در ابتدای این  نشست سحر عصر‌آزاد روزنامه نگار و منتقد سینما با ابراز خشنودی از اکران فیلمهایی همچون «شهر خاموش» در گروه سینمایی هنروتجربه گفت:  وقتی که در کارنامه یک فیلم ساز، دوگانه‌ها، سه‌گانه ها و یا موتیف‌ها را دنبال می‌کنم توجهم به این جلب می‌شود که آن ساختار فرمی اصلی برای فیلمساز مهم بوده است و قصد داشته  یک پکیج شکیل تدارک ببیند. در مورد سه‌گانه خاموش احمد بهرامی نیز شاید این به ذهن بیاید ولی من که چندمین بار بود فیلم را می‌دیدم به نظرم آمد که این خاموشی به عنوان یک مفهوم، تم و یک دغدغه‌بندی مضمونی چقدر در این اثر ریشه‌دار است.

وی ادامه داد: اهمیت «شهر خاموش» برای من این بود که یک الگوی روایی کلیشه‌ای آشنا و شناخته شده را انتخاب کرده و با یک خوانش کاملاً مدرن آن را به درام خودش تبدیل کرده است. ما این قصه آشنایی که مردی از زندان آزاد می‌شود و برای انتقام شخصی باز می‌گردد و سلسله اتفاقاتی در این راه می‌افتد و در پایانش نیز معمولاً ناکامی و نیستی هست را در آثار زیادی دیده‌ایم و با آن آشنا هستیم. اما کاری که احمد بهرامی در این فیلم انجام داده و من آن را رویکرد مدرن می‌خوانم این است که آمده و در همین قالب، کاراکتر و قهرمانش را یک زن انتخاب کرده و در واقع آن تم انتقام جویی را نیز به موازات مادرانگی و زنانگی پیش برده  است.

عصر آزاد فیلم «شهر خاموش» را دردسته فیلم‌های هشدار دهنده قرار داد و افزود: در فیلم‌هایی مانند شهر خاموش سازنده اثر پیش از آنکه در جامعه اتفاقی بیفتد نبض جامعه و آن چیزی که زیر پوست جامعه بوده را احساس کرده و در مورد شکل دراماتیک اثر خودش به آن پرداخته است و ما می‌بینیم که فیلم به امروز و در روزگار ما نیز همچنان قابل ارجاع است و می‌توان زیر لایه‌هایش را کشف کرد و باز رویکردی را یافت که می‌تواند به زمان حال و وضعیت امروز ما و جامعمان برگردد.

وی ادامه داد: اینکه در ساختار روایی فیلم دشت خاموش احمد بهرامی از بازی‌های زمانی استفاده کرده اما در این فیلم کاملا خطی پیش رفته‌ که به نظرم ساختار و فرم متناسبی با قصه‌ای که انتخاب کرده بود، یک رویکرد مهم در شهر خاموش محسوب می‌شود. صداهای فیلم بسیار زنده است که گویی همه چیز جلوی ما اتفاق می‌افتد و صدا در این فیلم با توجه به دیالوگ‌های بسیار کم آن نقش مهمی دارد.

احمد بهرامی کارگردان فیلم «شهر خاموش» نیز در مورد ایده پیدایش این سه‌گانه و مفهوم خاموشی گفت: من این سه فیلم را فقط بر اساس اینکه شکل هم باشند یا ساختارشان یکی باشد نساختم از همان ابتدا که دشت خاموش را شروع کردم می‌دانستم که قرار است یک سه‌گانه درباره آدم‌های حاشیه‌ یک شهر بزرگ بسازم در قصه و داستان هر سه فیلم با هم مشترک هستند و تم خاموشی و تکرار هم در هر سه وجود دارد.

وی با تشکر از همه عوامل فیلم «شهر خاموش» گفت: در مدل سینمای من که البته من هم از افراد دیگری یاد گرفته‌ام واقعاً آن معنای قهرمان به آن عنوانی که در سینمای کلاسیک وجود دارد، نیست و من به دنبال این نبودم که در فیلم یک مرد قهرمان یا زن قهرمان داشته باشد. من زمان ساخت فیلم دشت خاموش به این طرح رسیدم که فیلم بعدیم در مورد آن پسر و دختر یعنی گوهر و ابراهیم دشت خاموش باشد که صبح زود بر خلاف نظر خانواده آن کوره آجرپزی را ترک می‌کردند و به شهر می‌آیند و چنین سرنوشتی پیدا می‌کنند.

احمد بهرامی در مورد رویکرد خطی داستان گفت: در «شهر خاموش» آن حالت تکرار مثل دشت خاموش وجود ندارد و تکرار را در پلان‌ها و میزانسن‌هایی که آقای مسعود امینی تیرانی نیز سهم زیادی در طراحی آنها داشته، می‌بینیم. در شهر خاموش ما با میزانسن‌های تقریباً ۲۷۰ تا گاهاً ۳۶۰ درجه آن تکرارها را آوردیم تا به نوعی به دشت خاموش نیز نزدیک شویم.

کارگردان این سه‌گانه در مورد موسیقی «شهر خاموش» گفت: ما اولین باری که فیلم را در جشنواره شب‌های سیاه تالین دیدیم جایزه موسیقی در این جشنواره نبود و به این فکر می‌کردند که به نوعی تقدیری از فواد قهرمانی داشته باشند اما قوانینشان اجازه نمی‌داد و بعدها نیز در هر جشنواره‌ای که برای نمایش شرکت کردیم یکی از چیزهایی که خیلی راجع به آن صحبت می‌شد موسیقی و همینطور صداگذاری کار بود.

مصطفی وزیری تدوینگر فیلم «شهر خاموش» نیز گفت: من از مرحله فیلمنامه همراه بهرامی بودم، احمد بهرامی  سعی می‌کند از سکانس اولی که نوشته پیش برود مگر اینکه اتفاق خاصی بیافتد. بنابراین هر روزی که فیلمبرداری می‌شود طبق سکانس‌هایی که پشت سر هم می‌گیریم به نوعی ما یک تدوین موازی داریم  اما در این فیلم تعمداً به خواست احمد  بهرامی یک سری پلان‌های اضافه گرفتیم تا در کم و اضافه کردن دستمان بازتر باشد

فواد قهرمانی آهنگساز فیلم نیز گفت: من در زمان صداگذاری به تیم «دشت خاموش» اضافه شدم و همان زمان احمد  بهرامی به من گفتند که این کار یک سه‌گانه است و فضای فیلم‌های بعدی چگونه خواهد بود. پیش از شروع ساخت این فیلم نیز به من گفته بودند که لوکیشن فیلم جایی است که ما آهن زیاد می‌بینیم و صدای فلز می‌شنویم و من پیش از شروع فیلمبرداری و حتی قبل از مرور فیلمنامه با احمد  بهرامی به این صدای فلز به عنوان رنگ موسیقی و رنگ سازهایی که مد نظرم بود، فکر می‌کردم.

وی ادامه داد: طبعاً من می‌دانستم که باید سراغ یک موسیقی مینیمالیستی که ریتم‌های تکرار شونده در آن باشد بروم. در واقع فضای خلق موسیقی در این کارها یک فضای تعاملی است که من به عنوان فواد قهرمانی کناری می‌ایستم و این فیلم است که برای من مهم است و ار نظرات تیم سازنده استفاده می‌کنم. اساسا در موسیقی فیلمی که کار می‌کنم اگر خودم همچین تاثیری از آن نگیرم مطمئنم که فرد دیگری از آن متاثر نخواهد شد. بنابراین تا آنجایی انرژی می‌گذارم و کار می‌کنم که خودم را کاملاً اقناع کند و برسم به آن چیزی که بگویم دیگر بیش از این کاری نمی‌توانم بکنم و جالب است که پس از گذشت سه سال وقتی امروز هم فیلم را می‌بینم و موسیقی را می‌شنوم به این نتیجه می‌رسم که امروز هم نمی‌توانم چیزی به آن اضافه یا کم کنم و این برای من حس خوشایندی است.

حسن مهدوی صداگذار فیلم «شهر خاموش» نیز گفت: یکی از خوبی‌های گروه ما یعنی گروه سه‌گانه دشت خاموش، شهر خاموش و مرد خاموش این است که همه ما از ابتدا از شکل‌گیری ایده و طرح درگیر فیلم و فیلمنامه هستیم و مقوله دیگر این است که احمد بهرامی خیلی برای صدا ارزش ویژه قائل است در این سه‌گانه یکی از چالش‌های ما این بود که قرار است دنیای صوتی دنیای آخرالزمانی باشد ما همه سعی خودمان  را کردیم که بسازیم و دیزاین کنیم و تک به تک جزئیات را طراحی کنیم تا آن حسی که کاراکتر اصلی ما «بمانی» در برخورد با این جهان خشن مردانه که دورش شکل گرفته دارد علاوه بر خودش، دیالوگ‌هایش و بازی‌هایش با این دستگاه پرس و با آن سگی که بخشی از او و نماد و سمبلِ بخشی از وجودش است را بتوانیم ایجاد کنیم.

ناهید عزیزی صدیق در مورد چالش‌هایی که در بحث طراحی لباس داشتند گفت: همان گونه که احمد بهرامی گفت ما بسیار گفتگو می‌کنیم. در مورد طراحی  صحنه احمد  خیلی دقیق همه چیز در ذهنش است و حساسیت‌هایی دارد و می‌خواهد همه چیز آنگونه که در ذهنش به روشنی تصویر کرده، باشد. در مورد دشت خاموش نیز همین گونه بود شاید به نظر برسد که فقط یک کوره آجرپزی بود و با تغییراتی جزئی آنجا فیلمبرداری انجام شده در صورتی که ما آنجا یک فضای خیلی خام داشتیم و چیزی حدود یک ماه و نیم به صورت جدی آنجا ساخت و ساز انجام دادیم و حتی در مورد شکل چینش آجرها نیز احمد بهرامی نظر می‌داد اما در‌بخش طراحی لباس  ما روی شخصیت‌ها در همان مرحله گفتگوهای اولیه در مورد ایده و فیلمنامه فکر کردیم. آنچه که من دوست دارم اتفاق بیافتد این است که از کلیشه‌ها فاصله بگیرم و با توجه به فضایی که داستان دارد و به شکل متفاوتی کار کنم که تکمیل کننده شخصیت‌های قصه باشد و از سویی کمی هم متفاوت باشد. از آنجایی که این فیلم‌ها سیاه و سفید است باید همه رنگ‌ها را با تست سیاه و سفید انتخاب می‌کردیم.

نوشته نشست فیلم سینمایی «شهر خاموش» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمساز تلاش کرده با تکیه بر فرصت کوتاهی که از خلال این حادثه ایجاد شده، کاراکترهای متعدد و روابط آن‌ها را گویا و باورپذیر کند تا ما نیز همچون مامور پلیس با کشف معمای این حادثه و قضاوت‌های احتمالی همراه شویم. هرچند با محدود کردن کاراکترها امکان تمرکز بیشتر بر کنش و واکنش‌های لحظه‌ای آن‌ها بیشتر و طبعا ارتباط حسی هم قوی‌تر می‌شد.

اما نکته مهم؛ امتیازی است که فیلمساز به مخاطب می‌دهد تا دقایقی قبل از حادثه در جریان مناسبات حاکم در انبار قرار گرفته و به همین واسطه حدس و گمان‌هایی نزدیک به یقین بزند. این امتیاز دادن به مخاطب که او را از کاراکتر مامور پلیس جلو می‌اندازد، فرصتی می‌دهد تا از لایه سطحی این حادثه عبور کرده و به واسطه زاویه دید هوشمندانه‌ای که فیلمساز برای مواجهه با این موقعیت پر تنش انتخاب کرده؛ به لایه درونی‌تر مسائل، مشکلات و نیاز دراماتیک کاراکترها نزدیک شود که قابل تامل است. از صاحب کار با بازی خوب هامون سیدی تا کارگران افغان که در کش و قوس گرفتن اقامت قانونی در ایران، وارد رقابتی عاشقانه- انتحاری با یکدیگر می‌شوند که پایانی تراژیک دارد.

نوشته یادداشت سحر عصرآزاد درباره فیلم «انبار»/ موقعیتی بحرانی در انبار ضایعات کاغذ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم به تَبَع قصه اولیه، رویکردی به مردم جنوب ایران و به طور خاص شهر آبادان در بحبوحه روزهای سخت حصر دارد که از خلال آن کشمکش های یک خانواده را بر سر دوراهی ماندن یا رفتن به تصویر می کشد.

یدو به عنوان قهرمان فیلم و یکی از اعضای این خانواده؛ نوجوانی است که در عرض چند روز همه دلبستگی ها و دلخوشی هایش را از دست می دهد و از راه های مختلف درصدد راضی کردن بی بی برای رفتن برمی آید.

فیلمساز با تکیه بر درام محوری، مقطعی ملتهب و بحرانی را در زندگی خانواده ای ترسیم می کند که هر روز تنها و تنهاتر می شوند ولی تلاش می کنند روال روزمرگی را حفظ کنند تا دوام بیاورند و به یک تصمیم مهم برسند.

آنچه این قصه آشنا از جنگ، دفاع مقدس و محاصره را منحصر به فرد و واجد ارزش ثبت بر پرده عریض می کند؛ روح زندگی جاری در روابط این خانواده ۵ نفره است که یکی از اعضای آن یک بز است. نوع مواجهه بی بی با این بز است که او را تبدیل به عضو خانواده و البته حسادت برانگیز برای بچه ها بخصوص یدو می کند.

فیلمساز با ظرافت زاویه نگاه شاعرانه خود را معطوف به همین روابط منحصر به فرد و طنز جاری در مناسبات آنها در عمق بحران و محاصره می کند که به تعدیل این موقعیت تراژیک و نزدیک شدن به رئالیسم جاری کمک بسیاری می کند.

فیلم برگرفته از عنوانش سیر دراماتیک شخصیت یدو را در مسیر تبدیل شدن از یک نوجوان به بزرگسال با نشانه هایی موجز و ظریف دنبال می کند تا مخاطب را برای فینالی غافلگیرکننده و تأثیرگذار آماده کند.

مهدی جعفری با رویکردی دقیق و جزئی نگرانه به سرزمین مادری خود و اتمسفری که با آن همذات پنداری می کند، در فیلم «یدو» موقعیتی کلاسیک را به شیوه ای مینی مال روایت کرده و به تصویر کشیده و به همین واسطه هوایی تازه به کالبد درامی آشنا دمیده است.

ستاره پسیانی در نقش بی بی به مدد بازی به اندازه و ملموس، تفاوت سنی خود واقعی اش با نقش را نادیده کرده و توانسته در کنار بازیگران کودک و نوجوان به این درام گرم و قصه گو، جلوه ای ملموس و جذاب ببخشد.

نوشته نقد سحر عصرآزاد بر «یدو»/ فیلمی گرم و قصه‌گو بر بستر دفاع مقدس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.