این بازیگر چندی پیش با گلایه از شرایط تلویزیون و ضعف قصه ها از حضور در مجموعه های تلویزیونی ممانعت می کرد. متاسفانه وی به تازگی دچار بیماری شده است و بیماری را علت غیبت این روزهایش در عرصه بازیگری می داند. از جمله آخرین فعالیت های فقیه نصیری در حوزه سینما ،فیلم های «آن مرد مرد» ،«هشت پا» و«مزرعه پدری» بوده است.

وی درباره بیماری خود گفت: «من در دوره معالجه به سر می برم و در حال حاضر دچار بیماری ام اس هستم. من بعد از معالجه کامل دوباره به فعالیت در عرصه بازیگری می پردازم». وی در ادامه می گوید: «چندی پیش هم اعلام کرده بودم که اگر آثاری مثل «شمعدونی» ساخته شود، از حضور در آن خوشحال می شوم، اما اثری با کیفیت مشابه آن مجموعه کمتر ساخته می شود، در نتیجه بعد از سریال «شمعدونی» در مجموعه دیگری حضور نداشتم».

این بازیگر در پایان اظهار کرد: «زمان زیادی از آخرین حضور من در حوزه سینما می گذرد. در تلویزیون هم پیشنهاد های بیشتری داشته ام ، اما بنا به شرایط حضور در آن ها را نپذیرفتم. در حال حاضر اگر همه شرایط فراهم باشد به دلیل بیماری و گذران دوره کامل معالجه ام، امکان فعالیت هنری ندارم».

منبع: بانی فیلم

نوشته بیماری بازیگر معروف سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آذری به سوره سینما گفت: این روزها در حال بازنویسی فیلمنامه ای هستم که آن را به تازگی نوشته ام و قرار است اولین فیلم بلند داستانی من باشد. امیدوارم مراحل دریافت پروانه و دیگر امور اداری آن تا پایان فصل گرم انجام شود، چون حال و هوای اثر به گونه ای است که باید در پاییز یا زمستان روایت شود. محل فیلمبرداری ما نیز یک شهرستان خواهد بود، آن هم مناطق اطراف آن. در حقیقت این فیلم وابستگی زیادی به طبیعت دارد.

وی در پاسخ به این سوال که چطور شد که خواست به سینمای بلند داستانی وارد شود، افزود: من از ابتدا با سینمای داستانی بیگانه نبودم، قبلا حدود ۱۰ فیلم کوتاه ساخته ام و حدود ۱۶ فیلم داستانی ویدئویی هم دارم. در سینما خیلی اوقات یا دستیار و برنامه ریز بوده ام یا تصویربرداری کرده ام و … در این مرحله از فعالیت حرفه ای ام، فضا را مناسب دیدم که اولین فیلم بلند داستانی ام را شروع کنم و برای جذب سرمایه گذار نیز در حال رایزنی هستیم.

آذری درباره اینکه آیا ردپای آثار مستند او در اولین فیلم داستانی اش دیده می شود، توضیح داد: این فیلم بر مبنای فضاسازی و تصویرسازی ساخته می‌شود و می‌توان گفت یک فیلم هنری است که در ادامه کارهای کوتاه من تعریف می شود. قطعا به مخاطب فکر می کنم، اما پیش از آن باید توجه کرد که منظور ما از مخاطب عام چیست. برداشت من این است که هر تماشاگر سینما می تواند یک مخاطب خاص باشد و در سینما به دنبال فیلم مخصوص به روحیات خودش باشد، دقیقا مثل هر خواننده کتاب که خاص است و با ورود به فروشگاه به دنبال اثر چاپ شده ویژه سلیقه خودش می‌گردد.

فرشید آذری گفت: من اولین فیلم داستانی ام را سال ۷۵ ساختم و در این ۱۸ سال از نظر نوع نگاه و ساختار به سبکی دست یافتم که از هر نظر آن را می‌پسندم و با سلیقه ام هماهنگی دارد و به هر عرصه که وارد شوم، آن را حفظ می کنم. باز هم به سینمای مستند باز می‌گردم و اینگونه نیست که رنگ و لعاب اکران یا فیلم بلند داستانی مرا از علاقه اولیه ام دور کند. در این سال ها به فیلم مستند بهای بیشتری داده شد و به خصوص حوزه هنری که اغلب آثار سینمای اکران را تولید می کند، به بچه های مستند توجه کرد و من از این بابت به نوبه خودم از مسوولان ممنونم.

«داستان یک شهر» محصول حوزه هنری و درباره خرمشهر است که آذری آن را کارگردانی کرده. این فیلمساز فیلم‌های «رنگ هایی برای زندگی»، «داستان یک شهر»، «نقش» و … را در عرصه مستند و فیلم کوتاه ساخته است.

نوشته کارگردان «داستان یک شهر» اولین فیلم بلند داستانی‌اش را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- علی رضایی: اواخر دهه ۷۰ شمسی، روزگاری که شبکه‌های تلویزیون هم از نظر تعداد و هم از جهت محتوایی و برنامه‌سازی تغییر کردند، مجموعه‌هایی روی آنتن رفتند که حال و هوایی متفاوت داشتند. شبکه تهران به دلیل ویژگی‌هایش بخش مهمی از این تغییر و تحول را نمایش می داد، این شبکه استانی تقریبا همسو با شبکه سوم که شبکه جوان ها بود موجی را رهبری می کرد که فضایی تازه به تلویزیون می داد، جوان ها، مسائل اجتماعی، عشق و بحران‌های خانوادگی موضوع هایی بودند که در این دوره در مجموعه‌های پربیننده‌ای مانند «خط قرمز»، «روزگار جوانی»، «داستان یک شهر» و … مطرح شده و مورد توجه قرار گرفتند.

در سال ۷۸ اصغر فرهادی که هنوز پا به دنیای فیلمسازی نگذاشته بود و تجربه موفق سریال «روزگار جوانی» را در کارنامه داشت بر اساس برنامه خبری «در شهر» که یکی از آیتم های پربیننده و جنجالی شبکه تهران بود، مجموعه ای کارگردانی کرد. «در شهر» آن روزها یک ابتکار در تلویزیون بود، برنامه ای مستند که ماجراهای پلیسی، حادثه ای و خانوادگی کلان شهر تهران را بازتاب می داد. دوربین برنامه به اداره پلیس، دادگاه خانواده، کوچه ها و بزرگراهها سر می زد تا واقعیت جاری در زندگی مردم را ثبت کند، بسیاری هر شب پای تلویزیون می نشستند تا از رویدادهایی مطلع شوند که روز درباره اش صحبت کرده اند.

اصغر فرهادی بر اساس این جاذبه ها و امتیازها سنگ بنای «داستان یک شهر» را پایه گذاری کرد، مجموعه ای که در آن مقطع به شدت مورد توجه قرار گرفت و موقعیت سازنده جوانش را در تلویزیون تحکیم کرد. این روزها «داستان یک شهر» در شبکه آی فیلم روی آنتن می رود و فرصتی برای بازخوانی نقاط قوت و ضعف این مجموعه که کارگردانش حالا مهمترین سینماگر ایرانی در عرصه بین المللی است به وجود آمده است.

«داستان یک شهر» مولفه‌های آثار سینمایی فرهادی را دارد، هر چند زبان و تکنیک او هنوز پخته نیست و خام‌دستی‌های یک کارگردان جوان را می توان در این پروژه دید اما اگر حافظه تاریخی داشته باشیم متوجه می شویم که این مجموعه با نمونه های دیگر سریال های ایرانی کاملا فرق دارد و سر و گردنی از آنها بالاتر است. انتخاب موضوع‌ها، دکوپاژ سینمایی، فضاسازی مجموعه و لحن اجتماعی حاکم بر «داستان یک شهر» امتیازهایی است که هنوز کهنه نشده اند و پس از گذشت بیش از یک دهه از تولید این مجموعه به چشم می آیند. در آن دوره در تلویزیون ساخت مجموعه اپیزودیک به شکل فعلی مرسوم نبود، «داستان یک شهر» این شیوه را که هنوز در ایران تازه بود دنبال می کرد و این امتیازی بود که کارگردان فرصت پرداختن به قصه هایی متفاوت و متنوع را داشته باشد و در کنار شخصیت‌های اصلی شخصیت‌های دیگری را وارد قصه کند. انتخاب شخصیت ها و همدلی فیلمساز با طبقه فرودست، آنانی که برای انتخاب سرنوشتشان و فرار از دایره تنگی که در آن گرفتار شده اند راهی ندارند پای شخصیت‌هایی را به تلویزیون باز کرد که پیش از این به شکلی کلیشه‌ای در بعضی آثار حضور داشتند و در اغلب مجموعه ها خبری از آنها نبود. فرهادی بعدها در فیلم های «رقص در غبار» و «شهر زیبا» به این شخصیت ها نزدیکتر شد و رنج، اندوه و شوربختی شان را به تصویر کشید.

تلخی حاکم بر اغلب آثار فرهادی، به ویژه آنهایی که رنگ و بوی اجتماعی بیشتری دارند در «داستان یک شهر» دیده می شود. نوجوانی که برای جراحی خواهر خردسالش به تهران آمده و در نهایت قربانی مناسبات بیمار شهر می‌شود، زنی که فرزندش را سر راه می‌گذارد، مردی معتاد که برای احیای زندگی اش تن به سرقت می‌دهد و … نمونه ای از شخصیت هایی هستند که قصه شان در این مجموعه روایت می شود. نوع کار گروه مستندسازی شبکه پنج کارکرد دراماتیک مناسب برای درگیر شدن شخصیت ها با این قصه‌ها را فراهم می‌کند. فرهادی در «داستان یک شهر» با خلق فضایی مستندگون می کوشید فاصله بین اثری داستانی و گزارشی واقعی را به حداقل برساند. شخصیت مونس توانا یکی از شخصیت های ویژه زن در تاریخ مجموعه سازی پس از پیروزی انقلاب اسلامی است، شخصیتی پرتحرک، مستقل و قوی که دافعه و جاذبه را توامان دارد، کوشش و تلاشش برای حل مشکل دیگران برای بیننده دوست داشتنی است و اما سردی و افسردگی حاکم بر این شخصیت برای آنکه او به ستاره مجموعه تبدیل شود مانع ایجاد می‌کند. فرهادی از این که یکی از پنج جوان اصلی قصه به شخصیت اصلی تبدیل شوند پرهیز کرده و جذابیت را میان آنها تقسیم کرده است.

حالا و در اوایل دهه ۹۰ شمسی که شبکه های تلویزیونی افزایش یافته و ساعت پخش برنامه ها محدودیت ندارد شاید تماشای مجموعه‌ای که در آن چند جوان حضور دارند، عاشق می شوند، با بزرگترها چالش دارند و سهم خود را از دنیای امروز می خواهند تکراری و پیش پاافتاده به نظر برسد اما در آن سال ها «داستان یک شهر» عرصه ای بود برای نمایش دنیای جوان‌ها. جوان‌هایی از جنس مونس (آتنه فقیه‌نصیری)، رفیع (علی قربانزاده)، شهاب (رامبد جوان)، محسن (امیرحسین صدیق) که هر یک ویژگی های یک گروه را نمایندگی می‌کنند. فرهادی از همان زمان روی نمایش جزئیات روابط انسانی تمرکز می کردند و عیان کردن وجوه پنهان این روابط را دوست داشت.

«داستان یک شهر» الگویی برای مجموعه سازی اپیزودیک شد، از سری دوم به اندازه سری اول استقبال نشد، اما هر دو مجموعه از پربیننده ترین آثار یک شبکه تازه تاسیس بودند. حالا که نام فرهادی با سینما گره خورده شاید کمتر کسی به یاد بیاورد که او زمانی بهترین و متفاوت ترین مجموعه های تلویزیون را کارگردانی می‌کرد. فرهادی از معدود کارگردان‌هایی است که بر اساس تجربه‌های تلویزیونی‌اش گام‌هایی بزرگ در سینما برداشت و وقت و هزینه‌ای که برای رشدش در این رسانه صرف شده بود پاسخی شایسته داد. شاید این وجه از کارنامه او بخشی است که کمتر درباره اش صحبت می شود. حاصل کار فرهادی به عنوان نویسنده و کارگردان در تلویزیون متنوع و قابل بررسی است و مسیر خلاقیت و رشد فیلمسازی را نشان می دهد که از امکان هزاران دقیقه سریال سازی به بهترین شکل استفاده کرده است، طبیعی است این مسیر با فراز و فرود همراه بوده اما آنچه باقی مانده انبوهی نمای به یادماندنی، دیالوگ دوست داشتنی و شخصیت‌های خاطره انگیز است.

نوشته اصغر فرهادی در تلویزیون/ این یک داستان نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلم «داستان یک شهر» روایتی نو و خلاقانه درباره شهر خرمشهر است، عنصر اصلی این روایت هنر نقاشی و هنرمندی به نام ناصر پلنگی است که در روزهای نخستین شروع جنگ تحمیلی در دل حادثه قرار داشته و از اتفاق‌هایی که در این شهر افتاده تصویر ساخته است. با فرشید آذری کارگردان این فیلم مستند که هوشمندانه و هنرمندانه ساخته شده و زوایایی تازه از ماجرای خرمشهر و حماسه مقاومت را به تصویر کشیده درباره روند تولید این مستند صحبت کردیم.

نقاشی یکی از عناصر مهم فیلم «داستان یک شهر» است، چرا برای روایت ماجرای خرمشهر به سراغ نقاشی رفتید؟

فرشید آذری: اگر به کارنامه فیلمسازی من نگاه کنید، استفاده از هنرهای مختلف در بعضی از آثارم دیده می‌شود، موسیقی، نقاشی، مجسمه سازی متریال هایی بوده اند که در بعضی مستندها به آنها توجه نشان داده ام. مثلا در فیلم «نقش» که یک فیلم داستانی است، از نقاشی برای بیان داستان استفاده شده، در «آستان» برای روایت از هنر موسیقی کمک گرفتم و در مستند «تندیس» به موضوع مجسمه سازی پرداخته‌ام.

به نظر می‌رسد جدا از توجه به پتانسیل این هنرها برای روایتگری، علاقمند به آنها هم هستید؟

بله، من در حوزه نقاشی، مجسمه سازی و عکاسی کار کرده ام و تجربه هایی دارم.

رشته تحصیلی شما سینما است؟

من دیپلم گرافیک دارم، اما در زمینه نقاشی و مجسمه‌سازی هم تجربه دارم و نمایشگاههایی هم داشته‌ام. متولد سال ۵۰ هستم و آن زمان برای ورود به هنرستان و تحصیل در رشته های هنری کنکور ورودی سختی وجود داشت و اغلب بچه های متقاضی برای حضور در هنرستان باید نقاشی می دانستند و الفبای رشته های هنری را بلد بودند.

برگردیم به فیلم «داستان یک شهر»، نقاشی چطور خط ارتباط شما با خرمشهر شد؟

فکر می‌کنم راجع به دفاع مقدس و ماجرای خرمشهر اگر بخواهم حرف بزنم و فیلم بسازیم باید از زوایای تازه ای به این موضوع بپردازم. نگاهی که متفاوت باشد و بخش های ناگفته ماجرای دفاع را بیان کند. من حتی به این فکر کردم که فیلم سلیقه بصری تماشاگرش را قلقلک بدهد.

انتخاب یک نقاش برای روایت حماسه خرمشهر از کجا شکل گرفت؟

آقای پلنگی در روزهای حساس نخست جنگ جانش را به خطر انداخته و برای ثبت خاطرات دفاع به خرمشهر رفته، این عکس ها تنها به عنوان ثبت کننده خاطرات یک هنرمند از واقعه ای مهم در تاریخ این سرزمین ارزشمند نیستند، این نقاشی ها با نگاه هنرمندانه آقای پلنگی و با دید اکسپرسیونیستی خلق شدند، خاطراتی که رزمنده ها تعریف می کردند، حال و هوای آن روزها و تجربه شخصی نقاش را می توان در این آثار دید. حس آن لحظه ها را در می توان در نقاشی های آقای پلنگی دید.

چقدر فکر کردید که فیلم، ساختار و زبان سینمایی داشته باشد؟

به این فکر کردم که راهکارهایی پیدا کنیم که این مستند ساختار سینمایی داشته باشد، در عین حال که به روایت وفاداریم ، از نقاشی و تصویر درست استفاده کنیم، دغدغه هایمان درباره مفهوم دفاع و حماسه خرمشهر را هم به تصویر بکشیم. من به این فکر می‌کردم تصاویری که انتخاب می شود حتی آن بخش آرشیوی تکراری نباشد تا فیلم خسته کننده به نظر نرسد، این ها برایم مهم بود.

یکی از ویژگی های فیلم فرم روایتی آن است، تا پایان تصویر راوی را نمی بینیم، و پلان آخر و معرفی آقای پلنگی تمهید هوشمندانه ای برای معرفی راوی است.

توضیح دادم که چه دغدغه هایی برای روایت و فرم در این فیلم داشتم، یکی از آنها این بود که فضای اکسپرسیون نقاشی ها را در فیلم داشته باشیم، یکی این که فرمی داشته باشیم که متفاوت و جذاب باشد، در عین حال که با مضمون همخوان است، تازه و همسو با فضای نقاشی ها باشد. آقای پلنگی در این مستند، بازیگر نیست و نگاه من به او مثل یک بازیگر نبود. ایشان قرار بود به عنوان یک هنرمند احساسش را نسبت به یک موضوع بیان کند.

اما باید این حس و حال را به عنوان کارگردان مدیریت می‌کردید؟

قطعا. من باید ساختاری منسجم و یکدست از این گفتگو می ساختم، ساختاری که با آن ویژگی ها همسو باشد.

چند ساعت از آقای پلنگی راش گرفتید؟

دو ساعت با آقای پلنگی گفتگو کردم، اما جلسات مختلفی درباره کارمان داشتیم و درباره فضای مستند صحبت کرده بودیم. البته ذهن ایشان خیلی

بخش‌هایی را در تهران و بخش هایی را در خرمشهر تصویربرداری کردید.

بله، بخش گفتگو با آقای پلنگی در گالری ایشان در تهران تصویربرداری شد و برای بعضی نماها به خرمشهر رفتم،

تصاویر آرشیوی تازه ای در فیلم می بینیم، این تصاویر از کجا به دست شما رسید؟

ما تصاویر خوبی داریم که درست نگهداری نمی شوند و متاسفانه خیلی از آنها از بین رفته است. من زمانی که می خواستم تصاویر آرشیوی را انتخاب کنم به دنبال این بودم که تصاویر کمتر دیده شده یا اصلا دیده نشده انتخاب کنم. در فیلم ما نقاشی و تصویر رکن مهمی است و واقعا حساس بودم، خوشبختانه پس از جستجوهای فراوان و نرسیدن به نتیجه مطلوب متوجه شدم که آقای پلنگی یک آرشیو غنی دارند، در آن روزها هم ایشان، هم برادرشان عکس‌های متعددی از ماجراها و وقایع خرمشهر گرفتند. آقای خسرو پلنگی از آن روزها تصویربرداری و عکاسی کرده و بیشتر این تصاویر را دیدم. این که بسیاری از تصاویر مستند از وقایع خرمشهر از بین رفته دریغ آور است، این تصاویر بخشی از تاریخ سرزمین ما است.

یکی از وجوه فیلم که دوست داشتنی است، ستایشی است که از موضوع دفاع دارد.

ماجرای جنگ تحمیلی واقعا برای ما جنبه دفاع دارد، ما مردمی نبودیم که به خاک کشور همسایه حمله کنیم، به ما حمله شد و راه حل ما دفاع بود. اتفاق هایی که پس از حمله عراق به ایران شکل گرفت، حماسه بود و مرور آنها غرورآفرین است. ماجرایی که در دفاع مقدس تجربه کردیم از جنس عاشورا است، من آدم‌هایی را که ظاهرا قهرمان نیستند اما در مواجهه با پدیده جنگ آنچه انجام می دهند قهرمانانه است، ستایش می‌کنم.

به دیده شدن فیلم فکر کرده‌اید؟ باید بستری فراهم شود که این آثار دیده شوند.

در بخش فیلم کوتاه و مستند ما با کمبودهای فراوانی روبروییم که ماجرای توزیع و پخش فیلم ها را با بحران مواجه کرده است. کارگردانی و تهیه کنندگی فیلم با موضوع عرضه آن کاملا فرق دارد، یک حوزه تخصصی دیگر است که باید جدی گرفته شود. بخش سینمایی حوزه هنری در مدیریت فعلی به این نتیجه رسیده که در بخش توزیع نیاز به نگاه تازه و رویکرد حرفه ای است، این دوستان عرضه فیلم را برعهده دارند. امیدوارم در این بخش برای «داستان یک شهر» اتفاق خوبی بیفتد.

مخاطب در مستند «داستان یک شهر» برای شما اهمیت دارد؟

من در این فیلم سعی کردم یک دوره تاریخی را به واقعی ترین شکل ممکن بازتاب بدهم، روایت در عین حال قابل فهم و هنرمندانه باشد تا مخاطب با فیلم همراه شود.

نوشته برای بیان موضوع‌های دفاع مقدس به نگاه نو نیاز داریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.