علی‌اکبر ثقفی تهیه‌کننده فیلم در ابتدای نشست بیان کرد: هر فیلمسازی جهان خودش را دارد و امیر نگاهی دارد که معتقد است سینماگر باید عاشق باشد.

امیرحسین ثقفی درباره پیوند تابلوی «ذبح اسماعیل» با شخصیت‌های فیلم، توضیح داد: هر برداشتی که تماشاگر دارد محترم است اما هدف من این بود که در یک زمان هم ابراهیم و هم اسماعیل قربانی شوند. این فیلم اقتباسی از «در انتظار گودو» نیست، بلکه از نمایشنامه «بازی تمام شد» غلامحسین ساعدی الهام گرفته شده است.

این کارگردان با اشاره به شرایط اجتماعی امروز، گفت: بحران امروز ما بحران خشم نیست، بلکه بحران شفقت است و راه درمان، برون‌رفت از خشونت است. سینما برای من فراتر از منتقدان و طرفداران است و آن را شبیه عبادت می‌دانم. به نظرم هر نویسنده و شاعر یک اثر می‌نویسد و فیلمساز هم همین مسیر را طی می‌کند.

وی با مقایسه نگاه فیلمسازان مختلف، افزود: سینمای مجید مجیدی و عباس کیارستمی کاملاً متفاوت است؛ شاعر با کلمات شعر می‌گوید و نمی‌شود کلمات را عوض کرد. من نمی‌خواستم به سینمای ناتورالیسم بروم، بلکه به دنبال نمایش جهانی فراتر بودم و برایم اهمیت داشت منطقه‌ای که نشان می‌دهیم، جنبه‌ای جهان‌شمول داشته باشد.

تهیه‌کننده فیلم درباره انتخاب لوکیشن، اظهار کرد: امیر معمولاً لوکیشن را بر اساس فیلمنامه و فضای ذهنی‌اش پیدا می‌کند. این لوکیشن بین کاشان و نطنز بود؛ بخشی از فضا وجود داشت و بخشی هم در همان‌جا ساخته شد. کار کردن با امیر هم سختی‌های خودش را دارد و هم لذت.

امیرحسین ثقفی کارگردان فیلم با تأکید بر اهمیت تخیل در سینما، گفت: سینما صور خیال دارد و ما آن‌قدر سینمای رئالیستی دیده‌ایم که از سبک‌های دیگر غافل شده‌ایم.

نوشته سینما شبیه عبادت است/ الهام از غلامحسین ساعدی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.