قاتل نه در انتهای قصه، که در همان سکانس‌های ابتدایی معرفی می‌شود؛ زنی جوان که خودش می‌آید پلیس و می‌گوید: «من چهارده نفر را ربوده‌ام». این حرکت ساده اما هوشمندانه، تمام قواعد یک داستان جنایی معمولی را بر هم می‌زند. معمای اصلی دیگر «قاتل کیست؟» نیست، بلکه «این زن چه می‌خواهد؟» و «چرا پلیس باید حرف او را باور کند؟»

سریال «بیست و یک» هر دوشنبه ساعت ۸ شب از پلتفرم فیلم نت پخش می‌شود.

وقتی قصه از چهارچوب همیشگی بیرون می‌زند

خیلی از منتقدان به درستی اشاره کرده‌اند که نقطه قوت اصلی «بیست و یک» همین وارونه کردن ساختار روایی است. در اغلب آثار پلیسی ایرانی چه آن‌هایی که از تلویزیون پخش شدند و چه آثار شبکه نمایش خانگی ما با یک قتل یا جنایت شروع می‌کنیم، بعد کارآگاه می‌آید، سرنخ می‌چیند و در نهایت قاتل را پیدا می‌کند. اما اینجا خبری از این ماجرا نیست. ما از همان ابتدا با یک قاتل خوداعتراف‌کننده روبرو هستیم. اوست که اطلاعات را قطره‌چکانی به پلیس می‌دهد، اوست که بازی را هدایت می‌کند. این چیدمان باعث می‌شود تماشاگر مدام این سوال را از خود بپرسد: «آیا این زن راست می‌گوید؟ یا دارد نقشه دیگری می‌کشد؟»

این ابهام هوشمندانه، سریال را از یک داستان ساده جنایی به یک تریلر روان‌شناختی تبدیل می‌کند. دیگر خبری از تعقیب و گریزهای فیزیکی و صحنه‌های اکشن تکراری نیست. به جای آن، با یک میز و دو صندلی در اتاق بازجویی روبرو هستیم؛ دو انسان که یکی سوال می‌کند و دیگری جواب می‌دهد، اما همین گفت‌وگوها به اندازه کافی درگیرکننده است، چون هر دیالوگ می‌تواند یک دروغ باشد یا بخشی از یک حقیقت بزرگ‌تر. گفتنی است که برای تماشای این سریال می‌توانید به پلتفرم فیلم نت مراجعه کنید.

آقاخانی در نقشی که منتظرش بودیم

نمی‌شود از این سریال حرف زد و از بازی سعید آقاخانی نگفت. او که سال‌ها با کاراکترهای کمدی و طنز در ذهن ما ثبت شده، در «بیست و یک» که از فیلم نت پخش می‌شود، نشان می‌دهد که می‌تواند در یک نقش کاملاً جدی هم بدرخشد، اما نه از جنس تیپ‌های همیشگی پلیس‌های اخمو و عبوس. سرگرد صدر (نقش آقاخانی) کارآگاهی است که هم ذکاوت و حرفه‌ای‌گری دارد، هم گاهی با یک شوخی خشک و نیش‌دار، دیالوگ‌های بازجویی را از حالت خشک بیرون می‌آورد. این ترکیب هوشمندانه یعنی جدی بودن بدون اغراق، و طنز ملایم بدون شوخی‌های دم دستی ، باعث می‌شود شخصیت او برای مخاطب نه یک پلیس کلیشه‌ای، بلکه یک انسان باورپذیر باشد.

در مقابل او، شادی مختاری در نقش الناز، مجرمی که انگار نه انگار مرتکب جنایت شده، حیرت‌انگیز ظاهر شده. او با آرامش عجیبی اعتراف می‌کند، گاهی لبخند می‌زند، گاهی اذیت می‌شود، اما هرگز ناله و زاری نمی‌کند. این بازی متوازن، شخصیت الناز را تبدیل به یک معمای زنده کرده است. شما مدام از خود می‌پرسید: «این زن قربانی است یا قاتل؟ بیمار روانی است یا قربانی یک فاجعه بزرگ‌تر؟»

سرعت آرام و دیالوگ محوری

«بیست و یک» دارای ویژگی دیگری نیز است، ریتم آرام و گاهی کُند. کارگردان (بهنام بهزادی) که پیش از این در فیلم‌هایی مثل «وارونگی» نشان داده بود به فضای مینیمال و دیالوگ‌محور علاقه دارد، در اینجا هم همان رویکرد را در قالب یک سریال به کار گرفته. اما سریال با فیلم سینمایی فرق دارد. مخاطب سریال انتظار دارد در هر قسمت یک گره باز شود، یک سوال جواب داده شود، یا یک شوک وارد شود. «بیست و یک» که یکی از جدیدترین محصولات فیلم نت است، اما عمداً از این کار پرهیز می‌کند. اطلاعات را کم و با فاصله می‌دهد، فلش‌بک‌های ذهنی شخصیت‌ها را نشان می‌دهد، و گاهی یک قسمت کامل را صرف یک بازجویی مفصل می‌کند.

این رویکرد برای عده‌ای از مخاطبان که به سریال‌های پرشتاب و حادثه‌ای عادت کرده‌اند، می‌تواند خسته‌کننده باشد. اما از زاویه دیگر، همین کندی و جزئی‌نگاری است که به اثر عمق می‌بخشد. «بیست و یک» نمی‌خواهد یک فست‌فود سینمایی باشد؛ می‌خواهد شما پای حرف‌های شخصیت‌ها بنشینید، به چشمانشان نگاه کنید، و خودتان در فضای سنگین و ابری قصه غرق شوید. این انتخاب ریسک‌پذیر است و مطمئناً همه را راضی نمی‌کند، اما برای کسی که به دنبال تجربه‌ای متفاوت و اندیشمندانه است، می‌تواند جذاب باشد.

لکه‌های سفید روی پرده خاکستری

آنچه ممکن است در نگاه اول «خشونت» به نظر برسد، در واقع تلاش کارگردان برای نشان ندادن، بلکه احساس کردن فاجعه است. «بیست و یک» از آن دست آثاری نیست که با جیغ و داد و خون و شلیک، تماشاگر را تحت تأثیر قرار دهد؛ برعکس، خشونت در این سریال بیشتر روانی و نفس‌گیر است همان حبس شدن در یک کمد تاریک، همان خفه شدن در سکوت. بله، این صحنه‌ها برای مخاطب حساس ممکن است آزاردهنده باشد، اما نکته اینجاست که آزاردهندگی هدف نیست، وسیله است. کارگردان نمی‌خواهد از خشونت لذت ببرد، می‌خواهد شما درک کنید قربانی چه کشیده است. اگر تا حالا از سریال‌های جنایی سطحی خسته شده‌اید که خشونت را به یک اکسسوار تبدیل کرده‌اند، «بیست و یک» با همین تلخی‌هایش به شما احترام می‌گذارد: چون فرض را بر این می‌گیرد که شما می‌توانید وزن واقعی یک فاجعه را تحمل کنید.»نکته دیگر، میزان خشونت و صحنه‌های آزاردهنده است. اگر جزو تماشاگرانی هستید که از دیدن صحنه‌های خفگی، حبس و شکنجه روانی فراری‌اید، باید بگویم «بیست و یک» گاهی این مرز را کمی فشار می‌دهد. کارگردان برای نشان دادن عمق فاجعه، از تصاویر تلخ و بی‌پرده استفاده می‌کند؛ تلخی که البته در خدمت روایت است، اما ممکن است برای برخی مخاطبان دل‌زدگی ایجاد کند.

در نهایت؛ ببینیم یا نبینیم؟

«بیست و یک» که هر دوشنبه از فیلم نت پخش می‌شود. آن سریالی نیست که در هر قسمت یک غافلگیری بزرگ داشته باشد یا شما را تا صبح پای صفحه نمایش میخکوب کند. اما سریالی است که ذهن را درگیر می‌کند، شما را وادار می‌کند حدس بزنید، شک کنید، و مدام بین «قاتل» و «قربانی» مردد شوید. اگر از سریال‌های پلیسی کلاسیک خسته شده‌اید و دوست دارید ببینید وقتی معمای اصلی از همان ابتدا حل شده باشد (قاتل مشخص است) چطور می‌شود باز هم تنش و تعلیق ایجاد کرد، این کار را به شما توصیه می‌کنم.

بازی آقاخانی، معمای مرموز الناز، و فضای خاکستری و بی‌قهرمان قصه، سه دلیلی هستند که ارزش یک بار دیدن را دارند. فقط صبور باشید؛ قرار نیست همه چیز در قسمت اول یا دوم لو برود. در عوض، قرار است لذت ببرید از این که خودتان بخشی از ماجرا شوید و مدام فکر کنید: «اگر من جای آن کارآگاه بودم، حرف این زن را باور می‌کردم؟»

سریال هنوز تمام نشده (تا این لحظه شش قسمت پخش شده) و نمی‌توان قضاوت نهایی را کرد. اما تا اینجا، «بیست و یک» نشان داده که جسارت حرف تازه‌ای در ژانر جنایی ایران دارد. حالا بماند که آیا در ادامه می‌تواند این حرف را درست و کامل بزند یا نه. تماشا کردنش، حداقل، یک قمار جذاب است.

نوشته چرا «بیست و یک» شبیه هیچ سریال جنایی ایرانی نیست؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ اصغر فرهادی که بار دیگر با حضورش در جشنواره کن، توجه جهان را به سینمای ایران برگرداند، آناهیتا افشار که با «تهران کنارت» از تصویر کم‌حاشیه همیشگی‌اش فاصله گرفت، سعید آقاخانی که ناگهان در قامت یک کارآگاه کاریزماتیک ظاهر شد، نوید محمدزاده که دوباره به صحنه‌ای برگشت که از آن آمده بود و مژده لواسانی که این بار نه در استودیو، بلکه در دلِ جنوب ملتهب و روایت جنگ دیده شد.

اصغر فرهادی؛ فیلمساز جهانی که هنوز دلش در ایران است

هر بار که نام اصغر فرهادی در جشنواره کن شنیده می‌شود، ماجرا فقط اکران یک فیلم تازه نیست؛ انگار بخشی از اعتبار سینمای ایران دوباره روی فرش قرمز قدم می‌زند. این هفته، فرهادی با فیلم «داستان‌های موازی» به کن بازگشت؛ بازگشتی که از همان لحظه انتشار تصاویرش روی فرش قرمز، به یکی از مهم‌ترین اتفاقات سینمایی هفته بدل شد. ویدیوهای حضور او، تشویق ایستاده پنج دقیقه‌ای سالن و قاب‌هایی که در کنار ستاره‌های بزرگ سینمای اروپا ثبت شد، بار دیگر یادآوری کرد که فرهادی هنوز مهم‌ترین فیلمساز ایرانی در ویترین جهانی سینماست.

«داستان‌های موازی» که با الهام از یکی از روایت‌های سینمایی کریشتف کیشلوفسکی شکل گرفته، این بار فرهادی را در فضایی کاملاً اروپایی قرار داده است؛ فیلمی فرانسوی با حضور بازیگرانی چون کاترین دونوو، ایزابل هوپر، ونسان کسل و پیر نینی. همین ترکیب کافی بود تا بسیاری از رسانه‌ها، فیلم را یکی از آثار مهم امسالِ کن بدانند. «ددلاین» از فیلم به‌عنوان اثری «پرتعلیق، استادانه و هوشمندانه» یاد کرد و آن را فیلمی نزدیک به دوران طلایی فرهادی دانست؛ دورانی که «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده» او را به قله سینمای جهان رساند.

اما درباره فرهادی، همیشه حاشیه‌ها هم‌زمان با فیلم حرکت می‌کنند یا حتی جلوتر. نشست خبری کن نیز از این قاعده مستثنی نبود. خبرنگاری تلاش کرد او را وارد یک دوگانه سیاسی کند اما فرهادی، طبق همان شخصیت همیشگی‌اش، از افتادن در دام تیترهای تند فرار کرد. او گفت کشته شدن کودکان و غیرنظامیان، چه در جنگ و چه در اعتراضات، برایش تفاوتی ندارد و هیچ خشونتی را قابل پذیرش نمی‌داند؛ پاسخی که بیشتر از آنکه سیاسی باشد، شبیه جهان‌بینی اخلاقی فیلم‌های خودش بود.

با این حال، خبری‌تر از همه، حرف‌هایش درباره احتمال ساخت فیلمی فارسی‌زبان بود. فرهادی در گفت‌وگو با ورایتی هم تأکید کرد که ایران «ریشه و خانه» اوست و هر بار پس از پایان پروژه‌های خارجی به ایران بازمی‌گردد.

شاید همین تعلق خاطر است که فرهادی را، با وجود همه موفقیت‌های جهانی، هنوز برای مخاطب ایرانی مهم نگه داشته؛ فیلمسازی که دو اسکار برای ایران آورده اما هنوز ذهنش در کوچه‌های همین کشور روایت می‌سازد. برای سینمادوستان، احتمال بازگشت او به یک فیلم ایرانی، شاید هیجان‌انگیزتر از هر جایزه‌ای باشد که در کن می‌گیرد.

آناهیتا افشار؛ خروج آرام از حاشیه امن همیشگی به متنِ جنجال

در میان تمام حاشیه‌هایی که این روزها پیرامون فیلم «تهران کنارت» شکل گرفته، شاید مهم‌ترین غافلگیری، بازی آناهیتا افشار باشد؛ بازیگری که سال‌ها آرام، کم‌حاشیه و دور از هیاهوی رسانه‌ای حرکت کرد اما حالا ناگهان در مرکز یکی از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های سال ایستاده است. فیلم علی بهراد، بعد از دو سال توقیف و کش‌وقوس‌های نظارتی بالاخره روی پرده رفته و هم‌زمان، کمپین‌های توقیف دوباره و بحث‌های رسانه‌ای، آن را به یکی از خبرسازترین آثار این روزهای سینما تبدیل کرده‌اند.

افشار در نقش «لی‌لی» بیش از هر زمان دیگری دیده شد؛ دختری امروزی، بی‌پروا و در آستانه مهاجرت که رابطه‌اش با پاشا با بازی علی شادمان، هسته اصلی روایت فیلم را می‌سازد. انتخاب افشار برای چنین نقشی، انتخابی جسورانه بود. او معمولاً در نقش‌هایی آرام‌تر و کنترل‌شده‌تر دیده شده اما این بار، بازی‌اش پر از فراز و فرود، شیطنت، بی‌قراری و نوعی برون‌گرایی غیرمنتظره است؛ اجرایی که بسیاری از منتقدان آن را بهترین بازی کارنامه‌اش تا امروز می‌دانند.

بخشی از حساسیت‌ها و حاشیه‌های فیلم هم دقیقاً به همین تصویر بازمی‌گردد. خود بهراد گفته: «تهران کنارت» تلاش می‌کند نسل تازه‌ای از جوانان شهری را نمایش دهد؛ نسلی که دیگر با الگوهای رایج کمدی سینمای ایران ارتباط برقرار نمی‌کند و بیشتر به جهان سریال‌ها و محصولات پلتفرم‌هایی مثل نتفلیکس و HBO نزدیک شده است.

در چنین فضایی، کاراکتر لی‌لی با آن سبک زندگی، شوخی‌ها و جنس مواجهه‌اش با عشق و مهاجرت، طبیعی بود که تبدیل به نقطه حساس فیلم شود.

اما آنچه بازی افشار را مهم‌تر می‌کند، شکستن همان تصویر همیشگی اوست. او تا امروز کمتر وارد جنجال شده، آهسته مسیرش را ساخته و معمولاً انتخاب‌های کم‌ریسک‌تری داشته است. حتی نقشش در «آنتیک» که این روزها هم‌زمان با «تهران کنارت» روی پرده است، بیشتر با همان آرامش شناخته‌شده‌اش هماهنگ بود. اما «تهران کنارت» انگار لحظه خروج او از پیله امن سال‌های گذشته است؛ جایی که دیگر فقط یک بازیگر ساکت و نیست و می‌خواهد خودش را در نقطه‌ای پرخطرتر محک بزند.

همین ریسک، آینده افشار را جذاب‌تر می‌کند. بازیگری که سال‌ها بی‌سروصدا حرکت کرد، حالا ناگهان در مرکز توجه ایستاده و نشان داده توانایی عبور از قالب‌های قبلی‌اش را دارد. اگر همین مسیر انتخاب‌های دقیق و نقش‌های چالش‌برانگیز را ادامه دهد، شاید «تهران کنارت» فقط آغاز دوره تازه‌ای در کارنامه او باشد؛ دوره‌ای که دیگر نامش فقط در حاشیه فهرست بازیگران خوب نمی‌آید، بلکه خودش به یکی از چهره‌های اصلی بحث‌های سینمایی تبدیل می‌شود.

سعید آقاخانی؛ آقای کمدین، کارآگاه کاریزماتیک می‌شود

اتفاق غافلگیرکننده قسمت چهارم سریال «بیست و یک»، نه فقط یک ورود معمولی به قصه، که ورود یک «پرسونا» به جهان سریال بود؛ سعید آقاخانی با نقش «سرگرد صدر» وارد درامی پلیسی شد، با نخستین سکانس‌های حضور او، لحن سریال تغییر کرد؛ انگار شخصیت تازه‌ای وارد شده که هم قرار است گره پرونده را باز کند و هم به جهان داستان، شخصیت و طنازی تزریق کند.

«بیست و یک» به کارگردانی بهنام بهزادی در هفته‌های اخیر توانسته در میان سریال‌های معمایی نمایش خانگی جای خودش را باز کند، اما حالا با ورود آقاخانی، برگ تازه‌ای رو کرده است؛ سرگردی منزوی، باهوش و غیرقابل پیش‌بینی که میان تعمیر ساعت، کلکسیون شخصی و شوخی‌های ریز و درشتش، تصویری متفاوت از یک کارآگاه ایرانی می‌سازد. او پلیسی است که هم از سرمای کولر بدش می‌آید، هم صبحانه انگلیسی درست می‌کند و هم معلوم است بیشتر از همکارانش فیلم و سریال خارجی دیده؛ جزئیاتی کوچک که شخصیت را از تیپ‌های تکراری پلیسی جدا می‌کند.

نکته مهم اما خودِ آقاخانی است. بازیگری که سه دهه با کمدی در ذهن مخاطب جا افتاده؛ از «پرواز ۵۷» و «پشت کنکوری‌ها» تا «من یک مستأجرم» و در سال‌های اخیر «نون خ». او سال‌ها تصویر مرد شوخ‌طبع و مردمی تلویزیون را نمایندگی کرده و حالا که یک سرگرد آگاهی است هم رگه‌های طنز از جهانش جدا نشده است. اما آقاخانی در سینما بارها نشان داده توانایی بازی در نقش‌های پیچیده و تلخ را هم دارد؛ از «خداحافظی طولانی»،‌ «بنفشه آفریقایی» تا «قسم» و «خون شد».

همین ترکیبِ طنز و تلخی حالا به کمک «سرگرد صدر» آمده است. او کارآگاهی است که شوخی می‌کند اما لوده نیست، آرام است اما منفعل نیست و کاریزما دارد بی‌آنکه بخواهد ژست قهرمان‌های کلیشه‌ای را بگیرد. حتی بعضی دیالوگ‌ها و لحن‌های آشنا از «نون خ» هم ناخودآگاه وارد بازی‌اش شده؛ چیزی که باعث می‌شود مخاطب سریع‌تر با او اخت بگیرد.

واقعیت این است که آقاخانی حالا به سنی رسیده که نقش‌های پخته بیشتر به او می‌آید. موهای سفیدش، آرامش رفتارش و جنس بازی کنترل‌شده‌اش، از «سرگرد صدر» یک شخصیت سینمایی ساخته؛ شخصیتی که اگر در ادامه سریال فراز و فرود درستی پیدا کند، می‌تواند به یکی از کارآگاه‌های ماندگار سال‌های اخیر نمایش خانگی تبدیل شود.

نوید محمدزاده؛ بازگشت به صحنه‌ای که از آن آمده است

در روزهایی که فضای فرهنگی هنوز در حال عبور از التهاب ماه‌های اخیر است، بازگشت نوید محمدزاده به صحنه تئاتر، توجه‌ها را به سمت خود جلب کرد؛ بازگشت بازیگری که هرچقدر در سینما ستاره شد، هیچ‌وقت خودش را از تئاتر جدا نکرد. این روزها نمایش «پرنده سیاه» به کارگردانی و بازی او روی صحنه رفته؛ نمایشی از نوشته دیوید هریر که تنها دو بازیگر دارد و بر یک مواجهه عاطفیِ ناتمام بنا شده است.

محمدزاده در این اثر، هم کارگردان است و هم بازیگر؛ انتخابی که نشان می‌دهد او حالا بیش از گذشته به کنترل جهان اثر علاقه‌مند شده است. «پرنده سیاه» دومین تجربه کارگردانی او پس از «شهربازی» محسوب می‌شود و همین استمرار، نشان می‌دهد حضورش در تئاتر دیگر صرفاً یک تفنن یا بازیگری صرف نیست. او سال‌ها روی صحنه بزرگ شده؛ از همکاری با آتیلا پسیانی و حسن معجونی تا بازی در آثار هومن سیدی و سیامک صفری. برای محمدزاده، تئاتر فقط یک مدیوم نیست؛ بخشی از هویت حرفه‌ای اوست.

شاید به همین دلیل است که حتی در سینما هم همیشه رگه‌ای از بازی تئاتری در کارش دیده می‌شود؛ از انفجارهای احساسی «ابد و یک روز» گرفته تا کنترل عصبی «متری شیش و نیم» و خشونت تلخ «مغزهای کوچک زنگ‌زده». او بازیگری است که بدن، صدا و ریتم دیالوگ را می‌شناسد و این شناخت، بیش از هر چیز از صحنه تئاتر آمده است.

حتی در تجربه‌های متفاوت‌ترش هم این ویژگی دیده می‌شود. در «آکتور» توانست چند شخصیت متفاوت را با تغییر لحن و بدن خلق کند و در «آه چه روزهای خوشی بود» ساخته همایون غنی‌زاده آن‌قدر به جهان تئاتری نزدیک شد که بعضی سکانس‌ها بیشتر شبیه اجرای مونولوگ روی صحنه بودند تا بازی مقابل دوربین.

محمدزاده البته در این سال‌ها کم‌حاشیه هم نبوده؛ از واکنش‌های رسانه‌ای تا فرازونشیب‌های شخصی، بارها نامش بیرون از آثارش خبرساز شده است. اما نکته جالب اینجاست که تقریباً حتی منتقدانش هم روی یک موضوع اتفاق نظر دارند؛ او بازیگر توانایی است. شاید دقیقاً به همین دلیل است که هر بار در اثری حضور دارد، توجه‌ها دوباره متوجه اصل ماجرا می‌شود؛ جایی که نوید محمدزاده پیش از شهرت، پیش از فرش قرمز و پیش از هیاهو، از آنجا آمده بود: صحنه.

مژده لواسانی؛ حضور در دلِ تنگه‌ای که بوی جنگ می‌دهد

برای سال‌ها، تصویر عمومی مژده لواسانی با استودیوهای تلویزیونی، اجراهای آرام و نوعی پرستیژ رسمی گره خورده بود؛ مجری‌ای که بیشتر پشت میز می‌نشست، شمرده حرف می‌زد و چهره‌ای کاملاً متعلق به قاب‌های کنترل‌شده رسانه ملی داشت. اما این هفته، پخش نخستین قسمت مستند «من زنده‌ام» تصویر تازه‌ای از او ساخت؛ تصویری که نه در استودیو، بلکه روی شناوری در تنگه هرمز شکل گرفته بود؛ جایی که این روزها نامش بیش از هر نقطه‌ای با جنگ، بحران و فشارهای منطقه‌ای گره خورده است.

در روزهایی که توجه افکار عمومی به جنوب ایران و خلیج فارس چند برابر شده، حضور لواسانی در هرمز و میناب، آن هم به‌عنوان راوی یک سفر مستند جنگی، اتفاق کوچکی نبود. او فقط نریشن نمی‌گوید؛ به خانه خانواده شهدای ناو دنا می‌رود، پای حرف مادران داغدار می‌نشیند و روایت کودکان معصومی را می‌شنود که در حملات موشکی شهید شدند. همین حضور میدانی باعث شد بسیاری، چهره تازه‌ای از او ببینند؛ مجری‌ای که این بار از قاب امن همیشگی فاصله گرفته و وارد موقعیتی شده که هم خطر دارد و هم فرسایش روحی.

شاید همین تضاد، مستند را کنجکاوی‌برانگیز کرده است. لواسانی همیشه برای بخشی از مخاطبان، چهره‌ای بیش از حد رسمی و اتوکشیده بوده؛ کسی که حتی همدردی‌هایش هم گاهی شبیه اجرای تلویزیونی به نظر می‌رسید. حالا قرار گرفتن او در فضای خشن و ملتهب جنوب، نوعی دوگانگی ساخته؛ دختری تهرانی و استودیویی که ناگهان وسط روایت جنگ ایستاده و می‌خواهد از مقاومت و ایستادگی بگوید.

خود او هم گفته راحت‌تر بوده که در استودیو بماند و یک برنامه گفت‌وگومحور اجرا کند اما دلش می‌خواسته در روزهای جنگ، کار مهم‌تری برای ایران انجام دهد. حتی «من زنده‌ام» را سخت‌ترین و مهم‌ترین تجربه حرفه‌ای‌اش توصیف کرده؛ پروژه‌ای که با هر کیفیتی تمام قد پشت آن می‌ایستدو  می‌گوید دوست دارد اگر روزی نبود، با آن شناخته شود.

با این حال، هنوز برای قضاوت نهایی زود است. «من زنده‌ام» تازه آغاز شده و لواسانی هنوز در ابتدای این سفر قرار دارد. بعضی لحظه‌ها، آن مدل همیشگی و لحن کنترل‌شده‌اش اجازه نمی‌دهد مخاطب کاملاً با احساسات او همراه شود و گاهی همدردی‌هایش بیش از حد طراحی‌شده به نظر می‌رسد. اما شاید همین مسیر تدریجی، بخشی از جذابیت مستند باشد؛ تماشای مجری‌ای که آرام‌آرام از قاب رسمی خودش فاصله می‌گیرد و در مواجهه با واقعیت تلخ جنگ، پوست می‌اندازد.

اگر این تغییر ادامه پیدا کند، «من زنده‌ام» می‌تواند فقط یک سفرنامه تلویزیونی نباشد؛ بلکه نقطه عطفی در تصویری باشد که سال‌ها از مژده لواسانی در ذهن مخاطب ساخته شده بود.

نوشته از چالش‌های جهانی «اصغر» تا کاریزمای رمزآلود «سعید» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بیست و یک» سریالی پلیسی معمایی به کارگردانی بهنام بهزادی است و نویسندگی آن را مسعود خاکباز برعهده دارد که پیش از این با سریال «دفتر یادداشت» با فیلم‌نت همکاری داشته است. همچنین حسن علی‌زاده و میثم نورانی تهیه‌کنندگان این سریال هستند.

بهنام بهزادی در کارنامه سینمایی خود آثاری چون «تنها دوبار زندگی می‌کنیم»، «قاعده تصادف»، «وارونگی» و «من می‌ترسم» را دارد.

فیلم‌نت که پیش از این چندین سریال پلیسی معمایی موفق پخش کرده است در جدیدترین محتوای پلیسی خود با سریال «بیست و یک» قصه جدید و متفاوتی را روایت خواهد کرد.

سعید آقاخانی، شادی مختاری و مهدی حسینی‌نیا در این سریال در نقش‌های اصلی ظاهر می‌شوند. رضا بهبودی، یکتا ناصر، بهناز جعفری، بهاره کیان‌افشار، ناهید مسلمی و نازنین احمدی دیگر بازیگران این سریال هستند.

داستان سریال «بیست و یک» درباره یک پرونده پلیسی مرموز و پیچیده است و در توضیح آن نوشته شده: من عاشق دخترایی‌ام که ساخته شدن با زندگی بجنگن…!

با شروع پخش این سریال، فیلم‌نت دو سریال اختصاصی «بی‌عاطفه» و «بیست و یک» را در کنداکتور پخش خود دارد.

نوشته سریال پلیسی معمایی «بیست و یک» از ۳۱ فروردین در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛  از بازگشت سعید آقاخانی با «اسباب زحمت» به آنتن رمضان؛  تداوم درخشش جواد عزتی؛ تجربه ناتمام اجرای الهام اخوان؛ سوگ جامعه سینما برای جواد گنجی و بغض بهرام افشاری در وداع با او و «یوز» که بی‌هیاهو، کمدی‌های پرستاره را در جدول فروش کنار زد. پنج روایت متفاوت از حضور، حاشیه، فقدان و موفقیت در هفته‌ای که گذشت.

سعید آقاخانی؛ همان پدر آشنای ایرانی

با آغاز ماه رمضان و پخش سریال «اسباب زحمت»، نام سعید آقاخانی دوباره به تیتر رسانه‌ها برگشت؛ حضوری که در شرایط افت مخاطبان تلویزیون، برای رسانه ملی هم مهم بود. آقاخانی بعد از پنج فصل موفق «نون خ» حالا با سریالی تازه به آنتن آمده؛ مجموعه‌ای که برخلاف فضای روستایی «نون خ»، قصه‌ای شهری را روایت می‌کند اما همچنان بر همان تیپ شخصیتی آشنای او تکیه دارد.

آقاخانی در «اسباب زحمت» هم کارگردان است، هم بازیگر و هم محور روایت. نقش «احمد»؛ پدری زحمتکش که می‌خواهد با خرید یک خاور قسطی، زندگی خانواده‌اش را سر و سامان دهد. مردی ساده، خانواده‌دوست، مقید به سنت‌ها و گرفتار موقعیت‌هایی که بیرون از دایره امن شخصیتش شکل می‌گیرند. این همان الگویی است که پیش‌تر در «نون خ» هم دیده بودیم؛ پدر کلاسیک ایرانی با دغدغه معاش، آبرو و خانواده. تفاوت اما در جغرافیاست؛ این‌بار روستا جای خود را به شهر داده، اما جهان‌بینی تغییر محسوسی نکرده است.

کارنامه آقاخانی البته فقط به تلویزیون محدود نمی‌شود. او کارش را با «پرواز ۵۷» مهران مدیری آغاز کرد و در سینما با «خداحافظی طولانی» فرزاد موتمن سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را گرفت. از «خون شد» مسعود کیمیایی تا «بنفشه آفریقایی» و «قسم»، نشان داده در نقش‌های اجتماعی، عمق بیشتری از خود بروز می‌دهد؛ جایی که فاصله‌اش با کمدی‌های صرف، ملموس‌تر است.

طبق آمارهای اولیه «اسباب زحمت» در میان سریال‌های رمضانی امسال پربیننده‌تر ظاهر شده و واکنش‌ها عمدتاً مثبت بوده است؛ هرچند بعید به نظر می‌رسد محبوبیتش به اوج فصل‌های ابتدایی «نون خ» برسد. با این حال، حضور آقاخانی در تلویزیون، یادآور این نکته است که هنوز هم کمدیِ مبتنی بر خانواده می‌تواند برای مخاطب کار کند. اینکه این تکرارِ تیپ به تثبیت تبدیل می‌شود یا به نقطه اشباع می‌رسد، پاسخ خود را در پایان سریال خواهد داد.

الهام اخوان؛ «می‌شود»ی که نشد!

پیش از آغاز ماه رمضان، تیتر مشترک بسیاری از رسانه‌ها این بود: «الهام اخوان مجری شد». برای مخاطبی که الهام اخوان را بیشتر در قامت بازیگر می‌شناخت، این تغییر موقعیت جذاب بود. برنامه «می‌شود»  قرار بود در ۳۰ قسمت از شبکه نسیم پخش شود؛ تولیدی رمضانی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی میثم محمدحسنی که ساختاری ترکیبی داشت: گفت‌وگو در استودیو، آیتم‌های روایی و مهمانانی که از دل بحران‌هایی چون زندان، اعتیاد یا فقر، به کارآفرینی و بازسازی زندگی رسیده بودند. اخوان در این برنامه نه مجری صرف، که راوی مسیر «بازگشت» بود.

اما همه‌چیز به همان قسمت اول محدود ماند. «می‌شود» بی‌هیچ توضیح رسمی از جدول پخش کنار رفت؛ نه اطلاعیه‌ای از شبکه منتشر شد و نه توضیحی از سوی روابط‌عمومی. همین سکوت، میدان را برای گمانه‌زنی باز کرد. برخی حذف برنامه را به حاشیه‌های قدیمی بازنشرشده از صفحه شخصی اخوان پیوند زدند؛ برخی دیگر از حساسیت‌های احتمالی درباره نمایش چهره مهمانان سخن گفتند. در میان این روایت‌ها، گزینه‌ای فنی هم مطرح شد؛ مشکلات تدوین یا استانداردهای پخش. اما آنچه بیش از هر چیز دیده شد، پیوند خوردن حذف برنامه با نام مجری بود؛ پیوندی که در نبود توضیح رسمی، طبیعی اما اثبات‌نشده جلوه می‌کند.

اخوان پیش‌تر با «دودکش ۲» برای مخاطب تلویزیون شناخته شد و در سینما با «آفتاب‌پرست» دیده شد؛ بازیگری کم‌حاشیه و نه چندان پرکار که هویت رسانه‌ای‌اش تا حدی در شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته است. حالا تجربه کوتاه اجرای او، بیش از خود برنامه، به سوژه بدل شده است.

این ماجرا یک پرسش مهم را برجسته می‌کند: در تلویزیونی که هر تغییر چهره‌ای به خبر تبدیل می‌شود، مدیریت روایت تا چه اندازه اهمیت دارد؟ «می‌شود» با یک قسمت، به جای آنکه درباره امید و بازسازی زندگی حرف بزند، خودش به داستانی نیمه‌تمام بدل شد. تا زمانی که توضیح رسمی منتشر نشود، این ابهام هم‌چنان با نام اخوان گره خورده باقی می‌ماند.

جواد عزتی؛ جنون عشق در پوست یک «وحشی»

با پخش قسمت‌های تازه فصل دوم «وحشی»، دوباره نام جواد عزتی در صدر تحسین‌هاست؛ بازیگری که بسیاری معتقدند جز او کسی نمی‌توانست «داوود اشرف» را این‌چنین بازی کند. فصل دوم به قسمت یازدهم رسیده و آنچه بیش از قصه دیده می‌شود، دگردیسی عزتی است؛ چرخشی نزدیک به ۱۸۰ درجه نسبت به فصل اول.

داوود در ابتدا مردی ساده بود که در پیچ‌وخم حوادث، آرام‌آرام به مرز خشونت و بی‌پروایی رسید. عزتی این تغییر را نه با اغراق، که با جزئیات بدن و نگاه ساخت؛ شانه‌های افتاده‌ای که سفت شد، نگاهی که از تردید به قساوت رسید و جنونی که از عشق جدا شد. او توانسته میان وحشی‌گری و عاشقی بی‌قید تعادلی بسازد که مخاطب هم‌زمان هم نگرانش باشد و هم همراهش. همکاری او با هومن سیدی در این سریال، یکی از نقاط عطف کارنامه‌اش به حساب می‌آید؛ اثری که احتمالاً به فهرست نقش‌های ماندگارش اضافه خواهد شد.

هم‌زمان، خبر دیگری هم درباره عزتی منتشر شد؛ همبازی شدن دوباره‌اش با رضا عطاران در فیلم «بورسیه» به کارگردانی برزو نیک‌نژاد. این دو پیش‌تر در «هزارپا» کنار هم بودند؛ کمدی پرفروشی که کنار هم قرارگیری بازی‌شان به یکی از نقاط قوت فیلم تبدیل شد. حالا بازگشت این زوج کمدی، برای مخاطبان نوستالژیک و گیشه‌پسند، اتفاقی امیدوارکننده است.

عزتی سال‌هاست میان کمدی و درام رفت‌وآمد می‌کند و در هر دو ژانر بسیار موفق بوده؛ اما «وحشی» نشان داد توانایی او در نقش‌های تیره و پیچیده، یک سر و گردن بالاتر است. حالا او در نقطه‌ای ایستاده که هم ستاره درام است و هم برگ برنده کمدی. باید دید پس از پایان «وحشی»، کدام مسیر را جدی‌تر دنبال خواهد کرد؛ تداوم این جنون تلخ یا بازگشت به خنده‌های تضمین‌شده در گیشه.

جواد گنجی؛ نامی که با اندوه، بلندتر شنیده شد

نام جواد گنجی این روزها با اندوه در فضای سینمایی ایران تکرار می‌شود؛ فیلمساز و دستیار کارگردانی که در حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد و جامعه سینما را در بهت فرو برد. مراسم یادبودش در خانه سینما، فقط یک سوگواری ساده نبود؛ محفلی بود برای همدردی، یادآوری و طرح دغدغه‌ها.

در آن مراسم، چهره‌هایی چون شهاب حسینی و بهرام افشاری از دوستی و منش حرفه‌ای او گفتند.  افشاری در مراسم خانه سینما، نه از یک همکار که از همخانه قدیمی‌اش گفت؛ از روزهایی در همدان و بعدتر در تهران که کنار هم زندگی می‌کردند، خرید خانه را با هم تقسیم می‌کردند، برای پخت غذا برنامه می‌ریختند و رویاهای مشترک‌شان را مرور می‌کردند. او با صدایی بغض‌آلود گفت هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد آن روزهای ساده و صمیمی، به چنین سرنوشتی ختم شود. جمله‌ای که بیش از همه بازتاب داشت، همین بود: «فکر می‌کردم همراه خانواده‌اش شاهد موفقیت‌هایش باشم، نه اینکه امروز درباره رفتنش حرف بزنم». شهاب حسینی نیز از او به‌عنوان یکی از داغ‌های بی‌شمار این روزها یاد کرد. این جملات در فضای مجازی دست‌به‌دست شد و نام گنجی را برای بسیاری که شاید او را نمی‌شناختند، آشنا کرد.

کارنامه او اما بیشتر در پشت صحنه شکل گرفته بود؛ بیش از ۱۹ فیلم سینمایی به‌عنوان برنامه‌ریز، ۱۷ اثر به‌عنوان دستیار اول کارگردان و همکاری در پروژه‌هایی چون «نفس» به کارگردانی جلیل سامان، «لحظه گرگ و میش» ساخته همایون اسعدیان و فیلم «آرماندو». او خود نیز فیلم‌های کوتاهی چون «جایی در میان سکوت» را کارگردانی کرد که در جشنواره فلورانس دیده شد.

شاید گنجی تا پیش از این برای مخاطب عام چهره‌ای ناآشنا بود، اما حالا نامش نه فقط در تیتراژها، که در حافظه جمعی هم ثبت شده است؛ روحش شاد.

«یوز»؛ قهرمانی که کمدی‌ها را کنار زد

گاهی یک شخصیت انیمیشنی، بیشتر از ستاره‌های زنده می‌فروشد. این هفته نام «یوز» بیش از بسیاری از بازیگران روی پرده شنیده شد؛ انیمیشنی سه‌بعدی به نویسندگی و کارگردانی رضا ارژنگی که از مهر ۱۴۰۴ اکران شده و حالا با جهشی قابل توجه، کمدی‌ها را پشت سر گذاشته است.

خبر اصلی هفته ساده اما معنادار بود: «یوز» به رتبه دوم جدول فروش رسید و از برخی آثار کمدی پرستاره جلو زد؛ یعنی در مقطعی حتی بیش از فیلم‌هایی با حضور چهره‌هایی چون مهران مدیری و پژمان جمشیدی مخاطب به سالن‌ها کشاند. برای سینمایی که سال‌ها گیشه‌اش بر دوش کمدی‌های چهره‌محور بوده، این اتفاق کوچک نیست.

داستان «یوز» درباره یک یوز ایرانی است که در نیویورک زندگی مرفهی دارد اما احساس می‌کند از ریشه‌هایش فاصله گرفته است؛ سفری برای بازگشت به سرزمین مادری و بازیابی هویت. ماجرایی ماجراجویانه و پرریتم که میان طنز و درام حرکت می‌کند و مفاهیمی چون هویت، تعلق و اصالت را برای مخاطب کودک و خانواده روایت می‌کند. همین ترکیبِ سرگرمی و معنا، برگ برنده اثر شده است.

در اکران‌های مردمی، کودکان برای عکس گرفتن با «یوز» صف می‌کشند؛ نشانه‌ای روشن از اینکه شخصیت از پرده جدا شده و به «چهره فرهنگی» بدل شده است. موفقیت «یوز» فقط یک رکورد فروش نیست؛ نشانه‌ای است از ظرفیت انیمیشن ایرانی برای رقابت جدی در گیشه. اگر این مسیر ادامه یابد، شاید سینمای کودک ایران وارد دوره‌ای شود که در آن، قهرمانان بومی نه‌فقط امکان حضور، که امکان پیشتازی داشته باشند.

نوشته داغ «جواد» روی قلب سینما/ اسباب زحمت «سعید» به دل نشست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«اسباب زحمت» در ژانر کمدی اجتماعی ساخته شده و روایتگر زندگی چند نفر است که با سلسله‌ای از اتفاقات پیش‌بینی‌نشده مواجه می‌شوند. از جمله محورهای داستانی این مجموعه می‌توان به عدم تولد فرزند «ناصر خان»، از دست رفتن سرمایه «احمد آقا» در خرید رمز ارز، جهانگردی «صادق» با یک دوچرخه دست‌ساز، مهاجرت اجباری احمد آقا از بسطام به تهران و … اشاره کرد.

آقاخانی که نزد مخاطبان تلویزیون با مجموعه‌هایی چون «نون خ» شناخته می‌شود، این‌بار به سراغ زیست شهری رفته است. «اسباب زحمت» از این منظر، تجربه‌ای متفاوت در کارنامه کارگردانی او محسوب می‌شود؛ تجربه‌ای که تلاش دارد مسائل اجتماعی را با زبانی نرم، شوخ‌طبعانه و قابل‌فهم برای مخاطب عام بازگو کند.

در دو دهه گذشته، آقاخانی یکی از فعال‌ترین چهره‌ها در عرصه سریال‌سازی بوده و آثاری چون پنج فصل «نون خ» از محبوب‌ترین تولیدات او به شمار می‌آیند. با این حال، «اسباب زحمت» از نظر فضا و روایت، گامی تازه در مسیر حرفه‌ای او تلقی می‌شود. همچنین در کنار کارگردانی، سعید آقاخانی در این سریال ایفای نقش نیز کرده است.

تصویربرداری این سریال در تهران، جاجرود، بسطام، شاهرود، مشهد، سمنان و … انجام شده و بیش از ۱۵۰ بازیگر در آن ایفای نقش کرده‌اند.

در این سریال، سعید آقاخانی در نقش «احمد آقا»، حسن معجونی در نقش «ناصر خان»، عباس جمشیدی‌فر در نقش «صادق»، کمند امیرسلیمانی در نقش «طاهره خانم»، عاطفه باقری در نقش «ژاله»، دریا آقاخانی در نقش «گلناز»، نیما هوشمند در نقش «بهروز»، افشین سنگ‌چاپ در نقش «سعادت»، رضا کریمی در نقش «فرج (وکیل)»، کریم قربانی در نقش «نیکنامی»، کیاشا تنگستانی‌پور در نقش «ایمان»، هومن حاجی‌عبدالهی در نقش «صفایی»، فریده سپاه‌منصور در نقش «آالاله خانم»، سعید امیرسلیمانی در نقش «پدربزرگ (سمیعی)»، سیاوش مفیدی در نقش «سمیعی»، شراره درشتی در نقش «خانم سمیعی»، جواد خواجوی در نقش «سوارکار»، محمود جعفری در نقش «میرزا مصطفی»، سپند امیرسلیمانی در نقش «سروش»، بیتا سحرخیز در نقش «ساحل»، رامین ناصرنصیر در نقش «فرید»، سوسن پرور در نقش «فرناز»، خشایار راد در نقش «نظری»، مریم سرمدی در نقش «پریچهر»، علی اخوان در نقش «بازرس»، علیرضا ابراهیمی در نقش «دلیجانی (مهندس)»، عرفان برزین در نقش «پژمان»، شیرین منجمی در نقش «خانم صفایی» و حسین حسینیان در نقش «صاحبخانه» ایفای نقش می‌کنند.

نوشته «اسباب زحمت» ماه رمضان به شبکه یک می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این مراسم، تندیس جشنواره در بخش‌های گوناگون به آثار زیر اهدا شد:

مهدی برزکی برای فیلم «کفر»، بخش داستانی با موضوع آزاد

سید حمید کرمانی برای فیلم «قارقالان»، بخش داستانی با موضوع مهربانی

سهیل پریانی برای فیلم «فیلمی که ساخته نشد»، بخش داستانی موبایلی با موضوع آزاد

حامد رحیمی جوکندان و کسری قنبری برای فیلم «سبز فسفری»، بخش داستانی موبایلی با موضوع مهربانی

پژمان علیپور برای فیلم «بادها کجا می‌میرند»، بخش انیمیشن با موضوع آزاد

فرزانه قبادی برای فیلم «همنشین آبی»، بخش انیمیشن با موضوع مهربانی

آمیتیس محرابیان برای فیلم «ایکیگای»، بخش انیمیشن موبایلی

نوید صادقی برای فیلم «این خانه و جذام مادرم»، بخش مستند با موضوع مهربانی

خلیل صحراگرد برای فیلم «دارتاش»، بخش مستند با موضوع آزاد

علاوه بر این، جایزه ویژه جشنواره به فیلم کوتاه «قایق کاغذی فلزی» به کارگردانی علی هاشمی‌نیا تعلق گرفت. طبق این جایزه، پخش بین‌المللی رایگان این فیلم توسط شرکت «درگاه فیلم ایران» انجام خواهد شد.

این مراسم با اجرای سوسن پرور، داریوش فرضیایی، امیرمحمد متقیان، ابراهیم شفیعی، مرتضی رستمی و امیر سهیلی برگزار شد و جمعی از چهره‌های شناخته شده و اهالی سینما در آن حضور داشتند؛ از جمله سعید آقاخانی، پژمان بازغی، سامان سالور، حسن اسدی، فرهاد بشارتی، فرشید فهیم، جمعی از کارگردانان، اساتید دانشگاه و فعالان فیلم کوتاه. همچنین دکتر زندی، مدیرکل نظارت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز در مراسم حضور داشت.

فراخوان نخستین جشن ملی سینمایی «مهربانی» از بهمن ماه آغاز شد و تا ۲۴ خرداد ۱۴۰۴ ادامه داشت. طی این مدت، بیش از ۳۴۰ اثر در قالب داستانی، مستند، انیمیشن و موبایلی در دو بخش «آزاد» و «مهربانی» به دبیرخانه ارسال شد.

از میان این آثار، هیأت انتخاب جشنواره متشکل از احسان لهراسبی، علیرضا نجف‌زاده، جواد حبیب‌پور، رضا خسروزاد، امید مهدوی و علی وطن‌دوست در نهایت ۱۴۸ اثر را برای رقابت در مرحله نهایی برگزیدند. داوری آثار نیز توسط بهرام عظیمی، پژمان بازغی، سعید آقاخانی، سامان سالور، احمد درویشعلی‌پور، هادی مهدوی، علی‌محمد اقبالدار و سید حمید میرحسینی انجام گرفت.

این مراسم توسط مؤسسه سینمایی خانه تصویرگران رعد برگزار شد.

نوشته برگزیدگان اولین جشن ملی سینمایی «مهربانی» معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تیزر این فیلم را یوسف بخشایش ساخته است.

سارا بهرامی، سعید آقاخانی، آناهیتا افشار، فرید سجادی حسینی، علی عامل هاشمی، کاظم نوربخش، آرمیتا مرادی، شادی خلیلی، داود باقری، کامران کاظمی، میلاد آرمند، سحر خطیبی، علیرضا حیاتی و بازیگران خردسال اشکان اردستانی، ارغوان عزیزی، دنیز بیک محمدی گروه بازیگران «خاتی» را تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان «خاتی» آمده است: «همزمان با آتش‌سوزی جنگل‌های زاگرس، خاتی باید میان ماندن و رفتن، عشق و انتقام، انسان و طبیعت یکی را انتخاب کند؛ انتخابی که سرنوشت او و ایل را برای همیشه تغییر می‌دهد…»

عوامل این فیلم عبارتند از: کارگردان: فریدون نجفی، تهیه‌کننده: محمد کمالی‌پور، نویسنده: احمد رفیع‌زاده، مدیر فیلمبرداری: اشکان اشکانی، تدوین: یوسف بخشایش، صدابردار: سعید زند، آهنگساز: آریا عظیمی‌نژاد، طراحی و ترکیب صدا: مهرداد جلوخانی، طراح گریم: سودابه خسروی، طراح جلوه‌های ویژه بصری: بهنام خاکسار و رضا انصارین، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح صحنه: سعید اسدی، طراح لباس: مجید لیلاجی، دستیار یک کارگردان و برنامه‌ریز: علی کشاورز، مدیر تولید: داوود باقری، جانشین تهیه: علی طاهریان، اصلاح رنگ و نور: مهران دوستی، مشاور رسانه‌ای و مدیر روابط عمومی: مریم قربانی‌نیا، مدیر تبلیغات: آرین امیرخان، عکاس: حسن شجاعی، لوگوتایپ: محمدرضا شریفی‌نیا، طراح پوستر: محمد تقی‌پور.

نوشته رونمایی از تیزر فیلم سینمایی «خاتی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پوستر این فیلم را محمد تقی‌پور طراحی کرده است.

سارا بهرامی، سعید آقاخانی، آناهیتا افشار، فرید سجادی حسینی، علی عامل هاشمی، کاظم نوربخش، آرمیتا مرادی، شادی خلیلی، داود باقری، کامران کاظمی، میلاد آرمند، سحر خطیبی، علیرضا حیاتی و بازیگران خردسال اشکان اردستانی، ارغوان عزیزی، دنیز بیک محمدی گروه بازیگران «خاتی» را تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان «خاتی» آمده است: تراژدی وقتی آغاز می‌شود که محکوم به رفتن می‌شوی، آن هم وقتی همچون تنهاترین درخت جنگل بلوط ریشه در خاک دوانده‌ای…

عوامل این فیلم عبارتند از: کارگردان: فریدون نجفی، تهیه‌کننده: محمد کمالی‌پور، نویسنده: احمد رفیع‌زاده، مدیر فیلمبرداری: اشکان اشکانی، تدوین: یوسف بخشایش، صدابردار: سعید زند، آهنگساز: آریا عظیمی‌نژاد، طراحی و ترکیب صدا: مهرداد جلوخانی، طراح گریم: سودابه خسروی، طراح جلوه‌های ویژه بصری: بهنام خاکسار و رضا انصارین، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح صحنه: سعید اسدی، طراح لباس: مجید لیلاجی، دستیار یک کارگردان و برنامه‌ریز: علی کشاورز، مدیر تولید: داوود باقری، جانشین تهیه: علی طاهریان، اصلاح رنگ و نور: مهران دوستی، مشاور رسانه‌ای و مدیر روابط عمومی: مریم قربانی‌نیا، مدیر تبلیغات: آرین امیرخان، عکاس: حسن شجاعی، لوگوتایپ: محمدرضا شریفی‌نیا، طراح پوستر: محمد تقی‌پور.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «خاتی» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لوگوی این فیلم را محمدرضا شریفی‌نیا طراحی کرده و لوگوموشن آن را یوسف بخشایش ساخته است.

سارا بهرامی، سعید آقاخانی، آناهیتا افشار، فرید سجادی حسینی، علی عامل هاشمی، کاظم نوربخش، آرمیتا مرادی، شادی خلیلی، داود باقری، کامران کاظمی، میلاد آرمند، سحر خطیبی، علیرضا حیاتی و بازیگران خردسال اشکان اردستانی، ارغوان عزیزی، دنیز بیک محمدی گروه بازیگران «خاتی» را تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان «خاتی» آمده است: تراژدی وقتی آغاز می‌شود که محکوم به رفتن می‌شوی، آن هم وقتی همچون تنهاترین درخت جنگل بلوط ریشه در خاک دوانده‌ای…

نوشته لوگو و لوگوموشن «خاتی» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آریا عظیمی‌نژاد آهنگساز مطرح سینما و تلویزیون ایران که پیش از این آهنگسازی آثاری چون «پایتخت»، «میم مثل مادر»، «طلا و مس»، «خوب بد جلف» و… را بر عهده داشته است، موسیقی «خاتی» را می‌سازد.

سارا بهرامی، آناهیتا افشار، سعید آقاخانی، فرید سجادی حسینی، علی عامل هاشمی، کاظم نوربخش، آرمیتا مرادی، شادی خلیلی، میلاد آرمند، سحر خطیبی، علیرضا حیاتی و بازیگران خردسال اشکان اردستانی، ارغوان عزیزی، دنیز بیک محمدی گروه بازیگران «خاتی» را تشکیل می‌دهند.

بر اساس برنامه‌ریز‌های پس از تولید، اولین نمایش فیلم «خاتی» در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

در خلاصه داستان «خاتی» آمده است: تراژدی وقتی آغاز می‌شود که محکوم به رفتن می‌شوی، آن هم وقتی همچون تنهاترین درخت جنگل بلوط ریشه در خاک دوانده‌ای…

دیگر عوامل «خاتی» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: اشکان اشکانی، صدابردار: سعید زند، طراح صحنه: سعید اسدی، طراح لباس: مجید لیلاجی، طراح گریم: سودابه خسروی، مدیر تولید و برنامه‌ریز: داود باقری، دستیار یک کارگردان: علی کشاورز، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقا بیگ، مدیر تدارکات: مرتضی پیر هادی، عکاس: حسن شجاعی، دستیار تهیه: مجتبی مرشدلو، منشی صحنه: رضا بقایی، جانشین تهیه: علی طاهریان، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی نیا، مدیر تبلیغات: آریان امیر خان.

نوشته انتشار اولین تصویر سعید آقاخانی و آناهیتا افشار در «خاتی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سارا بهرامی، سعید آقاخانی، آناهیتا افشار، علی هاشمی، کاظم نوربخش، آرمیتا مرادی، شادی خلیلی، میلاد آرمند، سحر خطیبی با هنرمندی فرید سجادی حسینی و بازیگران خردسال اشکان اردستانی، ارغوان عزیزی، دنیز بیک‌محمدی گروه بازیگران «خاتی» را تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان «خاتی» آمده است: تراژدی وقتی آغاز می‌شود که محکوم به رفتن می‌شوی؛ آن هم وقتی همچون تنهاترین درخت جنگل بلوط ریشه در خاک دوانده‌ای…

مراحل فنی «خاتی» به طور همزمان در حال انجام است تا نخستین نمایش فیلم در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر باشد.

عکس: حسن شجاعی

نوشته فیلمبرداری فیلم سینمایی «خاتی» به پایان رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کمدی اکشن سینمایی با گذشت حدود ۳ ماه از آغاز اکران و با جذب ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار مخاطب به فروش ۱۵۰ میلیارد تومانی در سینماها رسیده است.

«تمساح خونی» از زمان نمایش در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر که سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی اول را برای جواد عزتی رقم زد تا اکران عمومی در سینماها با واکنش مثبت منتقدان، سینماگران و رضایت مخاطبان مواجه شده است.

عنوان صدرنشین فروش ۱۴۰۳ همچنان در اختیار فیلم «تمساح خونی» است.

در خلاصه داستان این فیلم آمده‌ است: «ما می‌خوایم بزرگترین قورباغمونو قورت بدیم! طعمه بزرگ، دردسرای خودشو داره، ولی ما قراره بدون خون و خونریزی شکارش کنیم؛ آخه ما از تمساح‌ها باهوش‌تریم…!»

در این فیلم سینمایی جواد عزتی، عباس جمشیدی‌فر، الناز حبیبی، بهزاد خلج، شبنم قربانی و سعید آقاخانی با حضور جمشید جهانزاده، رامین پورایمان و کیومرث مرادی نقش‌آفرینی می‌کنند.

پخش «تمساح خونی» را موسسه شهر فرنگ برعهده دارد.

نوشته جدیدترین پوستر «تمساح خونی» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین این فیلم علی‌رغم تعطیلی یک هفته‌ای سینما در ایام نوروز، در پایان ماه نخست اکران خود توانست با دست‌یابی به فروش ۷۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومانی، رکورد فروش نخستین ماه اکران یک فیلم در سینما را که پیش از این در اختیار فیلم «هتل» با رقم ۶۵ میلیارد بود، به نام خود کند.

اکنون و همزمان با ادامه اکران این کمدی سینمایی، دومین پوستر رسمی «تمساح خونی» با طرحی از محمد تقی‌پور رونمایی شد.

«تمساح خونی» اولین ساخته جواد عزتی در مقام کارگردان است که در ژانر کمدی اکشن سینمایی ساخته شده و تاکنون رکوردهای فروش روز اول، روز دوم، افتتاحیه، هفته نخست، فروش روزانه، هفتگی سینما و… را در کارنامه خود ثبت کرده است.

جواد عزتی، عباس جمشیدی‌فر، الناز حبیبی، بهزاد خلج، شبنم قربانی، سعید آقاخانی و… در این کمدی نقش آفرینی می‌کنند.

سایر عوامل «تمساح خونی» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: سامان لطفیان، مجری طرح و مدیر تولید: پیمان حجازی، نویسنده: پدرام افشار، تدوین: عماد خدابخش، آهنگساز: مسعود سخاوت‌دوست، طراحی و ترکیب صدا: سید علیرضا علویان، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح لباس: آرتا ماهان، مدیر صدابرداری: امیر عاشق حسینی، طراح چهره‌پردازی: عظیم فراین، طراح جلوه‌های ویژه بصری :امین پهلوان زاده ٫برنامه ریز: محمدرضا کشمیری، دستیار اول کارگردان: پانته‌آ حسینی، مشاور پروژه امیر پوربهشتی، جانشین مدیر‌تولید: حسن صفری، دستیار اول فیلمبردار، هومن خلیلی، دستیار تهیه‌کننده، سعید رضا صاحبی، مدیرتدارکات: سعید جعفری‌فر، طراح تیتراژ:حامد بارئی طبری، اصلاح رنگ و نور: استودیو روشنا، طراح بدلکاری، امیر بدری، منشی صحنه، سعیده دلیریان – الناز کوتی، فیلمبردار پشت صحنه: شیمانی رییسی، عکاس: مجید طالبی -ریحانه زنگنه، تبلیغات: استودیو شهرفرنگ، مدیر روابط‌عمومی: زهرا دمزآبادی.

«تمساح خونی» توسط پخش شهر فرنگ در سینماها اکران می‌شود.

نوشته «تمساح خونی» سومین فیلم پرفروش تاریخ سینمای ایران شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم در روز هفتم فروردین‌ماه توانست با ثبت رقم فروش ٧ میلیارد تومان در یک روز، به رکورد تازه‌ای در فروش روزانه تاریخ سینمای ایران دست پیدا کند. این رکورد پیش از این با ثبت رقم ۵ میلیارد و ۵٨٠ میلیون تومان در اختیار فیلم «هتل» بود.

«تمساح خونی» همچنین روز گذشته توانست در ادامه اکران خود با ثبت رقم فروش ٣١ میلیارد و ٧٠٠ میلیون تومان در هفته‌ای که گذشت، رکورد فروش هفتگی تاریخ سینمای ایران را با فاصله بشکند. این رکورد پیش از این با ٢٢ میلیارد و ٨۶٠ میلیون تومان در اختیار فیلم «فسیل» بود.

این کمدی پرمخاطب در هفته‌های اخیر رکوردهای مختلف دیگری از جمله رکورد فروش روز نخست، روز دوم، افتتاحیه (سه روز اول)، هفته نخست و… را به نام خود ثبت کرده و به تازگی از مرز فروش ۵۵ میلیارد تومان عبور کرده است. این کمترین زمان رسیدن یک فیلم به این میزان فروش در سینمای ایران است.

در «تمساح خونی» جواد عزتی، عباس جمشیدی‌فر، سعید آقاخانی، الناز حبیبی، بهزاد خلج، شبنم قربانی، با حضور جمشید جهانزاده، رامین پورایمان و کیومرث مرادی نقش آفرینی می‌کنند.

این فیلم توسط پخش شهرفرنگ در سینماهای سراسر کشور درحال اکران است.

نوشته دو رکورد تازه برای فیلم سینمایی «تمساح خونی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«تمساح خونی» که با بیشترین سانس فوق‌العاده و استقبال مردمی، پرمخاطب‌ترین فیلم چهل‌ودومین جشنواره فیلم فجر بود، از چهارشنبه ١۶ اسفند ماه توسط پخش شهرفرنگ روی پرده سینماهای سراسر کشور می‌رود.

در این فیلم سینمایی جواد عزتی، عباس جمشیدی‌فر، الناز حبیبی، بهزاد خلج، شبنم قربانی و سعید آقاخانی با حضور جمشید جهانزاده، رامین پورایمان و کیومرث مرادی نقش‌آفرینی می‌کنند.

همچنین دیگر بازیگران «تمساح خونی» را بهراد خرازی، مرتضی تقی‌زاده، یدالله شادمانی، محمد صابری، حامد نظامی اصل، فرهاد شعاع، ابوذر چهل امیرانی، بهراد سلاح ورزی، حاتم مشمولی و محمود موسوی تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده‌ است:

«ما می‌خوایم بزرگترین قورباغمونو قورت بدیم!

طعمه‌ بزرگ، دردسرای خودشو داره، ولی ما قراره بدون خون و خونریزی شکارش کنیم؛ آخه ما از تمساح‌ها، باهوش تریم!…»

«تمساح خونی» با کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی فیلم اول از چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، در نخستین تجربه کارگردانی جواد عزتی مورد توجه بسیاری از منتقدان و مخاطبان نیز قرار گرفت و اکنون بلافاصله به اکران نوروزی درمی‌آید.

نوشته کمدی اکشن «تمساح خونی» به سینماها می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.