این فیلم پس از حضور در جشنواره گوا در بخش مسابقه اصلی بیستمین دوره جشنواره فیلم داکا (بنگلادش) و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم سلیمانیه، همچنین در بخش مسابقه اصلی دهمین دوره جشنواره مالاتیای ترکیه به نمایش در خواهد آمد.

پدران توسط محمدرضا گوهری به نگارش درآمده و سالم صلواتی آن را به‌عنوان اولین فیلم سینمای خود جلوی دوربین برده و همچنین شهرام مسلخی این فیلم سینمایی را تهیه کرده است.

علیرضا ثانی فر، هدایت هاشمی، گلاره عباسی، مهشید ناصری، کیوان پرمر، مهدخت مولایی، نوید لایقی، سارینا ترقی، یوسف یزدانی، مرتضی خانجانی، شیدا مودب، سعید پور شعبانی، سعید باغبان و طالب عبداللهی بازیگران فیلم سینمایی «پدران» را تشکیل می‌دهند.

عوامل ساخت فیلم «پدران» عبارت‌اند از: کارگردان: سالم صلواتی، تهیه‌کننده: شهرام مسلخی، نویسنده: محمدرضا گوهری، مدیر فیلم‌برداری: مرتضی پورصمدی، مدیر صدابرداری: هادی معنوی پور، مدیر برنامه‌ریزی و دستیار اول کارگردان: جواد گنجی، دستیار دوم کارگردان: دانیال محمودی نیا، دستیار برنامه‌ریز: الهه فرجی، دستیاران کارگردان: محمد مسعود گنجی، فائزه قاسمی مهربان، منشی صحنه: آنیتا فیروز بخت، عکاس: سمیه جعفری، روابط‌عمومی: میلاد معتمدی فر، مسئول هنروران: رها اسکندری، دستیار اول فیلم‌بردار: میلاد تنیدنام، گروه فیلم‌برداری: سیدمحمد حسینی، مهدی شاه بیگی، رضا گودرزی، سیامک کوثرمدار، دستیار صدابردار: محمدرضا بیرنگ، طراح گریم: علیرضا خورشید، مجری گریم: یلدا درویشی، دستیار: فاطمه گلچهره، طراح صحنه: سالم صلواتی، حمید بخشی، گروه صحنه: مجتبی عزت زاده، معراج حاج عبدالهی، لیزا بغدادی، طراح لباس: مهتاب متعصب، دستیار: سحر پزشکی، مدیر تولید: امیر اسکندری، دستیار تولید: آرمین پورمحمد، مدیر تدارکات: هادی نوری، گروه تدارکات: سیدمجید میرحسینی، سعید زحمتکش، ماشاءالله ملکی، حامد خاکسار، امین کریمی، آشپز: مجید حسین فلاح.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «پدران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پدران» قصه ای تک خطی و ساده دارد: تقابل پسران با پدران متعلق به نسل قبلشان. این موضوع تازه ای نیست و طبیعتا فیلمساز برای رهایی از دام تکراری بودن باید این تقابل فرهنگی را با ابزار سینمایی به خوبی به تصویر بکشد و علل این شکاف های نسلی و طبقاتی را نشان دهد اما این اتفاق در فیلم نمی افتد. نویسنده تلاش کرده تا در یک جامعه نسبتا بومی و با انتخاب دو نسل از دو جایگاه متفاوت فرهنگی و اجتماعی و طبقاتی بیننده را به چالش بکشد و با نمایش رفتارهای فرهنگی که هویت ایرانی قهرمانان قصه را شکل می دهد به کمبودها و مشکلات ناشی از این خرده فرهنگ ها بپردازد اما در تلاش خود ناکام می ماند. بیننده نمی داند که چرا باید شخصیت پدر معلم را به عنوان مثال مقصر این گسست فرهنگی که در نهایت به فاجعه می انجامد، بداند؟ او فردی ناموفق در زندگی خانوادگی خود است در حالی که عمری به تربیت شاگردان خود پرداخته؟ مگر همین پدر نیست که تلاش دارد کانون خانواده خود را به هر قیمتی حفظ کند؟ اعتیاد پسران نمونه همه آن چیزهایی است که پدران درباره فرزندان خود نمی دانند ولی بیننده در پایان نمی فهمد اصلا چرا آن دو جوان به اعتیاد روی آورده اند؟ نقش دخترک در ماجرای این دو چیست؟ قرار است نمایشگر سقوط فرهنگی نسلی باشد که والدینشان هیچ توجه ای به آنان ندارند؟ این عدم ریشه یابی و حتی عدم نمایش درست و شخصیت های خام پرداخت نشده باعث شده بیننده در جایگاه حضار دادگاهی قرار گیرد که در پایان فقط محکومیت یک جانبه و دور از انصاف متهمان پرونده را شاهد باشد بدون آنکه بداند اصلا چه اتفاقی افتاده است؟ روایت داستان و شخصیت پردازی درست تنها نیاز این داستان است که روایت الکن و ساختن تیپ به جای شخصیت پردازی درست، باعث شده فیلم را به اثری به شدت تکراری و شعارزده و بی محتوا تبدیل کند.

بازی های به شدت تکراری با ادای لهجه ای که اصلا به دل تماشاگر نمی نشیند و تدوین یک خطی که هیچ کمکی به ساخت فیلم نکرده است و طراحی صحنه و لباس به شدت کلیشه ای و نخ نما شده هم مزید بر علت شده تا شاهد فیلمی باشیم که در ژانر سینمای اجتماعی نه خاص است و نه ویژه.

نکته ای که اشاره به آن را ضروری می دانم، عدم شناخت مدیوم سینما و فیلم بلند است که در جشنواره امسال به کرات دیده می شود. این اثر در بهترین حالت می توانست یک تله فیلم با مدت زمان کوتاهتری باشد و بعید می دانم در اکران عمومی بتواند به اقبالی دست یابد و این هم یکی دیگر از شکست های این فیلم است چه کارگردان با استفاده از بازیگران حرفه ای تلاش کرده مخاطبی هرچند جمع و جور برای فیلم خود جمع کند و فروشی حاصل شود که تامین کننده هزینه نه چندان سرسام آور فیلم باشد اما در نهایت شاهد فیلمی هستیم به شدت تکراری، به شدت ملال آور و به شدت ناامید کننده از فیلمساز و نویسنده ای که تجربه های قبلی بسیار بهتری داشتند.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «پدران»/ تلاش‌های ناکام سطحی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی‌اکبرعبدالعلی‌زاده منتقد حاضر در نشست درباره فیلم «پدران» گفت: در مواجهه با این فیلم از دو منظر نکاتی را می‌گویم، ابتدا محتوا زیرا فیلم حرف‌های جدیدی درباره اینکه در تغییر فرهنگی کشور هیچ راهکاری نداریم می‌زند و مساله بعدی تقابل نسل‌ها. تا زمانی که هر کسی هنوز فرزند است متوجه دغدغه‌های پدرش نمی‌شود و تا زمانی که خودش پدر نشود نیز همچنان درک نخواهد کرد.

او افزود: عزیزی می‌گفت شما همیشه فکر می‌کنید فرزندتان را می‌شناسید اما مساله اصلی این است که شما او را نمی‌شناسید و همیشه باید طوری رفتار کنید که انگار او را نمی‌شناسید. اتفاقی در جریان فیلم می‌افتد که خانواده‌ها پس از تصادفی که رخ می‌دهد متوجه عدم شناخت کافی خودشان از فرزندانشان می‌شوند.

این منتقد انتخاب همدان به عنوان لوکیشن فیلم را از ویژگی‌های مثبت آن دانست و  تصریح کرد: قرار بر این بود با روحیات، کنش‌ها و زبان مردم آن استان رو به رو و آشنا شویم. من خیلی باجزئیات اقلیم همدان آشنا نیستم و دوست دارم درباره آن بشنوم.

او ادامه داد: در فیلمبرداری «پدران» خیلی کم با آدم‌های قصه مواجه و همراه می‌شویم.کارگردان می‌تواند با بهره گرفتن از عواملی مانند تدوین، صدا و فیلمبرداری فیلمش را برای مخاطب جذاب‌تر کند. فکر می کردم فیلم به خاطر هزینه اندکش به این شکل ساخته شده اما در اصل این ساختار انتخاب سالم صلواتی به عنوان کارگردان بوده است.

در ادامه مهدخت مولایی بازیگر فیلم «پدران» درباره نقش خود گفت: فیلمنامه «پدران» روایت یک داستان ساده و قابل درک بود که هیچ نکته غیرقابل فهمی در آن وجود ندارد. اتفاقی رخ می‌دهد که به سادگی می‌توانیم با آن همراه شویم. در نقشی که ایفا کردم، سعی‌ داشتم یک مسیر ساده داستانی را با زبان قابل فهم بیان کنم.

شهرام مسلخی درباره تهیه‌ این فیلم بیان داشت: شخصا یکی از تهیه‌کنندگانی بودم که از انتخاب این فیلم در جشنواره فجر مطمئن بودم. «پدران» فیلمی نبود که یک کارگردان کار اولی به چنین فیلم‌هایی وارد شود زیرا بسیار پر لوکیشن بود.

او ادامه داد: رسانه در سلیقه مخاطب تاثیر زیادی دارد، تلاش کردیم در فیلممان طرح مساله کنیم و به مسائل روز جوانان بپردازیم. ما آدم‌های بدی نیستیم ما را دور نیندازید.

صلواتی همچنین درباره دلیل نام «پدران» تصریح کرد: ما در فیلم به واسطه پدران می‌خواهیم داستان پسران را نشان دهیم. من پدر هستم و یک پسر ۹ ساله دارم. این فیلم قرار بود پنج سال قبل ساخته شود که اگر این اتفاق در آن زمان می‌افتاد  تاثیر ببشتری داشت زیرا در آن زمان مسائل اجتماعی اهمیت بیشتری داشتند.

کارگردان «پدران» اضافه کرد: سعی کردیم داستان را سرراست بیان کنیم، حتی اگر به آن نگاه تلویزیونی وارد شود. انتخاب نام «پدران» برای فیلم به خاطر پدرانی بود که در فیلم حضور داشتند.

او همچنین درباره لهجه بازیگران توضیح داد: تمام تلاشمان را به خرج دادیم تا مردم شریف همدان را همانطوری که هستند نشان بدهیم.  اینکه انتظار داشته باشم تمام بازیگران لهجه همدانی را به خوبی ادا کنند کمی غیرقابل باور است. تمام تلاشمان را انجام دادیم با حضور تمام عوامل همدانی لهجه آنگونه که باید ادا شود.

صلواتی با بیان اینکه فعالیت‌اش در حوزه سینما را از سال ۶۸ آغاز کرده است، افزود: بعد از فیلم «پدران» دوباره فیلم خواهم ساخت. من به همراه نویسنده می‌خواستیم این فیلم قصه داشته باشد و از عوامل و بازیگرانی استفاده کنیم که چهره باشند. از گیشه انتظار زیادی نداریم اما هدفمان ساخت یک فیلم شریف و محترم بود.
او‌دربا ه انتخاب بازیگران فیلم بیان داشت: ترکیب بازیگران از بازیگران چهره در فیلم‌های کوتاه و تئاتر بود. اگر چیزی در فیلم، اشتباه است به خاطر تجربه کم من است و سعی می‌کنم در فیلم‌های بعدی تمام تلاشم را به کار بگیرم.

علی ثانی‌فر همچنین در پاسخ به این سوال که چرا در تمام‌ فیلم‌هایی که در این دوره جشنواره فیلم فجر دارد شبیه هم بازی کرده است، تصریح کرد: درباره شباهتی که در فیلم‌هایی که در جشنواره فجر دارم و می‌بینید بازیگران باید نظر دهند، در حد توانم تلاش می‌کردم لهجه را به خوبی ادا کنم. در «پدران» مانند باقی فیلم‌ها پیش تولید خوبی وجود نداشت، بازیگرانی که در این فیلم بودند لحظاتی داشتند که بازیشان واقعا متاثرکننده بود.
کارگردان فیلم «پدران» خطاب به منتقد نشست گفت: من در سنندج زندگی می‌کنم و هیچ ارتباطی با منتقدان ندارم. امروز متوجه شدم که در هر نشست یک منتقد حضور دارد و پیش از شروع جلسه به علی اکبر عبدالعلی‌زاده گفتم که بدون ملاحظه درباره فیلمم نظر بدهد و از او متشکرم.
حسین قورچیان درباره صداگذار فیلم «پدران» بیان داشت: خوشحالم که با سالم صلواتی همکاری داشتم، صلواتی نگاه درستی به صدا دارد و می‌داند این عامل چه تاثیری بر فیلمش دارد. هر فیلمی نقاط مثبت و منفی خودش را دارد اما به نظرم اگر به این فیلم  تخصصی‌تر پرداخته شود، نکات مثبت بیشتری دارد.

گلاره عباسی بازیگر فیلم «پدران» نیز گفت: ما در فیلم سالم صلواتی می‌خواستیم فیلم خوب تولید کنیم. همه دور هم جمع شدیم تا قصه متفاوتی به تصویر بکشیم. هنوز بازی کردن در فیلم‌های این چنینی جالب است، زمانی که در فیلم کارگردان‌های کاراولی کار می‌کنیم خیلی زمان تمرین نداریم. افتخار می‌کنم در کنار این گروه ایستاده‌ام.
حمید بخشی طراح صحنه نیز درباره فیلم «پدران» گفت: اگر مشکلی در کار ما بود در صحنه می‌دیدیم به نظرم همه چیز کامل بود، در شرایط سختی این فیلم را ساختیم. خوشحالم که طراحی‌ صحنه به خوبی انجام شده بود و از سالم صلواتی بابت دقت و توجهش متشکرم.

مهتاب متعصب طراح لباس فیلم «پدران» نیز درباره شباهت نقش علی ثانی فر در دو فیلم «قصیده گاو سفید» و «پدران» گفت: فاصله ساخت «قصیده گاو سفید» و‌ «پدران» زیاد نبود و هر شباهتی ممکن است طبیعی باشد، سعی کردم در رنگ‌ لباس‌ها بعد از بحران و قبل از بحران توجه کنم. البته زمان پیش تولید فیلم، سالم صلواتی مشاوره های خوبی به من دادند و از همکاری با او خوشحالم.

مهشید ناصری هم در ادامه این نشست درباره حضورش در این فیلم گفت: جزو کم تجربه‌ترین افراد این گروه هستم و بسیار خوشحالم که اولین تجربه‌ فیلم سینمایی‌ام همراه همسرم رقم خورد. هر کسی باید از جایی شروع کند من هم خوشحالم که نقطه شروع کارم از اینجا بود.

همچنین صلواتی در پایان خاطر نشان کرد: جا دارد از نویسنده فیلم «پدران» که به من یاد داد آدم‌ها باید به سینما بیایند و شریف بمانند تشکر کنم.

نوشته نشست فیلم «پدران» برگزار شد/ سالم صلواتی: هدفمان ساخت یک فیلم شریف و محترم بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم که علیرضا ثانی‌فر نقش اصلی آن را بر عهده دارد هدایت هاشمی و گلاره عباسی نقش‌های بسیار متفاوتی را جلوی دوربین این کارگردان جوان ایفا می‌کنند.

صلواتی درباره فیلم جدید خود اینگونه نوشته است: رویارویی دو نسل می‌تواند حادثه بیافریند؛ در «پدران» حادثه‌ای دو نسل را رو در روی یکدیگر قرار می‌دهد.

نویسنده پدران محمدرضا گوهری است که فیلمنامه فیلم‌های موفقی همچون خیلی‌دور خیلی‌نزدیک، رخ دیووانه، یه حبه قند، ملکه و… را به نگارش درآورده است.

شهرام مسلخی که پیش از این در سمت کارگردان در سینما مشغول به کار بود برای اولین بار پدران را تهیه کرده است.

عوامل فیلم «پدران» عبارتند از : مدیر فیلمبرداری: مرتضی پورصمدی مدیرصدابرداری: هادی معنوی‌پور ، مدیر برنامه‌ریزی و دستیار اول کارگردان: جواد گنجی ، دستیار دوم کارگردان: دانیال محمودی‌نیا ، دستیار برنامه‌ریز: الهه فرجی ، دستیاران کارگردان: محمدمسعود گنجی ، فائزه  قاسمی‌مهربان ، منشی صحنه: آنیتا فیروزبخت ، عکاس: سمیه جعفری ،  روابط عمومی: میلاد معتمدی‌فر ، مسئول هنروران: رها اسکندری ، دستیار اول فیلمبردار: میلاد تنیدنام ، گروه فیلمبرداری: سیدمحمد حسینی، مهدی شاه‌بیگی، رضا گودرزی، سیامک‌کوثرمدار، دستیار صدابردار: محمدرضا بیرنگ ، طراح گریم: علیرضا خورشید ، مجری گریم: یلدا درویشی ، دستیار: فاطمه گلچهره ، طراح صحنه: سالم صلواتی، حمید بخشی ،گروه صحنه: مجتبی عزت‌زاده، معراج حاج‌عبدالهی، لیزا بغدادی ، طراح لباس: مهتاب متعصب ، دستیار: سحر پزشکی ، مدیر تولید: امیر اسکندری ، دستیار تولید: آرمین پورمحمد ، مدیر تدارکات: هادی نوری ، گروه تدارکات:
سیدمجید میرحسینی ، سعید زحمتکش ، ماشاالله ملکی ، حامد خاکسار ، امین کریمی ، آشپز: مجید حسین‌فلاح.

بازیگران: علیرضا ثانی‌فر ، هدایت هاشمی، گلاره عباسی، مهشید ناصری، کیوان پرمر، مهدخت مولایی، نوید لایقی، سارینا ترقی، یوسف یزدانی، مرتضی خانجانی، شیدا مودب، سعید پورشعبانی، سعید باغبان و طالب عبداللهی.

گفتنی است سالم صلواتی با فیلم «زمستان آخر» به شهرتی بین‌المللی رسید و این فیلم جوایز متعددی در جشنواره‌های بین‌المللی از جمله جشنواره فیلم بیروت، زردآلوی طلایی ارمنستان، بغداد و … را از آن خود کرد. فیلم‌های کوتاه «رویاهای برفی» و «آینه‌های پریده‌رنگ» از زمره فیلم‌های کوتاه او به‌شمار می‌‌آیند که این فیلم‌ها نیز، هم در ایران و هم به صورت بین‌المللی مورد تحسین واقع شده‌اند.

نوشته سالم صلواتی فیلم سینمایی «پدران» را جلوی دوربین برد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های فیلم سینمایی «زمستان آخر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-آبان عسکری: سالم صلواتی فیلمساز کردستانی در چهارمین و پنجمین جشنواره فیلم کوتاه دینی «رویش» توانست برای دو فیلم کوتاه «اگر بروم» و «رویاهای برفی» جایزه بهترین کارگردانی و بهترین فیلم داستانی را از آن خود کند. امسال او با اولین فیلم سینمایی خود به نام «زمستان آخر» در بخش نگاه نو سی و دومین جشنواره فیلم فجر حضور دارد. با این فیلمساز درباره اولین اثر سینمایی‌اش صحبت کردیم.

ساخت «زمستان آخر» بر چه اساس شکل گرفت؟

سالم صلواتی: فیلم کوتاهی ساخته بودم به نام «رویاهای برفی» که هم در ایران و هم خارج از کشور مورد توجه قرار گرفت. در پنجمین جشنواره فیلم کوتاه دینی «رویش» حوزه هنری هم برگزیده شد. «زمستان آخر» در واقع نسخه سینمایی آن فیلم است. یک فیلم که اگر بتوان گفت شاعرانه، با هویتی وامدار از بافت جغرافیایی و فرهنگی کردستان. فیلمی در تقدیس امید و زندگی، فیلمی در ستایش رویاها و باورهای مردمم. در اولین فیلم سینمایی‌ام سعی کردم سراغ فضایی بروم که با آن آشنایی داشته باشم و این آشنایی من را از خطاهای فیلم اول دور کند.

قطعا پیشنهادهایی برای حمایت از طرف حوزه هنری داشتید. درباره تهیه‌کنندگی «زمستان آخر» توضیح دهید.

حوزه هنری جزء نهادهایی است که وقتی برای تولید اثری با فیلمساز به توافق برسد و حمایت یک فیلم  را به عهده بگیرد در ادامه مسیر به شکل مطلوبی با فیلمساز همراه می‌شود. من هم یک فیلم کوتاه با حمایت این نهاد ساخته بودم که خیلی خوب از من حمایت کردند، همیشه نحوه حمایت حوزه هنری از فیلمم را برای دوستان مثال می‌زنم. اتفاقا بعد از موفقیت «رویاهای برفی» در همان روزهای آشنایی‌ام در جشنواره «رویش» با آقای رضا میرکریمی ایشان خیلی به من لطف داشتند و حتی دست من را گرفتند و با معاونت سینمایی وقت آشنا کردند که اگر نیاز بود آنها اولین فیلم سینمایی‌ام را حمایت کنند.

 من دو بار برگزیده جشنواره «رویش» شدم و با حوزه هنری کار کرده بودم اما تا وقتی خودم برای ساخت فیلم سینمایی‌ام به نزد آنها نرفتم پیشنهادی از طرف حوزه هنری برای این کار نداشتم. درست است که همیشه یاد گرفته‌ایم تا وقتی سراغ مسئولین نرویم آنها سراغ ما را نمی‌گیرند و البته این روند طبیعی هم هست ولی وقتی تلویزیون بعد از دیدن فیلم‌های کوتاهم بحث حمایت از فیلم اول را پیش کشید، زمانی بود که خودم قصد ساخت فیلم اولم را داشتم و با پیشنهاد مشخصی هم از طرف حوزه در آن زمان روبه رو نبودم، بنابراین همه چیز دست به دست هم داد تا با تلویزیون کار کنم. اما در حال حاضر همچنان ارتباط خوبی با مسئولین حوزه هنری بالاخص جناب آقای فرخنده کیش دارم که اگر خدا بخواهد قرار است فیلم بعدی‌ام را با حمایت حوزه هنری بسازم.

میرکریمی از آن دست تهیه‌کننده‌هایی است که در چند سال گذشته حمایت ویژه‌ای از فیلمسازان جوان کرده. احتمالا و با توجه به موفقیت دو فیلم کوتاه داستانی شما در جشنواره «رویش» که میرکریمی داوری آن را بر عهده داشته بعید نیست این اتفاق برای شما هم بیفتد.

آقای میرکریمی خیلی به من لطف داشته‌ و قبلا با فیلم‌های کوتاه من تقریبا آشنا بوده ، حتی در چند جشنواره متعدد که داور بودند به فیلم هایم جایزه داده بودند. طی آخرین دیدارم با ایشان دوباره ساخت فیلمی سینمایی بر اساس «رویاهای برفی» را مطرح کردند. آن زمان ایشان اطلاع نداشتند که من فیلمم را ساخته‌ام و پس از اطلاع از این موضوع قرار شده که تهیه کنندگی فیلم بعدی من را به عهده بگیرند که این به نوبه خود برای من ارزشمند است و می‌توانم در تولید فیلمم از مشاورت و راهنمایی‌های ایشان کمال استفاده را ببرم.

درباره نمایش«زمستان آخر» در خارج از ایران صحبت کنید. گویا جوایز مهمی هم به دست آورده‌اید.

بله «زمستان آخر» در یک سال گذشته در جشنواره‌های خارجی زیادی شرکت کرده و جوایزی هم به دست آورده است. من با اطلاع از درخواست جمعی از سینماگران از مدیریت جشنواره که خواسته بودند پیش شرط عدم حضور فیلم‌ها درجشنواره های خارجی از جشنواره امسال (مخصوصا برای فیلم های اول) حذف شود فیلمم را به جشنواره فرستادم. و حقیقتاً به این تغییر دلخوش بودم.  به هر حال وقتی لیست فیلم‌های بخش مسابقه منتشر شد هم  متعجب شدم و هم خوشحال. فیلمم در بخش مسابقه نگاه نو (فیلم های اول) توسط هیِئت انتخاب شایسته حضور در بخش مسابقه بوده فکر کردم شاید تغییراتی در مقررات جشنواره صورت گرفته، اما وقتی توضیحات مرتبط با فیلم شهرام مکری و خارج بودن فیلمش از بخش مسابقه را دیدم فهمیدم که احتمالا اشتباهی رخ داده. این بود که خودم قبل از همه با دفتر جشنواره و دبیرخانه تماس گرفتم و موضوع حضور فیلمم در جشنواره‌های خارجی را دوباره به آنها گوشزد کردم.

با فاصله‌ای نسبتا زیاد با من تماس گرفتند و گفتند فیلم شما در بخش «نگاه نو» به نمایش درمی‌آید ولی داوری نمی‌شود. اینکه خودم با جشنواره تماس گرفتم، واکنش خیلی از دوستانم را برانگیخت اما من بر این باورم که چون قرار است در این سینما رشد کنم و فیلم بسازم، نباید در شروع کار همراه با حاشیه بوده و درگیر مسایلی شوم که مسلما تبعات ناخوشایندی در آتیه کارهایم داشته باشد. این مسئله برای من چندان ناراحت‌کننده نیست. چون واقعیت این است که من خواهان دیده شدن فیلمم در جشنواره هستم. دیده شدنش و پیش از آن انتخاب شدنش توسط هیئت انتخاب از بین آن تعداد فیلم اولی برای من تا اینجا کافیست. «نوعی نگاه» اکران‌های خوبی دارد و فرصت مناسبی برای دیده شدن فیلم من هست.

تا به اینجا فیلم‌های مهم فیلمسازان کرد بسیار وامدار طبیعت خاص کردستان بوده و حتی زمستان و برف جزء عناصر اصلی بصری فیلم به شمار می‌رفته. درباره حال و هوای فیلمتان صحبت کنید.

«زمستان آخر» درباره یک روستای متروک است که همه ساکنانش آنجا را ترک کرده‌اند و فقط یک پیرمرد و یک پیرزن در انتظار سفرکرده‌هایشان آنجا مانده‌اند دست برقضا و جبر طبیعت این زوج از هم جدا می‌شوند و طی اتفاقاتی، پایانی تأثیرگذار برای آنها رقم می‌خورد. فیلم به زبان کردی ساخته شده و دو بازیگر اصلی را از بین مردم محلی انتخاب کردم، بازی آنها در کنار بازیگران حرفه ای کردستان یکی از نقاط قوت فیلم «زمستان آخر» است که اتفاقا در جشنواره‌های خارجی هم مورد توجه قرار گرفته و امیدوارم در جشنواره فجر هم به خوبی دیده شوند.

انتظار شما از جشنواره فجر چیست؟

جشنواره فجر جدای از رویکرد نگاه دولتی و معمولا سفارشی پیشین آن، به نوعی مهمترین همایش سینمایی ایران در کنار جشن خانه سینما است. همه سینماگران دوست دارند در این جشنواره فیلم‌های خود را در معرض دید اهالی سینما و منتقدان قرار دهند. خوشحالم اولین فیلمم در سی و دومین جشنواره فیلم فجر که نسل‌های مختلف فیلمسازی را در خود دارد به نمایش درمی‌آید. در این جشنواره هم فیلمسازان مستقل و هم فیلمسازان با سابقه و با هویت حضور دارند. جشنواره فجر برای فیلم‌هایی که خاص هستند جو مناسبی ایجاد می‌کند که به زمان اکران عمومی آنها کمک می‌کند. خیلی مهم است که فیلم‌های خاص در زمان اکران عمومی بتوانند با پشتوانه حمایت نهادها مورد توجه مردم قرار گیرند. امیدوارم فیلمم را منتقدان بتوانند ببینند و مورد نقد قرار دهند، چیزی که برایم بسیار مهم بوده و ارزیابی حاصل از آن به شناخت نقاط ضعف و قوت کارم انجامیده، مطمئناً در کارهای آتی بسیار موثر خواهد بود.

سال گذشته یک فیلمساز بوشهری توجه خیلی‌ها را به خود جلب کرد. حضور فیلمسازان شهرستانی در جشنواره اتفاق خوشایندی است. آنها لحن تازه‌ای متأثر از جغرافیای محل زندگی‌شان وارد سینما می‌کنند. توجه مدیران به این اتفاق مهم چگونه می‌تواند باشد.

سینمای ایران می‌تواند از تنوع فرهنگی و جغرافیایی موجود در کل کشور استفاده کند. تمرکز تولیدات سینمایی در تهران اتفاق خوبی نیست. فکر می‌کنم تنها فیلم جشنواره امسال که توسط یک فیلمساز ساکن در شهرستان ساخته شده «زمستان آخر» است. متاسفانه دوستان مسئول در جشنواره مثل مراکز تولید و تهیه کمترین توجه را به فیلمسازان غیرتهرانی دارند. دسترسی به مدیران و برنامه های جشنواره به همان میزان که برای فیلمسازان تهرانی آسان است باید برای من فیلمساز ساکن شهرستان‌ هم امکان‌پذیر باشد. همه که نمی‌توانند و قرار نیست به تهران نقل مکان کنند. جای خالی توجه به تولیدات سایر استان‌ها و فیلمسازان شهرستانی در مدیریت کلان سینما احساس می‌شود. امیدوارم در نگاهی بازتر و فضایی توأم با برنامه‌ریزی شاهد یک نگاه عادلانه‌تر باشیم.

نوشته حمایت حوزه هنری از فیلسمازان مثال‌زدنی است/ تبعیض بین فیلمساز شهرستانی و تهرانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.