در میز نقد سینمای ایران، امیر قادری و رضا صدیق، به نقد و بررسی فیلم «روزی روزگاری آبادان» به کارگردانی حمیدرضا آذرنگ می‌پردازند.

میز پرونده ویژه این هفته با حضور بهروز افخمی و آرش خوشخو، به موضوع «سینمای جاسوسی» اختصاص دارد.

همچنین در میز نقد سینمای جهان نیز، آرش خوشخو و سید حمیدرضا قادری فیلم سینمایی «اتحاد» (The Union) را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهند.

برنامه سینمایی «هفت» به تهیه‌کنندگی محمدحسین تنکابنی و با اجرای بهروز افخمی جمعه شب‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه نمایش ‌می‌رود.

نوشته «روزی روزگاری آبادان» به برنامه «هفت» رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فاطمه معتمدآریا، محسن تنابنده، الهام شفیعی، هیراد آذرنگ، سهیل جمالی و امیرحسین ابراهیمی در این فیلم نقش‌آفرینی کرده‌اند.

در خلاصه داستان «روزی روزگاری آبادان» آمده است: در آبادان، سال ۱۳۸۱ خانواده پنج‌نفری مصیب چرخیده در آخرین روز سال مشغول خرید شب عید هستند اما به دلیل حال بد مصیب که ناشی از گرفتاری‌اش به مواد مخدر است کشمکشی میان آنها در می‌گیرد و در اوج تلاش خیری مادر خانواده برای به آرامش رساندن خانواده به ناگاه اتفاقی غیرمنتظره همه آنها را غافلگیر می‌کند و…

اولین نمایش این فیلم در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر بوده است.

عوامل فیلم «روزی روزگاری آبادان» عبارت‌اند از: کارگردان: حمیدرضا آذرنگ، تهیه‌کنندگان: عبدالله اسکندری، علی اوجی، فیلمنامه‌نویس: حمیدرضا آذرنگ، مدیر فیلم‌برداری: مسعود سلامی، چهره‌پرداز: عبدالله اسکندری، طراح صحنه و لباس: سهیل دانش اشراقی، تدوین: سپیده عبدالوهاب، صدابردار: بابک بنی‌اردلان، مجری طرح: محمدرضا منصوری، صداگذار: بهمن بنی‌اردلان، موسیقی: حسام ناصری، جلوه‌های ویژه می‌دانی: علیرضا موسوی، جلوه‌های ویژه بصری: فرید ناظر فصیحی، منشی صحنه: ساناز هرندی، برنامه‌ریز: حمید شوریده، دستیار کارگردان: مجید آذرنگ، جانشین تولید: اسماعیل کلبی آبادی پشت‌صحنه: مهتا محدث، امور اداری: ساره زرآبادی، عکاس: سارا ایوانی، روابط‌عمومی: سپیده حیدرآبادی، محصول: فیلم مارکت.

نوشته پروانه نمایش «روزی روزگاری آبادان» صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روزی روزگاری آبادان فیلم خانوادگی هم هست. قصه دل دادن‌ها و قلوه گرفتن‌های دوران خامی و هیجان، پنهانکاری‌ها و محبت‌ها، از خودگذشتن‌ها و نادیدن‌ها. فیلمی جمع‌و‌جور و محدود. فیلمی که روی انرژی بازیگرانش دور می‌زند. «محسن تنابنده» و «فاطمه معتمدآریا»یی بهتر دارد. بازیگران جوانش هم جذاب ظاهر شده‌اند.

قصه چندخطی فیلم پیرامون خانواده‌ای روایت می‌شود که در آستانه عید نوروز، دچار تزلزل‌هایی در روابطشان هستند تا اینکه موشک آمریکایی به‌جای عراق، در آبادان فرود می‌آید (واقعی است).

حالا خطر فرا راه خانواده و گیرافتادن‌شان روندی دیگر را رقم می‌زند. آن واگرایی اولیه و به هم پریدن‌ها، کم‌کم تبدیل به هم‌گرایی و نزدیکی افراد به یکدیگر می‌شود و‌… .

روزی روزگاری آبادان را می‌شود تا پایان بدون خمیازه کشیدن تحمل کرد، اما آیا این اتفاق برای همه مخاطبان و تماشاگران انبوه سینما هم می‌افتد (خواهد افتاد)؟ بهتر است برای رسیدن به این پاسخ، فیلم را از منظر ساختاری، فرمی و دیگر اجزای آن بررسی کنیم.

«حمید‌رضا آذرنگ»، چند سال قبل، روزی روزگاری آبادان را به صحنه برده بود. این چهره تئاتری و بازیگر شناخته‌شده سینماوتلویزیون در چرایی ساختن نسخه سینمایی متن تئاتری‌اش، گفته است:

در بهترین حالت یک نمایش صحنه‌ای را چهارهزار نفر می‌بینند و ازآنجاکه هر هنرمندی دوست دارد تا آثارش را با گستره وسیع‌تر مخاطب به اشتراک بگذارد، تصمیم به ساختن فیلم سینمایی گرفتم (نقل به مضمون).

خیلی هم عالی. توقف فیلم در همین میدان است. یعنی ضعف دراماتیک. این میل دست‌یابی به مخاطب بیشتر، محترم و ارزشمند است. اما آذرنگ خودش هم می‌داند تفاوت اجرای صحنه با سینما زیاد است. سد ارتباط بیشتر تماشاگر با فیلم روزی روزگاری آبادان در کم‌توجهی به همین تفاوت است. تلاش فیلم‌ساز برای فاصله از تئاتر و خلق فیلم سینمایی فقط به یک‌ فصل افتتاحیه و حرکت دوربین در بازار و چند نمای بیرونی در میانه روایت است. بقیه قصه در لوکیشن داخلی واحد می‌گذرد. یعنی اجرا کاملاً تئاتری است؛ میزانسن‌ها، دکوپاژ، دقت در ماسکه‌نشدن‌ها. حتی این نوع اجرا دامن بازیگران را هم گرفته است. بااینکه همه خوب‌اند ولی به خاطر میزانسن‌ها، یکجاهایی فریب می‌خورند و گل‌درشت و اغراق‌آمیز جلوه می‌کنند.

اگر آذرنگ به نسخه تئاتری دل نمی‌بست و برای ارائه سینما زحمت بیشتری می‌کشید، بی‌تردید با توجه به درکش از دوربین و لنزها با اثری ماندنی مواجه می‌شدیم. برای نمونه فصل شروع و نمایش بازار حکایت از تسلط آذرنگ بر قاب‌بندی دارد. مثلاً او به‌درستی با نمای باز شروع می‌کند. همان‌طور که چشم هر بیننده‌ای در بدو ورود به بازار لانگ می‌بینند و به‌تدریج توجهش به کالا، چهره یا نقطه خاصی جلب می‌شود. دوربین آذرنگ هم از این قاعده پیروی می‌کند. کات به نمای داخلی و محل زندگی خانواده هم از این دقت پیروی می‌کند. ورود ما به خانه در نمایی باز است و سپس کات به جزییات؛ مثلاً پِریز و دوشاخه تلفن و غیره. چرا این نوع قاب‌بندی اهمیت دارد؟ چون‌که حس صحنه ایجاد می‌کند. حفظ این حس به نماهای بعدی تداوم می‌یابد. برای همین، فیلم آذرنگ گرم و دل‌چسب است. هرچه جلوتر می‌رویم با همین دقت‌ها در اجزای صحنه و بده‌بستان بازیگران، بیشتر جذب صحنه می‌شویم و مسئله آدم‌ها به ما سرایت می‌کند. خنده، گریه، درگیری، خشم، حسادت و عشق‌هایشان در ما حس برمی‌انگیزند؛ اما مخاطب خاص و محدودتر.

معضل دیگر فیلم روزی روزگاری آبادان پس از اجرای تئاتری، در دو‌پارگی و تغییر لحن آن است. فیلم در نیمه اول واقع‌گرایانه است ولی در نیمه دوم همه‌چیز فانتزی می‌شود. آذرنگ برای توجیه این نچسبی (فانتزی سوار رئالیسم) از تمهید خواب استفاده کرده است؛ دم‌دستی‌ترین تمهید. با تمام تلاشش درزمینهٔ تکنیکی، اما فرود موشک و عمل نکردنش در سقف باورمند نیست. دلهره لازم را ایجاد نمی‌کند. حالا کارگردان از لحن طنازانه نیمه اول فاصله می‌گیرد و به فاجعه می‌غلتد. حتی فرم اثر در حرکت‌های دوربین، زوایای قرار گرفتن، از بالا نگاه کردن و بعضاً با زاویه ۹۰‌درجه به آدم‌ها خیره شدن، به فیلم‌های معناگرا اپیدمی سال‌های گذشته و (کم‌رنگ) متافیزیکی پهلو می‌زند.

آذرنگ در نیمه دوم و پس‌ازاینکه موشک آمریکایی وارد سقف می‌شود، نمی‌داند با آنچه کند، بنابراین وارد فاز آثار معروف به ضد‌جنگ می‌شود و به ورطه شعار می‌افتد. اما نمی‌داند کجا را نشانه بگیرد و به دلیل فقدان تحلیل عمیق در بطن متن، به سیاق آثار نازل ازاین‌دست، به زمین‌و‌زمان می‌تازد و آدم‌هایش را به در‌و‌دیوار می‌کوبد تا شاید تایم فیلم پر شود. جذابیت ناشی از روابط و مناسبات شیرین نیمه اول علاوه بر اینکه فدای فقدان قصه هستند ازاینجا به بعد با تلخی و غمبارگی آمیخته می‌شوند. ملودرامی سطحی بر صحنه غلبه می‌کند.

آذرنگ با حفظ اثرش در مدیوم تئاتر، خودش را به دام هویت‌زدایی نیز انداخته است. در نسخه صحنه‌ای با لهجه و برخی آکسسوار‌ها و کدهای دیگر، آبادان را تجسم بخشیده بود. اما در سینما یک نما با بک‌گراند میله‌های چاه و معماری دیگر کفایت نمی‌کند، لذا آبادان ساخته نمی‌شود و اساساً محلی از اعراب ندارد. آنچه در فیلم شاهدیم می‌تواند هریک از شهرهای خوزستان و حتی شهرهای هم‌جوار خوزستان باشد. نوشته تاریخ‌نگارانه‌ای هم که حاکی از واقعیت فرود موشک آمریکایی در مقطع زمانی سقوط صدام است، مشکل را حل نمی‌کند، یعنی این الصاق در عنوان و متن حک شده است، اجزا و عناصر اجرایی فیلم ناکام از جغرافیا ساختن است. یعنی عینیت بخشیده نمی‌شود. این ضعف، روزی روزگاری آبادان را زیر سؤال می‌برد.

آدم‌های قصه هم تیپ هستند. جای پرداخت بیشتری داشتند که وقت لازم صرف آن‌ها نشده است. شخصیت‌هایی با ابعاد پر فرازوفرودی خلق نشده‌اند. «خیری» (فاطمه معتمد‌آریا) از ابتدا زن آشپزخانه‌ای بشور‌و‌بساب است. زنی که به سیاق آثار اجتماعی نازل، نقطه‌جوش او سریع رقم می‌خورد. هنوز از «مصیب» (محسن تنابنده) رفتار و کنش‌های مذمومی ندیده‌ایم، جز مکالمه تلفنی که نامفهوم است و البته پنهان‌کارانه. چند رفتار عصبی‌ساز از بچه‌ها هم بروز می‌کند، اما این‌ها هیچ‌کدام در سطحی نیستند که باعث طغیان و اقدام خیری علیه شوهرش باشد، تا آنجا که تصمیم به جدایی بگیرد. خیری با تمام سخت‌گیری‌هایش نسبت به بچه‌ها، در مواجهه با پنهان‌کاری‌های غیر‌اخلاقی دخترش کوتاه می‌آید و جاهایی تلویحاً همراهی‌اش می‌کند.

کاراکتر مصیب هم از نقص در پرداخت رنج می‌برد. مردی که خود برخی پدر‌سوختگی‌هایی دارد، اما ابلهانه از قایم‌موشک‌بازی‌های دختر و پسرش درزمینهٔ رابطه غافل است.

آنچه در بخش مضمونی، اثر را پایین می‌کشد علاوه بر موارد فوق به انتخاب‌های کارگردان درزمینهٔ پیام اخلاقی‌اش برمی‌گردد. یعنی خانواده‌ای که هرکدام سبک زندگی شخصی و رازهایی دارند. پنهان‌کاری که ناشی از مدیریت بر خانواده است. پس از فروکش کردن بحران، همین پدر و مادر از سخت‌گیری‌هایشان نادم‌اند. میزانسن‌ها، تقطیع‌های کارگردان و عکس‌العمل بازیگران حکایت از این دارد که دنیا بی‌ارزش‌تر از این حرف‌هاست و باید به تصمیم فرزندان در ارتباط با جنس مخالف احترام گذاشت! رویکردی که می‌تواند نسبت به این نسخه‌پیچی، دافعه بخش زیادی از خانواده‌های ایرانی را برانگیزد.

نوشته نقد محمدتقی فهیم بر فیلم «روزی روزگاری آبادان»/ ریختن تئاتر در ظرف سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آن کف خاکی که نامیدی وطن

اینکه گوئی مصر و ایران و یمن

با وطن اهل وطن را نسبتی است

زانکه از خاکش طلوع ملتی است

فطرتش از مشرق و مغرب بری است

گرچه او از روی نسبت خاوری است

اقبال لاهوری

«وطن» برای مایی که در آسیای غربی زندگی می‌کنم، یعنی صیدا تا اسکندریه، قدس تا لاذقیه، بصره تا آبادان، از شیراز تا مشهد، تهران تا کرکوک و از زمین تا آسمان؛ وطن برای ما یعنی یک عمر در کنار هم نفس کشیدن، وطن یعنی یک‌عمر کاشتن و برداشتن، برای ما وطن یعنی قهوه عربی در دله در اهواز، طعم گس زیتون در نابلس، شهد حلویات در بیروت، عطر و دود عود در مسقط، رنگ سرخ زعفران در مرو و مشهد؛ وطن یعنی رنگ سرخ لاله‌های گلگون در سراسر این پهنه خاکی؛ وطن یعنی دویدن خون بر زمین زینبیه؛ وطن یعنی تپیدن دل من برای تو، در آن‌سوی قبه‌الخضرا. وطن برای ما یعنی همه آنچه دوست داریم و هنوز آن را در دست داریم. وطن آن است که اگر دست بیگانه به جفا بر تن آن شرحه زند، جان دهیم ولی این نباشد که فلک نام به بی‌غیرتی‌ام لب بر زند. وطن آن است که اگر این هم ظلم بر آن بار شود، همچو «غسان کنفانی»، شاعر شهیر فلسطینی، بر لب هر چه سرمایه زندگی است بایستیم و بگوییم: «وطن یعنی اینکه، نباید همه این اتفاق‌ها می‌افتاد‌‌…».

ولی سال‌ها است که این سرزمین، در ادبیات نمایشی تبدیل به خاک بی‌حاصلی سرشار از مشکلات و بدبختی شده است. آویزه‌ای برای آویختن هر آنچه دلخواه است. همان‌ها که در بحبوحه هر مشکل و گیر‌و‌گرفتی، در مجازی و عینی، از جبر تاریخی و سرزمینی و سیاهی روزی و‌… سخن می‌گویند. ­­نگاهی که می‌توان نمونه‌های فراوانش را در نمایش در میان ابرهای «امیر‌رضا کوهستانی» و انسان‌های زخم‌خورده جنسی و روحی از مذهب و سرزمین مادری در راه غرب دید. و نه جایی دورتر که در همین نمایش دو لیتر در دو لیتر صلح «حمیدرضا آذرنگ» پیدا نمود. نمایش تصویری از انسان‌ها که در یک جبر سرزمینی و تاریخی چونان خاورمیانه در دو سوی یک رودخانه گرفتار و به‌نوعی تبدیل به بازیچه حاکمان برای ادامه جنگ یا شروع صلح شده‌اند. انسان‌هایی در یک‌شکل و یک قامت و یک پیکره که حتی صوت آن‌ها را هم توسط دو صدای زن و مرد واحد پخش می‌شود. آن‌ها به‌نوعی برای جنگیدن و کشتن یکدیگر بزرگ‌شده و آموزش دیده‌اند. فضای ذهنی آن‌ها به صورتی برآمده است که دیگر تحمل هیچ نوع صلحی را ندارند!

آذرنگ چه در نمایشنامه روزی روزگاری آبادان که چندین نوبت اجرا نموده و جوایز متعددی را هم از قِبل آن کسب کرده است و چه در اثر سینمایی، انسان‌ها را در جبری آمیخته به بدبختی و استیصال از زندگی سخت و در هم فروریخته روایت می‌کند. او نمی‌تواند برای مخاطب، سرزمینی تاریخی و پر از دل‌بستگی ایجاد نماید که حال اگر موشکی هم بر تنش نشسته است، تماشاگرش همدردی کرده و برای او غصه خورده و آه‌و‌ناله سر دهد؛ سرزمین او آن پهنه عاشقی نیست که مخاطب سال‌ها به او دل‌بسته و غم‌و‌غصه‌اش او را متأثر نماید.

آبادان هم در روزی روزگاری آبادان ، به‌غیراز نمایی دور از پالایشگاه و کمی لهجه پر ایراد آبادانی، نه نشانی از بهمن‌شیر دارد و نه لنجی بر آب روان. و نه پابوسی بر قدمگاه دارد و نه زیارتی در صحن سید‌عباس نشان می‌دهد و نه طوفانی بر دل اروند به راه انداخته است. آبادانِ آذرنگ، همان نماد بی‌وطنی و بی‌سرزمینی است که بسیاری و هم‌او به خاورمیانه داشته و دارند. سرزمینی آبستن حوادث، زیر سایه‌ جنگ و موشک! پر از کشتار و جنگ و عاری از هر نوع رنگ و دلنوازی. روایت انسان‌هایی که در میان مرزهای خود گرفتار شده و آرزوی مرگ و نیستی دیگری را دارند!

پدر در روزی روزگاری آبادان نمی‌تواند -و حتی نمی‌خواهد- مسئولیت زمامداری‌اش را بر عهده بگیرد و در درون دچار اضمحلال است و اعضای خانواده هرکدام دل به دیگری در خارج از جغرافیا داده‌اند. آذرنگ در این اثر، به‌غیراز جنگ، هیچ عمل مشترک دیگری را برای در کنار هم آمیخته شدن خانواده نشان نداده است. عاملی که تنها با نیستی و مرگ آن‌ها می‌تواند چنین جامعه از شیرازه پاره‌پاره‌شده را در یک مفهوم و آن‌هم نیستی هم جمع و معنا نماید.

آذرنگ اگر‌چه در روزی روزگاری آبادان ، صحنه‌ای از مصائب جنگ را روایت می‌کند، اما در همان نشان‌دادن نتیجه متوقف شده و هیچ کمکی به چگونگی ایجاد و سرانجام ماجرا نمی‌کند. او نه‌تنها برای مخاطب نشانی از دنیایی برخواسته از یک ریشه سرزمینی روایت نمی‌کند، بلکه در همان فضای جهان بی‌وطن نمایشی و تئاتری خود متوقف مانده، به نمایش تصویری جهان‌شمول و مناسب برای هر فصل و سرزمینی دل‌خوش شده است؛ وامانده از تولید اندیشه‌ای سرزمینی و برآمده از جغرافیایی تمدنی خاورمیانه در قامت هنر که منجر به قرائتی سرزمینی و ایرانی شود.

نامزدهای سی و نهمین جشنواره فیلم فجر به شرح زیر است:

نامزدهای بهترین جلوه‌های بصری

۱- محمد برادران برای فیلم منصور

۲- جواد مطوری برای فیلم بی همه چیز

۳- فرید ناظرفصیحی برای فیلم ابلق

نامزدهای بهترین جلوه‌های ویژه میدانی

۱- آرش آقابیگ برای فیلم روشن

۲- ایمان کرمیان برای فیلم تک تیرانداز

۳- ایمان کرمیان برای فیلم یدو

نامزدهای بهترین چهره‌پردازی

۱- ایمان امیدواری برای فیلم ابلق

۲- شهرام خلج برای فیلم شیشلیک

۳- رکسانا صفوی برای فیلم ستاره بازی

۴- عباس عباسی برای فیلم یدو

نامزدهای بهترین طراحی لباس

۱- بهزاد جعفری طادی و محمدحسین کرمی برای فیلم شیشلیک

۲- بهزاد جعفری طادی برای فیلم مصلحت

۳- مارال جیرانی برای فیلم بی همه چیز

۴- محمدحسین کرمی برای فیلم زالاوا

نامزدهای بهترین طراحی صحنه

۱- بهزاد جعفری طادی برای فیلم مصلحت

۲- سهیل دانش اشراقی برای فیلم‌‌های روزی روزگاری آبادان و روشن

۳- محمدرضا شجاعی برای فیلم ابلق

۴- آیدین ظریف برای فیلم یدو

۵- امیرحسین قدسی برای فیلم بی همه چیز

نامزدهای بهترین صدابردار

۱- طاهر پیشوایی برای فیلم ابلق

۲- رشید دانشمند برای فیلم‌های زالاوا و یدو

۳- هادی ساعد محکم برای فیلم شیشلیک

۴- شهرام متولی باشی برای فیلم تک تیرانداز

۵- امین میرشکاری برای فیلم بی همه چیز

نامزدهای بهترین صداگذار

۱- حسین ابوالصدق برای فیلم تک تیرانداز

۲- بهمن بنی‌اردلان برای فیلم روزی روزگاری آبادان

۳- علیرضا علویان برای فیلم بی همه چیز

۴- امیرحسین قاسمی برای فیلم زالاوا

۵- امیرحسین قاسمی برای فیلم خط فرضی

۶- امیرحسین قاسمی برای فیلم یدو

نامزدهای بهترین موسیقی متن

۱- پیام آزادی برای فیلم رمانتیسم عماد و طوبا

۲- بامداد افشار برای فیلم یدو

۳- علیرضا افکاری برای فیلم تی‌تی

۴- حامد ثابت برای فیلم بی همه چیز

۵- فردین خلعتبری برای فیلم مصلحت

نامزدهای بهترین تدوین

۱- عماد خدابخش برای فیلم بی همه چیز

۲- عماد خدابخش برای فیلم گیج‌گاه

۳- سیاوش کردجان برای فیلم مصلحت

۴- میثم مولایی برای فیلم یدو

نامزدهای بهترین فیلمبرداری

۱- محمد رسولی برای فیلم زالاوا

۲- مسعود سلامی برای فیلم روزی روزگاری آبادان

۳- فرشاد محمدی برای فیلم تی‌تی

۴- مرتضی نجفی برای فیلم‌های روشن و یدو

۵- مرتضی هدایی برای فیلم بی همه چیز

نامزدهای بهترین نقش مکمل مرد

۱- عرفان ابراهیمی برای فیلم مامان

۲- پژمان جمشیدی برای فیلم شیشلیک

۳- پوریا رحیمی‌سام برای فیلم زالاوا

۴- وحید رهبانی برای فیلم مصلحت

۵- پدرام شریفی برای فیلم بی همه چیز

نامزدهای بهترین نقش مکمل زن

۱- آزیتا حاجیان برای فیلم خط فرضی

۲- الهام شفیعی برای فیلم روزی روزگاری آبادان

۳- گلاره عباسی برای فیلم ابلق

۴- گیتی معینی برای فیلم ابلق

نامزدهای بهترین نقش اول مرد

۱- پرویز پرستویی برای فیلم بی همه چیز

۲- نوید پورفرج برای فیلم زالاوا

۳- محسن تنابنده برای فیلم روزی روزگاری آبادان

۴- میلاد صویلوی برای فیلم یدو

۵- رضا عطاران برای فیلم روشن

۶- امیر نوروزی برای فیلم مامان

نامزدهای بهترین نقش اول زن

۱- رویا افشار برای فیلم مامان

۲- ستاره پسیانی برای فیلم یدو

۳- الناز حبیبی برای فیلم رمانتیسم عماد و طوبا

۴- ملیسا ذاکری برای فیلم ستاره بازی

۵- الناز شاکردوست برای فیلم ابلق

۶- نازنین فراهانی برای فیلم مصلحت

نامزدهای بهترین فیلمنامه

۱- ارسلان امیری، آیدا پناهنده، تهمینه بهرام برای فیلم زالاوا

۲- آرش انیسی برای فیلم مامان

۳- آیدا پناهنده، ارسلان امیری برای فیلم تی‌تی

نامزدهای بهترین فیلمنامه اقتباسی

۱- حمیدرضا آذرنگ برای فیلم روزی روزگاری آبادان

۲- مهدی جعفری، مهین عباس‌زاده برای فیلم یدو

۳- محسن قرایی، محمد داودی برای فیلم بی همه چیز

نامزدهای بهترین کارگردانی

۱- نرگس آبیار برای فیلم ابلق

۲- ارسلان امیری برای فیلم زالاوا

۳- مهدی جعفری برای فیلم یدو

۴- محسن قرایی برای فیلم بی همه چیز

نامزدهای بهترین فیلم

۱- ابلق به تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی

۲- بی همه چیز به تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی

۳- زالاوا به تهیه‌کنندگی روح‌اله برادری و سمیرا برادری

۴- یدو به تهیه‌کنندگی محمدرضا مصباح

نامزدهای کارگردان اول

۱- حمیدرضا آذرنگ برای فیلم روزی روزگاری آبادان

۲- ارسلان امیری برای فیلم زالاوا

۳- آرش انیسی برای فیلم مامان

۴- عادل تبریزی برای فیلم گیج‌گاه

۵- حسین دارابی برای فیلم مصلحت

۶- سیاوش سرمدی برای فیلم منصور

نوشته نقد سجاد محمودی بر فیلم «روزی روزگاری آبادان»/ جغرافیایی که دوستش داریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم نه احساسات برمی‌انگیزاند نه به معرفت جمعی ما چیزی اضافه می‌کند ولی شاید عده‌ای را برای چند لحظه در سینما بخنداند؛ خنده‌ای که پایانش مرگ است.‌

نوشته نقد میلاد دخانچی بر فیلم «روزی روزگاری آبادان»/ لبخند با چاشنی مرگ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی پنجشنبه ۱۶ بهمن ماه در سینمای رسانه (برج میلاد) اکران شد.

فاطمه معتمدآریا، محسن تنابنده، الهام شفیعی، هیراد آذرنگ، سهیل جمالی و امیرحسین ابراهیمی در این فیلم نقش‌آفرینی کرده‌اند.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: در آبادان، سال ۱۳۸۱ خانواده پنج نفری مصیب چرخیده در آخرین روز سال مشغول خرید شب عید هستند اما به دلیل حال بد مصیب که ناشی از گرفتاری اش به مواد مخدر است کشمکشی میان آنها در می‌گیرد و در اوج تلاش خیری مادر خانواده برای به آرامش رساندن خانواده به ناگاه اتفاقی غیرمنتظره همه آنها را غافلگیر می‌کند و…

عوامل فیلم «روزی روزگاری آبادان» عبارتند از: کارگردان: حمیدرضا آذرنگ، تهیه‌کنندگان: عبدالله اسکندری، علی اوجی، فیلمنامه نویس: حمیدرضا آذرنگ، مدیر فیلمبرداری: مسعود سلامی، چهره پرداز: عبدالله اسکندری، طراح صحنه و لباس: سهیل دانش اشراقی، تدوین: سپیده عبدالوهاب، صدابردار: بابک بنی اردلان، مجری طرح : محمدرضا منصوری ، صداگذار: بهمن بنی اردلان، موسیقی: حسام ناصری، جلوه‌های ویژه میدانی: علیرضا موسوی، جلوه‌های ویژه بصری: فرید ناظر فصیحی، منشی صحنه: ساناز هرندی، برنامه ریز: حمید شوریده، دستیار کارگردان : مجید آذرنگ ، جانشین تولید : اسماعیل کلبی آبادی پشت صحنه : مهتا محدث ، امور اداری : ساره زرآبادی، عکاس: سارا ایوانی، روابط عمومی: سپیده حیدرآبادی، محصول: فیلم مارکت.

نوشته تیزر فیلم سینمایی «روزی روزگاری آبادان» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی اوجی در ابتدا درخواست کرد که حضار به احترام علی انصاریان یک دقیقه سکوت کنند و در ادامه شایعه ابتلایش به کرونا را تکذیب کرد.

او افزود: این روزها ما مشغول فیلمبرداری آخرین کار «مسعود کیمیایی» هستیم و در آن‌جا مرتب چک شده و تست می‌دهیم. امیدوارم هرچه سریع‌تر واکسنی معتبر تهیه شود.

اوجی درباره همکاری در این پروژه گفت: همکاری در این فیلم حدود یک سال و نیم قبل به من پیشنهاد شد که در آن زمان خود آقای آذرنگ می‌خواست در آن بازی کند که با مخالفت من همکاری ما منتفی شد. دوباره من از سوی آقای اسکندری، آذرنگ و تنابنده به این پروژه دعوت شدم و تصمیم به تولید آن گرفتیم.

تهیه‌کننده «روزی روزگاری آبادان» افزود: به دلیل شیوع ویروس کرونا و رعایت پروتکل‌های بهداشتی مجبور شدیم لوکیشن‌های مربوط به آبادان را در تهران فیلمبرداری کنیم.

او خاطرنشان کرد: در آن زمان محسن تنابنده از بازی در کار جدید اصغر فرهادی برگشته بودند و به محض این که تستشان مثبت شد ما از تمامی عوامل تست گرفتیم که تستشان منفی بود.

در ادامه آذرنگ درباره هدفش از ساخت این فیلم توضیح داد: اگر فیلم نتوانسته هدفش را بیان کند من اینجا هر چه بگویم توجیه است. روز اول جنگ آمریکا و عراق یک موشک به اشتباه به انبارهای شرکت نفت آبادان برخورد کرد که البته تلفاتی نداشت اما من خیال‌پردازی کردم. این اتفاق که حاکی از خطای انسانی بود می‌توانست برای خانواده‌ای رخ بدهد.

او با اشاره به اینکه قبلا این موضوع را در صحنه تئاتر کار کرده بودم، افزود: برعکس تمام دنیا که بقای یک نمایش می‌تواند تا سال‌ها به طول بیانجامد در ایران در نهایت ۳۰ روز به درازا می‌کشد. ما دوست داریم که حرف‌مان را با تعداد مخاطب بیشتری به اشتراک بگذاریم. من فکر می‌کردم این موضوع کهنگی و میرایی ندارد و با توجه به زیاده‌خواهی انسانی که به جنگ منتج می‌شود، دوست داشتم فیلم آن را بسازم.

در ادامه نشست «فاطمه معتمد آریا» با تسلیت درگذشت مهرداد میناوند و علی انصاریان، درباره پذیرفتن نقش خود در این فیلم، گفت: سابقه تئاتری من با آقای آذرنگ و سابقه همکاری ما در فیلم «آباجان» به کارگردانی هاتف علیمردانی باعث شد که جدی‌تر به پیشنهاد حضور در این فیلم فکر کنم.

او افزود: این فیلم فراز و نشیب‌های بسیاری در پیدا کردن تهیه‌کننده و بازیگر داشت؛ اما برای من از جاذبه بسیاری برخوردار بود. فکر می‌کنم نگاه این فیلم بیشتر خانوادگی است و همه با هم هماهنگ هستند و یک بازیگر به تنهایی به چشم نمی‌آید.

آذرنگ درباره حضور معتمدآریا در این اثر توضیح داد: فاطمه معتمدآریا پای این کار ایستاد و من بسیار از ایشان ممنونم. اگر یک بازیگر عزیزترین اطرافیانش را هم از دست دهد بازهم باید در کار حضور داشته باشد و این سختی کار یک بازیگر است. فاطمه معتمدآریا یکی از زیباترین لحظه‌های زندگی‌اش را که به دنیا آمدن نوه‌اش بود، به خاطر این فیلم ندیده گرفت و من از او بسیار ممنونم.

آذرنگ درباره اولویت میان کارگردانی و بازیگری نیز بیان کرد: من از آینده خبر ندارم. پیش‌تر در تئاتر کارگردانی کرده بودم؛ اما در مدیوم سینما می‌دانستم که وارد راه سختی می‌شوم. حقیقتا نمی‌دانستم که تا این حد سخت‌کوشی را توامان نیاز دارد.

او افزود: کارگردانی، مجموعه‌ای از  تخصص‌هاست که باید با همه آن‌ها به تعادل برسی. هنوز تصمیمی برای ساخت فیلم دوم ندارم، حتی جسارتش را هم ندارم. به نوعی در حال گذراندن دوران نقاهت و مدهوشی بعد از ساخت کار هستم. امیدوارم برای ادامه این مسیر لیاقت داشته باشم.

کارگردان «روزی روزگاری آبادان» ادامه داد: پیشنهادهای اجرایی هر اثری در خودش مستتر است. «روزی روزگاری آبادان» نیز در همین حدود کار نیاز داشت و خود قصه شرایط را ایجاب می‌کرد.

در ادامه سپیده عبدالوهاب که به عنوان تدوین‌گر در این فیلم حضور داشت، بیان کرد: با حمیدرضا آذرنگ کار کردن برای هر تدوینگری به منزله یک شانس به حساب می‌آید و این را بدون اغراق می‌گویم. تدوین این کار برای من بسیار آسان و لذت‌بخش بود.

حسام ناصری نیز درباره آهنگسازی فیلم «روزی روزگاری آبادان» اظهار کرد: از کارگردان و تهیه‌کننده کار بسیار ممنونم که به من اعتماد کردند. حمیدرضا آذرنگ بسیار باحوصله و تواضع من را همراهی و راهنمایی ‌کردند. به عنوان تجربه اول برایم کاری جذاب و هیجان‌انگیز بود.

او افزود: این فیلم فضایی دوگانه داشت و درواقع دو نیمه را روایت می‌کرد، اما از نیمه دوم که فضا می‌شکند کاربرد موسیقی بیشتر می‌شود.

سهیل دانش اشراقی درباره طراح صحنه و لباس فیلم توضیح داد: ما حدود یک سال و نیم درگیر این پروژه بودیم که در نهایت با حضور آقای اوجی، این کار شروع شد. کرونا و شرایط موجود امکان فیلمبرداری در آبادان را از ما سلب کرد و ما مجبور شدیم که در تهران دکور بسازیم و نتوانستیم حتی یک پلان هم در آبادان بگیریم. باید بگویم جای مسعود سلامی، مدیر فیلمبرداری نیز خالی است و کار کردن با او برایم لذتبخش بود.

اوجی با بیان اینکه من این اثر با یکی از همراه‌ترین کارگردانان ایران کار کردم، افزود: او به قدری همراه و هماهنگ بود که ما هیچ مشکلی نداشتیم. جذب سرمایه و پیدا کردن پول برای یک اثر مستقل بسیار کاری سختی است و من از سرمایه‌گذار کارمان تشکر می‌کنم.

او در ادامه از فاطمه معتمدآریا هم تشکر کرد و گفت: ایشان را ما در این فیلم بسیار اذیت کردیم. هم به دنیا آمدن نوه‌شان را ندیدند و هم به دلیل ویروس کرونا یک سال پای این کار ایستادند.

«الهام شفیعی» با بیان اینکه حضور در این اثر اولین تجربه سینمایی‌ام بود، افزود: بسیار خوشحالم که در اولین تجربه سینمایی‌ام در کنار استادان خودم کار کردم و کنار کسانی ایستادم که الگوهای من هستند. چندسالی می‌شود که کار تئاتر می‌کنم اما این اولین تجربه تصویری من بود.

«هیراد آذرنگ» که به عنوان بازیگر در «روزی روزگاری آبادان» ایفای نقش کرده است، گفت: یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌ام «فرزند حمیدرضا آذرنگ بودن» است که از او بسیار آموخته‌ام. خوشحالم که در ماه تولدم در کنار عوامل «روزی روزگاری آبادان» هستم و از پدرم ممنونم که به من اعتماد کرد و این نقش را به من سپرد.

حمیدرضا آذرنگ در ادامه بیان کرد: در طول فیلم من بدترین پدر دنیا برای هیراد بودم و به او بسیار سخت گرفتم. من از او عذرخواهی می‌کنم به خاطر رفتارهایم چون فقط می‌خواستم به او بیاموزم که این حرفه بی‌رحم است و باید ایستادگی کرد.

آذرنگ در ادامه نشست درباره مابه ازای واقعی قصه این فیلم، گفت: ۲۹ اسفند ۸۱ این موشک به آبادان اصابت کرده بود.

او ادامه داد: دنیا بی‌رحمانه به سمتی می‌رود و پدیده‌های شوم انسانیت را به ما می‌آموزند. مثل قرنطینه در دوران کرونا که چیزهای زیادی از جمله احترام به حقوق شخصی همدیگر را به ما آموخت.

معتمدآریا در پاسخ به این سئوال که آیا آینده گفتمان موشک‌هاست، گفت: آینده شکلی بسیار مبهم و پیچیده دارد، به نظرم به جای این که به آینده فکر کنیم باید به لحظه فکر کنیم، همدیگر را دوست داشته باشیم و به یکدیگر مهربانی کنیم.

در ادامه آذرنگ توضیح داد: من فکر می‌کنم موشک «روزی روزگاری آبادان» خیلی شریف‌تر از بسیاری از سیاستمداران امروز است که برای انسان‌ها دل نمی‌سوزانند و دلشان به رحم نمی‌آید.

نوشته نشست فیلم «روزی روزگاری آبادان» برگزار شد/ حمیدرضا آذرنگ: موضوع این فیلم کهنگی و میرایی ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اولین فیلم بلند حمیدرضا آذرنگ روز پنجشنبه ۱۶ بهمن ماه ساعت ۱۷ در برج میلاد، سینمای رسانه نمایش داده می شود.

فاطمه معتمدآریا، محسن تنابنده، الهام شفیعی، هیراد آذرنگ، سهیل جمالی و امیرحسین ابراهیمی در این فیلم نقش‌آفرینی کرده‌اند.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: در آبادان، سال ۱۳۸۱ خانواده پنج نفری مصیب چرخیده در آخرین روز سال مشغول خرید شب عید هستند اما به دلیل حال بد مصیب که ناشی از گرفتاری اش به مواد مخدر است کشمکشی میان آن ها در می‌گیرد و در اوج تلاش خیری مادر خانواده برای به آرامش رساندن خانواده به ناگاه اتفاقی غیرمنتظره همه آن ها را غافلگیر می‌کند  و …

عوامل فیلم «روزی روزگاری آبادان» عبارتند از: کارگردان: حمیدرضا آذرنگ، تهیه‌کنندگان: عبدالله اسکندری و علی اوجی، فیلمنامه نویس: حمیدرضا آذرنگ، مدیر فیلمبرداری: مسعود سلامی، چهره پرداز: عبدالله اسکندری، طراح صحنه و لباس: سهیل دانش اشراقی، تدوین: سپیده عبدالوهاب، مجری طرح: محمدرضا منصوری، صدابردار: بابک بنی اردلان، صداگذار: بهمن بنی اردلان، موسیقی: حسام ناصری، جلوه‌های ویژه میدانی: علیرضا موسوی، جلوه‌های ویژه بصری: فرید ناظر فصیحی، منشی صحنه: ساناز هرندی، برنامه‌ریز: حمید شوریده، دستیار اول کارگردان: مجید آذرنگ، عکاس: سارا ایوانی، پشت صحنه: مهتا محدث، امور اداری: ساره زرآبادی، روابط عمومی: سپیده حیدرآبادی، محصول: فیلم مارکت.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «روزی روزگاری آبادان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فاطمه معتمد آریا، محسن تنابنده، الهام شفیعی، هیراد آذرنگ، سهیل جمالی و امیرحسین ابراهیمی در این فیلم نقش آفرینی دارند.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: در آبادان، سال ۱۳۸۱ خانواده پنج نفری مصیب چرخیده در آخرین روز سال مشغول خرید شب عید هستند اما به دلیل حال بد مصیب که ناشی از گرفتاری اش به مواد مخدر است کشمکشی میان آن ها در می‌گیرد و در اوج تلاش خیری مادر خانواده برای به آرامش رساندن خانواده به ناگاه اتفاقی غیرمنتظره همه آن ها را غافلگیر می‌کند و …

عوامل فیلم «روزی روزگاری آبادان» عبارتند از: کارگردان: حمیدرضا آذرنگ، تهیه کنندگان : عبدالله اسکندری ، علی اوجی ، فیلمنامه نویس: حمیدرضا آذرنگ، مدیر فیلمبرداری: مسعود سلامی، چهره پرداز: عبدالله اسکندری، طراح صحنه و لباس: سهیل دانش اشراقی ، تدوین: سپیده عبدالوهاب، صدابردار: بابک بنی اردلان، صداگذار: بهمن بنی اردلان، موسیقی: حسام ناصری ، جلوه های ویژه میدانی: علیرضا موسوی، جلوه های ویژه بصری: فرید ناظر فصیحی، منشی صحنه : ساناز هرندی، برنامه ریز : حمید شوریده ، عکاس: سارا ایوانی و روابط عمومی: سپیده حیدرآبادی.

نوشته «روزی روزگاری آبادان» آماده نمایش در سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.