وی ادامه داد: در میانه این جلسات ایده «محله‌ محور بودن روایت» مطرح شد؛ یعنی اینکه قصه جنگ را از دل کوچه‌ها و خانه‌های مردم نشان دهیم. برای چنین روایتی نیازمند یک چهره روایتگر بودیم که هم مورد اعتماد مخاطب باشد و هم توانایی انتقال حس و عاطفه را داشته باشد. خانم الهام چرخنده به‌عنوان هنرمندی شناخته‌شده، مؤمن و با تجربه روایتگری، در جمع ما مطرح شد.

منتظری بیان کرد: جالب است بگویم که حتی در مسیر شکل‌گیری پروژه، اتفاقاتی رخ داد که آن را دشوارتر کرد. فیلمساز اولیه پروژه از ادامه کار کناره گرفت و ما در نگاه نخست تصور کردیم بخشی از مسیر مسدود شده، اما همین اتفاق باعث شد تا به سمت بازآفرینی طرح و شکل‌گیری ایده‌ نوین «ستاره شد» کنونی برویم.

این منتقد و کارگردان ادامه داد: امروز باور دارم این اتفاق نه یک مانع، بلکه یک فرصت بود؛ فرصتی برای خلق اثری جمعی که حاصل هم‌فکری و همدلی تیمی گسترده است.

رضا منتظری با اشاره به تلاش برای به تصویر کشیدن قهرمانی‌های زنان مطرح کرد: «ستاره شد» تلاشی برای به تصویر کشیدن قهرمانی‌های زنانی است که در بزنگاه‌های تاریخی ایستادند؛ زنانی که شاید رسانه‌های معاند تلاش داشتند آن‌ها را نادیده بگیرند یا تصویری تحریف‌شده از آنان ارائه دهند. در شرایطی که تبلیغات دشمن پر از ترس‌افکنی بود و مدام این گزاره تکرار می‌شد که مردم از شهر گریخته‌اند یا در ترس فرو رفته‌اند، ما شاهد زنانی بودیم که خلاف این تصویر عمل کردند و با عملکرد خود در دهان دشمن کوبیدند.

منتظری با اشاره به برخی قسمت‌های این مستند گفت: قصه ما قصه ایستادگی است؛ یکی از قسمت های «ستاره شد» قصه خواهر شهیدی است که در روز وداع با برادرش به‌جای لباس سیاه، لباس سفید بر تن می‌کند تا مرگ را به عروسی معنوی بدل کند و عزاداری را به جشن اقتدار. یک قسمت دیگر قصه تطهیرکنندگانی است که در تاریک‌ترین روزها، با صلابت بر سر عهد خویش ماندند و پیکر شهدا را آماده سفر ابدی کردند. یکی دیگر از قصه ها قصه خبرنگاران زن رسانه ملی است که درست در روزهایی که دشمن حتی نفس‌کشیدن را برای مردم سخت کرده بود، با شجاعت مقابل دوربین ایستادند و حقیقت را روایت کردند. یکی دیگر از قصه های ما قصه پرستاری است که در بحبوحه حملات رژیم سفاک صهیونیستی، تنها در شیفت خود به بیماران رسیدگی می‌کند و… . هدف ما در این مستند، نشان دادن این واقعیت بود که قهرمانی الزاما در میدان نبرد و در دست گرفتن اسلحه تعریف نمی‌شود. قهرمانی می‌تواند در ساده‌ترین و درعین‌حال سخت‌ترین لحظات زندگی روزمره اتفاق بیفتد؛ همان‌جا که یک انتخاب کوچک، می‌تواند به نمادی بزرگ از صلابت بدل شود.

کارگردان این مستند درباره تعداد قسمت‌های فصل اول مطرح کرد: فصل نخست «ستاره شد» در قالب ۵ قسمت ۲۰ دقیقه‌ای تولید شد. البته نسخه‌ای که از رسانه ملی در حال پخش است به دلیل محدودیت‌های پخش کوتاه‌تر شده، اما نسخه کامل به‌زودی در پلتفرم‌های آنلاین در اختیار مردم قرار خواهد گرفت. فرایند تولید این فصل به‌هیچ‌وجه ساده نبود. اخذ مجوزها، هماهنگی با نهادهای مختلف و تصویربرداری در شرایط بحرانی، همه دست به دست هم داده بود تا فشار سنگینی به گروه تحمیل شود. به‌عنوان مثال، بخش‌هایی مانند روایت بانوان هلال احمر یا سازمان بهشت زهرا (س) تنها در ۲ تا ۳ ساعت تصویربرداری شد؛ در حالی که حجم کار و حساسیت موضوعات بسیار بالا بود. با این حال، آنچه این پروژه را به سرانجام رساند، همدلی و روحیه جمعی تیم بود. از پژوهشگران گرفته تا تصویربرداران، تدوین‌گر و مشاوران، همه با انگیزه‌ای دلی و فراتر از وظیفه حرفه‌ای کار کردند. شاید همین دلی بودن، «ستاره شد» را برای مخاطب باورپذیر و اثرگذار کرده است. در اینجا باید از دوستان عزیزی که به صورت ۲۴ ساعته با وفاق و همدلی در کنار پروژه بودند و تماما دلی کار کردند تقدیر و تشکر کنم. به ویژه از دوست ارجمندم آقای بهادر دژاگه بسیار سپاسگزار هستم.

آقای دژاگه از نخبگان دانشگاه علم و صنعت هستند که وظیفه تحقیق و پژوهش پروژه را برعهده گرفتند و همراه با تیم شریف‌شان به ده ها سوژه ناب و درخشان رسیدند که در نهایت از میان آن سوژه ها ۵ سوژه کنونی برگزیده شدند. همچنین قدردانی ویژه ای دارم از همکار ارجمندم سرکار خانم سحر قناعتی که همدلانه پای کار «ستاره شد» ایستادند و به عنوان مشاور پروژه تلاش بسیاری داشتند تا این اثر به بهترین شیوه ممکن به سرانجام برسد.

رضا منتظری درباره فصل دوم این مستند توضیح داد: خوشبختانه فصل دوم «ستاره شد» وارد مرحله نهایی پیش‌تولید شده است. تیم تحقیق و پژوهش کار خود را به پایان رسانده و سوژه‌ها با دقت و وسواس انتخاب شده‌اند. تفاوت اصلی این فصل با فصل اول در رویکرد آن است. اگر در فصل اول بیشتر بر صلابت و ایستادگی تمرکز داشتیم، در فصل دوم بر شادی، امید و نشاط اجتماعی تأکید داریم. جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز به روایت‌های امیدبخش دارد؛ روایت‌هایی که نه تنها یادآور مقاومت مردم باشند، بلکه به آینده نیز امید بدهند. به همین دلیل، در فصل دوم به سراغ قهرمانان جمعی و ملی رفته‌ایم که نماد زندگی و امید هستند.

به‌زودی تصویربرداری این فصل آغاز می‌شود و باور دارم «ستاره شد» در فصل دوم می‌تواند همان‌قدر که روایتگر صلابت بود، روایتگر شادی و امید هم باشد.

وی درباره انتخاب الهام چرخنده به عنوان راوی گفت: انتخاب راوی برای چنین مجموعه‌ای نه‌تنها انتخابی هنری، بلکه انتخابی استراتژیک بود. ما به فردی نیاز داشتیم که علاوه بر توانایی هنری و بیان روایت، از اعتبار اجتماعی و باور شخصی نیز برخوردار باشد. خانم الهام چرخنده از معدود چهره‌هایی است که این ویژگی‌ها را در کنار هم دارد. ایشان هم تجربه هنری در سینما و تلویزیون دارند، هم با فضای روایتگری آشنا هستند و هم از حیث شخصیت فردی و اعتقادی، می‌توانند نقش یک واسطه صادق میان سوژه و مخاطب را ایفا کنند. تجربه همکاری با ایشان نیز اثبات کرد که این انتخاب کاملاً درست بوده است. حضور ایشان نه‌تنها به اثر عمق بخشید، بلکه به بسیاری از سوژه‌ها نیز جسارت بیان داد. زنان قهرمانی که در مقابل دوربین ما نشستند، وقتی راوی را فردی هم‌دل و همراه یافتند، با اطمینان بیشتری سخن گفتند. همین عامل باعث شد قصه‌ها از دل بن‌بست بیرون بیاید و به شکلی ناب روایت شود.

رضا منتظری در پایان گفت: در پایان از زحمات و تلاش های بی شائبه سایر اعضای تیم تولید «ستاره شد» که ده ها نفر را شامل می شود قدردانی می کنم. به ویژه از محمدحسن خسروبابایی که با قاب بندی های بی نظیرش کمک شایانی به اثرگذارتر شدن این مجموعه کرد، از رسول انصاری که با نگاه هنرمندانه و تدوین کم نظیرش «ستاره شد» را دیدنی تر کرد نیز قدردانی می کنم و همچنین سپاس ویژه دارم برای همراهی همدلانه محمدرضا امامقلی که استادانه بالای سر پروژه ایستاد. «ستاره شد» با اینکه به صورت کوتاه از رسانه ملی پخش می شود اما تاکنون بازخوردهای بسیار خوبی از سوی مخاطبان و منتقدان داشته و این اتفاق برای تیم تولید این مجموعه بسیار خوشایند است.

نوشته ستاره‌هایی که در جنگ درخشیدند/ تولد «ستاره شد» در بحران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

منافقین جنایتکار سال‌ها در قتل‌عام مردم بی‌گناه ایران اسلامی دست داشته‌اند و در جای‌جای برگ‌های تاریخ ایران اسلامی، نام مردان، زنان و کودکانی وجود دارد که بدون هیچ‌گونه پیشینه سیاسی، قربانی ترورهای کور منافقین لعین شده‌اند. منافقین در به شهادت رساندن زوار بی‌گناه در حرم حضرت امام رضا (ع)، کشتار مردم بی‌گناه در بسیاری از شهرها و استان‌های کشور دست داشته‌اند و البته همه این‌ها تنها بخشی از کارنامه سیاه منافقین است. آن‌ها نه‌تنها سران نظام را هدف قرار می‌دادند، بلکه از کشتن و اعمال جنایت علیه مردم عادی نیز ابایی نداشتند. ازاین‌رو می‌توان بر این امر صحه گذاشت که یکی از ضروری‌ترین اتفاقات در حوزه فرهنگ و هنر ورود سینما و تلویزیون برای تولید فیلم‌ها و سریال‌های متعدد علیه این فرقه منحوس است تا جنایات آن‌ها را برملا کند و چهره کریهشان را به دنیا نشان دهد؛ فعالیت‌های خرابکارانه و عملیات نظامی مانند آنچه در عملیات مرصاد و تنگه چهار زبر اتفاق افتاد بخشی از تاریخ دوران دفاع مقدس و ایران اسلامی است که می‌تواند دستمایه تولید فیلم‌ها و سریال‌های متعدد قرار گیرد چراکه از نظر دراماتیک آن‌قدر بار محتوایی دارد که فیلم‌سازان به ورطه تکرار گرفتار نشوند و هر بار در فیلم‌ها بتوانند بخش جدیدی از جنایت این گروهک تروریستی را به تصویر بکشند و در آگاهی بخشی و روشنگری اجتماعی نقش بسزایی ایفا کنند.

«اتاقک گلی» عاشقانه‌ای ناب در سایه عملیات مرصاد است؛ در این فیلم قصه عشق شاهو با بازی تورج الوند و نامزدش خزال با بازی آناهیتا افشار را می‌بینیم ؛ شخصیت‌های این فیلم مردم روستایی هستند و فیلم‌ساز با  تدبیری ویژه تلاش کرده تمرکز اصلی خود را روی مردم روستا و رزمندگان جبهه‌های نبرد حق علیه باطل معطوف کند و ازاین‌رو جز نمایی کلی از منافقین و ادوات جنگی آن‌ها تصویر جزئی‌تری نمی‌بینیم. فیلم‌ساز تمام تلاش خود را به کار برده تا دلاوری مردمان ایران اسلامی و دفاع نظامیان را در کنار هم نشان دهد.

به تصویر کشیدن ارتباط عاشقانه و عاطفی میان شاهو و خزال در لوای عملیات مرصاد ترفند دل‌نشینی است که اثر را برای مخاطب دوست‌داشتنی می‌کند؛ فیلم‌ساز تمام توان خود را به کار گرفته تا ضمن اجرایی خارق‌العاده و هدفمند، سوژه‌ای ملتهب و انسانی را به تصویر بکشد.

داستان «اتاقک گلی» سرراست، بی غل و غش و ساده است؛ شاهو دلباخته خزال شده اما آقا مراد پدر خزال با وصلت آن‌ها مخالفت می‌کند چراکه وی شاهو را در مرگ پسرش خسرو‌ که هنگام عبور قاچاقی از مرز ترکیه کشته شده مقصر می‌داند؛ در ادامه شاهو بر اساس یک اتفاق با رزمندگان دفاع مقدس همراه می‌شود و تلاش می‌کند به مردم روستا که اسیر منافقین جنایتکار شده‌اند کمک‌رسانی کند.

«اتاقک گلی» برخلاف بخش اعظمی از فیلم‌های جشنواره که ریتمی کند و کسالت‌بار دارند و به‌نوعی داستان خود را کش می‌دهند تا به زمان استاندارد یک فیلم سینمایی برسند، اثری قابل‌قبول از آب درآمده که ضرباهنگی مناسب و کوبنده دارد به نحوی که مخاطب از تماشای آن نه‌تنها احساس خستگی و کسالت نمی‌کند بلکه حتی یک لحظه نمی‌تواند چشم از پرده سینما بردارد!

انتخاب بازیگران فیلم عالی است؛ کارگردان «اتاقک گلی» بدون آنکه مانند برخی فیلم‌های مرسوم و رایج سینمای ایرانی درگیر سلبریتی‌ها شده باشد توانسته از بازیگران کمتر شناخته شده بازی‌های درخشان و‌ خارق‌العاده‌ای بگیرد که هنرنمایی‌شان در قاب سینما بر دل و جان مخاطب می‌نشیند. تورج الوند در این فیلم بازی خلاقانه، زیرپوستی و درخشانی را از خود به نمایش گذاشته و از فیزیک، صدا و میمیک خود به خوبی برای نشان دادن موقعیت‌های مختلف بهره می‌برد؛ در جایی که با عشق خود خزال روبرو می‌شود برق عاشقانه‌ای از چشم‌هایش ساطع شده و در لحظات عصبانیت آن‌چنان رگ گردنش باد می‌کند که گویی اجزای بدنش در حال انفجارند؛ بازی درخشانی که قطعاً لایق دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره چهل و یکم است!

«اتاقک گلی» اگرچه در ظاهر تلخ و ناراحت‌کننده به نظر می‌رسد اما عملاً بدل به فیلمی امیدبخش شده؛ در سکانس پایانی فیلم که شاید بتوان از آن به‌عنوان شاه سکانس این اثر یاد کرد، شاهو در حالی کنار پیکر خزال می‌رسد که نوزادی را در آغوش دارد؛ حضور این نوزاد نویدبخش روزهای خوش در آینده میهن است و نشان از آن دارد که بعد از این مرگ و تلخی‌ها باز هم باید به زندگی امید داشت و با امید به پیش رفت. لحظه تکان خوردن انگشتان خزال در دستان نوزاد تازه متولد شده تبلور نابی از عشق، امید، زندگی و جهاد است!

جلوه‌های ویژه میدانی «اتاقک گلی» جزو یکی از ماندگارترین‌ها شده؛ در این فیلم انفجارهایی به نسبت بزرگ را شاهد هستیم که توانایی متخصصان به کار گرفته شده در این اثر را به رخ می‌کشند به‌علاوه آنکه فیلم‌برداری، طراحی صحنه و طراحی لباس فیلم عالی شده و همه در راستای پیشبرد داستان فیلم به کار گرفته‌شده‌اند و دست‌به‌دست هم داده و فضایی باورپذیر خلق کرده‌اند تا مخاطب خود را در آن اتمسفر ببیند و بتواند با یکایک شخصیت‌ها همدلی، همذات پنداری و همراهی داشته باشد.

در نهایت می‌توان به این مهم اشاره کرد که اولین فیلم محمد عسکری در مقام کارگردان زبانی به راستی سینمایی دارد و برخلاف بسیاری از فیلم‌های این دوره جشنواره شبیه به تله‌فیلم نشده است؛ فیلم‌ساز در خلق استعاره‌هایی عمیق با هرآنچه در اختیار داشته موفق عمل کرده؛ فیلم در لحظه به لحظه‌اش دلهره به مخاطب خود می‌اندازد و چهره واقعی جهاد و شهادت را برای وی عیان می‌کند؛ این فیلم از آثار مهم تاریخ سینمای ایران در حوزه دفاع مقدس است و ازاین‌رو باید به یکایک دست‌اندرکاران و سرمایه‌گذاران این اثر‌ به‌ویژه در بنیاد فرهنگی روایت تبریک گفت.

نوشته عاشقانه‌ای ناب در سایه عملیات مرصاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«روایت ناتمام سیما» به کارگردانی علیرضا صمدی یک گام رو به عقب برای این فیلم‌ساز محسوب‌ می‌شود؛ فیلمی که احتمالاً تنها بر اساس یک ایده ابتدایی شکل‌گرفته و به دلیل عدم پختگی و انسجام ایده به حال خود رها شده و سرانجام همان‌طور که از عنوان اثر پیدا است ناتمام به پایان می‌رسد و مخاطب را با انبوهی از پرسش‌های پاسخ داده نشده به حال خود رها می‌کند!؛ ازجمله اینکه چرا آرش چند سال قبل به ناگاه در روز عروسی‌اش با سیما در مراسم حاضر نشده و آن‌ها را ترک کرده است؟؛ چرا سیما پس از چند سال انتظار تازه یادش افتاده که بخواهد از آرش انتقام بگیرد؟ در فیلم منتشرشده علیه آرش، چه جزئیاتی افشا شده که باعث می‌شود مسئولان دانشگاه این‌طور علیه او موضع بگیرند؟ و بسیاری پرسش‌های بی‌پاسخ دیگر!

فیلم‌نامه «روایت ناتمام سیما» مدام حول یک محور دور می‌زند و همین اتفاق فیلم را بدل به اثری طولانی، کسالت‌بار و ملال‌آور بدل می‌کند.

اینکه برخی فیلم‌سازان به‌ویژه در جشنواره فجر چهل و یکم صرفاً با داشتن یک ایده اولیه مبادرت به تولید اثرشان کرده‌اند اتفاق تلخی است که بسیار شاهد آن هستیم اما مشکل اصلی این فیلم آن است که همین سوژه و ایده ابتدایی‌اش نیز بارها دستمایه تولید قرارگرفته و‌ فیلم‌ساز اگر اصرار به تولید چنین اثری داشت باید تلاش می‌کرد با پرداختی نوین فیلم خود را به اثری جذاب بدل کند و مخاطب خود را به چالش بکشد اما هرچه در «روایت ناتمام سیما» می‌بینیم تکرار مکررات است و بس!

روایت فیلم پر از حفره‌های عجیب است و منطقی در برخی کنش‌ها و واکنش‌های شخصیت‌های فیلم به چشم نمی‌خورد. گویا برای خود فیلم‌ساز تمامی مناسبت‌ها، رفتارها و کنش کاراکترها در هاله‌ای از ابهام بوده و به همین علت نتوانسته پرداخت درستی روی فیلم‌نامه داشته باشد.

فقدان شخصیت‌پردازی مناسب باعث می‌شود مخاطب با هیچ یک از شخصیت‌ها همراه نشود، با آن‌ها احساس همذات پنداری نداشته باشد و آن‌ها را درک نکند؛ در «روایت ناتمام سیما» رسماً همه‌چیز در سطحی‌ترین شکل ممکن باقی می‌ماند؛ به عنوان نمونه شخصیت آرش با بازی حامد کمیلی که قرار است نقش یک استاد دانشگاه و بلاگر معروف اینستاگرامی را بازی کند هیچ نمود و‌ مصداق عینی از هیچ یک از این شخصیت‌ها ندارد! آرش وقتی در کلاس درس درباره کنش ارتباطی هابرماس سخن می‌گوید تمام کوشش خود را به کار می‌برد تا خود را به عنوان یک استاد دانشگاه به مخاطب معرفی کند درصورتی‌که چنین تصویر و ذهنیتی از وی رسماً در مخاطب شکل نمی‌گیرد. آزاده صمدی که نقش لاله همسر آرش را بازی می‌کند و قرار است در این اثر به‌عنوان یک پزشک به مخاطب معرفی شود هیچ نمودی از این کاراکتر را با خود به همراه ندارد؛ از سوی دیگر هر آنچه در بازی مهران احمدی می‌بینیم تکرار نعل به نعل بازی‌هایی است در گذشته از او در ذهن داریم! فردی که فقط به منافع خود می‌اندیشد، دلال است و‌ برخلاف ادعاهایش بویی از رفاقت و دوستی نبرده و حتی حاضر است برای رسیدن به منافعش روی حیثیت دوست خود پا بگذارد!

«روایت ناتمام سیما» اثری شعارزده نیز هست؛ از ابتدا تا انتهای فیلم به کرات و به صورت گل‌درشت ماهیت زشت فضای مجازی به خورد مخاطب داده می‌شود! البته سال‌ها است که بسیاری از فیلم‌ها، سریال‌ها و… کوشش می‌کنند تا داستانی علیه فضای مجازی داشته باشند و به دردسر زا بودن و تنش‌آفرین بودن این فضا بپردازند اما اینکه این‌چنین گل‌درشت این شعارها بخواهند به خورد مخاطب داده شوند قطعاً نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت!

از سوی دیگر گویا فیلم‌ساز به‌شدت تلاش داشته تا به مخاطبان اثر خود در رابطه با مکافات اعمالشان هشدار بدهد و به‌نوعی به آن‌ها پند بدهد که در این دنیا هرچه انجام دهند باید مکافاتش را پس دهند!

«روایت ناتمام سیما» رسماً یک ملغمه و آشفته‌بازار بی‌حدوحصر است که از نیمه پایانی فیلم ادامه تماشای آن برای مخاطب به‌شدت زجرآور می‌شود؛ چرا که تکلیف این اثر معلوم نیست و مخاطب نمی‌داند قرار است در این فیلم رسماً چه چیزی را مشاهده کند؛ یک درام خانوادگی؟ اثری در رابطه با تأثیرات بد و منفی فضای مجازی در دنیای امروز؟ فیلمی با محوریت مشکلات زنان؟ خلاصه هیچ‌چیز برای مخاطب روشن نیست چراکه فیلم‌ساز در آشفته‌بازاری که خلق کرده هر ثانیه به یک مسئله متوسل می‌شود تا بتواند مخاطب را با خود همراه کند اما درنهایت نه می‌تواند چینش مطلوبی روی کاراکترهای محدودش داشته باشد و نه به یک انسجام موضوعی برسد و همین باعث می‌شود این فیلم در قیاس با دو فیلم قبلی صمدی یعنی «بی‌نامی» و «صحنه زنی» در پایین‌ترین سطح قرار بگیرد!

درنهایت ذکر این نکته ضروری است که «روایت ناتمام سیما» به دلیل داشتن سوژه‌ای تکراری اما به شدت الکن، فیلم‌نامه‌ای عاری از منطق روایی، بازی‌های سطحی بازیگران و… قطعاً نمی‌تواند برای مخاطب جذابیتی به همراه داشته باشد.

نوشته «روایت ناتمام سیما»؛ ملال‌آور‌ و شعارزده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«هفت بهارنارنج» در بهترین شکل می‌تواند یک فیلم تلویزیونی باشد که در عصر یک روز تعطیل از یک شبکه کم مخاطب سیما پخش شود و شاید احیاناً بتواند در آن زمان اندک مخاطبانی داشته باشد که ترجیح می‌دهند به جای چرت نیمروزی فیلمی را تماشا کنند و ساعتی وقت خود را این‌گونه بگذرانند؛ مشکل اصلی این نوع آثار بیشتر در فیلم‌نامه‌های شان است، فیلم‌نامه‌هایی که اغلب بیشتر بر اساس مضمونشان انتخاب می‌شوند، به مسیر روایت توجهی نشان نمی‌دهند و سرشار از حفره‌اند!

چند سالی است در سینمای ایران باب شده که برخی تله‌فیلم‌ها را به اسم فیلم سینمایی قالب کرده و حتی در جشنواره‌هایی نظیر جشنواره فیلم فجر که مهم‌ترین رویداد سینمایی کشور است و قطعاً در آن باید باکیفیت‌ترین آثار از نظر مضمون، محتوا، فرم و ساختار حضور داشته باشند، نمایش می‌دهند درصورتی‌که از منظر ساختاری، فرم و مفهوم بین این دو مقوله تصویری تفاوت‌های بزرگی وجود دارد و موتیف‌های این دو مؤلفه در یک قالب و فرم قابل تعریف نیست.

اما فراتر از آن این است که محتوای «هفت بهارنارنج» نیز به‌شدت تکراری و کلیشه‌ای است و همین مسئله باعث‌ شده تا این فیلم مقلدانه، بلاتکلیف و کم‌رمق باشد. مقلدانه به آن جهت که در سینمای ایران و جهان بارها به دو موضوع «عشق» و «فراموشی» و یا مهم‌تر از آن مسئله استیصال و «تنهایی» ورود کرده و فیلم‌های قابل‌تأملی نیز درباره این موضوعات تولیدشده‌اند؛ هرچند که این موضوعات بسیار تکراری و دستمالی‌شده به نظر می‌رسند اما قطعاً ایده پردازی و نگاه نو فیلم‌سازان می‌تواند باعث شود تا این قبیل آثار عاری از هرگونه کلیشه و تکرار تولید شوند؛ اما «هفت بهارنارنج» عملاً تلفیقی از فیلم‌های «عشق» به کارگردانی میشائیل هانکه، «پدر» به کارگردانی فلوریان زلر، «آیریس» به کارگردانی ریچارد ایر و… است!

در مبحث عشق اساطیری رسماً هانکه در عشق هرآنچه باید را به تصویر کشید و جایی برای عشق اساطیری استاد و طلعت باقی نگذاشت و فلوریان زلز در «پدر» با اقتباس از نمایشنامه خودش با همین عنوان سعی کرده علاوه بر بازنمایی نشانه‌های بیماری آلزایمر از لحاظ ساختاری هم روایتی مناسب برای تمرکز بر زندگی یک پدر مبتلا به آلزایمر و رابطه‌ او با دخترش انتخاب کند.

در «هفت بهارنارنج» با اتمسفر و داستانی طرفیم که از همان ابتدا، انتهایش مشخص و قابل پیش‌بینی است. روایتی یک‌خطی، بدون افت‌وخیز، بدون تعلیق، بدون ذره‌ای شکفتن احساس همذات پنداری در مخاطب که صرفاً بر اساس مجموعه‌ای از دیالوگ پیش می‌رود و فیلم‌ساز هرجا که احساس کمبود کرده از علی نصیریان خواسته آوازی بخواند! البته این آوارخوانی گاه و بی گاه علی نصیریان علیرغم دل‌نشین بودن نمی‌تواند مانع از سردی، رخوت و کرختی «هفت بهارنارنج» شود و حتی در موقعیت‌هایی مخاطب را دچار کلافگی بیش‌ازحد نیز می‌کند و کم‌رمقی فیلم را بیش‌ازپیش جلوه می‌دهد!

به علاوه آنکه حضور یک سری شخصیت‌های زائد در فیلم مانند شخصیت دکتر با بازی فرهاد آئیش و یا هومن حاجی عبداللهی نیز بلاتکلیفی فیلم را بیشتر نمایان می‌کنند! گویی فیلم‌ساز خواسته با توسل به این شخصیت‌های بی کارکرد نظر مخاطب را به فیلمش جلب کند اما این شخصیت‌های بی‌تأثیر فقط بیشتر باعث کلافگی مخاطب می‌شوند و بس!

برخی طنازی‌های پوچ و سطحی مانند گذاشتن عینک ری بن بر چشم گوسفند و پرداختن بی‌مورد به نمک‌ریزی‌های حاجی عبداللهی از جمله نقاط ضعف شدید فیلم‌نامه این اثر است!

«هفت بهارنارنج» اگر نقطه قوتی دارد فقط به واسطه حضور علی نصیریان است و بس! بی‌شک علی نصیریان بازیگر بی‌بدیلی است و در کارنامه کاری‌اش بازی‌های ماندگار و شاخصی دارد که ازجمله آن‌ها می‌توان به فیلم‌هایی نظیر «گاو»، «آقای هالو»، «کفش‌های میرزا نوروز»، «جاده‌های سرد»، «ناخدا خورشید»، «بوی پیراهن یوسف»، «مسخره باز» و… اشاره کرد؛ او در تمامی نقش‌آفرینی‌هایش ثابت کرده که پتانسیل فوق‌العاده‌ای دارد و‌ هر بار می‌تواند بر اساس نوع نقش، شخصیت تازه و غیرتکراری را خلق کند که برای مخاطب قابل‌باور باشد اما اینکه فیلم‌سازی مانند گل‌سفیدی بر این باور باشد که فقط اتکا به ظرفیت‌های این هنرمند نامدار سینما می‌تواند تمامی ضعف‌های فیلمش را بپوشاند برداشت اشتباهی است! درست است که علی نصیریان یک‌تنه بار تمام فیلم‌ را به دوش می‌کشد و اگر حضور وی نبود قطعاً این فیلم کلیشه‌ای و حوصله سر بر نمی‌توانست مخاطبان را در سالن سینما نگه دارد اما بااین‌همه حضور وی نمی‌تواند به خودی خود جذابیتی برای مخاطب ایجاد کند!

علاوه بر بازی علی نصیریان آهنگسازی پیام آزادی نیز یکی دیگر از نقاط قوت «هفت بهارنارنج» است؛ موسیقی در این فیلم بدل به یک کاراکتر قدرتمند شده و پا به پای نصیریان پیش می‌رود و انتخاب هوشمندانه آزادی کمک جدی به باورپذیری موسیقی بر اساس درام فیلم دارد.

نوشته «هفت بهارنارنج»؛ بلاتکلیف، مقلدانه و کم‌رمق! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ازآنجاکه سینمای استراتژیک، مقاومت و یا دفاع مقدس در کشور ما اغلب معطوف به مردان بوده، این بار عاج توانسته با بهره‌گیری از روایت بخشی از دردهای یک مادر مستأصل که سال‌ها است فرزندش در دام فرقه منحوس رجوی گرفتار شده مادرانه‌ای ناب خلق کند؛ مادرانه‌ای در سایه جهاد نابرابر با منافقان؛ جهادی با دست‌های خالی مادران در مواجه با تجهیزات منافقان؛ مادرانه‌ای که در آن خشم و غیرت، عزم و همت زنان ایرانی در ستیز و پیکار با منافقان ملعون در درخشان‌ترین حالت ممکن به تصویر کشیده است.

«سرهنگ ثریا» داستان واقعی مادری با نام ثریا عبداللهی است که فرزندش توسط گروهک منافقین ربوده شده و به پادگان اشرف منتقل شده است و مادر تمام تلاش خود را برای آزادی فرزندش از دست این گروهک شوم و تروریستی انجام می‌دهد.

موقعیت دراماتیکی که لیلی عاج در «سرهنگ ثریا» به تصویر کشیده در سینمای ایران همتا ندارد؛ هرچند که پیش از این برخی از فیلم‌سازان تلاش داشتند بخشی از سایه مهیبی که جنگ بر سر زنان این مرز و بوم در خاکریزها و پشت جبهه‌ها انداخته را به تصویر بکشند اما تاکنون کسی نتوانسته مادرانه‌ای ناب از یک زن مقاوم خلق کند که یک‌تنه تمام زندگی خود را در راستای جهاد با منافقان به کار گرفته است و با دست‌های خالی پشت در پادگان اشرف علیه مغزشویی و‌ ایدئولوژی پست و حقیر فرقه رجوی فریاد می‌زند و خواهان ملاقات و آزادی فرزندش از چنگال این جباران و خون‌خواران تاریخ است؛ «سرهنگ ثریا» به درجه‌ای از غنای مضمونی رسیده که می‌توان آن را به‌عنوان نمونه‌ای کامل و کم نقص از نوع انعکاس نقش مادران و زنان در محور مقاومت و‌ تلاش علیه ظلم و جور ستمگران تاریخ بر پرده سینما ارائه کرد.

«سرهنگ ثریا» دارای مضمونی بکر و عمیق است و به هیچ عنوان شبیه به هیچ یک از آثار سینمایی که تاکنون حول محور سینمای استراتژیک و مقاومت ساخته شده نیست؛ این فیلم ایده‌ای درخشان و هسته مرکزی بسیار قدرتمندی دارد؛ «سرهنگ ثریا» از منظر ساختار و محتوا موفقیت‌آمیز است و فیلم‌ساز با چینشی دقیق و حساب‌شده روایت‌هایی از زندگی مادران و پدران، خواهران و برادران و خانواده‌هایی که از تمامی نسل‌ها، فرهنگ‌ها و سنین و قومیت‌ها هستند را در مواجهه با منافقان پلید کنار هم قرار داده و داستانش را پیش می‌برد؛ نقش زنان در این اثر زنانه بسیار پررنگ است؛ زنان در این فیلم با بحرانی یکسان مواجه هستند و همگی چشم‌انتظار بازگشت عزیزانشان از چنگال اسارت فرقه منحوس رجوی‌ ملعون‌اند؛ ارتباط شخصیت‌پردازی و سوژه‌ای زندگی هریک از آن‌ها نقطه عطفی در فیلم‌نامه است که در نهایت فیلم را برای مخاطب جذاب و دل‌نشین می‌کند؛ مخاطب با این خانواده‌ها همراه و همدل می‌شود و با ایشان احساس همذات پنداری می‌کند؛ عاج آن‌قدر صادقانه و صمیمانه روایتش را پیش می‌برد که مخاطب با ثانیه به ثانیه فیلم همراه شده، با کوچک‌ترین موفقیت کاراکترها شادان و با ذره‌ای شکست و سختی آن‌ها ناراحت می‌شود.

در «سرهنگ ثریا» ما با زنانی مواجه هستیم که با وجود آن که از لحاظ سنی و فرهنگی با هم هیچ‌گونه تشابهی ندارند، اما هریک در تنهایی خود به سر می‌برند و این تنهایی و چشم‌انتظاری است که آن‌ها را به هم متصل می‌کند. پس به طور کلی می‌توان درون‌مایه فیلم را «درد تنهایی زنان» و «دوری از فرزندانشان» قلمداد کرد. همه شخصیت‌ها در «سرهنگ ثریا» شناسنامه مجزایی دارند. درنتیجه با این که هر یک از شخصیت‌ها در درون خود پر از پیچیدگی و تلاطم‌ها روحی و روانی عمیق هستند، اما مخاطب آن‌ها را می‌شناسد و با تک‌تک شخصیت‌های فیلم رابطه عمیق عاطفی برقرار می‌کند.

علاوه بر مقوله مهم شخصیت‌پردازی که بی‌نقص از آب درآمده، فضاسازی فیلم نیز بسیار عالی است. سکانس‌های مربوط به حضور خانواده‌ها در گورستان اشرف، تلاش‌های شبانه برای حضور در مقابل پادگان و… مخاطب را ناخودآگاه به آن اتمسفر می‌برد و تمامی سبعیت فرقه شوم و پلید رجوی را پیش چشم مخاطب جان می‌بخشد.

فیلم‌ساز تمام توان خود را به کار برده تا از جغرافیا، وقایع تاریخی و رفتارشناسی اجتماعی و حتی تحلیل روانکاوانه از آدم‌های مختلف بهترین بهره را ببرد. فیلم‌ساز با به تصویر کشیدن لحظات بسیار ساده نفس را در گلوی مخاطب حبس می‌کند. به‌عنوان نمونه در سکانس مربوط به سال تحویل که خانواده‌ها چشم‌انتظار بازگشت و دیدار با فرزندانشان هستند به یک باره با قطع برق و حمله منافقان پلید تمام تصور دل‌نشین مخاطب برای شادی و به ثمر نشستن مبارزه مادران با دست‌های خالی‌شان در هم می‌شکند.

بازی‌های درخشان بازیگران فیلم به ویژه ژاله صامتی که قطعاً شایستگی دریافت سیمرغ بلورین دارد، وحید آقاپور و حتی سایر بازیگران کمتر شناخته‌شده فیلم ستودنی است؛ صامتی در «سرهنگ ثریا» بازی قدرتمندانه و خارق‌العاده‌ای را از خود ارائه داده که تاکنون در سینمای ایران کمتر شاهد این جنس از بازی‌ها بوده‌ایم.

طراحی صحنه و لباس فیلم نیز به‌شدت عالی است به نحوی که در این حجم وسیع حتی یک گاف کوچک از طراح صحنه مشاهده نمی‌شود و بازسازی کمپ اشرف و‌اطراف آن بسیار خوب آب درآمدت است؛ از فیلم‌برداری علیرضا برازنده و قاب‌بندی‌های باشکوه و خلاقانه‌اش نیز نمی‌توان به‌راحتی عبور کرد.

با این همه «سرهنگ ثریا» ضعف‌هایی نیز دارد که نمی‌توان به آن‌ها اشاره نکرد؛ ریتم کند فیلم، تکرار برخی صحنه‌های زائد و اضافی و به ویژه پایان‌بندی اثر ازجمله این نقاط ضعف محسوب می‌شوند.

فیلم‌ساز که همواره تلاش کرده تا در فیلمش پشت سیم‌خاردارهای اشرف بماند به‌یک‌باره در پلان پایانی فیلم به تیرانا محل استقرار جدید منافقین منحوس می‌رود و فعالیت سایبری این شیادان را هنگام ناآرامی‌های اخیر در کشور نشان می‌دهد، بی‌شک این اتفاق باعث می‌شود نحوه روایت که در تمام زمان فیلم از دید ثریا روایت می‌شد در هم بریزد چراکه قاعدتاً ثریا در تیرانا نیست و چنین تصاویری را ندیده است!

درنهایت ذکر این نکته ضروری است که منافقان یک «گروهک تروریستی» شناخته شده اند که ترور و کشتار ۱۷ هزار انسان مظلوم ایرانی تنها بخشی از عملکرد ننگین و غیرقابل‌جبران این گروهک در طی بیش از ۴۰ سال اخیر محسوب می‌شود. گروهکی مخوف که مرور مستندات تاریخی و بررسی کیفیت جنایت‌های گسترده و عدیده آن‌ها در مقایسه با سایر گروهک‌های تروریستی در طول قرن اخیر و در سطح بین‌الملل حکایت از جایگاه نخست این گروهک تاکنون داشته و ملاحظه دقیق در عمق جنایت‌های ایشان سبب می‌شود تا هر انسان منصفی، تروریست‌های وابسته به تفکر «داعش» را در رتبه پایین‌تر از «سازمان مجاهدین» قرار دهد و ضروری است که سینمای ایران با تولید آثار متعدد علیه این گروهک منحوس تروریستی دست به روشنگری بزند.

نوشته تبلور مادرانه‌ای ناب در سایه جهاد نابرابر با منافقان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«چرا گریه نمی‌کنی؟» فیلمی بی‌مایه است که شاید تنها ایده ابتدایی‌اش تا حدودی قابل‌تأمل باشد، ایده‌ای که به‌شدت الکن مانده و منجر به تولید فیلمی طولانی، کش‌دار و حوصله سر بر شده که نهایتاً و در بهترین شکل ممکن می‌توانست بدل به یک فیلم کوتاه داستانی شود؛ ایده مرکزی «چرا گریه نمی‌کنی؟» در مورد مرد میان‌سالی است که بعد از فوت پدر و مادرش تنها وظیفه خود را رسیدگی به برادر کوچک‌ترش می‌داند و با درگذشت ناگهانی برادرش به چنان انزوایی کشیده می‌شود که زندگی در نظرش پوچ و بی‌معنی شده و‌ مفهومش را از دست می‌دهد؛ این مرد حتی برای رهایی از این فضای سنگین و آرام کردن خودش توان گریه کردن را هم از دست داده است و حالا این اطرافیان وی هستند که می‌کوشند با وادار کردنش به گریه کردن او را به زندگی عادی خود برگردانند!

ازآنجاکه کاراکتر اصلی از یک افسردگی شدید و  بسیار متفاوت با آنچه به‌عنوان بیماری روانی می‌شناسیم رنج می‌برد، فیلم در لحظاتی تلاش کرده وجهه روان‌شناختی به خود بگیرد؛ گویا کارگردان خود را همه‌فن‌حریف تصور کرده و بر این باور بوده که می‌تواند در هر حیطه‌ای برای مخاطب نسخه‌پیچی کند!

«چرا گریه نمی‌کنی؟» مرتب در حال کنکاش شخصیت اصلی‌اش است اما در هیچ بخشی از فیلم خبری از تعلیق، نقطه عطف و ایجاد چالش جدید برای ایجاد انگیزه و هیجان در مخاطب دیده نمی‌شود؛ دقایق پشت سر هم می‌گذرند و تماشاگر بخت‌برگشته با کاراکترهایی مواجه شود که مصداق آن‌ها را در جامعه زیستی خود یا به طور کل نمی‌شناسد و یا به‌ندرت به چنین انسان‌های سرگشته و بی‌تفاوت و بی‌دغدغه‌ای برخورد کرده است!

گویی شخصیت‌های فیلم اصلاً متعلق به این فرهنگ و سرزمین نیستند و از سیاره‌ای دیگر آمده‌اند! آن‌قدر الکی‌خوش، بیکار و بی‌دغدغه‌اند که زمان خود را صرف بیهوده‌ترین و پوچ‌ترین کارها می‌کنند؛ شخصیت‌ها می‌آیند و می‌روند اما هرلحظه که می‌گذرد مخاطب خود را از آن‌ها، رفتارها و تفکراتشان دور و دورتر می‌بیند؛ به عنوان مثال در کجای فرهنگ ما چنین نکته‌ای وجود دارد که همسر اول یک زن وقتی به خانه‌اش برمی‌گردد و متوجه ارتباط همسرش با زن دیگری می‌شود با خوشحالی و‌ شادمانی با آن زن برخورد کند، او‌ را آرایش کند و بخواهد با او دوستی داشته باشد؟

از سوی دیگر بسیاری شخصیت‌ها در «چرا گریه نمی‌کنی؟» به‌شدت زائد و اضافی هستند؛ مثلاً کاراکتر عمه با بازی هانیه توسلی و یا شخصیت همکار با بازی مانی حقیقی و… بود و نبودشان در فیلم چه تأثیری دارد؟ آیا حذف این شخصیت‌ها هیچ خللی بر روند روایت یک‌خطی و بدون چالش فیلم ایجاد می‌کند؟

«چرا گریه نمی‌کنی؟» شاید فقط بتواند به مذاق برخی سینه فیل ها و یا مخاطبان پوچ‌گرا و روشنفکرمآب خوش بیاید و هیچ حرفی برای عموم مردم ندارد چراکه اساساً برای آن‌ها ساخته نشده است؛ جدیدترین ساخته معتمدی اصولاً بدل به هجونامه‌ای شده که حضورش در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر انقلاب اسلامی هم جای بسی شگفتی و تعجب دارد؛ جشنواره‌ای که شعارش «اخلاق، امید و آگاهی بخشی» است و قاعدتاً بایستی در آن فیلم‌هایی با این قبیل مضامین و اهداف نمایش داده شوند نه آثار پست‌مدرن و مقلدانه‌ای که نه در ساختار و‌ نه در محتوایشان هیچ‌گونه سنخیت و قرابتی با معیارها و فرهنگ ایرانی-اسلامی به چشم نمی‌خورد!

به‌راستی جای تعجب نیست که در این جشنواره فیلمی مانند «چرا گریه نمی‌کنی؟» وجود دارد که برخی شخصیت‌های آن برای رهایی رفیقشان از افسردگی نشأت گرفته از سرخوشی! تجویز هروئین و تریاک و الکل می‌کنند؟! جای تعجب نیست فیلمی در این جشنواره حضور دارد که نمایشگر روابط خارج از عرف میان زنان و مردان است؟

درنهایت باید به این نکته نیز اشاره کرد که «چرا گریه نمی‌کنی؟» یک کپی‌برداری دم‌دستی، ضعیف و کم‌مایه از برخی فیلم‌های پست‌مدرن تاریخ سینما است و فیلم‌ساز بسیار تلاش کرده تا شبیه به کارگردانان جهانی به صورتی کاملاً ناشیانه و مقلدانه مبادرت به تولید اثرش کند! بی‌شک جای تغییر و تحریف مفاهیمی همچون زمان، واقعیت، هستی و زندگی در سینمای ایران که قرار است پرچم‌دار سینمای اخلاق مدار و ایرانی-اسلامی باشد نیست!

نوشته «چرا گریه نمی‌کنی؟»؛ ناشیانه، مقلدانه و بی‌هدف! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اثری عاری از تعلیق همراه با دیالوگ پردازی ‌های ضعیف و شعاری که دانسته‌ها را یک جا برای مخاطب فاش می‌کند. فیلمی که می‌خواهد با الهام گرفتن از سینمای فلسفی خود را به زور هنری و مهم جلوه دهد. بی‌شک جز قاب‌بندی‌های چشم‌نواز مسعود امینی تیرانی فیلم حرف دیگری برای گفتن ندارد؛ نه فیلم‌نامه گنگ و الکنش می‌تواند برای مخاطب کشش داشته باشد نه طراحی صحنه و لباس فیلم هیچ نکته مثبتی دارد! مخاطب نه با بازی‌های سرد و بی‌روح و اداهای تصنعی بازیگران فیلم همراه می‌شود و نه می‌تواند فضای خلق شده توسط فیلم‌ساز را اندکی درک کند!

گویا این تصور که حس و حال رازآلود بودن می‌تواند این قبیل آثار سطحی و بدون عمق‌ را به سینمای تارکوفسکی نزدیک کند و فیلم‌ساز را یک‌شبه مهم جلوه دهد باعث شده تا دست به تولید چنین آثاری بزنند!

«آه سرد» آن‌چنان بلاتکلیف است که حتی نمی‌توان آن را در ژانر فیلم‌های جاده‌ای هم جای داد چراکه یک سری مؤلفه‌های فیلم جاده‌ای هم در این اثر دیده نمی‌شود! اصولاً جاده خیلی شبیه به ماهیت سینما است ولی در این فیلم چنین مصداقی نیز یافت نمی‌شود!

سکانس‌هایی در فیلم وجود دارد که به شدت اضافی‌اند و انگار بیش از آنکه بر اساس منطق فیلم در تدوین گنجانده شده باشند فقط در خدمت ریتم فیلم هستند! گویا نه تدوین گر تلاشی کرده تا از این صحنه‌های زائد بکاهد و نه فیلم‌ساز به فکر اعصاب و روان مخاطبان بخت‌برگشته‌ای بوده که مجبور به تماشای این فیلم هستند!

اصولاً ایده اینکه ۲۰ سال پس از آنکه مردی همسر خود را به اتهامی ناموسی به قتل می‌رساند، پسرش که در زمان وقوع قتل حدود ۶ سال سن داشته، در روز آزادی پدر به زندان دورافتاده می‌رود تا او را همراهی کند، درحالی‌که نه‌تنها او را نمی‌تواند ببخشد، بلکه از او متنفر است و شاید نقشه قتل او را پس از آزادی در سر پرورانده است به خودی خود آن‌قدر بکر و دارای جاذبه است که در صورت پرداخت درست و به‌کارگیری عناصر سینما  می‌توانست بدل به اثری قابل‌تأمل شود.

با همه ضعف‌ها و مشکلات بعید نیست این اثر به واسطه آنکه اصولاً جشنواره‌ها بر اساس یک پز روشنفکری غیررسمی تلاش می‌کنند تا به این قبیل فیلم‌ها بها دهند بتواند از جشنواره فیلم فجر یا برخی جشنواره‌های نه چندان مطرح دنیا جوایزی را کسب کند.

نوشته «آه سرد»؛ ایده بکر هدر رفته! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: چرا فستیوال جهانی باید در پی این باشد که مثلاً از آمریکا به‌عنوان یک کشور متمدن و دارای صنعت بسیار پیشرفته در حوزه نظامی و البته فرهنگ غنی در سینما یاد کند اما سینمای ایران باید مملو از آثاری باشد که جز فقر، فلاکت، اعتیاد، فحشا، بزهکاری و کلاهبرداری و … چیز دیگری ندارد.

منتظری ادامه داد: همه این مسائل، نشان‌دهنده انفعال مدیران سینمایی، سیاست‌گذاران کلان سینمایی و سیاست‌گذاران فرهنگی مملکت خودمان است. ما ایراد را باید از درون خودمان جستجو کنیم. وقتی که سینمای ما سیاست درستی را ندارد و دنبال نمی‌کند، وقتی که ریل‌گذاری مناسبی برای سینما نداریم، وقتی جایگاه سینمای ایران را در عرصه بین‌المللی برای خودمان تبیین و ترسیم نکردیم، وقتی نمی‌دانیم در عرصه سینمای جهان به کجا می‌خواهیم برویم، وقتی که تاریخ و فرهنگ غنی خودمان را در سینما نادیده می‌گیریم و هرگز به تصویر نمی‌کشیم، وقتی که داده‌های بزرگمان را در سینما نشان نمی‌دهیم، وقتی دستاوردهای علمی و فرهنگی‌مان را به سینما نمی‌آوریم، وقتی در رابطه با اساطیر خودمان اثر تولید نمی‌کنیم، وقتی در رابطه با مفاخر و مشاهیر خودمان اعم از نویسندگان، شعرا، فضلا و عرفاً فیلمی نمی‌سازیم قطعاً همین می‌شود که به سمت‌وسوی فلاکت و بدبختی می‌رویم، فلاکتی که سال‌های سال است به کرات و به صورت نخ نما شده و شعاری شاهد تولید آن در آثار و حضورشان در ابعاد بین‌المللی هستیم.

این خبرنگار فعال سینما اضافه کرد: وقتی که سیاست‌گذار کلان فرهنگی در سینمای ایران تدبیری ندارد که اتفاقات نیک را رقم بزند و یک تغییر شگرفی در سینمای ایران حاصل کند، ما چه توقعی می‌توانیم از فیلمساز داشته باشیم؟ فیلمساز می‌خواهد دیده شود، مورد توجه قرار گیرد می‌خواهد، در عرصه بین‌المللی تشویق و نامش مطرح شود و اگر که فیلمساز کسی باشد که دغدغه وطن و وطن‌پرستی نداشته باشد و خودفروخته باشد مزید بر علت می‌شود. در این شرایط شاهد اتفاقاتی مثل «عنکبوت مقدس» که یک فاجعه به تمام معنا است، هستیم. فیلمی که از ایران و ایرانی یک خونخوار خیلی جدی را نشان می‌دهد، آدم‌های وحشی و بدوی و عصر حجری را نشان می‌دهد. گویی که ما در کشورمان آدم‌های فرهیخته نداریم، آدم‌های روشنفکر نداریم، آدم‌های تحصیل‌کرده و باشعور نداریم.

وی بیان کرد: وجود این اتفاقات باعث تولید فیلمی مانند «عنکبوت مقدس» می‌شود که درست همپای فیلم‌هایی مثل «سنگسار ثریا»، «۳۰۰»، «آرگو» و یا فیلم «بدون دخترم هرگز» پیش می‌رود و تصویر عصرحجری را از ایران نشان می‌دهد. وقتی که ما سیاست مناسبی را در سینمای ایران نداریم باعث تولید فیلمی مانند فیلم «برادران لیلا» می‌شود که کارگردان آن پیرو همان ژانر فلاکت باب شده در سینمای ایران بدبختی را بسط و گسترش می‌دهد. جوری نشان می‌دهد که خوی آدمی دیگر از ایران و ایرانی گرفته شده و حتی در خانواده‌ها هم وجود ندارد و اعضای درجه یک خانواده برای بقای خود هر کاری را انجام می‌دهند.

منتظری با تاکید بر این امر که این مسائل اتفاقات تلخ و دردآوری هستند، توضیح داد: ما هر آنچه که بر سرمان می‌آید از سیاست‌گذاران کلان فرهنگی و سینمایی کشورمان است که چشم خود را بسته و حتی این‌گونه فیلمسازان را تشویق، ترغیب و تحسین می‌کنند که در جشنواره‌های غربی حضور یابند و جولان دهند. جالب است که اینها به اسم ایران در این جشنواره‌ها شرکت می‌کنند اما علیه ایران موضع می‌گیرند. ماحصل این تولیدات این می‌شود که یک مخاطبی که شناختی از ایران و ایرانی ندارد؛ وقتی این آثار را تماشا می‌کند فقط به این نتیجه برسد که از ایرانی حذر کند و این در ذهن او می‌آید که ایرانی خون‌ریز، خونخوار، وحشی، گدا، گشنه، بدبخت و مفلوک است. آیا واقعاً همه جامعه ما چنین است؟ آیا واقعاً اینقدر که می‌گوییم بد هستیم؟ آیا فقط در کشور ما سیاهی است؟ آیا یک روزنه امیدی وجود ندارد؟ آیا کمی نور و سفیدی وجود ندارد؟

وی در همین زمینه ادامه داد: هیچ‌کدام ما قطعاً منکر این نیستیم که امروزه کشورمان سرشار از مشکلات عدیده است به ویژه مشکلات اقتصادی که این مشکلات اقتصادی خود به خود می‌تواند جامعه را از نظر اخلاقی و فرهنگی از اصل خود دور کند؛ اما نه اینکه بخواهیم روغن داغ آن را زیاد کنیم و به آن پر و بال عجیبی دهیم تا زمانی که یک خارجی فیلم‌های ما را تماشا می‌کند بترسد. تا کی قرار است شاهد این اتفاقات باشیم و از طرف دیگر شاهد انفعال شدید مدیران فرهنگی و سینمایی در قبال این‌گونه فیلمسازان باشیم؟ آیا واقعاً صلاح است؟ آیا واقعاً شایسته است که ما دست روی دست بگذاریم و مدیران فرهنگی ما سکوت کنند و کاری نکنند؟

این منتقد سینمایی عنوان کرد: امیدوارم که این اتفاقات تمام شود اما متأسفانه حداقل دو فیلم ایرانی که امسال در بخش مسابقه جشنواره کن حضور دارند (فیلم «عنکبوت مقدس» به کارگردانی علی عباسی و «برادران لیلا» ساخته سعید روستایی) هیچ‌کدام نه از نظر ساختار و نه از لحاظ محتوا قابل دفاع نبودند و من شخصاً جز اینکه بتوانم دلیل حضور این دو فیلم را در فستیوال کن، سیاست‌زدگی جشنواره کن عنوان کنم هیچ‌چیز دیگری را نمی‌توانم راجع به آن‌ها بگویم. جشنواره کن مشخص است که باید در پی اهداف خود باشد، هر هدفی که برای آن تعیین شده و به نفع کشور و سینما و فرهنگ عمومی خودش است. قطعاً ما نمی‌توانیم به جشنواره کن یا جشنواره برلین یا جشنواره ونیز خرده بگیریم ما فقط باید به بی‌خردی، انفعال و نادانی مدیران فرهنگی و سینمایی خودمان خرده بگیریم که نه سیاست‌گذاری مشخصی در داخل دارند و نه سیاست‌گذاری مشخصی در خارج! مدیران فرهنگی ما هستند که با انفعالشان باعث تولید آثاری می‌شوند که بعضاً با بودجه‌های بیت‌المال در سینمای ایران تولید می‌شوند اما علیه ایران و ایرانی گام بردارند و نفرت‌پراکنی کنند.

منتظری گفت: ما نباید فراموش کنیم که اگر قرار باشد به همین منوال پیش رویم و مدیران فرهنگی و سینمایی به همین روال ساده‌انگاری کنند وضعیت بد و بدتر خواهد شد و کار به جایی می‌رسد که وقتی نام ایران در دنیا می‌آید همه به بدبختی، فلاکت، کلاهبرداری، دزدی و بی‌شرفی؛ مردم ایران را بشناسند. آیا واقعاً همه ما این‌گونه هستیم؟ آیا من و شما هم این‌گونه هستیم؟ آیا ما به خانواده خودمان هم روا نداریم؟ این‌ها نکات تلخی است که باید به آن‌ها پاسخ داده شود. تا چه زمانی قرار است شاهد این نوع اتفاقات باشیم و سال‌به‌سال و فیلم به فیلم هم بدتر شود.

منتظری در پایان با اشاره به ساختار فیلم سینمایی «تصور» ساخته علی بهراد، بیان کرد: این فیلم یک کار خیلی خاصی بود که در بخش مهم هفته منتقدین جشنواره حضور داشت که هم کارگردانی ساده‌ای داشت و هم بازی‌های لیلا حاتمی و مهرداد صدیقیان قابل تامل بودند. فیلم؛ فیلم گیشه نیست و برای مخاطب خاص سینمارو ساخته شده و فیلم بی ادعایی است.

نوشته رضا منتظری: حضور سینماگران ایرانی با نگرش منفی علیه کشور! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیدیحیی منتظری، نعیمه شیرزاد، بهاره زندی، هومن حیاتی، داریوش منصوری، حسین تراب پرور، صفرعلی دانشفرد، دریا دریایی، سعید طهرانی، علی ناصری ،علی حیاتی، ملودی قره داغی و امیررضا قلی نژاد در این فیلم بازی کرده اند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: تنهایی یعنی روز و شب ها آنقدر به گذشته های قشنگ و خاطرات خوش فکر کنی تا بالاخره با اشک خوابت ببره، این قصه سرگذشت خیلی از ماهاست! خیلی از سالمندایی که چشم انتظار توجه فرزندان شون هستن…

گفتنی است مراحل فنی این فیلم داستانی در حال اتمام است و آرش مرتاضیه با همکاری و مشاوره حسین زندباف و بهمن اردلان در حال تکمیل امور تدوین و صداگذاری این اثر هستند و به زودی با انتخاب آهنگساز و ساخت ملودی های این فیلم، مراحل فنی به پایان خواهد رسید.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از: نویسنده، تهیه کننده و کارگردان: رضا منتظری، بر اساس طرحی از: ساحره طالبی زاده، سرمایه گذار: علی ناصری، دستیار اول و برنامه ریز: آرش مرتاضیه، دستیار دوم: مریم باقری، منشی صحنه: میترا جوکار، مدیرتصویربرداری: علی رنجبر، دستیاران تصویر: ارس رزاز، مهران ایزدی و سیدمحمد حسینی، تدوین: حسین زندباف و آرش مرتاضیه، صداگذاری: آرش مرتاضیه ، صدابردار: احسان شفیعی، جلوه های بصری: محمد خاکزاد، مدیر تدارکات: حمید اسفنجانی، چهره پردازی: سپیده زارعین و محسن بیات، عکاس: الهام آسیایی، بازیگردان: نیلوفر محمودی، طراح صحنه و لباس: گلناز امیرکیانی، مدیر صحنه: محمد رزاق منش، مجری طرح: آذران تصویر .

نوشته تصویربرداری فیلم کوتاه «سمفونی تنهایی» به پایان رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.