در این مراسم هنرمندانی چون داریوش فرهنگ، عباس یاری، هوشنگ گلمکانی، احترام برومند، گلاب آدینه، فریبا کوثری، آزیتا موگویی، سهیلا رضوی، همایون ارشادی، مهوش وقاری، اکرم محمدی، هانیه توسلی، ستاره اسکندری، آرش فلاحت‌پیشه، پوریا شکیبایی، مژده لواسانی و… حضور داشتند.

در ابتدای این مراسم یک کلیپ از تصاویر بیتا فرهی در آثار‌ مختلف برای حاضران پخش شد.

احترام برومند بازیگر سینما و تئاتر در ادامه مراسم گفت: این مساله را به فال نیک می‌گیرم که در نخستین سالروز نبودن بیتا ما از کتاب زندگینامه او رونمایی می‌کنیم. به نظرم بهتر است درباره خود بیتا فعلا صحبت نکنم زیرا در این کتاب مفصل درباره او گفته شده است. یاسمن خلیلی‌فرد نویسنده این کتاب، رمان‌نویس بسیار متبحری است و من کتاب‌هایی مانند «انگار خودم نیست»، «بنفش مایل به لیمویی» و… را از او خوانده‌ام.

وی افزود: من با یاسمن خلیلی‌فرد زمانی آشنا شدم که در رادیو یکی از قصه‌های او را خواندم. سپس او با من تماس گرفت و بسیار تشکر کرد. او از ۱۵ سالگی در مطبوعات فعالیت کرده است و عضو انجمن منتقدان و نویسندگان است و چند فیلم کوتاه نیز ساخته است.

این‌ هنرمند درباره ویژگی شاخص این کتاب گفت: برای من جالب بود که بیشتر زن‌های داستان زندگی بیتا فرهی بسیار قوی هستند و به آن‌ها نگاه ویژه‌ای شده است. حشمت مادربزرگ، منیر مادرش و مهسا دخترش شخصیت‌هایی بسیار مقتدر داشتند، اما ‌اتفاقا بیتا فرهی کسی بود که چنان درگیر احساسات و عواطف زیبا و هنرمندانه خودش بود که سعی نمی‌کرد خودش را یک‌ زن قوی نشان دهد یا عقاید و خواسته‌هایش را به دیگران تحمیل کند. در این قصه نیز این ویژگی کاملا مشهود است و در سال‌های پایانی زندگی‌اش مهسا نقش مهمی در زندگی او ایفا کرده است.

برومند در پایان گفت: مهارت نویسنده بسیار زیبا و باورپذیر است. او دوست صمیمی بیتا بوده است و نکات کوچکی از گفته‌های بیتا فرهی را برداشته و آن‌ها را پرورش داده است. همچنین او روزهای پایانی زندگی بیتا فرهی را بسیار باورپذیر و احساسی در این کتاب نوشته است.

داریوش فرهنگ بازیگر سینما نیز عنوان کرد: مهسای عزیز، دختر بیتا فرهی همت بلندی کرده است و طی این یک‌ سال من شاهد و ناظر تلاش او برای پیگیری مراسم مادر عزیزش بودم. بحث بر سر عشق دختر به مادر نیست، بحث من این است که این حرکت زیبا فراموش نشود.

وی افزود: یکی از اقدامات مهم مهسا این بود که به وسیله کتاب زندگینامه، این هنرمند را ماندگار کرد و چه کسی بهتر از یاسمن خلیلی‌فرد برای نگارش این کتاب؟

این بازیگر تاکید کرد: من پس از خواندن کتاب متوجه شدم که بسیار شنیدنی، جذاب و خواندنی است. این کتاب پر از جزئیات، ظرافت و نگاه هنرمندانه است.

او سپس قسمتی از این کتاب را خواند و گفت: یک کار جذاب این کتاب این است که نویسنده داستان را از زبان خود بیتا فرهی روایت کرده است. درخواست من این است که کتاب را حتما با دقت بخوانید زیرا کتابی پر از ذوق، احساسات و جزئیات است. شما در این کتاب با شور، شوق، تنهایی، اضطراب و… در زندگی بیتا فرهی همراه می‌شوید.

پوریا شکیبایی بازیگر و فرزند زنده‌یاد خسرو شکیبایی بیان کرد: متاسفانه من هنوز این کتاب را نخوانده‌ام اما فکر می‌کنم که بسیار هوشمندانه تنظیم و نوشته شده است. در خاطرم هست که ارتباط پدرم با خانم بیتا فرهی در فیلم «هامون» ارتباط عجیبی بود، در واقعیت هم مانند خود فیلم خیلی دعوا داشتند. خانم فرهی رانندگی بلد نبودند و آقای مهرجویی از پدر خواسته بودند که رانندگی به ایشان یاد بدهد.

وی افزود: اولین باری که به اتفاق پدرم به منزل خانم فرهی رفتم بسیار کوچک بودم.‌ ایشان خیلی زیبا بودند و من به عنوان یک پسربچه بسیار مجذوب ایشان شده بودم.

شکیبایی در پایان گفت: فیلم «بانو» با بازی بیتا فرهی هشت سال توقیف بود و ایشان در آن زمان بسیار لطمه خوردند. بیتا فرهی بودن کار بسیار سختی است و او انسانی بسیار قوی بود. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم اقتدار زنانه ایشان را واقعا ستایش می‌کنم.

عباس یاری منتقد سینما نیز در این مراسم گفت: بسیار خوشحالم که در این شهر پر از غبار و دود و ترافیک محفلی برای نکوداشت یک بانوی سینما برگزار شده است. این کتاب با بی‌تا شروع شده است، زیرا او واقعا آدم خاصی بود و همتا نداشت. برخلاف بسیاری از زندگینامه‌ها ما در این اثر با یک رمان بسیار شیرین و خواندنی مواجهیم‌ که یک بخشی از تاریخ مملکت‌مان را روایت می‌کند و چهار نسل از کسانی که در این کشور زندگی کرده اند، در این کتاب حضور دارند.

یاری عنوان کرد: عکسی از پیامی ایرایی روی جلد این کتاب قرار گرفته است زیرا خانم بیتا فرهی بسیار به عکس‌های او علاقه داشت. شاید اگر‌ من جای دوستان بودم‌ عکسی از بیتا فرهی را انتخاب می‌کردم که به مخاطب نگاه کند زیرا او در تمام کتاب با ما صحبت می‌کند.

وی تاکید کرد: او در این کتاب از بیماری و شیمی درمانی ناله نمی‌کند، اما از رفتن آتیلا پسیانی، داریوش مهرجویی و وحیده محمدی‌فر ناله می‌کند. بزرگترین غم او توقیف فیلم «بانو» بود که مانند سرطان به او ضربه زد. ای کاش ما بیشتر مراقب هنرمندان‌مان باشیم.

یاری در پایان تصریح کرد: شاید اگر داریوش مهرجویی، بیتا فرهی را پیدا نمی‌کرد اصلا «هامون» را نمی‌ساخت؟ زیرا او وقتی بازیگری را انتخاب می‌کرد معتقد بود که فقط او می‌تواند آن نقش را بازی کند.

فریبا کوثری بازیگر سینما دیگر سخنران مراسم بود و گفت: من سعادت این را نداشتم که با خانم بیتا فرهی کار کنم. وقتی سال ۶۷ وارد عرصه سینما شدم ایشان را در فیلم «هامون» دیدم. شاید در آن زمان به عنوان یک زن به این همه وقار، زیبایی و هنر بازیگری که داشتند حسادت کردم. همواره ناراحتم که در سالگرد درگذشت این هنرمندان یه یادشان هستیم. کاش ایشان امروز اینجا بودند و کتابشان را امضا می‌کردند و می‌دیدند که ما‌ چقدر برایشان احترام‌ قائلیم.

وی تاکید کرد: خواهش می‌کنم‌ که این کتاب را حتما بخوانید و انرژی و عشقی که پشت این اثر وجود دارد، با قلبتان درک کنید.

آرش فلاحت‌پیشه بازیگر سینما و تئاتر نیز عنوان کرد: امروز در این جمع گرد آمدیم تا یاد و خاطره هنرمند عزیزی را گرامی بداریم که برای ما دنیایی را ساخت؛ دنیایی که در آن «هامون» با سازنده و بازیگرانش به خاطره جمعی یک نسل بدل می‌شود. چه غبطه برانگیز است جایگاه خانم‌ فرهی!

وی ادامه داد: او در ۶۵ سال زندگی‌اش با دنیای پر رمز و راز سینما و هنر درخشید. فلب او سرشار از عشق و هنر بود.‌

این هنرمند بیان کرد: او شاید آنچنان که در پرده سینما درخشید فرصت حضور بر صحنه تئاتر را نداشت، اما همواره با نگاهی علاقه‌مند تئاتر می‌دید و مشوق دوستان و جوانان روی صحنه بود‌‌.‌ او می‌دانست که هنر زبان روح انسان است.‌ او تنها یک بازیگر نبود و یک جست‌وجوگر معنا و کتاب‌خوان بود. بیتا فرهی همیشه از کوچک‌ترین‌ لحظات زندگی لذت می‌برد و زندگی‌ برایش مانند یک‌ سفر بود.

مهسا قریشی دختر بیتا فرهی در این مراسم عنوان کرد: تشکر می‌کنم از همه دوستان و اقوام که در اولین سالگرد کوچ آسمانی مادر در کنار ما بودند. از یاسمن جان تشکر می‌کنم و از عشقی که به بیتا داشتند و آن را در این کلمات جاودان کردند. مادر شور زیستن داشت. او خیلی بهارها و زمستان‌های سختی را در زندگی گذرانده بود و ما این عنوان را انتخاب کردیم زیرا او باشکوه عرصه زندگی و همچنین سینما را ترک کرد. من از هوشنگ فرهی دایی عزیزم و دختردایی عزیزم ساحره فرهی برای کمک‌هایی که به ما‌ کردند، بسیار ممنونم.

یاسمن خلیلی‌فرد نیز در پایان مراسم گفت: من این کتاب را بسیار دلی نوشتم. علت این کار این بود که علاقه من به سینما با بیتا فرهی و فیلم‌ «هامون» شکل گرفت. فکر می‌کنم که همه چیز این مراسم را خود بیتا چیده است و ما فقط همه چیز را اجرا می‌کنیم.

وی تاکید کرد: ما خواستیم این کتاب را به صورت رمان بنویسیم تا مخاطب خاص و عام داشته باشد، زیرا بیتا هنرمندی بسیار مردمی بود، در حدی که حتی در قطعه هنرمندان به خاک‌ سپرده نشد.

در ادامه مراسم کلیپی پخش شد که در آن افرادی مانند داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی درباره بیتا فرهی صحبت می‌کنند.

این مراسم با اجرای موسیقی زنده و امضای کتاب به پایان رسید.

نوشته کتاب زندگینامه بیتا فرهی رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محسن امیر یوسفی: منتظر آثار درخشان دیگر داریوش فرهنگ هستیم

در ابتدای این مراسم محسن امیریوسفی، رئیس کانون کارگردانان سینمای ایران گفت: امشب برای قدردانی از یک عمر فعالیت هنری آقای داریوش فرهنگ در اینجا جمع شده ایم. کارگردان، نویسنده و بازیگری که فعالیت کارگردانی هنری خود را از دهه شصت آغاز کرد. مایلم در این فرصت نگاهی کوتاه به اولین دهه فعالیت آقای فرهنگ در دهه شصت داشته باشم.

وی افزود: علی رغم فضای بسته دهه شصت فیلم های درخشانی ساخته شدند که نتیجه تلاش و کوشش کارگردانان و سینماگرانی بود که تلاش داشتند سینما را فارغ از هر حکم و مصلحت و سلیقه ای زنده نگه دارند و در این امر موفق هم بودند. یکی از این کارگردانان آقای داریوش فرهنگ بود.

رئیس کانون کارگردانان سینمای ایران در ادامه با اشاره به کارنامه کاری داریوش فرهنگ خاطرنشان کرد : او کارگردانی سینما را با ساخت فیلم نیمه بلند رسول پسرابوالقاسم در سال ۱۳۶۰ آغاز کرد و بعد کارگردانی سریال افسانه سلطان و شبان را در سال ۶۲ انجام داد. سریالی ماندگار، طناز و پرمخاطب که هنوز هم بعد از گذشت چهل سال میتواند الگوئی برای صدا و سیمای فعلی باشد که متاسفانه روز به روز مخاطب و تاثیرگذاری خود را از دست میدهد. پس از آن آقای فرهنگ دو فیلمنامه ماندگار اتوبوس و کفش های میرزانوروز را در سال ۶۴ نوشت که هنوز هم فیلمنامه های مثال زدنی در سینمای کمدی ایران هستند، هرچند متاسفانه سالهاست که فیلمنامه های کمدی جای خود را به دلقک نویسی و لوده نگاری داده اند.

امیریوسفی افزود: آقای فرهنگ در سال ۶۵ اولین فیلم سینمائی خود بنام طلسم را ساخت فیلمی که در نوع کارگردانی و روایت و فرم گرائی برخلاف جریان تحمیلی فیلم های آن زمان بود و به ظاهر در ژانر ترس و معمائی است ولی در اصل عاشقانه ای است با فیلمبرداری درخشان آقای زرین دست که نمونه ای مثال زدنی در سینمای ایران است. از حضور به یادماندنی زنده یادها جمشید مشایخی و پرویز پورحسینی باید گفت و نیز شروع اولین نقش آفرینی سینمائی آتیلا پسیانی. طلسم از آخرین فیلم هائی هم بود که خانم سوسن تسلیمی بازیگر تکرارنشدنی سینمای ایران در آن ایفای نقش کرد و یکسال بعد از ایران رانده شد.

کارگردان «آشغال‌های دوست داشتنی» با تاکید بر این که داریوش فرهنگ با «دو فیلم با یک بلیت» در سینمای حادثه ای و مردم پسند در حافظه سینمای ایران ثبت شده، ادامه داد: هنوز هم منتظر فیلمی با چنین کارگردانی و فیلمنامه ای همراه با بازی فوق العاده بازیگران آن به خصوص آقای مهدی هاشمی هستیم که نیاز امروز تماشاگران سینمای ایران است.

امیر یوسفی در پایان گفت: لازم است در این دوران قحطی سریال های درخشان تلویزیونی دوباره یادی کنم از سریال ماندگار افسانه سلطان و شبان که نمونه ای درخشان از قصه های ایرانی و شرقی و اقتباسی تصویری از مینیاتورهای ایرانی است. اتفاقی که بعد از آن کمتر در فیلمها و سریالهای ایرانی افتاد. نمونه آن تیتراژ خاطره برانگیز این سریال با طراحی استاد اصغر بهمن زاده و موسیقی گوشنواز زنده یاد بابک بیات است که جهان این افسانه شرقی را به خوبی بیان می کند. جناب آقای داریوش فرهنگ بسیار مفتخرم که شب کانون کارگردانان سینمای ایران را به شما اختصاص دادیم و ممنونم که دعوت ما را پذیرفتید. آقای فرهنگ شما با کارنامه آغازین خود دهه شصت و ۴۰ سال فعالیت سینمائی نامی ماندگار در سینمای ایران هستید و امیدوارم امشب را به عنوان آغازی بر شروع دوباره فعالیت سینمائی خود بدانید. منتظر آثار درخشان دیگری به کارگردانی و نویسندگی جنابعالی هستیم.

در ادامه این برنامه اصغر بهمن زاده در قالب یادداشتی یاد داریوش فرهنگ را گرامی داشت.

شاهسواری: گئشته نباید با قیچی ایدئولوژی از ما گرفته شود

در ادامه منوچهر شاهسواری، مدیرعامل خانه سینما گفت: رابطه من و داریوش براساس دوستی و رفاقتی است که حتی اگر به حاشیه کشیده شود متعلق به خود ماست. من همیشه نگران وی هستم. البته در ادببیات ما نگرانی منشاء منفی دارد اما من از این منظر سخن نمی گویم.

شاهسواری با بیان این که این نگرانی به دلیل عشق و دوستی است وگرنه بدون عشق و دوستی و معرفت نگرانی معنی ندارد، تصریح کرد: اگر نگران وطن هستیم به این دلیل است که دوستش داریم. همه جهان دوره های سختی را گذرانده، بخشی بخاطر کرونا و بخشی به دلایل دیگر است اما به نظر من جهان را همانگونه که هست باید بپذیریم تا امکان تغییر آن برایمان فراهم باشد.

وی افزود: یکی از قرون فاجعه بار تاریخی مستند شده قرن ۱۹ است که قرن بردگی و … است. اما در همین قرن هم افرادی چون نیچه ای را داریم که جهان را به معنایی ترک می کنند و بردی، آهنگساز که با موسیقی اش همچنان لذت می دهد. در قرن بیستم جنگ جهانی اول و بیماری های عجیب و غریب را داریم اما در همان مقطع هم از سینما و موسیقی و نقاشی بهره می بریم. در صدسال گذشته روزهای پرحادثه ای را گذرانده ایم و در این دوران هنرمندان نقش غریبی ایفا کردند. از دهخدا و بهار تا کیمیایی و سمندریان و … اسامی را که در ذهن از گذشته تا کنون مرور کنیم می بینیم هنرمندان ما جهان پر از رنج و عذاب را تعبیر و تفسیر کرده اند.

مدیرعامل خانه سینما با بیان این که گفت و گو راجع به بزرگداشت ها اگر آینده نگر و گذشته نگر نباشد راه به جایی نمی برد، گفت: گذشته مهم است و با قیچی ایدئولوژی نباید این گذشته از ما گرفته شود. هنرمندان و متفکران نقش بزرگی را در این سال ها ایفا کردند. همگی ما در این صحنه زندگی نقش هایی را برعهده داریم که موظفیم به بهترین نحو آن را اجرا کنیم. به گذشته نگاه و آینده را بسازیم. ساختن آینده توسط هنرمندان و سینماگران و غیره یادآوری جلوه دیگری از زندگی به ما است و داریوش فرهنگ یکی از این هنرمندان است و من از کانون کارگردانان برای برگزاری این مراسم سپاسگذارم.

کرامتی: چرا داریوش فرهنگ فرصت فیلمسازی ندارد

مسعود کرامتی، بازیگر و کارگردان سینما در این نشست ضمن افسوس از فیلم نساختن برخی هنرمندان از جمله داریوش فرهنگ گفت: چرا فرهنگ مانند بسیاری از دوستان قدیمی فرصت فیلم سازی ندارد و چرا باید ۱۲یا ۱۰ سال بگذرد و نتواند کارگردانی کند؟ او هرچند در فیلم های بسیاری به عنوان بازیگر حضور داشته اما برای من همچنان یک کارگردان است. البته من نمی خواهم اینجا راجع به سینما و البته شرایط جامعه غر بزنم.

وی با بیان خاطرات گذشته گفت: من زمانیکه نوجوان بودم عشق فیلم فارسی داشتم اما به تاسی از برادرم وارد تئاتر شدم و در همان فضا یکی از کسانیکه من را به سمت تحصیل رشته تئاتر سوق داد، داریوش فرهنگ و مهدی هاشمی بودند. گروه تئاتر دانشجویی دانشگاه تهران به اسم گروه پیاده موفق ترین گروه هنری تاریخ ایران بود و در این گروه از داریوش فرهنگ و مهدی هاشمی مهره های اصلی گرفته تا پرویز پورحسینی، سوسن تسلیمی، علیرضا خمسه، مرضیه برومند و… فعالیت می کردند و آرزوی من قرار گرفتن در این جماعت بود.

وی افزود: بعد از انقلاب فرهنگی و تغییراتی که رخ داد، داریوش فرهنگ سریال سلطان و شبان را ساخت که از بهترین ها بود.

وی افزود: تصویری که من از داریوش فرهنگ در محافل می دیدم بنظر جدی و ترسناک بود تا اینکه در سریال بی گناهان به وی نزدیک شدم. اولین روز فیلم برداری با ترس و لرز آمدم و ماه ها بهترین خاطرات زندگی من رقم خورد. داریوش فرهنگ کودک هفت هشت ساله ای معصوم است.

یاری: فامیلی داریوش فرهنگ برازنده اوست

عباس یاری، منتقد سینما با اشاره به اینکه به عنوان روزنامه نگار قدیمی بهتر است دباره داریوش فرهنگ بنویسم، عنوان کرد: مایلم درباره یک ویژگی مهم داریوش فرهنگ سخن بگویم. کسی که و فامیلی اش بسیار برازنده اش است. فردی واقعا فرهنگی و بدون عقده است. ما در کوچه سام که دفتر مجله فیلم بود بچه محل بودیم و چهره های فرهنگی بسیاری در مصاحبت با این داریوش فرهنگ رفت و آمد داشتند.

وی با تقدیر از کانون کارگردانان سینمای ایران گفت: زمان و مکان مناسبی را برای برگزاری این بزرگداشت انتخاب کردید. موزه سینما و دفتر فیلمخانه ملی ایران که بخشی از سندهای مهم تاریخ سینمای ایران در اینجاست.

آتیلا پسیانی: فیلم طلسم عشق اول من و فرهنگ است

در ادامه این مراسم پیامی ویدیویی از آتیلا پسیانی نمایش داده شد که در بخشی از آن با اشاره به آغاز همکاری اش با داریوش فرهنگ گفت:  در سال ۶۴ اولین فیلم جدی را با نام طلسم برای فرهنگ بازی کردم که عشق اول ما بود. من چهار فیلم با داریوش فرهنگ کار کردم و امیدوارم چهار فیلم دیگر برای وی بازی کنم.

امینی: «طلسم» نشان دهنده عشق و علاقه سازنده اش به سینماست

احمد امینی، از اعضای شورای مرکزی کانون کارگردانان سینمای ایران گفت: از من خواسته اند راجع به فیلم طلسم صحبت کنم و من نگاهی به مجلات آن سال ها انداختم. این فیلم در جشنواره های متعدد بین المللی از جمله مسکو و لندن، پیونگ یانگ، هنگ کنگ و کنت بلژیک و… حضور پیدا کرد و من هم در مجله «نقد فیلم» درباره این فیلم بسیار نوشتم.

این کارگردان ادامه داد: پس از نمایش فیلم در جشنواره فیلم لندن کانال ۴ تلویزیون لندن برای پخش این فیلم را خریداری کرد. جان جیلت منتقد مشهور آن سال ها در نشریه جشنواره لندن نوشت «برای یک سوپرایز غیرمنتظره و لذت بخش از ایران آماده باشید.»

وی با اشاره به گزارشی که مرحوم محمدرضا اعلامی درباره جشنواره جهانی فیلم مسکو و حضور «طلسم» در این جشنواره در مجله فیلم نوشته، افزود:  در این گزارش آمده که فیلم دیر به جشنواره رسید و در بخش جنبی به نمایش درآمد و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. داریوش فرهنگ پیش از شروع فیلم روی سن رفت و چند جمله روسی را که از مترجم یاد گرفته بود برای تماشاگران ادا کرد که به مذاق آن ها خوش آمد.

امینی با بیان این که در رای گیری های پایان سال منتقدان در سال ۶۶ که فیلم های خوش ساخت بسیاری در لیست بود فیلم طلسم  فیلم دوم او بوده، تصریح کرد:  در آن سال طلسم رتبه پنجم را کسب کرد. این فیلم نشان دهنده عشق و علاقه سازنده اش به سینماست.

وی درباره سریال بی گناهان عنوان کرد: سریال بی گناهان را که کار می کردیم چهار کارگردان همزمان بازی می کردند و باید بگویم فرهنگ بسیار خوش فکر است و ایده های بسیار زیادی دارد. فیلم «طلسم» و «دو فیلم با یک بلیت» مهم ترین شاخصه شان بلندپروازانه بودن است و داریوش فرهنگ تمام تلاشش این بود که ایده های بلندپروازانه اش را به تصویر بکشد.

جابر قاسمعلی: به قول فرهنگ ما سینماگران بجز خودمان کسی را نداریم

جابر قاسمعلی، فیلمنامه نویس با بیان خاطرات گذشته اش با داریوش فرهنگ عنوان کرد: هردو چهره جدی و به ظاهر خشنی داریم؛ داریوش فرهنگ از نوع کارگردانانی و من از نوع نویسندگی. البته هر دو روحیه رومانتیک داشتیم من آشکار و او پنهان. سریال «راه شب» را کار می کردیم و هر قسمتی را که می نوشتم برای محمد مسعود و مهدی هاشمی و فرهنگ می خواندم. وسط فیلمنامه بیرون می رفت و برمی گشت و می گفت خوب بقیه اش. یک بار گفت خوب نشد و اشک ام را در نیاوردی. آن جا بود که فهمیدم موضوع چیست. رفاقت ما با دعوا شروع شد و به همین دلیل مستحکم شد.

وی با اشاره به تجربه نوشتن «طلسم شدگان» گفت: در این فیلم هردو روبروی هم راجع به فیلم گپ می زدیم و انگار نه انگار سه سال قبل دعوای مان شده بود و او اصلا به روی من نیاورد. وقتی بعدها از او پرسیدم چرا به روی خودش نیاورد گفت، ما سینماگران بجز خودمان مگر کسی را داریم. این درس توی گوشم ماند.

قاسمعلی با مرور سال های رفاقتش با داریوش فرهنگ خاطرنشان کرد: نگاه به چهره خشنش نکنید وی کودک معصومی است و ظاهر و باطنش یکی است. تکلیف با همچین آدمی روشن است و او قلبی از طلا دارد.

روحانی: فرهنگ در بازیگری باهوش و شاد بود

امید روحانی، بازیگر و منتقد سینما درباره فرهنگ گفت: من هم مانند بسیاری معتقدم «طلسم» فیلم کشف نشده ای است اما یک تجربه آخر دارم. من این اقبال را داشتم که سه سال قبل و پیش از کرونا در یک تئاتر با داریوش فرهنگ همبازی باشم. سه ماه تمام می آمد و هر روز بدون وقفه با قیافه ای عبوس تمرین می کرد. پس از پایان اجرا جوانی شاد و خندان می شد که گویا جهان را به او داده اند.

وی افزود: اگر لذت یک بازی تا این حد زیاد است باید دید داریوش فرهنگ هنگام کارگردانی چه می شود. امیدوارم این اقبال را داشته باشم که یک بار او را هنگام کارگردانی فیلم ببینم.

در ادامه این مراسم پیامی تصویری از علیرضا مجلل روی پرده رفت.

مجلل: فرهنگ ظاهر سخت و اراده سختکوشی دارد

علیرضا مجلل، از پیشکسوتان سینمای ایران در قالب ویدیویی در این نشست حضور پیدا کرد و گفت: تجربه حضور در گروه تئاتر پیاده که سرشاخه اش داریوش فرهنگ بود برای من جالب بود. فرهنگ در آن زمان به آینده هنر فکر می کرد. نتیجه این بود که اولین و درخشان ترین نسل فارغ التحصیل آن دانشگاه در دنیای فرهنگ و هنر باقی ماندند و همچنان فعالیت می کنند. داریوش فرهنگ ظاهرا بسیار سخت است و ارتباط برقرار کردن با وی مشکل است اما انسانی عاطفی است که برای رسیدن به خواسته هایش پرتلاش است.

مهدی هاشمی: دوام دوستی ام با فرهنگ به دلیل کار تئاتر است

مهدی هاشمی هم در این مراسم با بیان این که عمری است که با داریوش فرهنگ رفیق است، گفت: او مردی احساساتی است که حتی با دیدن فیلم های هنری هم اشک میریزد. ده سال تئاتر کار کردیم و به تدریج در کار به این نتیجه رسیدیم که من باید بازی کنم و او نویسندگی و کارگردانی را به دست بگیرد. داریوش بسیار کارگردان خوبی است.

وی با تاکید بر این که جسارت فرهنگ او را هم با خود همراه می کرده، بیان کرد: همیشه از او بابت دوستی اش سپاسگذارم. دوستی که دوام آن به دلیل کار تئاتر است. بازیگری در فیلم های داریوش تفریح هم بود و همین بازی در فیلم دیگر کارگردانان را برای من سخت می کرد. خوشحالم که او کارگردان من بوده و هست. او دوست من است و دوستی شبیه به او کمیاب است.

داریوش فرهنگ: خوشحال نیستم چون هم‌وطن من خوشحال نیست

در انتهای برنامه داریوش فرهنگ با تقدیر از سخنرانان گفت: من مدتی است احوال خوشی ندارم. آرامش ندارم و در یک کلام خوشحال نیستم چون هم وطن من خوشحال نیست. می خواستم در این موارد بیشتر حرف بزنم اما اواخر جلسه است و باید خوشحالی خودم را از لطف کانون کارگردانان، مهمانان، موزه سینما و فیلمخانه اعلام کنم.

وی افزود: با وجود این بحران ها و لبخندهای فراموش شده مردم نمی توانم خوشحال باشم. امیدوارم هرچه زودتر کرونا ریشه کن شده و کسب و کارها رونق گرفته و بار دیگر چشمان بی فروغ پرفروغ شود.

در انتهای این مراسم با حضور اعضای شورای مرکزی کانون کارگردانان سینمای ایران شامل محسن امیریوسفی، مصطفی کیایی، قدرت الله صلح میرزایی، وحید موسائیان، محمدرضا عرب، مهرداد خوشبخت و احمد امینی از داریوش فرهنگ با اهدای لوح و جایزه تقدیر شد.

همچنین لوح تقدیر موزه سینما با حضور مهران عباسی مدیرعامل این موزه از سوی مهدی هاشمی به این کارگردان و بازیگر اهدا شد.

محمدعلی نجفی، غلامرضا موسوی،ابراهیم وحیدزاده، شهرام اسدی، مسعود نوابی، لادن طاهری، محمد موفق، عزیزالله حاجی مشهدی، اردشیر شلیله، بیژن میرباقری، اکبر حر و … از جمله مهمانان حاضر در این مراسم بودند.

شب داریوش فرهنگ به دبیری وحید موسائیان برگزار شد و نمایش فیلم سینمایی «طلسم» پایان بخش این مراسم بود.

نوشته شب داریوش فرهنگ برگزار شد/ کارگردانی با چهره خشن اما رئوف و خستگی‌ناپذیر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مراسم با رعایت کامل پروتکل‌های بهداشتی عصر چهارشنبه ۳ آذر ماه ساعت ۱۸ در سالن سینماتوگراف موزه سینما برگزار خواهد شد.

در شب داریوش فرهنگ علاوه بر سخنرانی برخی از سینماگران درباره این فیلمساز، نسخه مرمت شده فیلم «طلسم» نمایش داده می‌شود.

شب کارگردانان به دبیری وحید موسائیان برگزار می‌شود و طراح پوستر این مراسم «بهزاد خورشیدی» است.

داریوش فرهنگ فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و بازیگر سینمای ایران است که ساخت مجموعه‌هایی همچون «افسانه سلطان و شبان»، «تولدی دیگر» و فیلم‌های سینمایی مانند «طلسم»، «دو فیلم با یک بلیت» و «تکیه بر باد» و «خنده در باران» را در کارنامه هنری خود دارد.

حضور در این مراسم ویژه اعضاء کانون کارگردانان سینمای ایران است و با هماهنگی و دعوت قبلی انجام می‌شود.

نوشته شب داریوش فرهنگ در موزه سینما برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«طلسم» در سال ۶۵ شمسی اکران عمومی شد و توانست در جشنواره فجر همان سال در سه رشته بهترین بازیگر نقش دوم مرد، بهترین موسیقی متن و بهترین تدوین نامزد دریافت سیمرغ شود.

داریوش فرهنگ کارگردان «طلسم» با جذاب خواندن دیده شدن دوباره فیلم های کلاسیک آنهم باکیفیت بالا گفت: این که بانیان جشنواره جهانی فیلم فجر فیلم‌های تاثیرگذار و ویژه تاریخ سینمای ایران را با نگاهی جدید عرضه می کنند، جای تشکر دارد.

وی «طلسم» را جزو پیشگامان آثار ایرانی که در جشنواره های جهانی شرکت کردند دانست و عنوان کرد: این فیلم در زمان خودش یعنی سال ۸۸ میلادی (۶۴-۶۵ شمسی) در معتبرترین فستیوال‌های جهانی مورد توجه قرار گرفت تا آنجا که در فستیوال لندن به عنوان فیلم منتخب برگزیده شد. خاطرم هست که در آن فستیوال، یکی از منتقدان معروف مقاله ای در مورد فیلم با عنوان «یک فیلم درخشان از سینمای ایران» منتشر کرد.

به گفته وی، «طلسم» در بخش مسابقه فستیوال مسکو هم بود اما  دیر به جشنواره رسید.

کارگردان فیلم «رز زرد» مهمترین اتفاق زندگی حرفه ای یک فیلمساز را زنده بودن اثرش پس از سال ها ارزیابی کرد و توضیح داد: این یک اتفاق بزرگ برای یک هنرمند است که داشته های اثرش آنقدر زیاد باشد که پس از ۳۴ سال هنوز جان دارد و جان شیرین خوش است.

فرهنگ با اشاره به اینکه اولین کارش در تلویزیون سریال «افسانه سلطان و شبان» بود که می توانست جریان ساز شود، بیان کرد: متاسفانه به نظر می آید مدیران و مسئولان و کارگزاران فرهنگی ما در تداوم یک رویه مثبت کوشا نیستند. «افسانه سلطان و شبان» می توانست آغازگر و جریان ساز تمامی افسانه های شرقی و به خصوص ایرانی شود. من حداقل ۵۰ داستان و افسانه ایرانی می توانم برایتان مثال بزنم که می توانستند شخصیت، هویت و افسانه سازی کنند اما متاسفانه از جانب مدیران هیچ نوع حمایتی برای این موضوع نشد.

وی با اشاره به جریان‌سازی فیلم «طلسم» عنوان کرد: این اثر نه به دلیل ظاهر ترسناک و هیجان انگیزش بلکه به دلیل لایه های درونی آن که درباره عشق و دربند بودن زن است توانست در زمان خودش جریان ساز شود؛ آن هم در روزگاری که نمی شد از عشق در آثار سینمایی چیزی به زبان آورد.

این نویسنده و کارگردان افزود: شاید این نکته جالب باشد که از زمان ساخت «طلسم» تا به امروز زنان بیشتر از مردان در مورد این فیلم با من صحبت کرده و می کنند، چه جوانانی که در آستانه عبور از ۳۰ سالگی هستند و چه افرادی که ۳۴ سال پیش به تماشای این اثر نشستند. جالب تر اینکه همه می گویند «طلسم» در زمان اکران برای ما وحشت آفرین بود ولی وقتی بعد از چند سال برای بار دوم آن را دیدیم لایه دوم آن را که همان عشق است دریافت کردیم.

به گفته وی، این فیلم حرکات جذابی از نظر فیلمبرداری و صحنه پردازی دارد و هنوز افراد زیادی در مورد تالار آینه آن صحبت می‌کنند.

فرهنگ با تاکید بر فیلمبرداری درخشان فیلم «طلسم» توسط علیرضا زرین دست گفت: پرویز پورحسینی که یکی از بهترین بازی های دوران هنری خود را در این فیلم انجام داد از سوی دیگر علیرضا زرین دست هم به تایید خودش یکی از بهترین فیلمبرداری هایش را در «طلسم» انجام داده است. جالب است بدانید آن زمان ها به او به جای زرین دست، زرین چشم می گفتم. در کل باید بگویم گروه، در یک موجی قرار داشتند که بخواهند یک کار متفاوت انجام دهند.

وی با رد اقتباسی بودن فیلم «طلسم» از نمایشنامه «قلعه کولاک» نوشته بهرام بیضایی گفت: در ساخت این اثر با آقای بیضایی مشورت شد اما اقتباسی صورت نگرفت. من با بیضایی دوست بودم بنابراین زمانی که خواستم اولین اثر سینماییم را بسازم فکر کردم بهترین تصمیم این است که در یک فیلم دستیار او شوم بنابراین در فیلم «باشو غریبه کوچک» دستیار بیضایی شدم که اولین و آخرین تجربه دستیاری در تمام زندگی هنری من بود، بعد از این تجربه دست به کار ساخت فیلم «طلسم» شدم.

کارگردان فیلم سینمایی «تکیه برباد» با اشاره به سینمای کلاسیک دهه ۶۰ و ۷۰، کلاسیک را نه به مفهوم کهنه بلکه به مفهوم ماندگاری معنا عنوان کرد و تشریح کرد: کلاسیک فیلمی است که تعادل، توازن و تناسب دارد برای همین است که از نوجوان تا کهنسال را به خود جلب می کند. فیلم های ماندگار مانند رمان ها، موسیقی ها و حتی معماری های ماندگار دوام و ادامه دارند.

فرهنگ دهه ۶۰ و ۷۰ سینمای ایران را دوره داستان گویی، شیفتگی و شوریدگی در فیلم ها دانست و گفت: در آن دوره افکار و سلیقه ها دم دستی نبودند. متاسفم که بگویم مقدار زیادی به دلیل پیشرفت های تکنولوژی و دیجیتالی، آسان پسندی رایج شده است. اگر به فیلم های آن دوره نگاه کنید خواهید دید که کارگردانان در یک موج خلاقه بودند و این موج همه را وا می داشت که یک کار ماندگارتر و اساسی تر انجام دهند.

فرهنگ در پایان ابراز امیدواری کرد فیلم دیگرش یعنی «دو فیلم با یک بلیت» هم در آینده در بخش «فیلم‌های کلاسیک مرمت شده» جشنواره جهانی فیلم فجر به نمایش درآید.

آدرس سایت رسمی جشنواره Fajriff.com و پست الکترونیکی جشنواره Info@Fajriff.com است.

سی‌و‌هفتمین دوره جشنواره جهانی فیلم فجر از ۱۸ تا ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ (۲۹ فروردین تا ۶ اردیبهشت ۱۳۹۸) به دبیری رضا میرکریمی در تهران برگزار می‌شود.

نوشته داریوش فرهنگ: درون مایه «طلسم» عشق است نه وحشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از او فاطمه گودرزی نیز به عنوان یکی از نقشهای اصلی سریال مقابل دوربین رفته است و با فرهنگ نقش یک زوج را بازی میکنند.

گروه تولید «نفس» که به مدت دو ماه صحنه های داخلی را در خانه ای حوالی خیابان وصال شیرازی ضبط میکردند، با پایان کار در این لوکیشن، ضبط صحنه های خارجی را در خیابان های تهران آغاز کرده اند.

سومین سریال از سه گانه جلیل سامان یک درام روانشناسانه در ۲۷ قسمت است که در بستر وقایع سیاسی قبل و بعد از انقلاب روی می دهد.

داستان «نفس» درباره جوانی پر شر و شور است که در بحبوحه وقایع انقلاب رازی در زندگی اش فاش می شود.. او برای رسیدن به حقیقت حوادث پیچیده ای  را پشت سرمی گذارد.

بازیگران این سریال عبارتند از مسعود رایگان، ژاله صامتی، علیرضا کمالی، بهناز جعفری، قربان نجفی، احسان امانی، شهاب شادابی، هادی عامل هاشمی، با معرفی ساناز سعیدی و با حضور هدایت هاشمی، رامین راستاد و خسرو شهراز.

سریال  «نفس» در گروه فیلم و سریال شبکه سه سیما تهیه می‌شود.

نوشته داریوش فرهنگ به سریال «نفس» پیوست/ ادامه تصویربرداری در خیابان‌های تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته داوران بخش فیلم‌های اول جشنواره یاس معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «تا مدار ۱۰ درجه» به زودی آماده نمایش می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: داریوش فرهنگ بازیگر و کارگردان باسابقه سینما، تلویزیون و تئاتر از اوضاع فعلی هنر راضی نیست. حرف‌های بسیار و تحلیل‌های هوشمندانه از فضای امروز دارد و اعتماد مدیران به هنرمندان را راهی برای حل این شرایط می‌داند. با این کارگردان در آخرین روزهای اسفندماه درباره سالی که گذشت و امیدها و آرزوهایش برای سال تازه صحبت کردیم. خواندن این گفت و گوی صریح و صادقانه را از دست ندهید.

سال ۹۳را در مجموع چگونه دیدید؟

داریوش فرهنگ: الان اسفندماه ۹۳ هستیم. یک سال نامهربان، زشت و بیهوده را پشت سر گذاشتیم. نامهربانی در رکود اقتصادی، فرهنگی، جامعه ، روح و روان، لبخند، نشاط، امید ،شعف سالی بد ،گرفتار تحریم‌ها، بی پولی عمومی مردم، بی رونقی اقتصادی، فرهنگی، مرگ و میر های پی در پی دوستان ، سرطان های غیر طبیعی و پشت هم برای همکاران و هموطنانم. در عوض تا دلتان بخواهد اختلاس‌های پی در پی میلیاردی در میلیاردی که هیچکدام نه به آن سرطان های عجیب و غریب انجامید که چه هستند از کجا می آیند و چرا انقدر زیاد بود و نه پیگیری این اختلاس ها به جایی رسید که ما اگر هر روز در سال خبر نمی‌شنیدیم تعجب می کردیم تقریبا دیگر عادت کرده بودیم. فکر نمی کنم هیچ جای جهان به اندازه مردم نجیب و مظلوم ما این همه رنج و دزدی و اختلاس بشنود و باز هم مهربان بماند. در چنین شرایطی چه توقع که از مردم بخواهیم لبخند بزنند؟ امیدوارم سال ۹۴ بارقه‌های امید سراغ مان بیاید و لبخند های فراموش شده و چشمان پرفروغ مردم دوباره برگردد.

تغییرات مدیریتی که هم در سینما و هم تلویزیون داشتیم چه کمکی به زنده شدن بارقه های امید می‌کند؟

تغییر و تحولات در کشور ما به شخص خیلی مربوط نمی شود. مدیرها فقط جابجا می شوند اما نگاه چه در وزارت ارشاد چه تلویزیون همان است. تا زمانی که یک خانه تکانی اساسی رخ ندهد اتفاقی نمی افتد. در شرایطی که هم ارشاد هم تلویزیون رنج بی پولی ۳ چهارساله دارد چکار می تواند بکند؟ اگر پولی هم دستش بیاید باید تقاص این چندسال را بدهد یعنی برگردد ترمیم کند و خرابکاری ها را سامان دهد . تا زمانی که استقلال مالی و اجتماعی نباشد با تعویض و تغییر مدیران راه به جایی نمی بریم.

کم‌کاری شما در تلویزیون هم تحت تاثیر مسایل مدیریتی بود؟

در این سه چهار سال هرچه بگردید هیچ هنرپیشه، کارگردان، صدابردار… سراغ نخواهید داشت که طلبکار نباشد . خیلی ها از جمله خود من کار نمی‌کنند چون تلویزیون هنوز به طلب های قبلی پاسخی نداده است. برنامه ها هم کیفیتی ندارند. به نظر من هیچ ضرورتی برای حضور ده ها شبکه وجود ندارد وقتی همه تکراری اند. شبکه نمایش یک سریال ده سال پیش را مدتی نشان می‌دهد و بعد می‌دهد به شبکه نسیم، آنجا هم یک دوره پخش می‌شود می رود آی فیلم . همه برنامه ها دست به دست می‌چرخند چون تلویزیون بی پول است و تولیدی وجود ندارد . کل بودجه تلویزیون در سال مثلا اگر ۱۰۰۰ میلیارد تومان باشد تازه به فرض مثال که این رقم در برابر اختلاس‌ها پشه ای مقابل فیل است، تنها ۶ درصد آن صرف تولید می‌شود.

قطعا این مساله در فیلمسازی شما هم تاثیر گذاشته است.

درباره کارگردانی یک مقدار زیادی تعمد شخصی هم دخیل است. من سریال ها و فیلم های سینمایی متعددی ساختم در این بین ۴کار تجاری هم کردم که اصلا از انجام شان پشیمان نیستم ولی اعتراف می کنم فیلم من نبودند. الان دلم می خواهد فیلمی با اندیشه و منش خودم بسازم. سال گذشته کاری که دوست داشتم را پیدا کردم اما چون موتور قصه را ماجراهای ۸۸ روشن می کرد بدون اینکه نگاهی از سر تایید یا تکذیب داشته باشد امکان تولیدش نبود الان روی موضوع دیگری کار می کنم و امیدوارم سال آینده بتوانم به اجرا درآورم.

هنرمندان چطور می‌توانند به این نگاه انتقادی پایان دهند؟

خوشبختانه چون جزو شورای مرکزی کانون کارگردانان سینمای ایران هم هستم از علاقه دوستانم به اهداف راهبردی آگاهم. ما هر سال در جلسات هفتگی از زوایای مختلف نکات، معضلات، پیشرفت و دورنگری را بررسی می کنیم تا بشود قدمی برداریم اما وقتی که مسئولان به هنرمندان اعتماد کنند و بدانند هنرمندان از همه محدودیت ها آگاهند فکر نکنند فقط خودشان خط قرمز می شناسند. یک هنرمند از تمام این نمایندگان مجلس که بسیاری ممکن است یک فیلم هم ندیده باشند اما راجع به فیلم اظهار نظر می کنند و برای بودجه تصمیم می‌گیرند بیشتر اطلاع دارند. آنها قبول کنند امروز پایان تک گویی است و تا اعتماد دو طرفه بین هنرمندان و کارگزاران فرهنگی نباشد هیچ اتفاق فرهنگی رخ نمی‌دهد. هنرمندان همیشه مورد اعتماد مردم بودند چون این طیف را از خودشان می‌دانند اما هیچ سینمایی بدون حمایت دولت نمی تواند کار کند.

شما روزی که خانه سینما بازگشایی شد جمله معروفی در رسانه ها ثبت کردید: من قفل این خانه را با کلید روحانی باز می‌کنم…

آن موقع قضیه کلید آقای روحانی مد بود، ولی ایشان هم یک کلیدش تبدیل به صدها کلید شد چون قفل های خیلی زیادی را باید باز می‌کرد. امیدوارم با همکارانش و دولتی که دارد تعداد قفل ها را کم کند. قدر مسلم همه قفل ها از بین نخواهد رفت چون نود درصدشان زنگ زده است و با کلید باز نمی شود باید آنها را شکست. یک ده سالی کار داریم تا جبران شود و سر جای معقول برگردیم. بعد از آن باید به بازسازی فکر کنیم. متاسفانه انقدر مساله و مشکل و هزار تو پیش رو داریم که اول بهتر است روی قدم های کوتاه متمرکز شویم، قدم بلند و دورپروازی با شرایط مالی موجود جور در نمی‌آید و همه چیز در حد شعار باقی می‌ماند. من سیاسی نیستم علاقه ای هم به آن ندارم. کار ما فرهنگ پروری و فرهنگ سازی است، آن هم در سالی که به واسطه رهبری نامگذاری شد. ولی من رونقی ندیدم، چون این رونق وابستگی تفکیک ناپذیری با رونق اقتصادی دارد، اگر این چرخ لنگان اقتصاد به حرکت در بیاید چرخ لنگان فرهنگ هم می‌چرخد.

بررسی این مسایل در سطح خُرد چگونه کاربردی‌تر می شود؟

مشکل اصلی تلویزیون و سینما این است که استقلال ندارد چون مجبور است وابسته باشد. نگاه کنید به کشورهای همسایه که در این ۲۰ سال از نظر اجتماعی،اقتصادی و فرهنگ به کجارسیده‌اند. حالا خودمان را ببینیم. راه حل همیشه با ترمیم درست نمی‌شود یک جایی باید جراحی کرد. تلویزیون چگونه می تواند جلوی ماهواره را که در هر خانه همه بیننده سریال ترکی‌اش هستند بگیرد؟ من در ترکیه فیلم ساختم و می‌دانم تا ۱۰سال پیش در این عرصه هیچ حرفی برای گفتن نداشته، همین الان هم به ندرت فیلم سینمایی خوب می‌سازند اما با این سریال ها نه تنها در کل خاور میانه که در چین و ماچین هم تجارت می‌کنند.

کیفیت خوب یا بدش اصلا برایم مهم نیست این رونق و چرخش اقتصادی هنری است که مطرح می‌شود. ما برای مقابله با این هجوم فرهنگی و نشان دادن شخصیت و هویت خودمان چه کردیم؟ هنرمندان ما نه تنها کمتر از آنها نیستند بلکه در هر زمینه استانداردند و با شرایط نرمال کار بین المللی می‌کنند اما مجبورند به کاری تن دهند که در حدشان نیست. من به دلیل تجربه و سابقه ای که در سینما و تلویزیون دارم می‌توانم با محبت مدیران فرهنگی کارم را سریعتر انجام دهم که بعد از ۴۸ سال سابقه عجیب هم نیست، اما جوان باانگیزه خلاق تا بخواهد کاری ارائه دهد مانع سر راهش زیاد است. مثلا ۴ سال پیش یک ایده خوب داشته اما چون در تنگناها می‌ماند معلوم نیست آن ایده دیگر قابل بیان باشد یا نه.

فیلمسازان بخش خصوصی چقدر می‌توانند به این چرخه لنگان اقتصاد کمک کنند؟

سینما هنر گرانی است که باید بازدهی داشته باشد. تهیه کنندگان خصوصی که با مشقت فیلم می سازند باید یک چشم به فیلم و چشمی به بازگشت سرمایه داشته باشند، اما چون در شرایط فعلی این اتفاق نمی افتد از آن ها هم کاری بر نمی‌آید. در نتیجه فیلم ها هم همه فضایی از یاس و تلخکامی دارند که این روزها به واژه زشت سیاهنمایی معروف شده. همه چیز ناشی از شرایط است ما عملا بخش خصوصی نداریم هیچ کمپانی فعال سینمایی در کشور نیست. یک عده با مشقت پولی جور می‌کنند، درصدی هم از فارابی می‌گیرند و با سختی فیلم می‌سازند. به نظر من با گدابازی نمی‌شود فیلم ساخت.

در بین این مباحث بد نیست از حضورتان در پروژه «محمد (ص)» هم بشنویم.

درباره این کار باید مفصل صحبت کرد. «محمد (ص)» اثری است با ابعاد، بودجه، افراد و نگاهی بین‌المللی و از همه اینها مهمتر درباره پیامبر اسلام (ص) است. ساخت این فیلم در برابر این موج وحشی‌گری و خشونت جهانی بی‌دلیل نبود. من هم در این کار سهمی داشتم و مشتاقم زمانی درباره‌اش حرف بزنم که مردم کار را دیده باشند و همراه ما به درک درستی از این گفت و گو برسند.

کلام آخر؟

بشر به امید زنده است و تنها امید می‌تواند آن چرخ لنگان را به حرکت در آورد. من هم امید دارم سال آینده بهتر باشد، اگر نه بعضی، از خدا می‌خواهند درش را ببندند بفروشند و به برج تبدیل کنند. دولت اگر اجازه می‌داد از این ۳۰۰ سینما ۲۵۰ تا همین الان بسته شده بود. در برخورد اجتماعی با مردم می‌توان فهمید آنها رغبتی به تلویزیون و سینما ندارند. این عبارت «پربیننده ترین برنامه فلان شبکه» شوخی است. همه سریال ترکی می‌بینند ما باید بپذیریم جهان عوض شده، با افکار دیروز نمی‌توان امروز را ساخت. مردم توقع صداقت دارند دلشان می‌خواهد برنامه های سینما و تلویزیون آیینه ای از اجتماع باشد . امیدوارم سال آینده جریان به سمتی برود که همه چیز بهتر از این باشد.

نوشته اظهار نظر صریح داریوش فرهنگ درباره سینما و تلویزیون/ حرف زدن از کلید روحانی مد بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های اکران خصوصی «چند متر مکعب عشق»/ استقبال سینماگران از فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تصویر داریوش فرهنگ در «آمین»/ اسلحه در دستان هادی ساعی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-  این مراسم جمعه ۲۳ اردیبهشت ماه همزمان با میلاد حضرت علی (ع) در محوطه باز فرهنگسرای نیاوران با اجرای داریوش فرهنگ برگزار شد. ابتدای این مراسم به نکوداشت جهانگیر جهانگیری یکی از اعضای کانون کارگردانان که به تازگی درگذشته اختصاص داشت. ابوالحسن داوودی از خانواده این سینماگر فقید تجلیل کرد. دیپلم خوش‌آمدی را کمال تبریزی به مصطفی کیایی کارگردان «خط ویژه» اهدا کرد، علیرضا داوودنژاد هم از یک عمر فعالیت سینمایی خسرو سینایی تجیل کرد.

در بخش دیگری از این مراسم کامبوزیا پرتوی نویسنده فیلمنامه پروژه عظیم «محمد» (ص) از مجید مجیدی تجلیل کرد. علی ژکان هم از حمید نعمت‌الله به عنوان سینماگر نسل سوم تقدیر کرد. یکی از نکات جالب توجه این مراسم اجرای خوب داریوش فرهنگ کارگردان و بازیگر سینما بود. همان طور که انتظار می رفت این مراسم با استقبال اهالی سینما همراه بود.

نیکی کریمی، رضا میرکریمی، محمدرضا جعفری‌ جلوه مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی، محمد احسانی معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی، محمدمهدی عسگرپور، احمدرضا درویش، فخرالدین انوار، مجید مجیدی، رضا میرکریمی، ابوالحسن داوودی، کمال تبریزی،داود میرباقری، سیروس الوند، فرهاد توحیدی، رویا تیموریان، مسعود رایگان، امین تارخ، سعید ابراهیمی فر، فرشته طاهرپور، منوچهر شاهسواری، سامان سالور، شاهد احمدلو، مسعود ده نمکی عباس رافعی، فریال بهزاد، غلامرضا آزادی، تهمینه میلانی، محمد نیک بین، محمدعلی سجادی، محمدحسین لطیفی، جهانگیر کوثری، رخشان بنی‌اعتماد،  بهروز شعیبی، هادی مقدم‌دوست، علیرضا امینی، سیروس الوند، نادر مقدس،مازیار میری، همایون اسعدیان و … از جمله مهمانانی بودند که در این مراسم حضور داشتند.

نوشته تقدیر از پنج نسل از کارگردانان سینمای ایران/ اجرای خوب داریوش فرهنگ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرهنگ به سوره سینما گفت: «گذشته» با همه قابلیت ها یک فیلم ایرانی و دارای مضمون وطنی و صاحب آدم هایی از کشور خودمان نیست. البته تاکید دارم اگر همه فیلم ها را دیده بودم، الان می توانستم اظهار نظر بهتری داشته باشم، اما فعلا که فیلم فرهادی را برای اسکار فرستاده اند و برایش آرزوی موفقیت دارم. این انتخاب هیأت داوران است و شاید دیگر گفتن هر حرفی بی مورد باشد. نظر شخصی من این است که فیلمی را به عنوان نماینده کشورمان فرستاده ایم که ارتباط زیادی با ما ندارد.

وی افزود: این روزها به شدت درگیر امور خانه سینما هستم. تلاش داریم به زودی مجمع عمومی برگزار و هیأت مدیره مشخص و معرفی شود. وقتی این خانه رونق بگیرد، پروژه های سینمایی روی روال می افتند و آن وقت من هم مثل دیگران ممکن است فرصت پیدا کنم تا کار جدیدی بسازم.

داریوش فرهنگ در یک دهه اخیر سه فیلم سینمایی «رز زرد»، «یک گزارش واقعی» و «خنده در باران» را کارگردانی کرده است.

نوشته «گذشته» ای به اسکار رفته که ایرانی نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داریوش فرهنگ که شنیده شده بود قرار است فیلم تبلیغاتی محسن رضایی یکی از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری را بسازد، در این باره به سوره سینما گفت: این روزها زمانِ شایعه پراکنی است. به هیچ عنوان قرار نیست فیلم تبلیغاتی برای کسی بسازم و واقعا از این همه شایعه متعجبم. جالب است که اغلب کارها تقریبا خوابیده و تعطیل شده و همه می‌خواهند بعد از انتخابات فعال شوند.

 داریوش فرهنگ فیلم‌های سینمایی «رُز زرد»،‌ »شب‌های تهران»، «تکیه بر باد»، «خنده در باران»، «یک گزارش واقعی» و چند مجموعه را کارگردانی کرده است.

نوشته داریوش فرهنگ: از این میزان شایعه‌پراکنی تعجب می‌کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.