رییس سازمان سینمایی با تاکید بر شناخت مقتضیات زمان برای حل مسائل مختلف گفت: یک مربی که زمانی تیم موفقی داشته، بعد از سالها ممکن است دوباره به آن تیم برنگردد. اما این موضوع در حوزه فرهنگ کاملا متفاوت است. شما «شناخت» را به واسطه «فاصله» می‌توانید ایجاد کنید. یعنی وقتی که در بطن کاری هستید، ممکن است فرصت بازنگری نداشته باشید. چرا که روزمرگی مانند هیولایی ما را می‌بلعد. اما وقتی شما همه اینها را تجربه کرده باشید و به نقاط ضعف و قوت اشراف داشته باشد و مقتضیات زمانه را نیز بدانید، قطعا وقتی رجوع می کنید «حیات بخشی مجدد» به آن کالبد ساختار قبلی است و تکرار نخواهد بود.

به اعتماد سازی نیاز داریم

فریدزاده در ادامه با تقدیر از روح الله حسینی معاون سابق ارزشیابی و نظارت «اعتماد سازی» را یکی از مهمترین ابزارها برای جلب «مخاطب» و «هنرمند» عنوان و خاطر نشان کرد:  ایشان اقدامات بسیاری در زمان مسئولیتش انجام داد که یکی از مهمترین آنها بحث «اعتماد سازی» بود. یعنی شما قبل از هر چیزی نیاز به اعتماد دارید و «شفافیت» به اعتماد سازی کمک می کند. چیزی که به شدت به آن نیاز داریم.

فریدزاده درباره ارتباط مقوله پژوهش کاربردی با اجزای دیگر سینما نیز گفت:  متاسفانه به دلایل بسیار اتصالی بین حوزه پژوهش و اجزای دیگر سازمان شکل نگرفته است. همیشه پژوهش یک امر تزیینی در نظر گرفته شده است. از بدو تاسیس سازمان سینمایی، نگاهی که به موضوع پژوهش شده، نگاه جدی، اصولی و راهگشا نبوده است. هر چقدر بیشتر با آقای حسینی جلو رفتیم به این نتیجه رسیدیم که پژوهش، تحقیق و نگاه آکادمیک باید همسو با تمام اقدامات سازمان باشد.

وی افزود: اگر این اتفاق نیفتد تصمیماتی که در حوزه نظارت، در حوزه توسعه منابع، در حوزه موسسات، در حوزه ارتباط با صنوف و جاهای دیگر اتخاذ می شود، فقط مبتنی بر نظرات شخصی و برخی هم‌فکری‌های محدود است. در حالیکه آنچه «افق ساز» است، حوزه تحقیق و پژوهش است و اگر این اتفاق نیفتد و ما افقی برای سینما نداشته باشیم، تمام اقدامات خوب و تاثیرگذار به صورت مقطعی خواهد ماند. افق سازی وظیفه اصلی حوزه پژوهش ماست.

رئیس سازمان سینمایی توجه به آینده نگری در سیاست گذاری و تدوین آیین نامه ها را خواستار شد و تصریح کرد: اگر قرار است آیین نامه ها فراگیر باشد و موید به قید زمان نباشد، باید بتواند چند قدم جلوتر خود را ببیند و پیش بینی کند. شتاب روز افزون تکنولوژیک و اتفاقاتی که در حوزه فناوری در حال وقوع است، بخش زیادی از امکاناتی که ما داشتیم را در خود حل کرده و آنها دیگر وجود ندارند. بخش زیادی از آنچه در حوزه سینما رقم خورد، باعث می شود که ما همین الان به آن فکر کنیم. اگر ما سیر تحولات را درک نکنیم و برای آن برنامه ریزی جامع و درست نداشته باشیم  دچار ضرر خواهیم شد.

شورای عالی سینما تزیینی نیست

فریدزاده در ادامه با تقدیر از زحمات و تلاش های علیرضا اسماعیلی کلیشمی معاون سابق توسعه فناوری و مطالعات سینمایی او را از جمله مدیرانی نامید که همواره منشا خیر بوده و با تجربه و درایت کارها را پیش برده‌ است

رئیس سازمان سینمایی تشکیل کارگروه تخصصی سینما و تشکیل شورای سینما را از جمله اتفاقات مهم در این حوزه عنوان کرد و افزود: امیدوارم شاهد برگزاری منظم شورا و کارگروه تخصصی آن و همچنین تسریع در شکل گیری شورای سینما به عنوان تنها بازویی که در استان می تواند شکل بگیرد، باشیم. وقتی که این شورا به ریاست استاندار استان برگزار می شود و تفویضی که از طرف رئیس جمهور به استاندار وجود دارد، بخش عمده ای از این دغدغه ها و فعالیت های استانی به دستور مستقیم استاندار محقق می شود.

وی درباره اهمیت شورای عالی سینما برای استفاده حداکثری از ظرفیت‌های موجود برای ارتقای سینما نیز گفت: شورای عالی سینما یک امر تصنعی و تزیینی نیست. ما چنان که باید از ظرفیت‌های شورای سینما بهره نگرفتیم. بالاخره این شورای فرادستی است که به ریاست معاون اول رئیس جمهور می تواند تمام فرایندهای مرسوم اداری ما را سرعت بخشد. چون حکمی که در آن جا استخراج و اعلام می‌شود قطعا ضمانت اجرایی آن به اندازه حکمی است که هیات دولت آن را ابلاغ می کند.

کار ما «تنظیم گری» است

سید محمد مهدی طباطبایی نژاد معاون جدید ارزشیابی و نظارت نیز با توضیح اینکه ما همیشه معاونت نظارت را معاونت ممیزی دیده‌ایم و این بیشترین جفایی است که به کار ما شده است، تصریح کرد: معاونت نظارت، معاونت ممیزی نیست. بلکه ممیزی و اصلاح جزء حداقلی از این معاونت است. معاونت نظارت و ارزشیابی، معاونت «تنظیم گری» است. برای اینکه هنرمند در امنیت و آسودگی کامل اثرش را تولید کند و مخاطب هم با اطمینان از این امنیت، اثر هنری ببیند و لذت ببرد. کار تنظیم‌گر اینجاست که این دو مسیر به هم متصل شود و اتفاق مبارکی بیفتد ونتیجه آن هم «رضایت مخاطب» وهم امنیت و «رضایت هنرمندان» است. اگر این موضوع را تقلیل دهیم که معاونت نظارت، معاونتی است که فیلمنامه را می گیرد و اشکال آن را رفع می کند، این وظیفه حداقلی است.

طباطبایی نژاد افزود:  مگر وظیفه تنظیم گری مثل راهنمایی ورانندگی چیست؟ وظیفه اش این است که یک شهروند در امنیت و آرامش از یک مبدا به یک مقصد برسد. برای این که این اتفاق بیفتد یک سری فعالیت انجام می دهد، جاده ای را خط کشی می کند، نشانه هایی می گذارد و وقوانینی وضع می‌کند و اگر کسی هم تخطی کرد، برای اینکه کار به دادگاه نکشد، با یک تذکر، یا یک جریمه آن را مدیریت می‌کند. تا «امورات زندگی شهروندان» به «امورات قضایی» تبدیل نشود و این وظیفه تنظیم گر است. در مجموعه ما نیز همین گونه است. ما قرار نیست مچ هنرمند را بگیریم. یا او را مورد مواخذه قرار دهیم. کار ما ایجاد امنیت و تامین شرایط مناسب برای تولید اثر هنری و اطمینان خاطر به مخاطب اثر است.

بررسی ۲۰۴ تقاضای پروانه ساخت در ۶۱۹ روز

روح الله حسینی هم در این نشست گفت: من از ۲۷ آبان ۱۴۰۳ تا ۷ مرداد امسال، به مدت ۶۱۹ روز در مسئولیت معاونت ارزشیابی و نظارت بودم که ۵۲ روز آن در جنگ گذشت و ۴۱۰ روز آن نیز در سایه جنگ سپری شد. و تنها ۴ ماه ذهن ما آرامش داشت برای برنامه ریزی و کار کردن. در این مدت یاد گرفتیم که در شرایط پیچیده جنگی هم می شود چراغ سینما را روشن نگاه داشت. همزمان یاد گرفتیم که فرهنگ برای امنیت خاطر مردم، برای دل مردم و برای حفظ امید مردم چقدر مهم است و همچنین یاد گرفتیم امنیت جانی و روانی برای رونق فرهنگ مهم است و از این به بعد بیشتر به آن فکر می‌کنیم.

حسینی با ارائه گزارشی از کارهای انجام شده در حوزه معاونت نظارت و ارزشیابی گفت: طبق گزارشی که آقای حبشی دادند، ۲۰۴ در خواست پروانه ساخت در این ۶۱۹ روز مورد بررسی قرار گرفته است.

تلاش جمعی برای ارتقای سینمای ایران

در ادامه علیرضا اسماعیلی کلیشمی معاون سابق توسعه فناوری و مطالعات سینمایی با اشاره به موضوع همدلی در بین مدیران سازمان سینمایی گفت: در سفری که به اردبیل داشتیم برخی از دوستان به این نکته اشاره کردند که چیزی که در سازمان سینمایی دیدیم همدلی مدیران عالی سینما با یکدیگر بود.

دبیر کار گروه تخصصی شورای سینما تصریح کرد: ما وظیفه داریم که در جهت ارتقای وضعیت سازمان سینمایی و حفظ و هویت آن بکوشیم.

در انتهای این نشست احکام سید محمد مهدی طباطبایی نژاد (معاون ارزشیابی و نظارت)، روح الله حسینی(معاون توسعه و فناوری و مطالعات سینمایی) و علیرضا اسماعیلی کلیشمی (دستیار ویژه و دبیر کار گروه تخصصی شورای سینما) از سوی رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی اعطاء شد.

نوشته معارفه مدیران جدید سازمان سینمایی برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این مراسم که توسط سازمان سینمایی و با همکاری انجمن منتقدان و نویسندگان آثار سینمایی ایران برگزار شد حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را برعهده داشت، گفت: این برنامه در ادامه مجموعه فعالیت‌های سازمان سینمایی ازجمله مراسم های اهدا نشان درجه یک هنری، اکران مجموعه مستندهایی درباره خرمشهر، اکران نسخه بازسازی فیلم «سفیر» است و حالا نوبت به نویسندگان و منتقدان سینمایی رسیده است.

این منتقد «سینما به روایت قلم» را تقاطع عشق و دلدادگی و دلبستگی دانست و اظهار کرد: ازطرفی عشق به نوری که بر پرده سینما می‌نشیند‌ و شعری ماندگار به زبان تصویر پدید می‌آورد. از یک طرف سفری از طریق تصویر به دنیای اندیشه است. براین اساس این برنامه به بزرگداشت گروهی از دلدادگان نقد و نگارش سینما اختصاص دارد؛ کسانی که با توان و ظرافت قلم، ادبیات سینما را غنا بخشیدند، سلیقه مخاطبان را ارتقا دادند و راه را برای جوانان این عرصه هموار کردند.

درگذشت مسعود مهرابی پایان رسمی یک حقیقت بود

سپس کلیپی به یاد زنده‌یاد «مسعود مهرابی» پخش شد و بعد از آن نیما حسنی‌نسب روی صحنه آمد و گفت: نام‌هایی چون هوشنگ گلمکانی، عباس یاری و به‌ویژه مسعود مهرابی برای روشن نگه داشتن چراغ فرهنگ و سینما، امروز بیشتر به افسانه و قصه شبیه‌ است. در روزگاری که فاصله میان اندیشه، نوشتن و انتشار جهانی، تنها چند ثانیه و چند کلیک روی تلفن همراه است، مجله فیلم صفحه‌به‌صفحه تایپ می‌شد، با چسب و قیچی صفحه‌آرایی می‌شد و برای دریافت مجوز، راهی وزارت ارشاد می‌شد و هر شماره با همه دشواری‌ها، باید مجوز می‌گرفت. عجیب است که امروز بزرگداشت او نیز در همان خانه مجوز برگزار می‌شود.

وی افزود: بعید می‌دانم کسی بیش از من در بیش از دو دهه با همه بخش‌های مجله «فیلم» از نزدیک درگیر و همراه بوده باشد. من معتقدم ستون فقرات مجله، مانیفست و اساسنامه نانوشته آن بیش از همه متعلق به مسعود مهرابی بود. اصول، سیاست‌ها و نقشه راه نهایی مجله، خوب یا بد با او تعریف می‌شد. منظورم فقط محتوا، مطالب یا حتی اقتصاد مجله نیست؛ او به معنای واقعی کلمه مدیر و مسئول آن نهاد بود.

حسنی نسب با بیان اینکه او ماند و به همین دلیل بعد از رفتنش دیدیم چه بر سر مجله آمد، ادامه داد: همیشه شاهد بودم که نام و اعتبار مجله را بر نام خود ترجیح می‌داد. وقت، فکر و زندگی‌اش را فداکارانه وقف برندی کرده بود که با همراهانش ساخته بودند. نه اینکه دیگران چنین نبودند اما آن‌ها دل‌مشغولی‌های دیگری هم داشتند یا بعدها پیدا کردند. مسعود مهرابی دست‌کم تا جایی که من دیدم، جز مدیریت و حفظ نهاد مجله فیلم سودای دیگری نداشت و همین تفاوت نگاه، سرنوشت دیگری برای مجله رقم زد.

وی افزود: در واقع درگذشت مسعود مهرابی پایان رسمی یک حقیقت بود؛ اینکه مثلث طلایی مجله «فیلم» هیچ‌گاه متساوی‌الاضلاع نبود بلکه قائم‌الزاویه بود. پس از رفتنش، دوست و دشمن به تخریب میراث چهل‌ساله آن کمر بستند و نتیجه را همه دیدیم. «فیلم» چه دیروز و چه امروز، بدون مهرابی به سرانجامی که شایسته‌اش بود نرسید.

این منتقد سینما بیان داشت: هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم روزی در مراسم بزرگداشت مسعود مهرابی و عباس یاری بدون هوشنگ گلمکانی حاضر باشم. این اواخر که به خانه جدید اسباب‌کشی کردم، مانده بودم با کتاب‌های قطور دانشنامه‌های سینمایی مسعود مهرابی چه کنم. روزگاری این کتاب‌ها عصای دست ما بودند اما امروز در عصر موتورهای جستجو و پایگاه‌های داده مبتنی بر هوش مصنوعی، شاید کمتر به آن‌ها رجوع شود. با این حال به احترام سال‌ها تلاش و رنج او، بهترین جای کتابخانه را به آن‌ها اختصاص دادم؛ به یاد روزگاری که برای یافتن یک نام یا یک عنوان باید صدها صفحه را ورق می‌زدیم.

وی ادامه داد: روحیه او بدین شکل بود سراغ موضوع‌هایی برود که مشتری چندانی نداشتند اما ضرورت داشتند؛ فرهنگ فیلم کوتاه، فرهنگ فیلم مستند، فرهنگ سینمای کودک و نوجوان و فرهنگ کتاب‌های سینمایی. حوزه‌هایی که اگر او به سراغشان نمی‌رفت احتمالاً سال‌ها روی زمین می‌ماندند؛ چون سود مالی چندانی نداشتند.

حسنی نسب با بیان اینکه چاپ چهارم کتاب «تاریخ سینمای ایران» مسعود مهرابی از نخستین کتاب‌هایی بود که با پول توجیبی خودم خریدم،خاطرنشن کرد: آن کتاب را آن‌قدر خواندم که ورق‌هایش فرسوده شد. امروز بعد از سه دهه، می‌دانم شیوه تاریخ‌نگاری آن کتاب و برخی نگاه‌هایش به سینمای ایران خالی از نقد و اشکال نیست و درباره‌ آن می‌توان بحث کرد اما به قول گزارشگران فوتبال، این کاستی‌ها چیزی از ارزش و زحمت چنین تألیف مهم و اثرگذاری کم نمی‌کند. نباید فراموش کرد که او این کتاب را در دهه دشوار و پرالتهاب شصت منتشر کرد؛ زمانی که انتشار چنین اثری خود نوعی جسارت بود.

وی در پایان متذکر شد: وقتی تصادف بسیار سختی کردم و چند ماه خانه‌نشین و زمین‌گیر بودم از بسیاری از دوستان مجله «فیلم» کمتر خبری شد اما مسعود مهرابی، با چاپ تازه «تاریخ سینمای ایران»، شخصاً به خانه‌ام آمد تا هم عیادتی کرده باشد و هم کتابش را برایم بیاورد. امروز هر دو چاپ آن کتاب کنار هم در کتابخانه‌ام هستند؛ یادگار آن دیدار. با اینکه از ظاهرش برنمی‌آمد، اهل این جنس رفاقت‌ها و مهربانی‌های بی‌ادعا بود؛ خالصانه و بی‌سروصدا.

سپس با حضور رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی، نیما حسنی‌نسب، سیف‌اله صمدیان و عباس یاری لوح یادبود به دختر زنده‌یاد مسعود مهرابی تقدیم شد و او گفت: از کسانی که تلاش کردند این نکوداشت برگزار شود تشکر‌ می‌کنم. این‌ نکوداشت برای خانواده ما بسیار باارزش است.

نقد گفتگوی صادقانه انسان با هنر است

در ادامه برنامه جعفر گودرزی رئیس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی نیز گفت: از دوستان انجمن منتقدان و آقایان فریدزاده و نجفی بابت این مراسم تشکر‌ می‌کنم. پس از حضور آقای فریدزاده در سازمان سینمایی، هیئت مدیره انجمن دو جلسه با ایشان داشت و این مراسم اولین اتفاق و سرآغاز اتفاقات جذاب بعدی خواهد بود.

وی متذکر شد: امروز ما تنها از چند نام تقدیر نمی‌کنیم؛ از بسترسازانی تجلیل می‌کنیم که سال‌ها اجازه دادند خانه سینمای ایران راه خود را به سوی تاریخ پیدا کند. اگر فیلم، رؤیای فیلم‌ساز است، نقد، بیداری همان رؤیاست. فیلم‌ها بر پرده متولد می‌شوند اما در حافظه فرهنگ به دنیا نمی‌آیند مگر آنکه قلمی صادق آن‌ها را از تاریکی سالن به روشنایی تاریخ بیاورد و آن قلم، قلم منتقد است.

گودرزی خاطرنشان کرد: نقد، فقط نوشتن درباره یک فیلم نیست؛ نقد گفتگوی صادقانه انسان با هنر است. منتقد کسی است که پشت هر قاب، پرسشی پنهان می‌بیند و در جست‌وجوی معناست.

وی ادامه داد: امروز نام‌هایی را گرامی می‌داریم که بخشی از حافظه سینمای ایران هستند؛ کسانی که هر یک با نگاه، قلم و جهان‌بینی خود سهمی ماندگار در شکل‌گیری فرهنگ نقد سینمای این سرزمین داشته‌اند. اگر سینما حافظه یک ملت باشد، منتقد، حافظ آن حافظه است؛ کسی که نمی‌گذارد حقیقت در هیاهوی زمان گم شود. نقد، سد راه سینما نیست؛ دستگاه تنفس سینماست. سینمایی که نقد نشود، آرام‌آرام در هوای تکرار خفه می‌شود. و به یاد داشته باشیم که سینما با نقد به بلوغ می‌رسد.

گودرزی اظهار داشت: انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران مفتخر است که امروز در کنار پیشکسوتانی ایستاده است که ثابت کردند قلم می‌تواند چراغی در تاریکی باشد و نقد، نه ویرانگر سینما، بلکه یکی از عاشقانه‌ترین شکل‌های دفاع از آن است. در روزگاری که سینما بیش از همیشه نیازمند گفت‌وگو، شنیدن و اندیشیدن است، پاسداشت منتقدان، پاسداشت خود سینماست.

وی در پایان گفت: در پایان وظیفه خود می‌دانم از سازمان سینمایی که با نگاه ارزشمند و حمایت مؤثر خود زمینه برگزاری این آیین را فراهم کردند، صمیمانه سپاسگزاری کنم. امیدوارم این مراسم پایان یک ایده نباشد بلکه آغاز یک سنت باشد؛ سنتی که در آن پاسداشت منتقدان، نقد و نویسندگی سینما به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ سینمای ایران تبدیل شود؛ سرزمینی که حافظه خود را گرامی می‌دارد و آینده‌اش را نیز روشن‌تر می‌سازد. بی‌تردیدعزیزان و بزرگان دیگری نیز هستند که هر یک بخشی از تاریخ نقد و اندیشه این سرزمین را رقم زده‌اند و امیدوارم به‌زودی در رویدادهای آینده فرصت ادای احترام به آنان نیز فراهم شود. پاینده باد قلم، پاینده باد نقد، و پاینده باد سینمای ایران.

جاهد معتقد است نقد ادامه عشق به سینماست

سپس ویدیویی از پرویز جاهد پخش شد و سعید هاشم‌زاده منتقد سینما درباره وی گفت: من متعجب شدم و برایم باعث افتخار است که امروز درباره ایشان صحبت کنم. آقای جاهد دیشب به من پیام دادند و گفت سعید در مراسم واقعیت را بگو و امروز بی تعارف یکسری نکات درباره ایشان می‌گویم. آقای جاهد عاشق واقعیت است و هرچه واقعی است رک به تو می‌گوید حتی اگر بعدا فکر کنند و‌ بگویند که اشتباه کرده اند، او تحمل شنیدن صدای مخالفش را دارد.

وی افزود: چیزی که باعث شد نسل ما با او ارتباط بگیرد شناخت خوب سینمای معاصر اروپا و سینمای شرق آسیای است و همواره به جشنواره‌های کوچک و بزرگ دنیا می‌رود و در جشنواره فیلم فجر هم با منتقدان جوان گپ می‌زند.

هاشم زاده بیان داشت: آقای جاهد با نسل ما دست به گفتگو ‌می‌زند ‌اما نه از بالا بلکه رو در رو. من هرگز به او دکتر جاهد نگفته‌ام و همواره به او آقای جاهد می‌گویم. آقای جاهد درباره نقدهای ما پیام می‌داد و نیاز نبود ما دنبالش بگردیم. در اینجا نیازی نیست که درباره کارنامه پربار ایشان صحبت کنم و به نظر من پرویز جاهد عاشق سینما است و می‌گوید نقد ادامه عشق به سینماست و نه نگاه خصمانه به آن.

قلم نباید از دفاع حق مظلومان و ستمدیدگان باز بماند

پرویز جاهد منتقد پیشکسوت سینما که به دلیل سفر به خارج از کشور در مراسم حضور نداشت در ویدیویی گفت: در ابتدا از دوستان عزیزم در سازمان سینمایی و انجمن منتقدان صمیمانه تشکر می‌کنم که لطف کردند و بنده را نیز در شمار پیشکسوتان قرار دادند و در کنار بزرگوارانی که حقیقتاً شایسته این تقدیر هستند، نام مرا نیز آوردند.

وی افزود: معمولاً رسم بر این است که از افراد زمانی تقدیر می‌شود که یا به سنین بالا رسیده باشند یا دیگر در میان ما نباشند. خوشبختانه، بنده هنوز نفس می‌کشم؛ هرچند به سختی! بنابراین این لطف و محبت شما را ارج می‌نهم.

این منتقد با اشاره به جایگاه والای قلم گفت: روز قلم را به همه شما تبریک عرض می‌کنم؛ روزی که یادآور جایگاه والای قلم است؛ همان قلمی که خداوند متعال در قرآن کریم به آن سوگند یاد کرده است: «ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ».

وی تاکید کرد: ما در روزگار دشوار و پرآشوبی زندگی می‌کنیم؛ روزگاری که سرشار از ظلم، ستم و جهل است. در چنین شرایطی سزاوار نیست قلم یک نویسنده یا منتقد در خدمت ظالمان، ستمگران، استعمارگران و متجاوزان قرار گیرد و از دفاع از حق مظلومان و ستمدیدگان باز بماند.

جاهد در پایان بیان داشت: من در تمام سال‌های زندگی حرفه‌ای خود کوشیده‌ام قلمم را در دفاع از حقیقت و عدالت و در مقابله با ظلم و جهل به کار بگیرم. بخش عمده عمرم صرف تدریس، پژوهش و نوشتن درباره سینما و تئاتر ایران و جهان شده است. حاصل این سال‌ها، چند کتاب و شمار زیادی مقاله است که امیدوارم برای دانشجویان سینما و تئاتر، پژوهشگران و همه علاقه‌مندان مطالعات سینمایی مفید باشد و ارزش خواندن داشته باشد. همه شما را به خداوند بزرگ می‌سپارم و از صمیم قلب آرزو می‌کنم که خداوند ایران و ملت ایران را از شر دشمنان این سرزمین محفوظ بدارد.

حضور موثرحاجی‌مشهدی در همه عرصه‌های سینمایی

سپس ویدیویی از عزیزالله حاجی مشهدی پخش شد و حسین گیتی درباره وی گفت: آقای حاجی‌مشهدی، متولد گرگان و از چهره‌های شناخته‌شده مطبوعات سینمایی ایران است. ایشان سال‌ها سردبیری چندین نشریه را بر عهده داشته‌اند و در جشنواره‌های متعدد سینمایی به‌عنوان داور حضور داشته‌اند. من نیز از ابتدای فعالیت حرفه ای افتخار دوستی با ایشان را داشته ام.

وی درباره آشنایی اش با حاجی مشهدی خاطرنشان کرد: سال ۱۳۵۲ مرا به سوسنگرد فرستادند و ریاست یکی از آموزشگاه‌های آن شهر را بر عهده گرفتم. در همان سال‌ها، مجله «فردوسی» صفحه‌ای با عنوان «سینما و دوستان» داشت که نقدهای من و آقای حاجی‌مشهدی را منتشر می‌کرد. من از آبادان و ایشان از مشهد برای آن صفحه نقد می‌نوشتیم و آشنایی ما از همان‌جا آغاز شد.

این منتقد پیشکسوت افزود: از آثار ارزشمند ایشان می‌توان به کتاب «سینمای مستند» اشاره کرد که اثری مهم و ماندگار در این حوزه به شمار می‌رود. من نیز کتاب «سینمای کاغذی» را نوشته‌ام که به‌تفصیل به تاریخ و جایگاه نشریات سینمایی ایران پرداخته است.

وی با بیان اینکه حاجی‌مشهدی تقریباً در همه عرصه‌های سینمایی حضوری مؤثر داشته‌اند، گفت: ایشان از چهره‌های ماندگار ادبیات سینمایی ایران هستند؛ فردی که ادبیات و تاریخ سینما را به‌خوبی می‌شناسد و درک عمیقی از آن دارد. اصول نقدنویسی را به‌خوبی می‌داند و همواره نقدهایی سنجیده، منصفانه و معتدل نوشته است.

گیتی در پایان اظهار داشت: در طول سال‌های فعالیتم دو بار مورد تجلیل قرار گرفته‌ام و تنها کسی که پس از آن با محبت و صمیمیت به من تبریک گفت، آقای حاجی‌مشهدی بودند. برای من مایه افتخار است که امروز در این مراسم درباره ایشان سخن می‌گویم. در پایان، نمی‌توانم از اندوهی که این روزها همراهم است سخنی نگویم. متأسفم که امروز اینجا ایستاده‌ام در حالی که هم‌نسلان و همشهریانم در آبادان زیر سایه جنگ و موشک‌باران، روزهای دشواری را سپری می‌کنند.

سینما با فیلم زنده اما با نقد و اندیشه ماندگار می‌شود

در ادامه مراسم عزیز اله حاجی مشهدی نیز گفت: از آقای فریدزاده عزیز درخواست می‌کنم نگاه جدی‌تری به چاپ و نشر آثار منتقدان و پژوهشگران پیشکسوت سینما داشته باشند. در سینمای ما هزینه‌های فراوانی صرف بخش‌های مختلف می‌شود و شایسته است بخشی از این حمایت‌ها نیز به انتشار آثار منتقدان و پژوهشگران اختصاص یابد.

وی با بیان اینکه بخش پژوهش و نگارش، بی‌تردید یکی از مهجورترین حوزه‌های سینمای ایران است، ادامه داد: گاهی دستمزد یک دستیار چندم در یک پروژه سینمایی از درآمد بسیاری از منتقدان و نویسندگان سینمایی بیشتر است. ما روزها برای نوشتن یک نقد یا پژوهش وقت صرف می‌کنیم و ۳۰۰ هزار تومان برایمان واریز می‌کنند! اگر انتظار داریم سینمای ایران صاحب اندیشه و حافظه باشد، باید برای تولید اندیشه نیز ارزش و پشتوانه قائل شویم.

این منتقد پیشکسوت سینما گفت: پیش از هر سخن از سازمان سینمایی و همه بزرگوارانی که برگزاری این آیین را ممکن ساختند، صمیمانه تشکر می‌کنم. بی‌تردید این تجلیل را ادای احترام به جایگاه نقد، پژوهش سینمایی و همه کسانی می‌دانم که بی‌هیاهو، زندگی خود را در مسیر اعتلای فرهنگ سینما صرف کرده‌اند.

این پژوهشگر تصریح کرد: بیش از پنج دهه از زندگی حرفه‌ای من در کنار سینما، پژوهش، نقد و نویسندگی گذشته است و در تمام این سال‌ها کوشیده‌ام تنها به سینما و تربیت نسل‌های جوان بیاندیشم. امروز این لطف و محبت شما را انگیزه‌ای برای ادامه این مسیر می‌دانم. نسل پیشکسوتان فرهنگ و هنر، سرمایه‌های زنده و حافظه تاریخی این سرزمین هستند. پاسداشت آنان نباید تنها به برگزاری مراسم تجلیل محدود شود بلکه باید از دانش، تجربه و اندوخته‌هایشان در همه عرصه‌ها بهره گرفت. تکریم واقعی پیشکسوتان تنها با اهدای لوح و تقدیرنامه معنا پیدا نمی‌کند؛ زمانی معنا می‌یابد که امکان انتقال تجربه آنان به نسل‌های بعدی فراهم شود.

وی ادامه داد: همان‌گونه که از تولید فیلم حمایت می‌شود، شایسته است از تولید اندیشه، نقد و پژوهش سینمایی نیز حمایت شود. بسیاری از منتقدان و پژوهشگران، حاصل ده‌ها سال مطالعه و تجربه خود را در قالب کتاب منتشر می‌کنند اما به دلیل مشکلات چاپ و نشر، آثارشان کمتر به دست مخاطبان و کتابخانه‌ها می‌رسد. اگر سازمان سینمایی بتواند سازوکاری پایدار برای حمایت از انتشار آثار تخصصی، خرید کتاب‌های سینمایی و پشتیبانی از نویسندگان و پژوهشگران این حوزه فراهم کند، گامی بزرگ در حفظ سرمایه‌های مکتوب سینمای ایران برداشته است. بی‌تردید سرمایه‌گذاری در حوزه کتاب، سرمایه‌گذاری برای آینده فرهنگ ایران است.

حاجی مشهدی در پایان بیان داشت: امیدوارم سینمای ایران، با تکیه بر نسل جوان و بهره‌گیری از تجربه پیشکسوتان، بیش از گذشته در مسیر بالندگی، اندیشه‌ورزی و توسعه فرهنگی گام بردارد. من معتقدم سینما با فیلم زنده می‌ماند اما با نقد، اندیشه و کتاب ماندگار می‌شود.

صلح ‌جو پاکیزه نویس بود

در بخش بعدی مراسم ویدیویی از طهماسب صلح‌جو پخش شد و مهرزاد دانش درباره وی گفت: من متولد دهه ۵۰ هستم و‌ بسیاری از نسل ما سینما را با مجله فیلم شروع کردند و نسل ما قبل از اینکه فیلم ببیند درباره فیلم می‌خواند. در آن زمان وقتی اسم نویسندگان مجله فیلم را می خواندم تصور می‌کردم ‌که‌ چه شکلی هستند و‌ بعدها که خودم در دهه ۷۰ آقای صلح جو را دیدم متوجه شدم تصورات من با واقعیت مطابق بود. جذابیت ایشان فقط ظاهری نیست بلکه قلم و منش ایشان در نوشته‌هایشان مشهود بود.

وی افزود: آقای صلح ‌جو پاکیزه نویس بودند نه اینکه صرفا قواعد زبان فارسی را رعایت کنند بلکه در نقد فیلم از پرخاشگری پرهیز می‌کردند. برخی از منتقدان به قولی فیلم را می‌کوبند و از نقد به عنوان یک ابزار استفاده می‌کنند اما ایشان هیچ نسبتی با این نوع نقدنویسی نداشتند و نقد فیلم را نوعی گفتگو با فیلم تعریف کرده بودند. به همین دلیل نوشته‌های ایشان خیلی جنجالی نبود هرچند که به طور مثال در زمانی که بحث سینمای دینی مطرح بود در گفتگویی این جزیان را نوعی ریاکاری دانستند که گفتگوی مهمی بود.

این منتقد خاطرنشان کرد: حتی اگر برخی از نوشته‌های ایشان مطرح می‌شد سوار بر آن مطلب نمی‌‌شدند. در حالیکه گاهی وقتی مطالب برخی از ما جنجالی و معروف می‌شد دوست داشتیم سوار بر این موج و به نوعی منتقد سلبریتی شویم. آقای صلح جو عاشق سینما بودند و نکات دقیقی در آسیب شناسی سینما و نقد فیلم می‌نوشتند.

وی ادامه داد: ممکن است برخی از ما به فیلمسازانی علاقه‌مند باشیم و گاهی به ایجاد فضاسازی برای آن فیلمساز می‌روند و گاهی به نوچه پروری می‌پردازند اما ایشان هرگز وارد چنین گعده‌هایی نشدند. من خودم را شاگرد آقای صلح جو می دانم و‌ امیدوارم سایه شان بالای سر ادبیات سینمای ایران باشد.

هنوزرابطه عاشقانه کودکانه با سینما در وجودم هست

در ادامه طهماسب صلح جو به روی سن آمد و گفت: به نظر من همه کسانی که به سینما علاقه‌مند هستند از بچگی عاشق سینما شدند و من ندیدم کسی در دانشگاه به سینما علاقه‌مند شود و این ارتباط کودکانه با سینما رابطه پاکیزه‌ای است. ممکن است در آینده برخی فکر کنند که‌ روشنفکر‌ شده اند و این پاکیزگی را رها کنند اما من خوشحالم که هنوز این رابطه عاشقانه کودکانه با سینما در وجودم هست.

این منتقد تصریح کرد: در کودکی با دوستانم از آشغال‌ها فیلم‌های ‌نگاتیو را جمع می‌کردیم و من هنوز این فیلم‌ها را دارم. من زیاد موافق این نیستیم که بحث‌های ایدئولوژیک و فنی را وارد سینما کرد هرچند که سینما جهان بسیار گسترده‌ای دارد اما اصل همان عشق کودکانه است.

وی با یادی از مسعود مهرابی، گفت: آخرین باری که او را دیدم در آستانه جشنواره فجر بود که مجله فیلم ویژه نامه جشنواره داشت. مسعود با حال جسمانی بد هنوز پای کار بود تا مجله را برای جشنواره آماده کنند. آن هم در حالی که حالش خیلی خوب نبود و از آرتروز رنج می‌برد اما حاضر نبود کارش را رها کند. به نظرم هیچ منطقی انسان را وادار نمی‌کند که چنین رنجی را متحمل شود جز عشق.

تلاش‌های مستمر کامران ملکی برای حمایت از جامعه سینمایی

سپس ویدیویی از کامران ملکی پخش و محمدمهدی عسگرپور رئیس هیئت مدیره خانه سینما در فایل صوتی بیان داشت: امیدوارم همگی در سلامت و تندرستی باشید. پیش از هر چیز لازم می‌دانم بابت اینکه امکان حضور در برنامه امروز را نداشتم، عذرخواهی کنم. در ادامه از سازمان سینمایی برای برگزاری این مراسم که به منظور تجلیل از جمعی از پیشکسوتان حوزه نوشتار و نقد سینمایی برگزار شده است، صمیمانه تشکر می‌کنم. امروز از چهره‌های شناخته‌شده و ارزشمندی همچون آقایان جاهد، حاجی‌مشهدی، صلح‌جو، ملکی، یاری و همچنین زنده‌یاد مسعود مهرابی تقدیر می‌شود؛ عزیزانی که هر یک در طول سال‌های فعالیت خود، خدمات شایسته‌ای به سینمای ایران ارائه کرده‌اند و تا آنجا که در توان داشته‌اند به اعتبار و جایگاه سینمای کشور افزوده‌اند. از همه این بزرگواران به پاس سال‌ها تلاش صادقانه و حضور مؤثرشان سپاسگزارم.

وی با بیان اینکه مایل است چند جمله‌ای بیشتر درباره کامران ملکی صحبت کند، بیان داشت: بخش عمده‌ای از همکاران ما در سینما از نزدیک با فعالیت‌های ایشان آشنایی دارند و شاهد تلاش‌های مستمرشان برای حمایت از جامعه سینمایی بوده‌اند. خدمات ایشان تنها به حوزه نقد و نوشتار سینمایی محدود نبوده بلکه در عرصه‌های مختلف فرهنگی، صنفی و مدیریتی نیز حضوری مؤثر و مسئولانه داشته‌اند.

عسگرپور خاطرنشان کرد: کامران ملکی سابقه قابل توجهی در فعالیت‌های صنفی و همچنین در حوزه روابط عمومی نهادهای فرهنگی و سینمایی اعم از صنفی و دولتی دارند. بنده افتخار همکاری با ایشان را هم در بنیاد سینمایی فارابی وهم در خانه سینما داشته‌ام. بخشی از این همکاری‌ها نیز در مقاطع حساس و ویژه‌ای از تاریخ سینمای ایران از جمله دوران اختلافات میان خانه سینما و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت دهم رقم خورد؛ دوره‌ای که ایشان با مسئولیت‌پذیری و آرامش مثال‌زدنی، برای حفظ منافع صنف و پیگیری امور همکاران تلاش‌های فراوانی انجام دادند.

وی ادامه داد: افزون بر فعالیت‌های ارزشمندشان در حوزه نقد و نوشتار، در زمینه فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی نیز تجربه‌های قابل توجهی دارند و همین تنوع تجربه‌ها، نگاه جامع‌تر و دقیق‌تری به مسائل سینما برایشان فراهم کرده است.

عسگرپور با اشاره به ویژگی‌های اخلاقی ملکی افزود: برجسته‌ترین ویژگی شخصیتی آقای ملکی، خوش‌خلقی، متانت، صبوری و در عین حال پشتکار و جدیت در پیگیری مسائل همکاران است. این پیگیری‌ها تنها به موضوعات معیشتی محدود نبوده بلکه در سال‌های اخیر با توجه به پیچیده‌تر شدن مسائل اجتماعی، فرهنگی و حتی حقوقی و صنفی، ایشان همواره بی‌هیاهو و بدون آنکه در پی دیده شدن باشند در کنار همکاران حضور داشته و برای حل مشکلات آنان تلاش کرده‌اند.

وی افزود: بنده شخصاً در طول سال‌های همکاری، بارها از نگاه دقیق، کارشناسانه و آینده‌نگر ایشان بهره‌مند شده‌ام؛ چه در دوران حضورم در نهادهای سینمایی و چه در مسئولیت‌های مدیریتی. همواره دیدگاه‌های ایشان را با دقت شنیده‌ام زیرا معتقدم نکاتی که مطرح می‌کنند حاصل سال‌ها مطالعه، تجربه، تحقیق و شناخت عمیق از مسائل سینمای ایران است و در بسیاری از موارد، تحلیل‌هایی دقیق و راهگشا ارائه می‌دهند.

عسگرپور در پایان گفت: برای کامران ملکی و دیگر استادان و پیشکسوتان ارجمندی که امروز از آنها تجلیل می‌شود، آرزوی سلامتی، عزت و توفیق روزافزون دارم. امیدوارم همچنان منشأ اثر باشند و جامعه سینمایی ایران همچنان از دانش، تجربه و حضور ارزشمند آنان بهره‌مند شود.

پدرم می گفت تلاش کن روزی عکس خودت را چاپ کنند و درباره تو بنویسند

در ادامه کامران ملکی با بغض روی صحنه آمد و گفت: ابتدا باید عذرخواهی کنم که نام و تصویرم در میان عزیزانی قرار گرفته که امروز از آنان تجلیل می‌شود. من همواره یک خبرنگار بوده‌ام، خبرنگار هستم و خبرنگار خواهم ماند و عنوان منتقد برای من عنوانی بسیار بزرگ است.

وی افزود: من زاده مطبوعات و رسانه هستم. پدرم فعالیت حرفه‌ای خود را از روزنامه آغاز کرد، سپس به رادیو رفت و نخستین دبیر شورای نویسندگان رادیو شد و مادرم نیز در همان مجموعه مشغول به کار بود. پدرم همواره بر فراگیری آکادمیک روزنامه‌نگاری و رسانه تأکید داشت و مرا نیز به این مسیر تشویق می‌کرد. سال‌ها بعد در نخستین دوره آموزش خبرنگاری مؤسسه اطلاعات شرکت کردم و از آن دوره فارغ‌التحصیل شدم.

ملکی با بیان اینکه علاقه زیادی به عکاسی خبری داشته است، خاطرنشان کرد: پدرم همیشه به من می‌گفت خوب است که از هنرمندان عکس بگیری و با آن‌ها گفت‌وگو کنی اما تلاش کن در حرفه‌ات آن‌قدر پیشرفت کنی که روزی عکس خودت را چاپ کنند و درباره تو بنویسند. امروز همان روز است؛ اما متأسفم که پدرم نیست تا این لحظه را ببیند.

وی در پایان با اشاره به نقش مادرش در مسیر زندگی حرفه‌ای خود بیان داشت: مادرم همواره بزرگ‌ترین حامی من بوده است و دوست دارم این افتخار را به او تقدیم کنم.

شادمانی درونی گمشده‌های بزرگ امروز جامعه است

سپس ویدئویی ازعباس یاری پخش شد و پس از آن سیف‌الله صمدیان با بیان اینکه عباس برای من یادآور لیونل مسی است، ادامه داد: اگر بخواهید درباره لیونل مسی صحبت کنید، نمی‌توانید از مارادونا و آرژانتین حرفی نزنید. عباس یاری هم با مجله فیلم عجین شده است و نام او را نمی‌توان از تاریخ این مجله جدا کرد.

این مستندساز خاطرنشان کرد: یادم می آید برای بزرگداشت زنده‌یاد علی حاتمی در سینما آزادی دور هم جمع شده بودیم و همان روز بود که عباس یاری را بیشتر شناختم و از آن زمان تا امروز، او همیشه برای من یک اتفاق خوشایند بوده است.

وی ادامه داد: عباس همیشه لبخند بر لب دارد و حتی عبوس‌ترین جمع‌ها را به لبخند وا می‌دارد؛ ویژگی ارزشمندی که امروز در میان بسیاری از جمع‌های هنری کمتر دیده می‌شود. متأسفانه گاهی حسادت، کدورت و دلخوری جای صمیمیت را گرفته است اما حضور عباس یاری همیشه حال ‌وهوای دیگری دارد.

صمدیان در پایان گفت: متاسفانه امروز در بسیاری از جمع‌ها احساس امنیت و آسودگی نمی‌کنیم اما کنار عباس یاری آن‌قدر احساس راحتی داریم که انگار حتی می‌توانیم برخیزیم و برقصیم. حضور گرم، صمیمی و شیرین او به دیگران آرامش و احساس امنیت می‌دهد. این شادمانی درونی یکی از گمشده‌های بزرگ امروز جامعه ماست و امیدوارم انسان‌هایی مانند عباس یاری هر روز بیشتر شوند.

حتی یک فیلم را بدون خرید بلیت ندیده‌ام

عباس یاری نیز در ادامه گفت: ابتدا باید به هوشمندی مسعود نجفی احسنت بگویم. وقتی با من تماس گرفتند و گفتند قرار است مراسمی برای نکوداشت مسعود مهرابی برگزار شود، گفتم برای مهرابی حتی تا نوک کوه قاف هم می‌روم. در تمام سال‌هایی که در کنار او کار کردم، می‌دانستم چه انسان بزرگ، شریف و مستقلی بود؛ کسی که هیچ‌گاه وابسته به هیچ گروه و باندی نشد. بعد آقای نجفی گفتند که قرار است از من هم تقدیر شود. به ایشان گفتم شاید اگر از همان ابتدا این را می‌گفتید، قبول نمی‌کردم.

وی با بیان اینکه از دوران دانش‌آموزی وارد عرصه مطبوعات شده است، بیان داشت: همیشه دوست داشتم سهم خودم را بدانم و هیچ‌وقت نخواستم خودم را بر دیگران مقدم بدانم. هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام می‌دادم؛ از جمله حضور کاملاً افتخاری در شورای طرح و برنامه موزه سینما.

وی در پاسخ به صحبت‌های نیما حسنی‌نسب نیز گفت: اگر کسی بگوید در آن ۳۸ سالی که مجله فیلم منتشر می‌شد، ذهن و دل من جایی غیر از مجله بود، کفش او را واکس می‌زنم. در تمام آن سال‌ها به همکارانم می‌گفتم باید ما باشیم، نه من. اگر می‌خواهید بدانید چگونه مجله فیلم با حضور سه نفر، ۳۸ سال دوام آورد، بخش مهمی از آن به همین نگاه برمی‌گردد. ما سه نفر با دیدگاه‌های متفاوت بودیم، اما یاد گرفته بودیم با یکدیگر تعامل کنیم.

وی ادامه داد: از کودکی کار کرده‌ام؛ روزنامه فروخته‌ام، کار نمایشی انجام داده‌ام و زندگی‌ام با مطبوعات گره خورده است. به باور من، ابتدا این رسانه است که یک جریان را شکل می‌دهد و بعد درباره آن فیلم ساخته می‌شود.

یاری همچنین گفت: در تمام این سال‌ها حتی یک فیلم را هم بدون خرید بلیت در سینما تماشا نکرده‌ام، مگر اینکه مراسم افتتاحیه آن فیلم بوده باشد.

وی در بخش دیگری از سخنانش اظهار داشت: قلب آدم مثل شیشه و کریستال شفاف است؛ گاهی بدون آنکه تقصیری داشته باشی، می‌شکند. من جایی را که ۴۳ سال در آن زندگی کرده بودم، ترک کردم.

گاهی انسان احساس می‌کند دیگر جای درستی نیست و باید آن مکان را رها کند.

عباس یاری در پایان بار دیگر از مسعود مهرابی یاد کرد و گفت: در زندگی غم‌های زیادی دیده‌ام اما یکی از تلخ‌ترین غم‌ها برای من شنیدن خبر درگذشت مسعود مهرابی بود. همیشه افسوس می‌خورم که چرا در زمان حیاتش آن‌گونه که شایسته بود از این انسان نازنین تجلیل نشد. از همه دوستانی که برگزاری این مراسم را ممکن کردند، صمیمانه سپاسگزارم.

نقد پلی برای فهم آثار در آینده می‌سازد

رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی در بخش پایانی مراسم ، گفت: از حضور استادان گرامی، همکاران عزیزم در سازمان سینمایی و دوستان ارجمند در انجمن منتقدان سپاسگزارم. نکته‌ای که آقای دانش مطرح کردند، برای من بسیار جالب و یادآور خاطرات نسل ما بود. در دهه ۱۳۵۰دسترسی چندانی به منابع سینمایی نداشتیم اما به واسطه علاقه فراوانم به سینما، هر ماه بی‌صبرانه منتظر رسیدن مجله فیلم بودم. از مشتاق‌ترین کسانی بودم که می‌خواست آن را در دست بگیرد، بخواند و از مطالبش بهره ببرد.

وی افزود: مجله فیلم تنها دریچه‌ای برای شناخت سینما نبود؛ بلکه زبان پاکیزه، درست و معیار فارسی را نیز به نسل ما منتقل می‌کرد. متأسفانه امروز کمتر با چنین نثر و زبانی روبه‌رو می‌شویم، اما نسل ما این فرصت را داشت که از طریق آن مجله با زبان معیار فارسی نیز آشنا شود.

رئیس سازمان سینمایی با بیان اینکه مایل است به نسبت میان نقد و فهم اثرهنری نیز اشاره کند، گفت: بارها درباره این موضوع گفتگو شده که نقد تا چه اندازه اهمیت دارد. به باور من، نقد چیزی جدا از فرآیند تولید اثر هنری نیست، بلکه تکمیل‌کننده آن است.

وی ادامه داد: یک اثر هنری زمانی مسیر خود را کامل می‌کند که نقد شود. اینکه نخست نقد شکل می‌گیرد یا ابتدا فهم و سپس نقد، موضوعی است که فیلسوفان سال‌ها درباره آن بحث کرده‌اند و قصد ورود به آن را ندارم اما آنچه روشن است، این است که کارکرد نقد تنها محدود به زمان حال نیست؛ نقد به فهم امروز کمک می‌کند و در عین حال، پلی برای فهم آثار در آینده نیز می‌سازد.

وی یادآور شد: نسل‌های بعدی می‌توانند فیلم‌های زنده‌یاد عباس کیارستمی را ببینند و برداشت خود را از آن‌ها داشته باشند اما اگر نقدهای زمان تولید آن آثار وجود نداشته باشد، امکان درک فضای فکری و فرهنگی آن دوران را از دست خواهند داد. از این منظر، نقد بخشی از حافظه تاریخی سینماست.

فریدزاده با بیان اینکه به ‌درستی اشاره شد که چرا به امر مکتوب و کتاب کمتر توجه می‌شود، گفت: همه عزیزانی که امروز در اینجا حضور دارند اهل قلم و کتاب‌ هستند و عمر خود را صرف ثبت و انتقال دانش کرده‌اند. با این حال، جای تأسف دارد که هرچه به نسل‌های بعد نزدیک‌تر می‌شویم، کتاب و آثار مکتوب کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. سال‌هاست در سخنان بزرگان، مسئولان و سیاست‌گذاران از فرهنگ به‌عنوان زیربنای توسعه یاد می‌شود اما هنگامی که این نگاه باید در قالب بودجه، برنامه‌ریزی و حمایت عملی نمود پیدا کند، فاصله‌ای میان شعار و عمل دیده می‌شود. این موضوع واقعاً مایه تأسف است و من از این بابت در برابر اهالی فرهنگ و قلم احساس شرمندگی می‌کنم.

وی در پایان بیان داشت: امیدوارم با همراهی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران، سازمان سینمایی و دیگر نهادهای فرهنگی، نقد بیش از گذشته به‌عنوان بخش جدایی‌ناپذیر فرآیند خلق اثر هنری و فهم آن جدی گرفته شود و بتوانیم در این مسیر گام‌های مؤثرتری برداریم و این مسیر با همدلی و همکاری همه اهالی فرهنگ و سینما ادامه پیدا کند.

در پایان مراسم با حضور رائد فریدزاده، جعفر گودرزی، هوشنگ حسینی، محسن بیک آقا، علی علایی و مسعود نجفی، از پرویز جاهد، عزیز الله حاجی مشهدی، طهماسب صلح جو، کامران ملکی و عباس یاری تقدیر شد.

این مراسم با اجرای قطعه «ای ایران» توسط یکی از شاگردان محمد نوری و عکس یادگاری حاضران به پایان رسید.

حبیب ایل بیگی، علیرضا اسماعیلی، محمدرضا فرجی، حجت طباطبایی، محمد طیب، حسین یزدان شناس، سعید الهی، اکبرعبدالعلی‌زاده، محمدحسین فرحبخش، علی رویین‌تن، ذبیح اله رحمانی، امید نجوان، محمد تاجیک، پیمان شوقی و… دیگر حاضران در این مراسم بودند.

نوشته مراسم «سینما به روایت قلم» برگزار شد/ نکوداشت مسعود مهرابی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسماعیلی در ادامه به ارتباط حوزه پژوهش و مسائل سینمای ایران اشاره کرد و افزود: بیشتر موضوعات پژوهشی و تحقیقی صورت گرفته ، عموما با جامعه سینمایی ما ارتباط دارد که برخی علاقه دارند درباره آن آگاهی پیدا کرده و کار کنند.

وی تصریح کرد : امیدواریم که مجموعه این پژوهش‌ها و یافته ها ، بخشی از مشکلات سینمای ایران را پوشش دهد و به ارتقاء و توسعه کلی سینما ما کمک کند.

نقش زن در نهاد خانواده و اجتماع

حسین یزدان شناس مدیرکل دفتر مطالعات ، توسعه دانش و مهارت های سینمایی هم در این نشست با اشاره به نقش زن در خانواده و جامعه و تاثیر آن در روند کلی تغییرات و تحولات صورت گرفته ، گفت: وقتی تاریخ صدسال گذشته را مرور می کنیم نقش زن در نهاد خانواده و اجتماع و تاثیر آن را در تحولات صورت گرفته به روشنی می بینیم. طبیعی است که به فراخور این تاثیر لازم است جامعه یک خود آگاهی هم پیدا کند و یکی از مسیرهایی که به این موضوع کمک می کند، ادبیات، هنر و در راس آن هنر سینماست که می تواند به شناخت بیشتر ما از نقش آفرینی زن در فرآیندهای مختلف جامعه کمک کند.

یزدان شناس افزود: از آنجایی که در سینمای اجتماعی ، تعداد آثاری که شخصیت های زن  را در موقعیت های بحرانی نشان می دهد، بیشتر است. طبیعتا پژوهش های صورت گرفته در این حوزه نیز بیشتر است. و اگر کارهای پژوهشی زیادی در این باره انجام شده، به این دلیل است که اساسا زن توانسته منشا تحولات عظیمی در حیات جامعه باشد. به همین دلیل پرداختن به پژوهش های گوناگون با موضوع زن در سینمای اجتماعی ایران امری لازم است.

هنرمند باید از جامعه جلوتر باشد

در ادامه آزاده مدنی محقق و پژوهشگر «آسیب شناسی نقش های زنانه در سینمای اجتماعی ایران همراه با ارائه راهکارهایی جهت رفع آسیب ها» نیز در سخنانی با تشکر از فاطمه معتمد آریا و علیرضا رئیسیان از هنرمندان مطرح سینما که او را در تکمیل این پژوهش یاری داده بودند، گفت: سینما، یکی از مهمترین عوامل شکل دهنده تصویر اجتماعی است. اگرچه در ایران به نسبت جاهای دیگر این موضوع کمی دیر اتفاق افتاده است . که البته بخشی از آن مربوط به هنرمندان این حوزه  و بخشی دیگر هم مربوط به «ساختار» است. این ساختار باعث شده هنرمندانی که باید از جامعه جلوتر باشند ، اما در عمل عقب تر هستند.

وی با اشاره به مشکلات آثاری که با محوریت زن ساخته می شوند، عنوان کرد : در برخی حوزه ها مثل آثار انیمیشن سینمایی، اثری که قهرمان اصلی و محوری آن زن باشد. فقط یک نمونه بیشتر نداریم. چرا که هنرمندان به خاطر برخی مسایل، تمایلی به ساخت آثاری که محوریت قصه آن یک زن باشد، ندارند.

این پژوهشگر به یکی دیگر از معضلات سینمای ایران اشاره کرد و گفت: یکی از مسائلی که همواره مطرح بوده، این است که سینما باید همیشه به عنوان یک «معلم» و «نصیحت گر» عمل کند وهمین موضوع باعث شده که سینما نتواند رسالت خود را به درستی به انجام برساند. اصرار بر «معلم بودن سینما»  باعث ریزش و فرار مخاطب سینما شده است.

سیاست گذاری فرهنگی و پذیرش حقایق فرهنگی جامعه، سینمای اجتماعی ایران و بازنمایی حضور زنان در جامعه، نحوه مواجهه مخاطب با آثار سینمایی ساخته شده  با موضوع زنان، کلیشه های رایج درباره زنان در فیلم های سینمایی، مقایسه دیدگاه مخاطبان و سینما گران، تاثیرات متقابل سینما و جامعه با محوریت آثاری با موضوع زنان، نقش زنان در روایت آثار داستانی در چند دهه گذشته، تحولات اجتماعی زنان در آثار سینمایی، مولفه های حضور زنان در خانواده و اجتماع و بازنمایی آن در سینما، زنان کنشگر و مستقل در سینما، کیفیت و چگونگی بازنمایی زنان در آثار سینمایی، دغدغه های سینما گران درباره حضور زنان در فیلم ها، روایت های آسیب‌زا در سینما و نقش آن در بحران های خانوادگی و اجتماعی، شرایط تولید و تاثیر آن بر بازنمایی زنان در سینما، نگرش اجتماعی زنان در سینما، الگوهای رفتاری زنان در سینما، حمایت از روایت های متنوع، بهره گیری از داده های پژوهشی در سیاست‌گذاری های فرهنگی، تشکیل بانک اطلاعات پژوهش های سینمایی، برگزاری نشست های مشترک بین پژوهشگران و سینما گران برخی دیگر از موضوعاتی بود که این پژوهشگر به آنها پرداخت.

تحقیق اصولی؛ «روش شناسی» اصولی

اعظم راود راد محقق و استاد دانشگاه نیز در این نشست با نقد فرآیند گردآوری این پژوهش افزود: موضوع مطالعه «زنان در سینما» ۳۰ سال است که انجام می شود. تحقیقات فراوانی در این حوزه وجود دارد. کتاب های فراوانی در این‌باره داریم که در بخش های مختلف مربوط به زنان در سینما به نگارش درآمده، همچنین پایان نامه های دانشجویی بسیاری در دانشگاههای مختلف نوشته شده است. مشکل من روشی است که این پژوهش انتخاب کرده است. ای کاش این کار براساس یک « روش شناسی اصولی» انجام شده بود.

راود راد ویژگی مثبت این پژوهش را عدم تضاد با پژوهش های صورت گرفته قبلی عنوان کرد و ادامه داد: یافته های این پژوهش خیلی متضاد با آنچه می دانیم ، نیست. الان نزدیک ۳۰ سال است که درباره جامعه شناسی زنان و سینما کار می کنیم. اینگونه نیست که بگوییم سایر تحقیقات به نتایج دیگری رسیده و این پژوهش یافته های دیگری را عرضه می کند. در واقع این پژوهش همچنان یافته های پیشین را تایید می کند. دلیلش هم این است که خود پژوهشگر در فضای هنر و سینماست و به نوعی به صورت «شهودی» به نتایج درست رسیده و نه « روشی». به عنوان یک داور می توانم بگویم که این یافته ها قابل قبول است مثل این است که شما جواب یک مساله ای را از راه دیگری به دست آورده باشید ولی بالاخره جواب درست را پیدا کرده اید.

در انتهای این جلسه کارشناسان مدعو به سوالات مطرح شده از سوی حاضران پیرامون این پژوهش، پاسخ دادند.

لادن طاهری، محمد رضا فرجی، محمد حسین فرج، مسعود نجفی و شهرزاد راستانی برخی از حاضران در این نشست بودند.

نوشته نشست آسیب‌شناسی نقش‌های زنانه در سینمای ایران برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته موافقت شورای بازبینی با نمایش ۲۱ فیلم غیرسینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: انجمن سینمای جوانان و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی با یک هدف اما با دو رویکرد آثار خوبی را در دست تولید دارند ضمن آنکه انجمن سینمای جوانان با توجه به شبکه گسترده‌ای که از فیلمسازان در سراسر کشور دارد یک مستند بزرگ تولید می کند.

شعیبی با اشاره به اینکه بخشی از بهترین فیلمسازان کشور در ساخت این پروژه‌ها همکاری دارند، بیان داشت: مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه، یک فیلم بلند سینمایی و همچنین تهیه مجموعه عکسی با حضورچهارعکاس حرفه‌ای و شناخته شده در کنار آلفرد یعقوب زاده در حال انجام است.

وی ادامه داد: تمام این کارها در شرایطی انجام شد که زمان و فرصت برای ما بسیار فشرده بود و همچنین برنامه‌ریزی ها و اتفاقاتی درحال رخ دادن بود که خارج از مجموعه ما بود و ما باید خود را با آن اتفاقات هماهنگ می‌کردیم.

مدیرعامل انجمن سینمای جوانان گفت: دفاتر مختلف انجمن سینمای جوانان ایران در سراسر کشور درحال تولید فیلم و مشارکت در ساخت آثار درباره تشییع رهبر شهید هستند. در این آثار تلاش شده رویکردها و نگاه‌های متفاوتی را داشته باشیم.

شعیبی ادامه داد: ما یک گروه فیلمبرداری را با حضور چهار فیلمبردار حرفه‌ای به عراق فرستادیم و امیدواریم پس از پایان تصویربرداری در عراق برای تصویربرداری مراسم تشییع به مشهد برسند.

این کارگردان با اشاره به اینکه رخداد اخیر تجربه کم نظیر از ابعاد مختلف است، بیان داشت: بیش از ۵۵ فیلمبردار و عکاس ثبت این وداع با شکوه را انجام دادند و به پیشنهاد حامد شکیبانیا قرار است همه گروه‌ها و تصویربرداران با هم مشارکت کنند تا یک اثر خوب ساخته شود.

وی ادامه داد: این رویداد نشان داد که ما می‌توانیم در آینده اتفاقات بزرگ را با استفاده از ظرفیت خوب انجمن سینمای جوان در کشور با نگاه‌های خوب انجام بدهیم.

باید به این رویداد مهم نگاه تکثرگرا داشت

در ادامه حامد شکیبانیا طراح و تهیه کننده پروژه “باید برخواست” گفت: از ابتدا با گروه‌های فیلمبرداری همراه و شاهد تلاش‌ها و زحمات بسیار آنها بودم. در سینمای مستند هدف ما نگاه کردن به جامعه و رویداد است و ما باید کشف کنیم که پشت رویدادی که رخ می‌دهد چه لایه ای پنهان است و آن را روایت کنیم.

وی ادامه داد: البته امروز نمی‌توان نظر داد کیفیت فیلم‌هایی که ساخته می‌شود چگونه است اما می‌توان ادعا کرد که این آثار از نظر سندیت قطعا آثار ماندگاری خواهند بود. کسانی که در آینده می‌خواهند به امروز نگاه کنند می‌توانند از این تصاویر به عنوان یک مدرک مستند استفاده و به آن اعتماد کنند.

شکیبانیا بیان داشت: در روند تولید این پروژه همه دست اندرکاران توان حداکثری خود را گذاشتند و تلاش داشتیم تا یک نگاه تکثرگرا به این رویداد داشته باشیم. ما حتی به بخشی از جامعه که به دلایل مختلف نخواستند و یا نتوانستند در مراسم تشییع شرکت کنند نیز توجه کرده‌ایم.

تلاش کردیم نگاه جهانی داشته باشیم

محمد حمیدی مقدم مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی نیز گفت: واقعه وداع با رهبر شهید به این وسعت و عظمت نه تنها در طول ۵۰ سال اخیر بلکه در بیش از ۱۰۰ سال اخیر نیز تکرارنشدنی است و این رویداد را فقط یک همگرایی بزرگ می‌توانست به تصویر بکشد.

وی با تشکر از همه گروه‌های فیلمبرداری، عکاسان و فیلمسازانی که در ثبت این رویداد مشارکت داشتند، گفت: می توان از ظرفیت و پتانسیلی که با حضور سینماگران برای این رویداد شکل گرفته برای اتفاقات بزرگ و ملی آینده نیز استفاده کرد.

حمیدی مقدم با اشاره به اینکه نگاه و رویکرد مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به مستندسازی درباره چنین رویدادهایی؛ مستند محض است، بیان داشت: از ابتدا تصمیم بر این شد که در عین همگرایی از تولید و انجام کارهای موازی و مشابه خودداری کنیم تا از هدررفت بودجه جلوگیری شود و آثار باکیفیت‌تری ساخته شود.

وی ادامه داد: از همین امروز باید به نمایش و پخش مناسب این آثار توجه کنیم و هر بخش از دریچه پخش خود آثاری را که مناسب است را پخش کند. در حوزه فیلم کوتاه که قطعا فیلم‌های درخشانی تولید خواهد شد.

حمیدی مقدم بیان داشت: نقطه آسیب شناسی ثبت رویدادهای بزرگ در گذشته این بوده است که علی رغم حضور دستگاه ها و نهادهای مختلف، اثر نهایی نتوانسته مخاطب بین المللی برای خود پیدا کند و تلاش کردیم در این رویداد با رفع آسیب های گذشته یک نگاه جهانی داشته باشیم و مخاطب بین المللی را هدف قرار بدهیم.

رئیس سازمان سینمایی هم در سخنانی با تشکر از مدیران، گروه‌های فیلمسازی و همه کسانی که در ثبت رویداد بزرگ وداع با رهبر شهید مشارکت داشتند، گفت: قطعا این کار بزرگ بدون همگرایی و همراهی همه رخ نمی‌داد.

رائد فریدزاده با بیان اینکه هر بخشی به یک برش تاریخی از این رویداد توجه دارد ادامه داد: نه تنها در این اتفاق بزرگ نهادهای زیرمجموعه سازمان مانند انجمن سینمای جوانان ایران و مرکز گسترش در کنار یکدیگر و در قالب یک همکاری و کارگاه مشترک فیلمسازی یک روایت واحد را بیان می‌کنند بلکه سازمان‌هایی که شاید تا پیش از این و در رویدادهای سابق با هم افتراق داشتند نیز در ثبت این رویداد مشارکت و همکاری کردند.

وی با اشاره به اینکه اتفاق بزرگتر مشارکت جمع زیادی از سینماگران در ثبت یک رویداد تاریخی است، بیان داشت: به صورت معمول ارزش ثبت چنین رویدادهایی در زمانه خودش ملموس نیست و دیده نمی‌شود و زمان می‌برد تا یک اتفاقی ثبت شود و در حافظه تاریخی باقی بماند و نسل‌های بعدی بتوانند به قرائت تاریخی آن پی ببرند.

فریدزاده کلان روایت در چنین رویدادهایی را مطلوب دانست و افزود: نباید فراموش کنیم که آنچه درباره ثبت چنین اتفاق هایی مهم است توجه به جزئیات است و هرچقدر در این جزئیات ما به نگاه‌های متکثر و متفاوت توجه و دقت کنیم در آن روایت کلان قطعا موفق‌تر خواهیم بود.

رئیس سازمان سینمایی ادامه داد: امروز هرکدام از عزیزانی که در ثبت این تصاویر مشارکت دارند یک نظاره‌گر و روایتگر مستقل درباره بخش مهمی از یک رویداد تاریخی در کشور هستند و امروز یک واقعه عجیب و بزرگ در کشور درحال رخ دادن است و ما همه وظیفه داریم با توجه به جزئیات این رویداد یک تصویر بزرگ و کلان ملی را برای امروز و حتی تاریخ و آیندگان ثبت و روایت کنیم.

فریدزاده در پایان بیان داشت: از همه فیلمسازانی که در این امر بزرگ مشارکت کردند تشکر می‌کنم و امیدوارم در روزهای آینده با خیالی آسوده مطمئن باشیم که ثبت این رویداد به خوبی انجام شده است.

در این جلسه حبیب ایل بیگی، علیرضا اسماعیلی، محمدرضا فرجی، حجت طباطبایی و مسعود نجفی نیز حضور داشتند.

نوشته وظیفه داریم یک تصویر بزرگ و کلان ملی را برای تاریخ و آیندگان ثبت کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بدین منظور معاونت توسعه فناوری و مطالعات سینمایی سازمان سینمایی از کلیه پژوهشگران علاقه‌مند دعوت می‌کند تا با بهره‌گیری از این فرصت، پیشنهادهای خود را در راستای محورهای اعلام شده، تدوین و از طریق سایت این معاونت به نشانی apf.farhang.gov.ir ارسال کنند.

مهلت نهایی: ۳۱ مرداد ۱۴۰۵ (این تاریخ تمدید نخواهد شد).

نحوه ارسال: پژوهشگران می‌توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر، دریافت فرم‌های مربوطه و مشاهده محورهای پژوهشی به نشانی apf.farhang.gov.ir مراجعه کنند.

پشتیبانی: در صورت بروز هرگونه سوال یا نیاز به راهنمایی، می‌توانید با واحد پژوهش سازمان سینمایی با شماره تلفن ۳۸۵۱۲۲۳۴-۰۲۱ یا رایانامه cinemares@chmail.ir در ارتباط باشید.

نوشته تمدید مهلت فراخوان پژوهشی سازمان سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ملکی تاکید کرد: این شیوه برخورد، یکی از ایده‌آل‌ترین شرایط برای یک کارگردان است و نتیجه آن، فیلمی همچون «سفیر» شد؛ اثری که هنوز هم هنگام تماشای آن احساس می‌کنیم زنده، پویا و متعلق به امروز است و وجوه هنری و فنی آن همچنان تحسین‌ برانگیز است.

در ادامه گفت‌وگویی از زنده‌یاد فریبرز صالح کارگردان «سفیر» درباره جزییاتی از ساخت این فیلم پخش شد.

سفیر در کارنامه قریبیان جایگاه مهمی دارد

در ادامه سام قریبیان فرزند فرامرز قریبیان بازیگر اصلی فیلم درغیاب پدرش که در خارج از کشور حضور دارد با بیان اینکه نمی‌توانم مواردی را فراتر از خود فیلم بیان کنم گفت: اما به عنوان کسی که این افتخار را داشتم که تا حدی در کنار یک بازیگر و هنرمند درجه‌ یک حضور داشته باشم و به سهم خودم پرسش‌هایی را مطرح کرده و پاسخ‌هایی دریافت کنم تا کمی بیشتر با اتفاقات پشت صحنه سینمای ایران آشنا شوم، باید بگویم همکاری با آقای صالح تجربه ارزشمندی برای پدرم بوده است.

وی با اشاره به تلاش سه سال گذشته اش برای نگارش زندگی‌نامه پدرش بیان داشت: فیلم «سفیر» در کارنامه هنری و شخصی ایشان جایگاه بسیار مهمی دارد و از چند جهت اثری قابل توجه محسوب می‌شود. آقای قریبیان فعالیت سینمایی خود را پیش از انقلاب آغاز کرده بودند. در برخی کتاب‌های سینمایی گاهی به اشتباه فیلم‌هایی که ایشان پیش از انقلاب بازی کرده اما پس از انقلاب به نمایش درآمده‌ را به عنوان آثار پس از انقلاب معرفی کرده اند؛ برای مثال گفته شده که ایشان در سال ۱۳۵۸ در فیلمی حضور داشته‌اند در حالی که آن زمان اصلاً در ایران نبودند.

قریبیان با اشاره به دوران فعالیت حرفه‌ای پدر خود گفت: آخرین فیلمی که ایشان پیش از انقلاب در آن حضور داشتند، «سایه‌های بلند باد» بود که در اردیبهشت ۱۳۵۷ به سرانجام رسید و پس از آن از ایران خارج شدند. پس از بازگشت در سال ۱۳۵۹، نخستین پیشنهاد بازیگری ایشان فیلم «خط قرمز» به کارگردانی مسعود کیمیایی و بر اساس فیلمنامه‌ «شب سمور» از بهرام بیضایی بود که قرارداد آن نیز بسته شد. ایشان قرار بود این فیلم را همراه با زنده‌یاد نعمت حقیقی کار کنند. هم‌زمان، پروژه «سفیر» نیز به ایشان پیشنهاد شد و به دلیل تداخل این دو پروژه، آقای حقیقی و آقای قریبیان تصمیم گرفتند در فیلم «خط قرمز» حضور پیدا نکنند. در نهایت، آقایان زرین‌دست و سعید راد جایگزین آن‌ها در «خط قرمز» شدند و این دو هنرمند به پروژه «سفیر» پیوستند.

این کارگردان خاطرنشان کرد: یکی از دغدغه‌های مهم آن‌ها این بود که پس از انقلاب با توجه به تغییر شرایط سینما و نبود تعریف مشخص از وضعیت فعالیت بازیگران، باید مسیر بازیگری را دوباره از نقطه آغاز شروع کنند. در سال ۱۳۵۹ سیاست‌های سینمایی هنوز به شکل مشخص تثبیت نشده بود و بسیاری از فیلم‌ها نیز با مشکلات مختلفی از جمله توقیف مواجه می‌شدند. به همین دلیل برای یک بازیگر اهمیت زیادی داشت که نخستین حضورش پس از انقلاب، اثری قدرتمند و قابل دفاع باشد.

این بازیگر با اشاره به اهمیت فیلم «سفیر»، یادآور شد: این اثر فیلمی بود که هم از نظر فروش موفق بود و هم نقشی که آقای قریبیان در آن ایفا کردند و یکی از نقاط درخشان کارنامه ایشان به شمار می‌آید. نکته دیگری که شاید برای بسیاری جالب باشد، این است که پدرم تا آن زمان تجربه سوارکاری نداشتند و تصمیم گرفتند این مهارت را بیاموزند. آقای قریبیان در یکی از همین تمرین‌ها دچار آسیب‌دیدگی و شکستگی از ناحیه دنده شدند اما با وجود این شرایط، کار را ادامه دادند و توانستند یکی از درخشان‌ترین سکانس‌های فیلم را رقم بزنند.

ای کاش مسیر سینمای ایران با نگاه انقلابی پیش می‌رفت

در ادامه این برنامه، علی روئین‌تن کارگردان سینما نیر گفت: در تاریخ سینمای ایران، دو فیلم درباره عاشورا و امام حسین (ع) ساخته شده که مردم برای دیدن آن‌ها صف می‌کشیدند و استقبال گسترده‌ای از آن‌ها داشتند؛ یکی از آن‌ها «سفیر» بود که خود من پنج بار به تماشای آن نشستم.

وی افزود: از مسئولین سینمایی که امروز این اتفاق را رقم زدند، از جمله آقای فریدزاده، مسعود نجفی و همه کسانی که پس از سال‌ها از «سفیر» تقدیر می‌کنند، سپاسگزارم. ای کاش پیش از آنکه فریبرز صالح از میان ما برود، می‌دانستیم که این فیلم و این هنرمند چه جایگاه ارزشمندی دارند و با قدردانی از ایشان، این بزرگی را در زمان حیات آن‌ها ارج می‌نهادیم.

کارگردان «دلشکسته» در خصوص فیلم «سفیر» گفت: با وجود اینکه فیلم با ساختاری کلاسیک ساخته شده و فریبرز صالح تلاش کرده بود قواعد سینمای کلاسیک را رعایت کند، این فیلم اثری با یک نگاه آوانگارد و روایت متفاوت نیز به شمار می‌آید. زمانی که مسلم بن عقیل به کوفه می‌رود و پس از رخدادهایی که برای او اتفاق می‌افتد، امام حسین (ع) قیس بن مُسَهَّر را مأمور می‌کند تا پیگیر سرنوشت مسلم شود. تلفیق این دو روایت و تبدیل آن به یک نگاه تازه نسبت به واقعه کربلا، یکی از ویژگی‌های مهم فیلم است؛ روایتی که هم از نظر هنری قابل توجه است و هم توانسته با مخاطب ارتباط برقرار کند.

روئین‌تن خاطرنشان کرد: در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب، شرایط سینمای ایران بسیار متفاوت بود. بسیاری از فیلم‌ها به موضوعات انقلابی، فضای ساواک، مسائل سیاسی آن دوره می‌پرداختند. بسیاری از شرکت‌های تولیدی تعطیل شده بودند. در چنین شرایطی، حسن جلایر متوجه شد که سینمای ایران به تولید بزرگ، به امکانات تازه و به پیوند دادن مفاهیم انقلاب با فرهنگ عاشورا و اهل‌بیت (ع) نیاز دارد. او بدون ترس وارد میدان شد، برای فراهم کردن امکانات تلاش کرد و شرایطی را ایجاد کرد که چنین فیلمی ساخته شود. در این مسیر، افراد بزرگی حضور داشتند؛ از جمله زنده‌یاد کیهان رهگذر، کاظم افرندنیا و دیگرانی که هرکدام نقش مهمی ایفا کردند.

روئین‌تن در خصوص حضور فرامرز قریبیان به عنوان نقش اصلی فیلم «سفیر» نیز گفت: یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «سفیر»، انتخاب فرامرز قریبیان به عنوان نقش اصلی بود. بازیگری که پیش از انقلاب به عنوان یکی از ستاره‌های سینمای ایران شناخته می‌شد و در سینمای روشنفکری جایگاه ویژه‌ای داشت، جایزه سپاس گرفته بود و در کنار بزرگان سینما فعالیت کرده بود. اینکه چنین هنرمندی پس از انقلاب ریسک کند و وارد یک پروژه تاریخی شود، تصمیمی مهم بود. قطعا «سفیر» بدون حضور و نقش‌آفرینی فرامرز قریبیان، فیلم دیگری می‌شد.

وی تاکید کرد: نقشی که قریبیان در «سفیر» ایفا کرد، نشان‌دهنده شناخت عمیق او از درام، میزانسن، دوربین و بازیگری است. او تنها یک بازیگر نبود؛ هنرمندی بود که شناخت دقیقی از سینما داشت. ای کاش مسیر سینمای ایران همیشه با همین نگاه انقلابی پیش می‌رفت؛ با همان جسارت و انقلابی‌گری که باعث شد چنین اثری ساخته شود. متأسفانه جریانی که جلایر و امثال او را از میدان دور کرد، باعث شد سینما بعدها میان دو جریان مختلف تقسیم شود؛ بخشی در مدیریت فرهنگی و بخشی در حوزه‌های دیگر و نتیجه آن شرایطی بود که بر سینمای ایران گذشت.

روئین‌تن بیان کرد: ما همچنان به فیلم‌هایی مانند «سفیر» نیاز داریم؛ آثاری که پس از گذشت دهه‌ها هنوز قابل تماشا هستند. سال‌ها پس از ساخت این فیلم، همچنان می‌توان از فیلمبرداری، طراحی صحنه، بازی‌ها و فضای اثر لذت برد. ای کاش سازندگان این فیلم در زمان حیات خود می‌دیدند که اثرشان تا چه اندازه مورد تحسین و ستایش قرار گرفته است. باور کنید فریبرز صالح تصور نمی‌کرد چنین جایگاهی پیدا کند و چنین تقدیری از او شود. امیدوارم مسیری که سازمان سینمایی امروز آغاز کرده است، به تولید آثار ماندگار دیگری منجر شود.

این فیلمساز در بخش دیگری از صحبت‌های خود گفت: امروز سازمان سینمایی دارای اندیشه، آرمان و مدیرانی پویا است، اما مسئله مهم، تأمین منابع مالی و امکانات است. من به عنوان فیلمسازی که سال‌هاست امکان ساخت فیلم برایم فراهم نشده، همچنان علاقه‌مند به فیلمسازی هستم، اما شرایط اقتصادی و محدودیت منابع را درک می‌کنم و می‌دانم مدیران امروز نیز با دشواری‌های فراوانی روبه‌رو هستند و امیدوارم سایر ارگان‌ها به کمک سازمان سینمایی بیایند.

روئین‌تن در پایان بیان داشت: ای کاش جلایر را بیشتر می‌شناختیم و از او قدردانی می‌کردیم. امیدوارم مراسم بزرگداشت ایشان در جشنواره فیلم فجر برگزار شود زیرا جایگاه و تأثیر او در سینمای ایران شایسته چنین توجهی است. در پایان باید پرسید چرا پس از سال‌ها کسی به سراغ چنین هنرمندانی نرفت تا از اندیشه و تجربه آن‌ها استفاده کند و چرا اجازه ندادیم چنین نگاه‌هایی ادامه پیدا کند.

جلایر برای هنرمندان زیادی فرصت تولید فراهم کرد

در ادامه احمدرضا معتمدی، استاد رشته فلسفه و فیلمساز ، گفت: شنیدن خبر برگزاری چنین مراسمی به‌ویژه برای تقدیر از کسانی که در آغاز این مسیر زحمات فراوانی کشیدند و چرخ این جریان را به حرکت درآوردند، بسیار ارزشمند است.

کارگردان «قاعده بازی» افزود: اگر بخواهیم با زبان سینمایی صحبت کنیم، می‌توان گفت هر حرکت و هر جریان، نیازمند یک محرک اولیه، یک انگیزه و یک آغاز است؛ علتی که همه معلول‌های پس از خود را شکل می‌دهد. در تاریخ سینمای ایران نیز افرادی وجود داشته‌اند که آغازگر بوده‌اند و به نوعی علت نخستین بسیاری از اتفاقاتی هستند که امروز شاهد آن هستیم. یکی از این افراد، استاد جلایر است؛ شخصیتی که در حوزه مدیریت و در زمینه تولید، منشأ خدمات ارزشمند و جریان‌ساز بود.

معتمدی با بیان اینکه ایجاد یک جریان، نیازمند وجودی است که خود سرچشمه و منشأ باشد، خاطرنشان کرد: همان‌گونه که گفته‌اند: «ذات نایافته از هستی‌بخش، کی تواند که شود هستی‌بخش.» کسی که می‌خواهد چیزی را ایجاد کند، باید خود واجد آن حقیقت باشد. از اینکه امروز فرصتی فراهم شده تا از پیشگامان این عرصه تقدیر شود، بسیار سپاسگزارم. این سنت ارزشمندی است که در سال‌های اخیر آغاز شده و امیدوارم همچنان ادامه پیدا کند. وجود اندیشمندانی مانند آقای فریدزاده که افتخار آشنایی با پدر دانشمند ایشان را نیز داشته‌ام، برای من ارزشمند است. همچنین خاندان ایشان با سابقه‌ای فرهنگی، اندیشه‌ورز و حکمت‌محور، همواره در عرصه‌های فکری و فرهنگی حضور داشته‌اند. مهدی فریدزاده نیز که مدتی معاونت سینمایی را بر عهده داشتند، از همین خانواده فرهنگی بودند و در دوره‌ای از من خواستند در این حوزه همکاری کنم و من نیز برای مدتی کوتاه در این مسیر حضور داشتم.

معتمدی تاکید کرد: امروز توقع ما از مدیران فرهنگی این نیست که تنها از محدودیت‌ها و کمبودها سخن بگویند. حکیم کسی نیست که در برابر دشواری‌ها تنها از تنگناها بگوید؛ بلکه وظیفه او این است که در دل کمبودها، امکان آفرینش و خلق را فراهم کند. در سال‌های گذشته، آقای جلایر بارها تلاش کردند زمینه فعالیت و تولید آثار مهمی را برای هنرمندان فراهم کنند. از جمله برای زنده‌یاد ناصر تقوایی تلاش کردند تا پروژه‌ای بر اساس متن عرفانی «انسان کامل» از عزیزالدین نسفی که توسط ایشان به متن سینمایی تبدیل شده بود، ساخته شود؛ اما این اتفاق به دلیل عدم همکاری مدیران وقت به نتیجه نرسید.

وی بیان کرد: حتی استاد جلایر به من نیز پیشنهاد دادند که اگر امکان دارد برای پیشبرد این پروژه اقدامی انجام دهم و امروز از اینکه آن پیشنهاد را نپذیرفتم، متأسفم. نمونه‌های دیگری نیز وجود داشت؛ از جمله پروژه‌ای از بهمن فرمان‌آرا با عنوان «دل دیوانه» که اقتباسی از «باده کهن» بود و آن نیز به دلایلی متوقف شد. ما زمانی که جوان‌تر بودیم، تصور می‌کردیم باید از برخی بزرگان فاصله بگیریم و بعدها که وارد سنین میانسالی شدیم، به اشتباه خود پی بردیم.

این فیلمساز با اشاره به اینکه سینما مانند شعر یا نقاشی نیست که فرد بتواند در خلوت خود اثری خلق کند و به تنهایی پیش برود، افزود: سینما نیازمند همکاری، حمایت و حضور مجموعه‌ای از افراد است. امیدوارم شرایطی فراهم شود که دست‌ها گشاده‌تر شده و امکان تولید آثار بزرگ بیشتر شود. امید داریم این امکانات فراهم شود تا سینمای ایران بیش از پیش آباد و پویا شود.

معتمدی با اشاره به توان بازیگری فرامرز قریبیان نیز گفت: من در فیلم «آلزایمر» افتخار همکاری با ایشان را داشتم. بازیگری واقعی، بیش از هر چیز در «واکنش» معنا پیدا می‌کند. اگر به کسی بگوییم مادرت فوت کرده است، بیان این خبر شاید کار دشواری نباشد؛ اما نشان دادن واکنش انسانی و درونی فردی که با این خبر مواجه شده، کاری بسیار پیچیده است. بازیگری در سکوت، بازیگری در لحظه‌های ناپیدا و درونی، همان چیزی است که بسیاری از بزرگان سینما به آن دست یافته‌اند. بازیگران بزرگ در حرکت‌های نمایشی خود را نشان نمی‌دهند، بلکه در لحظات بحرانی، زمانی که درام شکل می‌گیرد، تعلیق ایجاد می‌شود و کشمکش به اوج می‌رسد، توانایی واقعی خود را آشکار می‌کنند.

معتمدی ادامه داد: فرامرز قریبیان از جمله بازیگرانی است که به این مرحله از شناخت و درک بازیگری رسیده است. در طول سال‌ها با بسیاری از بزرگان سینمای ایران کار کرده‌ام و این ویژگی را در ایشان برجسته دیده‌ام.

وی در پایان بیان داشت: امیدوارم این تقدیر تنها به یک مراسم محدود نشود و از تجربه، نگاه و اندیشه ایشان برای آینده سینمای ایران استفاده شود.

«سفیر» با ۷ میلیون ساخته شد

در ادامه حسن جلایر، تهیه‌کننده فیلم «سفیر» با بیان اینکه وقتی توکل ایجاد شود، جهاد و حرکت نیز شکل می‌گیرد، گفت: در مورد فیلم «سفیر» که باید بگویم هرچه در این فیلم اتفاق افتاد، متعلق به من نبود. آنچه امروز درباره این اثر صحبت می‌کنیم، حاصل یک جریان و یک نیت اولیه بود که در وجود افرادی شکل گرفت. در آغاز انقلاب، مهم‌ترین مسئله‌ای که در آن با کمبود مواجه بودیم، کادرسازی بود؛ اینکه افراد توانمند تربیت شوند و مسیر را ادامه دهند. اما در ادامه، گاهی فراموش کردیم که نقش ما چیست و صاحب اصلی این حرکت چه کسی است.

وی در خصوص انتخاب فریبرز صالح به عنوان کارگردان «سفیر» توضیح داد: در مورد انتخاب ایشان باید بگویم، ابتدا نام وی به شکل دیگری مطرح شد و گفته می‌شد ایشان فیلمی درباره ساواک ساخته است. در آن زمان ما به دنبال کارگردانی بودیم که بتواند چنین پروژه‌ای را انجام دهد. آقای هاشمی‌ طبا گفتند شنیده‌ام می‌خواهید چنین کاری انجام دهید. گفتم بله، اما دنبال کارگردان هستیم. گفتند کسی را می‌شناسم؛ اگر جرأت کار کردن داری، سراغ او برو. آن فرد، فریبرز صالح بود. او پیش‌تر فیلمی درباره سرگذشت سرلشکر مقربی، یکی از جاسوسان مهم شوروی، ساخته بود. فیلم را دیدیم و متوجه شدیم توانایی انجام این کار را دارد. از آنجا به بعد، اتفاقات به شکل طبیعی پیش رفت و مسیر خودش را پیدا کرد.

این تهیه‌کننده پیشکسوت ادامه داد: در آن زمان برخی دوستان مذهبی معتقد بودند ساخت فیلم‌های مذهبی زود است و هنوز زمان آن نرسیده است. من در شرایطی قرار گرفته بودم که باید تصمیم می‌گرفتم؛ اینکه صرفاً به جایگاه مدیریتی خود تکیه کنم یا مسیر درست را دنبال کنم. جلسات مختلفی برگزار شد و در نهایت با آقای کلاهدوز صحبت کردم. گفتم می‌خواهم فیلمی درباره حضرت سیدالشهدا (ع) در تلویزیون بسازیم اما برخی دوستان می‌گویند هنوز زود است. ایشان بدون تردید گفتند بیایید به سپاه برویم؛ من این مسیر را برای شما فراهم می‌کنم و این‌گونه مسیر ساخت «سفیر» آغاز شد. بعد از شهادت ایشان هم نگران بودیم مسیر ساخت متوقف شود اما خود صاحب اصلی اثر مسیر را بهتر از قبل هموار کرد.

جلایر با اشاره به اینکه فیلم «سفیر» در مجموع حدود ۳۵۰۰ کیلومتر جابه‌جایی و سفر داشت، گفت: در مسیر تولید این پروژه، کار را از تهران آغاز کردیم، به کاشان رفتیم، بعد به برازجان رسیدیم؛ جایی که تقریباً هیچ‌کس را نمی‌شناختیم. در برازجان، ساختمانی را که متعلق به بانک ملی بود و مدتی تعطیل شده بود، در اختیار ما گذاشتند. در یزد نیز دانشکده‌ای که هنوز افتتاح نشده بود در اختیار گروه قرار گرفت. این امکانات را اگر بخواهیم حساب کنیم، خودش هزینه بزرگی بود اما در محاسبات مالی فیلم لحاظ نمی‌شد.

وی افزود: تقریباً دو کامیون تجهیزات داشتیم؛ دوربین، وسایل فنی و امکانات مختلف و حتی برای تهیه دوربین هم ماجرا داشتیم. دوربین ۳۵ میلی‌متری، ژنراتور ۱۰۰ یا ۱۲۰ کیلوواتی و دیگر تجهیزات را فراهم کردیم. با وجود تمام این امکانات، فیلم حدود هفت میلیون تومان هزینه خالص داشت. اگر هزینه‌های دیگر را هم اضافه کنیم، شاید نزدیک به ۹ میلیون تومان می‌شد؛ در حالی که بودجه اولیه حدود سه میلیون تومان بود.

در ادامه جلایر با اشاره به دشواری‌های فراهم آوردن هنروران پرتعداد، بیان داشت: در برازجان، بخش مهمی از کار مربوط به جمعیت و سیاهی‌لشکر بود. آن زمان من دیگر در بنیاد مستضعفان نبودم. دوستانی مانند آقای دعایی با اصرار من را به مدیریت مسئولی و سردبیر مجله جوانان رسانده بودند و درگیر آن کار بودم. یکی از اتفاقات جالب این بود که در یزد و برازجان تعداد زیادی کارگر افغان حضور داشتند. ما برای صحنه‌های فیلم به سیاهی‌لشکر نیاز داشتیم. گفتیم به هر نفر ۱۰۰ تومان می‌دهیم تا در فیلم حضور پیدا کند و آنها هم با خوشحالی آمدند.

تهیه‌کننده «سفیر» بیان داشت: چند روز که گذشت و فهمیدند این مبلغ برایشان صرف ندارد گفتند باید بیشتر پرداخت شود. در نهایت، یک روز دیدیم همان افراد با لباس‌های فیلم و لباس‌های خودشان فرار کردند و دیگر کسی برای سیاهی‌لشکر باقی نماند.

وی یادآور شد: در برازجان همه چیز آماده بود؛ دکورها ساخته شده بود، اسب‌ها آماده بودند، تجهیزات فراهم بود، اما کسی نبود که در صحنه حضور پیدا کند. گفتم حالا که اتفاق افتاده، باید کاری کنیم. با خودم فکر کردم این همه دکور، این همه هزینه و این همه برنامه‌ریزی، حالا چه کنیم؟ ابتدا سراغ مسئول مربوطه رفتیم و از او پرسیدیم چرا برای ما سیاهی‌لشکر فراهم نکرده است. نشسته بودم و هنوز مدت زیادی نگذشته بود که آقای مجتبی عربی با خوشحالی آمد و گفت نگران نباش. یک گروه بسیجی با فرمانده‌شان از شیراز حرکت کرده‌اند و از مسیر برازجان در حال رفتن به جبهه هستند. این از عجایب روزگار بود؛ همان چیزی که لازم داشتیم، به شکلی غیرمنتظره فراهم شد.

علاقه زیادی به همکاری با بیضایی داشتم

جلایر با اشاره به علاقه خود در همکاری با بهرام بیضایی نیز گفت: فشارهای زیادی در آن دوران وجود داشت. درباره آقای بیضایی حرف‌های مختلفی مطرح می‌شد. ایشان هنرمند بزرگی بود و پدرش هم شاعر خوبی بود و من هم به دلیل علاقه‌ای که به شعر داشتم، دوست داشتم  فرصتی فراهم شود تا بتوانیم از این ظرفیت استفاده کنیم. با وجود همه بحث‌ها و فشارهایی که وجود داشت، نگاه من این بود که باید هنر و توانایی افراد را دید.

وی تاکید کرد: ساخت فیلم «روز واقعه» با فیلمنامه ای از ایشان مطرح شد اما در نهایت، به دلیل همان فشارها و شرایط موجود، فیلمنامه را در اختیار دوستی قرار دادیم که خودم او را برای کارگردانی دعوت کرده بودم و تازه از آمریکا آمده بود.

جلایر با بیان اینکه مشکل امروز سینما و تلویزیون ما این است که از اصل مسیر فاصله گرفته‌ایم، ادامه داد:  امیدوارم به خاطر خدا و به احترام بزرگان و پیشکسوتانی که این راه را آغاز کردند، حرکتی درست و اساسی شکل بگیرد. وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز که از خانواده‌ای فرهنگی و اهل علم هستند، امیدوارم بتوانند این مسیر را اصلاح کنند.

جلایر در خصوص میزان بودجه فیلم «سفیر» نیز گفت: بودجه فیلم بسیار محدود بود و رقم قابل توجهی نقدینگی برای ساخت آن لازم بود. یادم می آید گفته بودم کاری که احساس کنم درست است را انجام می‌دهم. اگر وارد این پروژه شوم، مطمئن هستم هزینه‌اش بازخواهد گشت و جای نگرانی نیست. در اولین اکران فیلم «سفیر»، فروشش به ۱۹ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان رسید. قیمت بلیت آن زمان دو یا پنج تومان بود. نیمی از درآمد متعلق به سینماها بود و سهم ما حدود ۹ میلیون و ۷۵۰ هزار تومان شد. اگر هزینه هفت میلیون تومانی تولید را کنار بگذاریم، در همان اکران اول حدود ۲ میلیون و ۷۵۰ هزار تومان سود حاصل شد. این اتفاق باعث شد فیلم جایگاه ویژه‌ای پیدا کند.

خاطرات جلایر از رهبر شهید

جلایر همچنین به ذکر خاطرات خود از رهبر شهید پرداخت و گفت: من اولین بار ایشان را زمانی دیدم که ۱۵ ساله بودم؛ در مسجد امام حسن(ع) مشهد و ایشان آن زمان ۲۸ ساله بودند. این ماجرا گذشت تا زمانی که «سفیر» ساخته شد و صحبت‌های زیادی پیرامون آن شکل گرفت. در آن مقطع مرتب تماس‌هایی از سوی مسئولان مختلف گرفته می‌شد و مسئولین سه قوه می‌خواستند فیلم را ببینند؛ از جمله آقای هاشمی رفسنجانی و موسوی اردبیلی. در جلسه‌ای که در ریاست‌جمهوری برای نمایش فیلم برگزار شد، ما روی زمین نشسته بودیم و هوا سرد بود. آقای هاشمی رفسنجانی و موسوی اردبیلی نیز روی زمین نشسته بودند و در طول نمایش فیلم، مرتب درباره بخش‌های مختلف سؤال می‌کردند و واکنش نشان می‌دادند. در اواخر نمایش فیلم، آقای خامنه‌ای نیز رسیدند و به تماشای «سفیر» نشستند.
وی ادامه داد: بعدها ایشان خواستند تا دوباره به تماشای این اثر بنشینند و خواسته بودند تا من هم هنگام نمایش حضور داشته باشم.  باید یادآور شوم که رهبر شهید در آن زمان بسیار خوش‌پوش بودند. ما پیش از انقلاب گاهی درباره روحانیون نقدهایی داشتیم اما وقتی با ایشان مواجه شدیم، به دلیل نوع پوشش، رفتار و سخن گفتنشان نگاه متفاوتی پیدا کردیم. در آن جلسه پس از نمایش فیلم، گفت‌وگوهایی شکل گرفت. ایشان بر لزوم ساخت چنین آثاری تاکید کردند.

تهیه کننده «سفیر» اظهار کرد: من گفتم می‌توان فیلم‌های دیگری را درباره شخصیت‌های تاریخی به سرانجام رساند. آقای خامنه‌ای گفتند من درباره شهید فخر محمد بن عبدالله بن حسن بن حسن که از مدعیان اولیه مهدویت در میان جریان فاطمیون بود، تحقیقاتی انجام داده‌ام و داستانی درباره آن نوشته‌ام. ایشان کتاب‌های خود را از منزل به ریاست جمهوری منتقل نکرده بودند و قرار شد بعدها قصه این شخصیت را در اختیار ما قرار دهند. همین موضوع زمینه‌ساز ادامه گفت‌وگوها شد.

«سفیر» بر صدق و ایمان استوار است

در ادامه رئیس سازمان سینمایی در سخنانی، ضمن عرض تسلیت به مناسبت فرا رسیدن ایام سوگواری امام حسین (ع) گفت: مجلس بسیار دلنشین و آموزنده‌ای بود. از لطف و محبت همه بزرگوارانی که در این برنامه حضور دارند، تشکر می‌کنم.

رائد فریدزاده با ذکر خاطره نخستین مواجهه خود با فیلم «سفیر» افزود: اولین تجربه مربوط سینما رفتن برای من، در سینما هویزه مشهد و با تماشای فیلم «سفیر» رقم خورد. آن زمان برای نخستین بار وارد سالن تاریک سینما شدم. البته باید بگویم فیلم «سفیر» برای سن من مناسب نبود؛ به‌خصوص صحنه‌ای که مرحوم فریبرز صالح از جدا شدن سر از بدن به تصویر کشیده بودند. آن صحنه تأثیر زیادی روی من گذاشت و مدت‌ها کابوس می‌دیدم.

وی بیان کرد: اتفاق مهم این بود که «سفیر» باعث آشتی میان قشر مذهبی جامعه و سینما شد. پیش از ساخت و نمایش این فیلم، جامعه مذهبی با سینما ارتباط چندانی نداشتند و وارد سالن سینما نمی‌شدند. بعد از انقلاب، فیلم‌های انقلابی ساخته می‌شد، اما آن اثری که توانست پیوندی جدی ایجاد کند و باعث شود جامعه مذهبی سینما را بپذیرد، همین فیلم سالم، درخشان و ارزشمند «سفیر» با بازی فرامرز قریبیان بود.

معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی تاکید کرد: همان‌طور که اشاره شد، یکی از ویژگی‌های مهم این اثر، شیوه درست روایت آن است. برای مواجهه با مفاهیم عمیق دینی باید زبان دیگری را اتخاذ کرد. اگر قرار باشد تا پیام اثر به صورت مستقیم بیان شود، هم تصویر و هم کلام با محدودیت‌هایی مواجه هستند. اما هنر فیلم در این است که مخاطب را از یک مسیر غیرمستقیم به حقیقت می‌رساند. «سفیر» نیز از همین جنس روایت بهره می‌برد؛ حرکت از بیراهه‌ای که در نهایت انسان را به راه می‌رساند.

وی افزود: این فیلم در زمان خود اثری کم‌نظیر بود و هنوز هم نمونه‌ای برجسته در سینمای ایران محسوب می‌شود. از همکاران عزیز در روابط عمومی سازمان سینمایی تشکر می‌کنم که تلاش می‌کنند بخشی از حافظه سینمایی، تاریخی و ملی ما از طریق روایت و یادآوری آثار بزرگان حفظ شود.

فریدزاده در پایان بیان داشت: نکته‌ای که دوستان در این برنامه درخصوص منابع مالی و امکانات مطرح کردند، بسیار مهم است. امکانات لازم است و بدون آن بسیاری از کارها پیش نمی‌رود اما در کنار آن، چیزی که اهمیت بیشتری دارد صدق و ایمان است. امیدوارم همه ما از تعلقات و نفسانیات فاصله بگیریم و بر اساس همان چیزی که «سفیر» بر آن استوار بود، یعنی صدق و ایمان، حرکت کنیم. اگر این دو عنصر در کارها حضور داشته باشد، ان‌شاءالله شرایط برای همه بهتر خواهد شد.

در انتهای این مراسم با حضور رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی از حسن جلایر تهیه کننده فیلم تقدیر شد و سام قریبیان لوح تقدیر فرامرز قریبیان بازیگر فیلم سینمایی «سفیر» را دریافت کرد.

در این برنامه همچنین پیام قدردانی فرزند فریبرز صالح که در خارج از کشور زندگی می کنند نسبت به برگزاری این مراسم و زنده نگاه داشتن یاد فیلم «سفیر» و سازندگان آن پخش شد.

روح الله حسینی معاون نظارت و ارزشیابی، حسین سیفی معاون توسعه مدیریت و منابع، علیرضا اسماعیلی معاون توسعه فناوری و مطالعات سینمایی، شهرزاد راستانی مدیرکل دفتر نظارت بر مراکز، مشاغل و مجامع ، حسین یزدان شناس مدیرکل دفتر مطالعات، توسعه دانش و مهارت های سینمایی، سید حجت طباطبایی دستیار رییس سازمان و مدیر کل حوزه ریاست و مسعود نجفی مشاور رییس و مدیرکل روابط عمومی سازمان سینمایی از حاضران در این برنامه بودند.

نوشته مراسم تقدیر از عوامل فیلم سینمایی «سفیر» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه ساعت ۱۴ روز دوشنبه اول تیرماه در سالن سیف‌الله داد سازمان سینمایی برگزار می‌شود و پیش از نشست نسخه اصلاح‌شده فیلم در ساعت ۱۱:۳۰ به نمایش در می‌آید.

«سفیر» تولید سال ۱۳۶۱ با بازی فرامرز قریبیان، عزت‌الله مقبلی، جلال پیشواییان، کاظم افرندنیا، محمدتقی کهنمویی، کیومرث ملک مطیعی و هوشنگ دیباییان درباره قیس ابن مسهر، نماینده امام حسین (ع) است که با نامه‌ای برای سلیمان خزاعی به طرف کوفه می‌رود. او در راه به دست راهداران ابن‌زیاد، والی کوفه، دستگیر و به زندان افکنده می‌شود. قیس پیش از دستگیری نامه را از بین می‌برد و در زندان زندانیان را بر ضد زندانبان‌ها می‌شوراند. حسین ابن نمیر، فرمانده راهداران، قیس را به زندان ابن‌زیاد در کوفه، منتقل می‌کند. ابن‌زیاد به پیشنهاد مشاورش، خالد، از قیس می‌خواهد که در مسجد سخنرانی کند و به دروغ به مردم بگوید که امام قصد بیعت با یزید را دارد. قیس می‌پذیرد، اما در روز موعود علیه یزید سخنرانی می‌کند و به دستور ابن‌زیاد به شهادت می‌رسد.

نوشته نمایش و تقدیر از سازندگان «سفیر» در سازمان سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این حکم آمده است: «با عنایت به تخصص، تعهد، تجربه و سوابق ارزشمند جنابعالی به موجب این حکم به عنوان دبیر بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران، «سینماحقیقت»، منصوب می شوید.

بیست سالگی این رویداد مهم ملی و بین‌المللی و استمرار و قوام حیات حرفه‌ای آن، امید بخش افقی روشن پررونق برای برپایی این دوره با همیاری و همکاری صنوف سینمای مستند، سینماگران و فعالان این حوزه است. تجاوز دشمنان این مرز و بوم و شهادت رهبر حکیم و فرزانه، نقش بی بدیل سینمای مستند ایران را برای ثبت لحظات تاریخی و مستندنگاری وقایع جنگ رمضان و پایمردی و استقامت ملت بزرگ ایران، بیش از پیش نشان  داده است.

امیدوارم با یاری پروردگار متعال و مساعی  جنابعالی و همکاران گرانقدر و همراهی شورای محترم سیاستگذاری و با حضور فعالان و هنرمندان  سینمای مستند، بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» در حافظه جمعی به یادگار بماند..»

محمد حمیدی‌مقدم از سال ۹۸ به عنوان دبیر جشنواره «سینما‌حقیقت» انتخاب و امسال برای هشتمین بار به عنوان دبیر این رویداد منصوب شد.

بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران، «سینما‌حقیقت» آذرماه ۱۴۰۵ برگزار می‌شود.

نوشته محمد حمیدی‌مقدم دبیر بیستمین جشنواره «سینماحقیقت» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اکران فیلم‌های کوتاه «تخطی»، «سرود کلنل» و «های‌کپی» در اولین اکران «قرار» انجمن سینمای جوانان ایران، از روز شنبه ۱۶ خرداد در سینماهای منتخب سراسر کشور آغاز شده است. در این طرح ۳۴ سالن و پردیس سینمایی در ۳۳ شهر کشورمان به اکران آثار کوتاه می‌پردازند.

«قرار» اکران فیلم کوتاه که در همکاری با پخش موسسه سینمایی بهمن سبز صورت می‌گیرد، روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه در بازه زمانی ۱۶ تا ۱۷ در سینماهای اعلام شده برگزار می‌شود و تهیه بلیت تماشای این فیلم‌های کوتاه در تمامی سامانه‌های فروش بلیت سینما امکان‌پذیر است.

نوشته «قرار» اکران فیلم کوتاه در اراک افتتاح شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کامران ملکی که اجرای برنامه را برعهده داشت، با اشاره به رونمایی از نسخه اسکن شده آثار پخش شده توسط فیلمخانه ملی ایران گفت: سینمای ایران ویترین فرهنگی کشوراست و آنچه این ویترین را سبب شده، سینمای جنگ، مقاومت و دفاع مقدس است. امروز در خدمت شاخصه، الگو و افتخار اینگونه سینمایی هستیم. افرادی برخواسته از دفاع مقدس که تکه‌ای از حافظه تاریخی این کشور را به تصویر کشیدند. هوشنگ توکلی میراث سینمای انقلاب و دفاع مقدس بوده و جواد شمقدری نیز از پایه‌گذاران سازمان سینمایی محسوب می‌شود. یادمان نمی رود که رهبر شهید همواره شمقدری را آقا جواد خطاب می‌کردند.

این منتقد درباره برنامه «روایت جنگ در دل جنگ» ادامه داد: امروز قصد داریم روایت جنگ در دوران دفاع مقدس اول را به جنگ دوازده روزه و جنگ اخیر پیوند بزنیم. امیدواریم این جلسه راه‌گشای فیلمسازانی باشد که پای به عرصه دفاع مقدس گذاشته‌اند.

وی با اشاره به اینکه امروز مستند «بکوبید دهل‌ها» ساخته جمال شورجه پخش شد، گفت: متاسفانه آقای شورجه به دلیل کسالت در این جلسه حضور ندارند اما فرزند ایشان، علی شورجه به نمایندگی از او در جمع ما هستند.

مدیریت فرهنگی از پشتوانه‌های مهم کار فرهنگی است

در ادامه جواد شمقدری ضمن یاد کردن از مدیران درگذشته سازمان سینمایی؛ مهدی مسعود شاهی و علیرضا سجاد‌پور گفت: در ساخت و تولید مستند «کربلای۵» آقای مسعودشاهی نقش ویژه‌ای داشتند. قطعا اگر یک اتفاق فرهنگی درست در کشور رخ می‌دهد حتما مدیریت‌ فرهنگی پای کار است. حوزه سینما عرصه‌ای فردی همچون شعر و شاعری نیست و نیاز به حمایت‌های جدی و سنگین دارد؛ خصوصا که در سال‌های اخیر ساخت و تولید فیلم با هزینه‌های سنگینی همراه شده است.

این کارگردان با بیان اینکه سینما نباید مونوپل جریاناتی باشد که دارای سرمایه هستند، افزود: در این شرایط عده‌ای از فیلمسازان به سراغ ساخت فیلم تجاری رفته‌اند و موارد مطرح شده در فیلم‌ها به گونه‌ای بوده که حریم‌های بسیاری شکسته شده است. مدیریت فرهنگی یکی از پشتوانه‌های مهم کار فرهنگی است. متاسفانه در دوره ای تا حدودی نسبت به سینمای جنگ نوعی بی‌اعتنایی صورت گرفت. بعدها در سال ۶۴ با حمایت مهدی مسعودشاهی، مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی شکل گرفت و مسئولیت پشتیبانی از سینمای دفاع مقدس به این مجموعه واگذار شد.

این مدیر فرهنگی خاطرنشان کرد: آن زمان فکر کردیم باید در اهواز پایگاهی ایجاد شود تا بتوان کارها را سامان داد. در آن زمان، با حمایت آقای مسجد جامعی خانه‌ای در اهواز تهیه شد که قرارگاه مرکزی کربلا نام گرفت و به عنوان یک پاتق فرهنگی مشهور شد. ضمن اینکه در دوران دفاع مقدس اول این تفکر وجود داشت که باید افرادی از عوامل سینما وارد فضای کار در جبهه‌های جنگ شوند.

وی ادامه داد: من با آقای آیت سیفی تماس گرفتم که آن مقطع مشعول تحصیل در رشته فیزیک هسته‌ای در دانشگاه بهشتی بود. او تنها چند ساعتی فرصت داشت تا وسایل خود را جمع کرده و برای به تصویر کشیدن عملیات کربلای پنج وارد جبهه شود.

کارگردان «طوفان شن» بیان داشت: در زمان جنگ وسایلی همچون دوربین دیجیتال دراختیار نداشتیم و نمی‌توانستیم برای مدت طولانی فیلمبرداری کنیم. به عنوان مثال، برای ساخت یک فیلم ۱۶ میلیمتری تنها به میزان ۱۰۰ دقیقه ضبط نگاتیو به همراه داشتیم. ضمن اینکه برای عملیات کربلای پنج برای اولین بار نگاتیو  ۳۵ میلیمتری به صحنه بردیم و به دلیل محدودیت‌ها، نهایتا ۵۰ دقیقه امکان فیلمبرداری داشتیم. این موضوع باعث شد دست به انتخاب زده و ریسک‌هایی را صورت دهیم. بعدها با ورود دوربین یوماتیک به جبهه‌های جنگ، مجموعه‌هایی همچون روایت فتح شکل گرفت. ضمن اینکه در زمینه صدا نیز با محدودیت مواجه بودیم و اسحاق خانزادی تلاش‌های بسیاری را برای فیلم «کربلای۵» به انجام رساند.

وی یادآور شد: امروز در دوره‌ای با شرایط تازه و متفاوت قرار داریم و زمانی که به این موقعیت‌ها نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که مقطع کنونی دارای تفاوت‌های زیادی نسبت به جنگ تحمیلی اول است. در آن دوره نیروی اعتقادی و جهادی میان رزمنده‌ها وجود داشت با این وجود طیف گسترده‌تری از جامعه درگیر این فضا نبودند. اما اکنون بسیاری از افراد جامعه درگیر جنگ بوده و گروه‌های اجتماعی مختلفی حداقل به لحاظ ذهنی درگیر جنگ هستند.

شمقدری با بیان اینکه در جنگ تحمیلی اول بسیاری از افراد جامعه نسبت به انجام عملیات‌های نظامی بی‌تفاوت بودند، خاطرنشان کرد: بر خلاف آن مقطع در دوره کنونی نسل زد علاقه‌ای به مذاکره ندارند و می‌خواهند با انجام عملیات نظامی، ایران به یکی از قدرت‌های دنیا تبدیل شود. همه ما وظیفه داریم در این راستا قدم‌هایی برداریم تا موقعیت فعلی حفظ شده و ارتقا پیدا کند. حرکتی که امروز در سازمان سینمایی شکل گرفته باید در تمام ابعاد وزارت‌خانه گسترش پیدا کرده و در جهت رفع کاستی‌ها اقدام موثری صورت گیرد.

وی در خصوص ایده تشکیل قرارگاهی جهت هم افزایی اندیشه و فکر میان فیلم‌سازان قدیم و تازه‌نفس حوزه دفاع مقدس گفت: زمانی که خرمشهر فتح شد، شور و حال آن اتفاق باعث شد این شهر تا چندین ماه جنب و جوشی شگفت انگیز را تجربه کند و توسط گروه‌های مختلف بازدیدهایی از آن صورت گیرد. اما پس از آن مقطع،  دیگر خرمشهر خط درگیری محسوب نمی‌شد و عراق نیز از منطقه کاملا دست کشید. بزرگترین میراث هر کشور، میراث فرهنگی است و در این میان، دفاع مقدس همچون گنجینه‌ای گران‌بها است. رهبر شهید نیز بر بی‌کرانگی این حوزه تاکید داشتند.

شمقدری ادامه داد: در مقطعی عده‌ای تصور می‌کردند که دیگر زمان مربوط به جنگ سپری شده و پایان یافته است؛ اما به باور من اگر می‌خواهیم به استقلال، آزادی و اهداف طراحی شده در ابتدای انقلاب دست یابیم و بخواهیم از هویت ایرانی خود دفاع کنیم، باید به دوران دفاع مقدس بازگردیم و به آن رجوع کنیم. نیاز است همچنان درباره آن مقطع فیلم‌ها و مستندهایی ساخته شود، همچنان که فیلم‌هایی که در دوران جنگ ساخته شدند یک گنجینه به حساب می‌آیند. فیلم‌هایی همچون «روایت فتح» به ما نشان می‌دهد که آن دوران به چه صورتی بوده است. به عقیده من این موضوع مرهون روایتی است که در دوران دفاع مقدس شکل گرفت.

این مدیر فرهنگی با بیان اینکه باید تحلیلی از دوران دفاع مقدس ارائه شود، بیان داشت: فیلم‌های سینمایی اولیه از زمان جنگ تحمیلی اول دارای وجه تبلیغاتی بود که البته تصمیم درستی به شمار می‌رفت. در دوره بعدی، فیلم‌ها شکل حماسی به خود می‌گیرند چراکه قهرمانی‌های فراوانی در آن مقطع صورت گرفت و شخصیت‌های برجسته‌ای قد علم کردند. پس از جنگ این سوال به وجود آمد که دوران دفاع مقدس چه ویژگی‌هایی داشته و میان نخبگان در حوزه‌های ادبیات و سینما گفتمان‌هایی تحلیلی با هدف واکاوی انگیزه‌هایی نظیر شهادت طلبی به وجود آمد.

وی ادامه داد: در مقطعی دیگر، تیر خلاص به سینمای دفاع مقدس زده شد و شرایطی به وجود آمد که حتی نیروهای بسیجی مورد انکار قرار می‌گرفتند و عده‌ای نسبت به شکل‌گیری انقلاب اعتراض داشتند. سپس برخی فیلم‌ها با هدف مطرح کردن تلخی‌ها به سمت سیاه‌نمایی حرکت کرد و این اتفاق نامبارکی بود که در آن زمان شکل گرفت. گویی سینمای دفاع مقدس در نوعی سردرگمی به سر می‌برد و حتی برخی فیلم‌ها وجوهی خودنمایانه پیدا کردند. امروز با وقوع جنگ تحمیلی دوم و سوم، فضایی متفاوت شکل گرفته است و باید مسیر ایجاد راه‌های انحرافی بسته شوند.

شمقدری با اشاره به اینکه در مقاطعی شاهد فیلم‌هایی بودیم که نگاهی طنزآمیز به دفاع مقدس داشتند، گفت: اولین فیلم در این فضا اثری قابل قبول بود اما بعدها شرایط به گونه‌ای رقم خورد که رهبر شهید زمانی که من در سازمان سینمایی مسئولیت داشتم از من خواستند مراقبت کنم تا چنین فیلم‌هایی ساخته نشود.

باند و جناح در حوزه فرهنگ راه ندارد

وی با اشاره به فیلم «آژانس شیشه‌ای» ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا، افزود: در مقطعی معتقد بودم که این اثر بهترین فیلم مربوط به دوران دفاع مقدس است. در زمان ساخته شدن این فیلم، جریانی که اتفاقا توسط افراد معتقد شکل گرفته بود عقیده داشتند که این فیلم نباید ساخته شود. من فیلمنامه را خواندم و متوجه اشکالاتی شدم اما فکر کردم این فیلم نیز دارای نگاه خاص خود است و نباید جلوی ساخت آن را گرفت؛ به همین خاطر در مسیر جلوگیری از تولید این اثر مشارکت نکردم. زمانی که خبر به رهبر شهید می‌رسد، ایشان می‌فرماید اینکه جانبازی نیاز دارد حتما به آلمان اعزام شود، هر طور که هست باید این کار صورت گیرد. این پیغام به ابراهیم حاتمی‌کیا می‌رسد و در نهایت سکانسی در فیلم قرارمی‌گیرد که مطابق آن، جانباز با هلیکوپتر اعزام می‌شود.

شمقدری ادامه داد: باند و جناح در حوزه فرهنگ راه ندارد و حتی عرصه‌های مهم سیاست و اقتصاد نیز ذیل حوزه فرهنگ تعریف می‌شوند. وقتی با نگاه فرهنگی به مسائل توجه شود، نتیجه متفاوتی به دست می‌آید. رهبر شهید در حوزه فرهنگ و هنر دارای نگاه ویژه‌ای بودند. زمانی که برای نمایش فیلم «تاراج» ساخته ایرج قادری مشکلاتی به وجود آمده بود من به دفتر ریاست جمهوری و نزد مشاور فرهنگی رهبر شهید مراجعه کردم. به من اطلاع دادند که حضرت آقا روی این اثر نگاه منفی ندارند. همین موضوع باعث شد تا با خود بیاندیشیم که باید ذهن خود را اصلاح کنم. بعدها و زمانی که فیلم را دیدم متوجه شدم که با فیلمی خوب مواجه هستیم.

جایی که خیال، اندیشه و فکر هنرمند کار می‌کند، مدیریت فرهنگی نباید به وسیله سانسور با آن مقابله کند

سپس هوشنگ توکلی در خصوص ساخته شدن فیلم «خرمشهر» گفت: انسان همواره با سرنوشت خود درگیر است و سرنوشت گاهی همراه و گاهی مقابل فرد قرار می‌گیرد. من این شانس را داشته‌ام که همواره در بزنگاه‌هایی حضور داشته باشم و با حوادث و شخصیت‌هایی ویژه رو به رو شوم.

وی با اشاره به خاطرات خود از سال‌های اول انقلاب، ادامه داد: زمانی که وارد وزارت فرهنگ و آموزش عالی شدیم، شهید رجایی از ما خواست تا در پروژه فرهنگ و هنر حضور داشته باشیم. متاسفانه این حوزه توسط مدیران دولت موقت آسیب دیده و به دو وزارت خانه «فرهنگ» و «علوم» تبدیل شده بود و شاهد بودیم که بحران فراوانی در این حوزه وجود داشت. در ۳۱ شهریور سال ۵۹ دور یکدیگر جمع شدیم و درست در همان زمان، هواپیماهای عراقی از بالای سر ما عبور کردند.

توکلی ادامه داد: خبر رسید که چندین نقطه در تهران مورد اصابت قرار گرفته است. در واقع همان روز جنگنده‌های دشمن برای اولین بار خود را به تهران رساندند. این موضوع جرقه‌ای در ذهن من ایجاد کرد که مهم‌ترین اتفاق، ضبط و ثبت این حوادث و خرابی‌های ناشی از حمله دشمن است. در آن دوران به همراه بسیاری از بزرگان سینمای ایران کنار یکدیگر جمع شدیم و تصمیم گروهی بر این شد که در خط اول جبهه حاضر شده و نسبت به ضبط وقایع اقدام کنیم.

توکلی با بیان اینکه پنج روز پس از حمله صدام به ایران، فیلمسازانی عازم نقاط مختلف جبهه‌های جنگ شدند، یادآور شد: نتیجه فعالیت فیلم‌سازان در صحنه نبرد باعث شد تا یکی از معتبرترین آرشیو‌های مربوط به دوران جنگ در جهان شکل بگیرد که هم‌اکنون در فیلمخانه ملی ایران نگهداری می‌شود. برای مثال به خاطر دارم که زنده یاد ری‌پور دوربین خود را روی تانک قرار داده بود و توسط حرکت پن، خطوط حمله دشمن را می‌دیدیم؛ فیلمی که یکی از زیباترین تصاویر مربوط به دوران جنگ به شمار می‌رود.

توکلی ادامه داد: من در حماسه فتح خرمشهر به صورت اتفاقی حضور داشتم، چراکه مسئولیت تولید فیلم برعهده من بود و تمام گروه‌هایی که تقاضای حضور در خط اول و دوم جبهه‌ جنگ را داشتند باید مجوز خود را از من دریافت می‌کردند. آن زمان برخی از فیلمسازان گرفتار گلوگاه‌های بوروکراتیک شده و نمی‌توانستند در خطوط اول جنگ حاضر شوند و من تصمیم گرفتم ریشه این مشکل را پیدا کنم. هم‌زمان نیروی دریایی برای انجام عملیاتی در حال آماده سازی بود و از من خواستند تا فیلمی در این خصوص کارگردانی کنم. به همراه نریمان پیران که یکی از فیلم‌برداران مهم آن زمان بود، ۱۰ حلقه نگاتیو تهیه کردم. پس از آن به اتمام رسیدن پروژه مربوط به نیروی دریایی، وارد خرمشهر شدیم؛ شهری که البته با خاک یکسان شده بود. تنها ظرف مدت ۱۰ ساعت اول تمام موهای من از شدت غم و قصه سفید شدند.

این بازیگر ادامه داد: «خرمشهر» فیلمی است که روایت آن از اشغال شهر توسط سگ‌ها آغاز می‌شود و با به دنیا آمدن یک کودک به پایان می‌رسد. به دلیل ذهنیت عجول و بدبین مدیریت آن دوره، این فیلم با سانسور شدید مواجه شد و همچنان هم پس از نزدیک به چهل و پنج سال این اثر در محاق است. به عنوان نمونه متاسفانه تصاویر مربوط به سگ‌ها از این فیلم حذف شدند.

توکلی با اشاره به دوران دفاع مقدس بیان کرد: جنگ تحمیلی اول با اضطراب‌های جنگ قدرت در داخل ایران همراه بود. گروه‌های معاند و مقابل نظام و همچنین گروه‌های بینابین، شرایط و بحران‌هایی را در حوزه جنگ و دفاع مقدس به وجود آوردند و متاسفانه تحلیل‌های غلط به ما آسیب زد. از آنجایی که جنگ برای ما دفاع مقدس بود، بنابراین فیلمی ضد جنگ امکان ساخت پیدا نمی‌کرد. به عقیده من این واژه ایرانی و ملی نیست و باید رفتارها در این خصوص تغییر کند.

وی با بیان اینکه بازگشت به گذشته خصوصا در زمان بحران‌ها دارای اهمیت بسیار زیادی است، ادامه داد: زمانی که هنرمند دچار بحران می‌شود، متوقف شده و به عقب بازمی‌گردد. مدیریت کلان کشورداری نیز به همین گونه است و باید اشتباهاتی که رخ داده است، توسط اهالی قلم و دست‌اندرکاران مورد توجه قرار گرفته و به جهت ایجاد اصلاح، نوعی بازگشت به گذشته صورت بگیرد.

توکلی با اشاره به مسئله ممیزی نیز گفت: سانسور یعنی شخصی عقاید من را قبول ندارد و این امری غلط است. گاهی فردی فرهیخته اثری را تولید می‌کند که لازم است با جهان‌بینی وسیع‌تری با آن رو به رو شد. سانسور باید جایی اتفاق بیفتد که در نتیجه آن، از ساخت و تولید آثار نازل جلوگیری شود. متاسفانه طراز فرهنگی و فکری انقلاب توسط عده‌ای از بین رفته است. جایی که خیال، اندیشه و فکر هنرمند کار می‌کند، مدیریت فرهنگی نباید به وسیله سانسور با آن مقابله کند. متاسفانه از سازمان سینمایی در شرایط فعلی حمایتی صورت نمی‌گیرد و همین موضوع باعث می‌شود که این نهاد نتواند کاری موثر را صورت دهد.

کارگردان مستند «خرمشهر» بیان کرد: کشور در شرایط خاصی قرار دارد و آسمان ایران را اهریمن در اختیار گرفته است. جنگ با اهریمن توسط توپ و تانک به نتیجه نمی‌رسد و طبق اسطوره‌ها، شر اهریمن با دعا دفع می‌شود. متاسفانه حوادث تلخی رخ داده که طی آن عزیزان خود را از دست دادیم؛ اما شاهد بودیم که مردم به میدان آمدند. از زمانی که مردم در میادین شهر‌های مختلف کشور حاضر شدند، فشار آمریکا کمتر شده است. باید فرصت دهیم تا مدیران بالادستی نظام خود را اصلاح کرده و مردم دوشادوش آن‌ها از این وطن دفاع کنند.

یک ملت دچار رستاخیز شده تبدیل به ملت می‌شوند

در این برنامه رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی که برای تقدیر از فیلمسازان حاضر در جلسه در مراسم حضور داشت در سخنانی گفت: به طور معمول در چنین جلساتی بیشتر شونده هستم و از نکات مطرح شده در این نشست که به درستی مطرح شد نیز مواردی را آموختم. زمانی که در واقعه ملی آزادسازی و فتح خرمشهر تصاویر مربوط به خیل جمعیت را به تماشا می‌نشینیم، متوجه می‌شویم که در این واقعه یک ملت دچار رستاخیز شده و تبدیل به ملت می‌شوند.

وی ادامه داد: باید دید چه بر ما گذشته که از این حافظه، خاطره و موضوع ملت شدن دور شده‌ایم. زمانی که گفته می‌شود جنگ برکاتی را به همراه خود دارد باید به این نکته اشاره شود که در میان بحران‌ها و زمانی که یک خانه آتش گرفته است، کسی در پی این موضوع نیست که تفکر سیاسی فردی که در خانه قرار گرفته به چه صورت است و او به چه جناحی تعلق داشته و دارای چه دیدگاه و ذائقه‌ای است؛ بلکه در این زمان همه افراد تلاش می‌کنند تا خانه را نجات داده و حفظ کنند.

معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی خاطرنشان کرد: جنگ دوازده روزه و جنگ رمضان از این حیث برای نسل قدیمی‌تر یک فرصت بود چراکه این افراد ممکن است در برخی مقاطع نسبت به نسل جوان دلسرد شده و دارای این دل‌مشغولی باشند که این افراد چگونه می‌خواهند کشور را حفظ کنند. اما زمانی که پای وطن، اعتقاد و ایمان در میان است، همان نسل جوان که در میدان حضور دارند، ایستادگی کرده، از وطن خود دفاع می‌کنند و تبدیل به مردمی می‌شوند که در هنگام آزادسازی خرمشهر شاهد آن بودیم و این موضوع مایه دلگرمی است.

فریدزاده با اشاره به جنگ دوازده روزه و رمضان بیان کرد: از طرف دیگر، نسل جوانی که از حافظه تاریخی فاصله گرفته و آن دوران را دور می‌داند، می‌تواند آن حس مشترک را که زمینه ساز ایجاد یک ملت واحد است تجربه کند؛ حسی که درون خود تکثر و تنوع را می‌پذیرد، آن را قبول دارد و پای اصولی خدشه ناپذیر می‌ایستد و برای کشور خود حاضر است حتی جان خود را هم فدا کند. امیدوارم که به امید خدا دست اهریمن از این سرزمین دور شود و خداوند نگاه خاص و ویژه‌ای به مردمان این کشور داشته باشد.

برخی ناخواسته به ارزش‌ها ظلم می‌کنند

علی اکبر علیزاده مشاور وزیر و مدیر دفتر امور ایثارگران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم در سخنانی گفت: آنچه که شیرازه وجودی دفاع، مقاومت و ایثار است زیر سایه باور و حس معنوی این ماجرا قرار داشته و با بلوف و شعار نمی‌شود آن‌ها را ترویج کرد. این حقیقت باید نزد صاحبان واقعی، دانشمندان این عرصه و صاحبدلان باشد. در غیر اینصورت هویت موضوع دچار خدشه می‌شود. متاسفانه برخی نقاب ارزشی می‌زنند و به طور ناخواسته به ارزش‌ها ظلم می‌کنند.

در پایان این برنامه با حضور رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی،  نیکنام حسینی پور رییس مرکز روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد و علی اکبر علیزاده از هوشنگ توکلی، جواد شمقدری و جمال شورجه با اهدای لوح تقدیر قدردانی شد.

این برنامه توسط سازمان سینمایی و با همکاری فیلمخانه ملی ایران و  دفتر امور ایثارگران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی طی دو روز برگزار شد.

نوشته دومین برنامه «روایت جنگ در دل جنگ» برگزار شد/ تقدیر فریدزاده از فیلمسازان جنگ تحمیلی اول ​ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شنبه ۲ خرداد ساعت ۱۴ فیلم «پل آزادی» تولید سال ۶۱ و ۶۲ ساخته زنده یاد مهدی مدنی به نمایش درمی‌آید و در ساعت ۱۵:۳۰ نشست با حضور محمد داودی فیلمبردار این مستند و محمدحسین حقیقی تهیه‌کننده آن برگزار خواهد شد.

در روز یک شنبه ۳ خرداد هم ساعت۱۴فیلم های مستند «خرمشهر» تولید سال ۱۳۶۳ساخته هوشنگ توکلی، «کربلای۵» تولید سال ۱۳۶۶ ساخته جواد شمقدری و «بکوبید دهل‌ها» تولید سال ۱۳۶۶ساخته جمال شورجه نمایش داده خواهد شد و ساعت ۱۵:۳۰ نشست با حضور جواد شمقدری، هوشنگ توکلی و جمال شورجه برگزار می‌شود.

این برنامه با همکاری فیلمخانه ملی ایران و دفتر امور ایثارگران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با اجرای کامران ملکی در سالن سیف‌الله داد سازمان سینمایی برگزار می‌شود.

نوشته برگزاری «روایت جنگ در دل جنگ» همزمان با سالروز آزادسازی خرمشهر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر این اساس، خانواده‌های مشمول می‌توانند تا سقف ۵ نفر به تماشای یکی از چهار فیلم «سفر به لیمونیا»، «افسانه سپهر»، «ژولیت و شاه» و «نیم‌شب» در سینماهای سراسر کشور بنشینند.

نوشته ارائه بلیت رایگان سینما در روز ملی جمعیت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی با بیان اینکه همه ما دوران سختی را می‌گذرانیم، بیان داشت: قطعا در این دوران یکی از بخش‌هایی که فشار زیادی را تحمل می کند و بار زیادی بر دوش آنها است، هنرمندان و فعالان عرصه روابط عمومی است.

رییس سازمان سینمایی با بیان اینکه روابط عمومی عنصرهویت ساز یک سازمان است، گفت: روابط عمومی فقط بلندگو و یا تبلیغ کننده یک سازمان نیست، بلکه تبیین کننده ساختار و عنصر هویت بخش هر سازمانی است.

فریدزاده بیان داشت: در دنیای امروز و با پیچیدگی‌های ارتباطی و فناوری‌هایی که بوجود آمده قطعا کار روابط عمومی‌ها سخت تر شده است و امروز دیگر نمی‌توان نگاه تقلیل گرایانه به روابط عمومی داشت. روابط عمومی فرد و شخص نیست و متاسفانه گاهی با مدیرانی روبرو می‌شویم که تصور می‌کنند مدیر روابط عمومی یک سازمان، مسئول روابط عمومی شخصی آنها است.

وی با اشاره به اینکه یک سازمان فرهنگی در طی یک زیست درست کارکرد پیدا می کند، افزود: تبیین و بیان کارکرد درست هر سازمانی بر عهده روابط عمومی‌ها است که یک فعالیت مهم و بسیار سخت است و فعالان حوزه روابط عمومی در این راه با مخاطرات زیادی روبرو هستند.

رئیس سازمان سینمایی با طرح این سوال که چرا برخی مطالب نادرست و حرف‌های افراد مخالف خوان بعضا مخاطب پیدا می‌کنند، گفت: همه مدیران و به خصوص مدیران روابط عمومی باید آداب درست رسانه و خوانش رسانه‌ها را بدانند و یکی از مهمترین آنها این است که بدانیم توجه کردن و اهمیت دادن به کسی که به جای نقد درست توهین و افترا می زند، نادیده گرفتن حرف درست منتقدانی است که به دنبال اصلاح امور هستند.

فریدزاده ادامه داد: ما باید به کسانی توجه کنیم که کارشان را به خوبی انجام می‌دهند و نقدشان را نیز به عملکردها کاملا درست بیان می کنند. امروز افراد بسیاری هستند که آگاهانه و شرافتمندانه کار خودشان را انجام می‌دهند و اگر نقدی دارند آن را به شیوه درست بیان می‌کنند.

رئیس سازمان سینمایی با اشاره به اینکه امروز همه ما در یک فضای مشترک زندگی می‌کنیم، گفت: باید همه ما با وجود دردها، بغض‌ها و دلمشغولی کمک کنیم تا مشکلات مشترکمان حل شود و این روند را باید فارغ از هرنوع نگاهی ادامه بدهیم.

فریدزاده با اشاره به اینکه در جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان هنرمندان رشته‌های مختلف پای کار ایران ایستادند، افزود:همین که هنرمندی در کشور خودش در زمان جنگ حضور دارد و آن را ترک نکرده یعنی اینکه وطنش را دوست دارد.

وی با بیان اینکه خاصیت جنگ این است که مردم را کنار هم می‌آورد ادامه داد: جنگ با وجود مشکلات و ناراحتی‌ها و زخم های بسیاری که ایجاد می کند باعث شد تا مردم در کنار یکدیگر قرار بگیرند و مانند یک آتش که فلز را گداخته و محکم می‌کند، مردمان یک سرزمین را نیز قوی تر می کند. ما در تجربه جنگ تحمیلی ۸ ساله شاهد بودیم که بسیاری از افراد در ابتدای جنگ خشت خام بودند و در پایان آن پخته و مستحکم شده بودند در غیر اینصورت زخم‌هایی که بوجود آمده بود به راحتی ترمیم نمی‌شد.

فریدزاده با اشاره به اینکه همه کسانی که در سینما زیست می‌کنند در منافع و ضررهای آن شریک هستند، افزود: اگر بخش‌های مختلف حوزه فرهنگ مانند جشنواره فیلم فجر، اکران فیلم‌ها و … دچار آسیب شود، همه ما متضرر می‌شویم زیرا وقتی خانه‌ای آتش می‌گیرد همه ما باید کمک کنیم تا آتش را خاموش کنیم، نه آنکه خودمان را کنار بکشیم. قطعا ما برای برگزاری رویدادها و جشنواره‌های مختلف در ماه‌های آینده راه سختی را در پیش داریم و کارمان راحت تر از سال گذشته نخواهد بود. زیرا حتی اگر همین فردا نیز جنگ پایان یابد و یک صلحی پایدار برقرار شود باید به دنبال بازسازی آسیب های ناشی از جنگ بود.

وی ادامه داد: حسی که امروز در بخشی از مدیران بوجود آمده است و خوشبختانه در حال رسوخ به سایر بخش ها نیز است این است که آنها نگاهشان را بالاتر و فراتر از جایگاه سازمان و اداره خود می‌بینند و امروز خودشان را بالاتر از سازمان به مردم و کشورشان متعهد می‌دانند و این حس در نهادهای مختلف بوجود آمده تا در کنار یکدیگر با هم افزایی اگر کاری می‌توانند برای ایران انجام بدهند زیرا امروز زمان آن است که هر کسی به اندازه وسع و توان خود حتی به میزان یک قدم برای حل مشکلات و ارتقاء جایگاه ایران قدم بردارد.

فریدزاده ادامه داد: نقش مهم روابط عمومی‌ها و مطالبه اصلی از آنها این است که همدلی بوجود آمده را گسترش دهند و آن را پایدار و تثبیت کنند و حتی در سازمان خود از اجرای برخی برنامه‌ها که خلاف مصلحت عمومی است، جلوگیری کنند و از سوی دیگر اگر کسی کار درستی انجام می دهد به او کمک کند. در این راه رقابت سازمانی معنا ندارد زیرا همه ما متعلق به یک کشور هستیم.

رییس سازمان سینمایی یکی از مسائل مهم این روزهای جامعه سینمایی را مساله معیشت هنرمندان دانست و گفت: در این باره بارها در جلسات مختلف وزارتخانه بحث و گفتگو کردیم و جلساتی نیز با مدیران سازمان برنامه و بودجه برگزار شده است تا با کمک جمعی وضعیت بودجه را بهبود بخشیم.

ایران فرهنگ تمدنی غنی دارد

نیکنام حسین پور رییس مرکز روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم که در این جلسه حاضر بود در سخنانی با اشاره به اینکه سال ۱۴۰۴ و ابتدای سال جدید روزهای خاصی بودند گفت: علی رغم اینکه به فاصله کوتاه مدت دو جنگ به کشور ما تحمیل شد اما برگزاری جشنواره های فجر و فعالیت های فرهنگی هنری متوقف نشد.

وی افزود: روابط عمومی های حوزه فرهنگ در جنگ رمضان فعالیت خوبی داشتند و خودشان را نشان دادند. هرچند معتقدم که برای معرفی پیشرفت ها و دستاوردهای کشور کارهای زیادی باید انجام بدهیم.

حسینی پور با اشاره به اینکه کشور ایران فرهنگ تمدنی غنی دارد، افزود: همه باید تلاش کنیم تا داشته ها و اندوخته های تمدنی و فرهنگی خودمان را که از گذشته برایمان باقی مانده است و همچنین دستاوردهایی که انقلاب اسلامی برای کشور داشته به خوبی معرفی کنیم.

در ابتدای این جلسه مسعود نجفی مدیرکل روابط عمومی سازمان سینمایی ضمن تبریک روز ارتباطات و روابط عمومی گفت: این روز بهانه ای شد از زحمات همکاران روابط عمومی در موسسات سازمان سینمایی و و سایر نهاد های سینمایی بویژه در دو جنگ تحمیلی که پشت سر گذاشتیم قدردانی کنیم که با تمام وجود فعالیت موثری داشتند.

در این نشست که در سالن شهید آوینی سازمان سینمایی برگزار شد سید محمد صادق لواسانی مدیر روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی، علی افشار مدیر روابط عمومی انجمن سینمای جوان، محدثه واعظی پور مدیر روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند تجربی و پویانمایی، محمد محمدی مدیر روابط عمومی موسسه سینماشهر، علی زادمهر مدیر روابط عمومی گروه سینمایی هنروتجربه، مهرداد معظمی مدیر روابط عمومی سازمان هنری رسانه ای اوج، هادی فیروزمندی مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی سوره، فاطمه ترکاشوند مدیر روابط عمومی موسسه تصویر شهر و سپیده حیدرآبادی مدیر روابط عمومی خانه سینما دیدگاه‌ها و نقطه نظرات خود را درباره مسائل مختلف سینما مطرح کردند.

سید حجت طباطبایی مدیرکل حوزه ریاست و دستیار رییس سازمان سینمایی نیز در این نشست حاضر بود.

در پایان این نشست لوح های تقدیر به مدیران روابط عمومی اهدا شد.

در این لوح با امضاء رییس سازمان سینمایی خطاب به مدیران روابط عمومی آمده است: «فرارسیدن ۲۷ اردیبهشت‌ماه، روز ملی ارتباطات و روابط عمومی برشما مبارک باد.

روابط عمومی، هنرِ خلق معنا و کشف حقیقت در غبارِ بحران‌هاست. جهان با روایت ها برساخته و اقامه می شود و در این میان، روابط عمومی روایتگر صادق آگاهی و اصالت است؛ با تعهد و تعشق به تکثیر اکسیر حقیقت.

در روزهای جنگ تحمیلی اخیر و کارزار رسانه‌ای پیرامون آن، که حقیقت بیش از هر زمان دیگری در قاب‌های مخدوش، دستخوشِ تحریف می‌شد، تلاش شما برای تنویر افکار عمومی و صیانت از عرصه فرهنگ و هنر، مجاهدت کم نظیری بود که جایگاه یگانه و وجودی ضرورتِ یک نهاد تبیین‌گر را در خانواده سینمای ایران به درستی تبیین کرد.

به پاس این عملکرد و پاسداشتِ تلاش‌هایتان، این لوح تقدیر تقدیم شما می‌شود.»

نوشته روابط عمومی عنصر هویت‌ساز هر سازمانی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: نزدیک عید دوسال پیش بود که آقای شفیعی این دغدغه را داشت که بتوانیم از بودجه سینمایی برای معیشت اهالی سینما یک عیدی در نظر بگیریم. که کار کمی نبود. اینکه شورای عالی سینما دوباره به جریان بیفتد، اینکه در استان‌ها جلساتی تشکیل شود و دوستان حضور داشته باشند همه اینها با همت و زحمت شما میسر شده. اگر چه مسیرهای نرفته‌ای هم برای سازمان وجود دارد اما آن چیزی که پشت سر گذاشتیم کار کمی نبوده و بخش عمده آن ثمره مدیریت، درایت و همراهی آقای شفیعی و تک تک دوستانی که اینجا حضور دارند، بوده است.

فریدزاده تصریح کرد: به نظر من هیچ حوزه‌ای به مظلومیت حوزه فرهنگ و هنر نیست و هر کس اینجا آمده یک جور از خود گذشتگی و ایثار داشته است.

رئیس سازمان سینمایی با آرزوی موفقیت برای معاون جدید توسعه مدیریت و منابع گفت: آقای سیفی جزو مدیران باسابقه و خوشنام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هستند که وقتی با ایشان صحبت کردم همان گشاده رویی و حسن خلق را در ایشان دیدم.

سازمان سینمایی تجربه خوبی برای من بود

مهدی شفیعی معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز در سخنانی با قدردانی از رائد فریدزاده و سایر همکاران در سازمان سینمایی گفت: خیلی مهم است که آدم روز آخر کاری حس خوبی داشته باشد. یعنی احساس کند چیزی به او اضافه شده است. در حال حاضر من این حس را دارم. واقعا سازمان سینمایی برای من تجربه بسیار خوبی بوده و هست. یکی از دلایل آن این بود که دایره دوستانم در آن خیلی گسترده شد. در این مجموعه همه دوستان انسان‌های فرهیخته، کاربلد و شریفی هستند که به خانواده من اضافه شده‌اند.

شفیعی با اشاره به حوادث سال قبل گفت: ما سال گذشته سه جنگ پشت سر گذاشتیم که خوشبختانه همه چیز به خوبی پیش رفت و خیلی حس جنگ‌زدگی به مجموعه دست نداد که همه اینها به خاطر مدیریت آقای فریدزاده بود که انسان شریف و صادق و کاربلدی است و همین طور اهتمام و سخت کوشی همکارانمان، هم در موسسات و هم در سازمان سینمایی این مهم رقم خورد.

شفیعی درباره معرفی حسین سیفی مرزان به عنوان معاون جدید توسعه مدیریت و منابع سازمان سینمایی نیز گفت:  آقای سیفی آدم توانمندی است که وزارتخانه را می‌شناسد و شیوه کار کردن با مدیران را می‌داند و ارتباطات خوبی هم دارد . ایشان از آن گمشده‌های حوزه منابع انسانی است که امیدوارم با حضور ایشان اتفاقات خوبی در این حوزه بیفتد.

می‌خواهیم تعامل داشته باشیم

حسین سیفی مرزان معاون جدید توسعه مدیریت و منابع سازمان امور سینمایی نیز با تقدیر از تلاش‌های مهدی شفیعی، در سخنانی با اشاره به این که خوشحال است که در جمع اهالی سینما قرار گرفته است، گفت: من در وزارتخانه بودم و همیشه آدمهایی را که به سازمان سینمایی می‌آمدند را می‌دیدم. سینما مثل آموزش و پرورش است که همه دغدغه آن را دارند و می‌خواهند بدانند چه اتفاقی در آن می‌افتد. به همین دلیل مدیران آن دائم رصد می‌شوند. چه توسط صنوف، چه توسط مردم و چه توسط نخبگان. با خودم گفتم حالا که به جمع بزرگان می‌روم خدا کند که یک نمره قابل قبول بگیرم.

وی با توضیح اینکه همه از معاونت توسعه انتظار دارند که بودجه بیاورد، گفت: موسسات و معاونت‌ها به کمک ما بیایند و موقعیت سنجی کنند تا در شرایط خاص جامعه، آیتم‌های مختلفی را داشته باشیم. هرچه دوستان بتوانند موقعیت سنجی کنند و برنامه‌های به روز داشته باشند، قدرت چانه زنی ما با دستگاههای مرتبط بیشتر شده، بهتر می‌توانیم بودجه بگیریم. نگاه ما موسسه‌ای، تفکیکی و یا بحث مدیریتی نیست. دوست داریم تعامل داشته باشیم و در اتاقمان هم باز است تا با هم همفکری کنیم تا این بار را به مقصد برسانیم.

در انتهای این برنامه با اهدای لوح تقدیری به مهدی شفیعی از زحمات ایشان قدردانی شد و همچنین از سوی رئیس سازمان سینمایی حکم حسین سیفی مرزان به عنوان معاون توسعه مدیریت و منابع سازمان امور سینمایی به وی اهدا شد.

در بخشی از حکم فریدزاده خطاب به حسین سیفی مرزان آمده است:

«نظر به تعهد، سوابق و تجربیات ارزشمند،  جناب عالی را به سمت معاون توسعه مدیریت ومنابع سازمان امور سینمایی منصوب می‌نمایم.

ضرورت تحول در سازمان سینمایی و بازنگری ساختار برای بهبود فرایندها، تحقق ماموریت‌ها، تعالی وضعیت سینمای جمهوری اسلامی در عرصه ملی و بین‌المللی و همچنین بهبود و ارتقای وضعیت کارکنان از جمله مهم‌ترین ماموریت‌های مورد انتظار است.

امید است با بهره‌گیری از همه ظرفیت‌ها و امکانات سازمان و موسسات تابعه در تحقق اهداف و سیاست‌های دولت چهاردهم در حوزه سینما و تعمیق وفاق ملی دراین حوزه ، موفق و موید باشید.

توفیقات روز افزون شمارا از خدواند منان مسئلت دارم. »

حسین سیفی مرزان به عنوان معاون جدید توسعه مدیریت و منابع سازمان سینمایی تاکنون سمت‌ها و عناوین مختلفی در سازمان‌ها و وزارت‌خانه‌های مختلف داشته است که از جمله آنها می‌توان به مدیر کل تشریفات، توانمندسازی و پشتیبانی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مدیرکل پشتیبانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدیر عامل بنیاد فرهنگی هنری رودکی، عضو هیات مدیره موسسه خانه کتاب و ادبیات ایران و عضو هیات مدیره موسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر اشاره کرد.

نوشته تکریم و معارفه معاون توسعه مدیریت و منابع سازمان سینمایی برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.