیقی و خانه تئاتر خیلی کلنجار رفتیم که آیا راضی به برگزاری این کنسرت بشوم یا نشوم؟ اما به هر حال امروز افتخار می کنم که در کنار شما امدادگران شریف و شجاع حضور دارم تا شاید بتوانم از پس روزهای بسیار سختی که شما و خانواده هایتان گذراندند و گذراندیم شب خوب و خاطره انگیزی را برایتان رقم بزنم. غم بزرگ از دست دادن امدادگران و هم وطنانمان بی تردید از قلب هیچ یک از ما فراموش نمی شود اما باید حالمان را خوب و اندکی غم ها را فراموش کنیم.

این نوازنده، خواننده و پژوهشگر موسیقی نواحی ایران همانند دیگر کنسرت هایش ضمن توضیح درباره قدمت و شناسنامه آثار انتخاب شده برنامه، همراه با تعدادی دیگر از نوازندگان موسیقی نواحی آذربایجان، کردستان و خوزستان قطعات مشترکی را پیش روی مخاطبان در سالن قرار دادند که این آثار با استقبال خوب تماشاگران نیز مواجه شد.

محسن شریفیان در بخش پایانی برنامه خود ضمن قدردانی دوباره از امدادگران هلال احمر در طول جنگ تحمیلی از تماشاگران خواست تا اجرای قطعه پایانی کنسرت را به دلیل ادای احترام به همه شهدای جنگ و امدادگران حوزه های مختلف ایستاده نگاه کنند.

قدردانی اهالی «سه خانه» از امدادگران هلال احمر

در بخش دیگری از برنامه با حضور علی ربیعی، حسین پاکدل نویسنده و کارگردان تئاتر، عاطفه رضوی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون، کمال تبریزی کارگردان سینما از برخی امدادگران جمعیت هلال احمر در ایام جنگ تحمیلی قدردانی شد.

میثم افشار، راضیه عالیشوندی، صادق محمودی، علی درویش پور، مرجان سامانی پور، مجید صفری، صفورا پیله ور، زهرا جعفری، احمدپوراندام، رضا باروتیان، مجید میرحسینی، حمید بالارصداقی، ابوالضل مکی از جمله امدادگرانی بودند که به نمایندگی از دیگر امدادگران جمعیت هلال احمر از آنها قدردانی شد.

نوشته شب همدلی با امدادگران هلال احمر برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اجرای قطعات موسیقی، پرفورمنس و نمایش خیابانی توسط هنرمدان شناخته شده از جمله برنامه‌هایی است که هر شب در محوطه باز خانه هنرمندان اجرا خواهد شد.

این برنامه با همکاری خانه هنرمندان و شهرداری منطقه ۶ و با حمایت اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی ایران به اجرا در می‌آید.

نوشته برگزاری مراسم یادبود شهدای مدرسه میناب در خانه هنرمندان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.