در ابتدای نشست نقد و بررسی فیلم که با اجرای نغمه دانش آشتیانی برگزار شد مهدی شامحمدی تهیه‌کننده فیلم درباره انتخاب سوژه گفت: دغدغه مرگ سال ها همراه من بود و دلم می‌خواست تجربه آدم هایی که در مواجهه با مرگ قرار می گیرند به تصویر درآورم.

وی ادامه داد: به اعتقاد من مرگ‌آگاهی کیفیت زندگی را بالا می برد و به همین دلیل این ایده را با رفقای مستندسازم در حوزه هنری مطرح کردم و آنها نیز استقبال کردند و گفتند مهدی بخشی مقدم تقریبا چیزی شبیه به این سوژه دارد و وقتی متوجه شدیم دغدغه هایمان هم جهت است پژوهش را آغاز کردیم.

این مستندساز با اشاره به اینکه پژوهش این کار خیلی طول کشید، گفت: از سوپروایزرهای بیمارستان های تخصصی خواستیم تا یک نفر را که به سوژه ما نزدیک است معرفی کنند که درنهایت با داوود که جلسه اول شیمی درمانی را گذرانده بود آشنا شدیم. پژوهش ما ۲ سال طول کشید و ۲۴ سفر به استان گیلان داشتیم و بعد از آن یک سال پست پروداکشن طول کشید و امسال فیلم را به جشنواره سینماحقیقت رساندیم.

شامحمدی در مورد شخصیت داوود گفت: داوود یک آدم مغرور بود که حتی نمی‌خواست کسی در درمان همراه او باشد. می گفت اگر دست خودم بود تنها می رفتم به جنگل و درمانم را آنجا ادامه می دادم و زمانیکه ما متوجه شدیم او با دست خالی می خواهد برای همسرش خانه بسازد بیشتر ترغیب شدیم.

تهیه کننده «خانه ای برای تو» خاطرنشان کرد: داوود در سخت ترین شرایط انگیزه داشت و برای ساختن تلاش می کرد و ما هم وقتی او را می دیدیم برای ادامه ساخت فیلم انگیزه مضاعف پیدا می کردیم.

شامحمدی درباره صحنه اول فیلم که به مخاطب می گوید سوژه مرده است، توضیح داد: برای اینکه نمی خواستیم تعلیق را روی زنده و مرده بودن داوود بگذاریم. ما نمی خواستیم حس ترحم نسبت به داوود در مخاطب برانگیخته شود و حتی نمی خواستیم با حال خوب و بد داوود مخاطب بالا و پایین شود.

وی  در پاسخ به نقدی درباره ریتم فیلم نیز گفت: فکر می کردیم ریتم تند به کانسپت کلی فیلم و شخصیت ما آسیب می رساند به همین دلیل سعی کردیم ریتم معمولی باشد.

شامحمدی درباره شرایط ساخت فیلم های مستند بیان کرد: شرایط پخش فیلم مستند باید تغییر کند و به اکران عمومی برسیم تا همه مردم فیلم مستند را ببینند. من اکران محدود در گروه هنر و تجربه را قبول ندارم.

وی افزود: این فیلم  در سی و هفتمین جشنواره ملی فیلم فجر۵ نمایش خواهد داشت و مطمئنم  از بخش عمده ای از فیلم های داستانی مخاطب را راضی تر نگه می دارد.

وی درباره همکاری با عوامل این مستند نیز گفت: همه عوامل فیلم درجه یک هستند و به ما لطف داشتند اما با بودجه هایی که وجود دارد دیگر نمی توان چنین فیلمی ساخت. ما به فکر درآمدزایی نبودیم و از همان ابتدا به مهدی بخشی گفتم می‌خواهیم فیلم خوب بسازیم و باید پای فیلم بایستیم. امروز تنها کسانی که عاشق مستند هستند می توانند مستند با کیفیت بسازند.

این مستندساز خطاب به مسئولان بیان کرد: از مسئولان می خواهیم یک ریال به مستند پول ندهند در عوض     سالن نمایش اختصاص دهند زیرا با این کار خودش درآمدزایی می کند.

وی در پاسخ به نقد یکی از حضار که فیلم را دچار سانتی مانتالیزم دانست، عنوان کرد: این مستند سانتی مانتال نشده است و ما تلاش کردیم مخاطب را درگیر احساسات اشتباه نکنیم. با تمام احترامی که برای همکارانم قائل هستم متاسفانه چیزی که در سینمای مستند باب شده سوءاستفاده از سوژه است ولی ما اصلا به این سمت نرفتیم.

در ادامه مهدی بخشی مقدم کارگردان فیلم در مورد روند انتخاب سوژه گفت: ما مستند را بر اساس سوژه نساختیم بلکه یک تم مرکزی داشتیم که درباره آن با مهدی شامحمدی صحبت کرده بودیم و بر اساس این تم مرکزی کاراکترهای مختلف را می دیدیم.

وی با اشاره به اینکه اواسط کار روی زندگی داوود متوجه شدند که او رو به بهبود است، بیان کرد: ما اتاق فکری داشتیم که در آن درباره مورد موضوعات و اتفاقات فیلم بحث می کردیم و این طور نبود که اگر داوود خوب می شد فیلم ما به نتیجه نمی رسد.

وی با بیان اینکه زندگی داوود قسمت های مختلف داشت، افزود: در اتاق فکر در مورد این موضوعات مختلف صحبت می کردیم  و این اتاق فکر موجب شد تا سر فیلمبرداری چیز اضافه ای نگیریم. ما قصد نداشتیم صحنه مرگ را در فیلم داشته باشیم و زمانی که او فوت کرد و ما به گیلان رفتیم می دانستیم که نمی خواهیم فیلمبرداری کنیم و تنها برای عرض تسلیت رفته بودیم.

وی افزود: یکی از دلایلی که توانستیم راحت با داوود مواجه شویم این بود که خیلی حضور ما را حس نمی کرد و سعی کردیم کمی فاصله با او داشته باشیم و نمی‌خواستیم در کارهای روزانه او دخالت کنیم و این موجب شد خانواده او و خودش اجازه دهند پروسه تولید خوب پیش رود.

بخشی در پاسخ به اینکه اگر داوود زنده می ماند پایان فیلم چگونه می شد؟ گفت: یکی از ایده های ما این بود که فیلم را با سفره هفت سین در خانه جدید نشان دهیم و او را در آرایشگاه که خودش را برای سال جدید آماده می کند.

شامحمدی نیز گفت: برخی ها به ما می گویند شانس آوردید که فوت کرد اما به نظرم اگر داوود زنده می ماند فیلم بهتر می شد. ای کاش زنده بود و در جلسات نقد حضور داشت.

بخشی مقدم درباره پایان بندی فعلی فیلم توضیح داد:‌ ما در ابتدا که تکلیف فیلم را مشخص می کنیم از مخاطب می خواهیم که به دنبال زنده بودن داوود نباشد و این تصمیمی بود که در همان اتاق فکر به آن رسیدیم و نمی خواستیم تعلیقی ایجاد کنیم که مخاطب نداند داوود می میرد یا زنده می ماند. برای ما خانه ساختن داوود مهمتر بود و کار بزرگی که او برای همسرش انجام می داد برای ما اعتبار بالاتری داشت.

بخشی همچنین گفت: یکی از خوش شانسی هایم در فیلم این بود که با بهترین عوامل کار کردم محمد حدادی فیلمبردار فیلم که مواجه او با پروژه بسیار عجیب بود و همه سفرها با ما همراه بود و بسیار در فیلم تاثیرگذار بود و همچنین عطا مهراد تدوینگر فیلم که ۶ ماه از زندگی اش را پای این فیلم بود. همه عوامل فیلم عاشقانه این فیلم را همراهی کردند.

وی به نقدی درباره زیاد بودن دیالوگ های فیلم اینگونه پاسخ داد: شاید یک سری از مخاطبان باهوش فیلم بدون این حجم از دیالوگ هم متوجه شایط زندگی داوود شوند اما فکر کردیم شاید یک سری از مخاطبان هم متوجه نشوند.

کارگردان «خانه ای برای تو» در پایان درباره ایده استفاده از فیلم عروسی در مستند گفت: ایده فیلم عروسی در فیلم توسط پروانه همس داوود داده شد و ما در اتاق فکر مطرح کردیم و دوستان استقبال کردند.

نوشته قرار نبود حس ترحم مخاطب را تحریک کنیم/ وقتی مرگ سوژه نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابراهیم فیاض جامعه شناس و عضو هیات علمی دانشگاه تهران و مصطفی اقلیما مددکار اجتماعی و عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، کارشناسان دومین نشست «بررسی آسیب های اجتماعی در ایران» هستند که به موضوع حاشیه نشینی می پردازد.

زمان برگزاری این نشست چهارشنبه ۲۸ آذر ماه ساعت ۱۶ در خانه مهر رضا و حضور بر ای علاقمندان آزاد و رایگان است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) واقع در خیابان ولیعصر، بالاتر از بیمارستان دی، نبش کوچه نیلو است.

نوشته نشست «بررسی آسیب‌های اجتماعی در ایران» به حاشیه‌نشینی رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی با بیان اینکه «زنانی با گوشواره های باروتی » فیلم منسجمی است، ادامه داد: در این فیلم می بینیم که خبرنگار(نور)  اتفاقات را خیلی عادی تعریف می کند؛ که داعشی ها یک زن را مجبور کرده اند تا گوشت تن کودکش را بخورد. حال سوال این است که این موضوعات و تصاویر تا چه اندازه با برنامه ریزی قبلی بوده و چقدر از آن در موقعیت پیش آمده است؟  آنچه مشخص است این فیلم به جزئیات بسیار دقت کرده و از کنار هیچ چیزی به راحتی نگذشته است.

این منتقد یادآور شد: یکی از موارد جالب فیلم این است که فکر می کنیم چقدر خانواده داعشی ها آسیب دیده اند زیرا ما در فیلم خانواده هایی را می بینیم که با راهی که شوهرشان رفته موافق هستند.

ذوالفقاری همچنین گفت: آدم های بازمانده از این فاجعه به حدی حادثه های بدی را گذرانده بودند که مخاطب تعجب می کرد که چطور آنها به راحتی در مورد آن اتفاقات صحبت می کنند و همین موضوع موجب ارتباط مخاطب با آن می شد. در اصل فیلم درباره جهنمی صحبت می کند که اگر قرار بود داستانی ساخته شود باید برنامه ریزی هایی برای آن صورت می گرفت.

وی با بیان اینکه در فرهنگ روایت فاجعه بسیار مهم است، یادآور شد: فصل ایزدی های فیلم قسمت تاپ فیلم است که مخاطب نمی تواند از آن جدا شود.

در ادامه رضا فرهمند کارگردان فیلم نیز گفت: در ابتدا برای تحقیق در مورد این مستند به عراق رفتم و قرار بود شخصیت اصلی فیلم یک مرد باشد اما با صحبت هایی که در آنجا داشتم متوجه شدم که مورد مشابه آن با شخصیت مرد قبلا کار شده است.

وی ادامه داد: با نورا شخصیت اصلی فیلم در عراق آشنا شدم و در همان جا متوجه شدم که اساسا زن را با چنین موضوعی در عراق تا به حال نداشته ایم بنابراین فکر کردم فرصت مغتمی است. با نورا همان جا در مورد فیلم وارد دیالوگ شدم و درواقع پنجره اصلی کارم را پیدا کردم و او هم پذیرفت.

کارگردان «زنانی با گوشواره های باروتی» با بیان اینکه با برنامه ریزی قبلی کار را شروع نکردیم، اظهار داشت: بعد از ۵ روز آشنایی با نور وارد کمپ در عراق شدیم و از آنجا کار ما مسیر خود را پیدا کرد. قرار نبود پرتره نور را بسازیم بلکه قرار بود تا او ما را با زوایای دیگری از آن سرزمین آشنا کند.

فرهمند ادامه داد: یکی از حقیقت های فیلم این بود که زنان داعشی آزاد و بدون هیچ گونه ترسی صحبت می کردند. من به عنوان فیلمساز باید همان اندازه که به درونیات نور به عنوان یکی از قربانیان داعش حق می دادم به زنان داعشی هم حق می دادم و باید همه وجوه زنان داعشی را می دیدم.

وی  خاطرنشان کرد: کمپی که ما در این فیلم سراغش رفتیم مخصوص زنان داعش بود و برخی خانواده ها حاضر به گفتگو نمی شدند و ما از بین زنانی که گفتگو کرده بودند تنها آنهایی را انتخاب کردیم که واقعیت ها را گفته بودند و برای اینکار نیازی نبود تا آنها را هدایت کنیم.اما همین موضوع در زمان ادیت راش ها برای ما با نگرانی همراه بود.

این کارگردان ادامه داد: در اولین نمایش فیلم در جشنواره سینما حقیقت که فیلم بازخوردهای خوبی گرفت متوجه شدیم که پیش فرض های ما صحیح بوده و مخاطب در مواجه با زنان داعشی دچار گیجی و سردرگمی نمی شود. این اولین بار است که در دنیا با زنان داعشی چنین گفتگوهایی شده است.

فرهمند همچنین گفت: من به عنوان فیلمساز موظف هستم تا حواسم به همه جوانب مواجه مخاطب با موضوع و شخصیت های فیلم باشد. خوشبختانه مدیر تولید حرفه ای د اشتیم که خودش کارها را جلو می برد و من درگیر حواشی نشدم و فقط به کار خورم که کارگردانی بود پرداختم.

وی ادامه داد: جایی که در آن کمپ قرار گرفته بود منطقه جنگی نبود اما ما آزادانه هم نمی توانستیم در آن رفت و آمد کنیم و همیشه ۲ یا ۳ نفر همراه ما بودند. اتوبوس هایی که زنان  را می آوردند به شدت بازرسی می شد زیر ا تصورشان این بود که شاید زنان زیر لباس ها و یا چادرهایشان عملیات انتحاری انجام دهند. برای ما رسیدن به چیزی که می خواستیم به آن برسیم مهمتر از اتفاقاتی بود که شاید برای ما خطرناک باشد.همه گروه فکر می کردیم که حرکت ما حرفه ای است و باید کارمان را درست انجام دهیم.

فرهمند خاطرنشان کرد: خوشحالیم از اینکه گروه همکاری خوبی داشت تا کار را کاملا آگاهانه انجام دهیم. ما در این فیلم به هیچ وقت دنبال گرفتن انفجار نبودیم و به همان اندازه ای که در فیلم لازم بود استفاده کردیم.

وی ادامه داد: نکته قابل توجه دیگر برای ما این بود که ما کاری نداشتیم به اینکه پدر و مادر کودکان راه اشتباه را انتخاب کرده اند بنابراین هر بلایی سرشان بیاد حقشان است، بلکه به دنبال این بودیم تا آنها به  عنوان یک انسان حرفشان را بزنند و بدون پیوست های ایدئولوژیک به آن نگاه نکردیم زیرا معتقدم مسائل ایدئولوژیک هیچ وقت انتها ندارد.

فرهمند با اشاره به نمایش گسترده فیلم در کشورهای دیگر گفت: « زنانی با گوشواره های باروتی» در کشورهایی همچون آلمان، سوئیس، فرانسه و لوکارنو نمایش داده شد که خوشبختانه مورد استقبال مخاطبان خارجی نیز قرار گرفت ومهمترین نکته در ارتباط با مخاطب این است که درگیری های سیاسی ندارد.

وی ادامه داد: این فیلم بعد از جشنواره سینما حقیقت ۲۵ نمایش در جشنواره فیلم فجر و ۱۵ هزار مخاطب داشته است.

فرهمند درباره مخاطبان این مستند در کشورهای دیگر توضیح داد: در کشورهای دیگر مخاطبان جدی تر از ایران فیلم را می دیدند. به عنوان مثال، تصورم بر این بود که پلان سکوت در فیلم طولانی است اما در اکران سوئیس متوجه شدم که برای مخاطب این سکوت جذاب است. فیلم در بخش بین الملل جشنواره سینما حقیقت هم جایزه گرفت یادم می آید در همان زمان فرانکوروزی به من گفت ریتم فیلم کمی تند است. در آنجا متوجه شدم که بین مخاطب ایرانی و خارجی تفاوت هایی وجود دارد و مخاطب خارجی علاقه دارد تا فیلم را با صبر و حوصله ببیند.

وی درباره اسم فیلم نیز گفت: همانطور که می دانیم گوشواره مخصوص زنان است و باروتی بودن کنایه ای از جنگ است.

اجرای این برنامه را نغمه دانش آشتیانی بر عهده داشت.

نوشته کارگردان «زنانی با گوشواره‌های باروتی»: زنان داعشی در هیچ جای دنیا سوژه فیلم نشده‌اند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زنانی با گوشواره‌های باروتی» مستند تحسین شده ایرانی است که روایتی منحصر به فرد از رفتار داعش را پیش روی مخاطب می گذارد. روایت فیلم از این قرار است: روزنامه‌نگاری به نام نور در مسیری دشوار با همراه شدن با نیروهای ضدداعش عراقی، با زنان قربانی یا همسران داعشی‌ها مصاحبه کرده و مصائب آن‌ها را جویا می‌شود.

«زنانی با گوشواره‌های باروتی» تاکنون در جشنواره های داخلی و خارجی مختلفی حضور یافته و موفق به دریافت جوایز قابل اعتنایی نیز شده است.

مستند «زنانی با گوشواره‌های باروتی» به تهیه‌کنندگی مرتضی شعبانی با مشارکت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی ساخته شده است.

پوریا ذوالفقاری از نویسندگان و منتقدان سینما است که با حضور در این مراسم به نقد و تحلیل مستند «زنانی با گوشواره های باروتی» می پردازد و به پرسش های مخاطبان پاسخ خواهد داد.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «زنانی با گوشواره‌های باروتی»  سه‌شنبه ۲۲ آبان ماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلو، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

پیش از این مستندهای «آوانتاژ» ساخته محمد کارت و «متهمین دایره بیستم» ساخته حسام اسلامی در برنامه «عصرانه مستند» به نمایش درآمده اند.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته نمایش «زنانی با گوشواره‌های باروتی» در برنامه «عصرانه مستند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«متهمین دایره بیستم» حاصل پنج سال زندگی و معاشرت فیلمساز با یک تبهکار جوان و همراهی با او در برخی از مسایل و مشکلاتش است.

این فیلم مستند که در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تهیه شده است، برای اولین بار در دهمین جشنواره بین‌المللی «سینما حقیقت» به نمایش درآمد و نامزد دریافت تندیس فیروزه‌ای بهترین فیلم و کارگردانی شد.

«متهمین دایره بیستم» همچنین سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر، جایزه بهترین کارگردانی و بهترین تدوین در نهمین جشن مستقل سینمای مستند، جایزه بهترین کارگردانی مستند در جشنواره فیلم شهر و جایزه بهترین فیلم بخش بین‌الملل جشنواره مستند «وین» اتریش را کسب کرده است. این فیلم همچنین منتخب جشنواره‌های «هات‌داکس» کانادا، جایزه «آسیا پاسیفیک» استرالیا، «اینک خاورمیانه» فلورانس ایتالیا و «داک فست» آلمان هم بوده است.

معین کریم‌الدینی منتقد این جلسه از مستندسازان نام آشنای سینمای ایران است که بیشتر با فیلم «آتلان» شناخته می‌شود.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «متهمین دایره بیستم» سه‌شنبه ۱۶ مردادماه ساعت ۱۸ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلوفر، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته «عصرانه مستند» راه‌اندازی شد/ اولین نمایش به «متهمین دایره بیستم» رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.