قرار است ساعت نمایش ۵ فیلم در نظر گرفته شده ۱۶ باشد و بلیت این فیلم‌ها نیز به صورت نیم بهاء عرضه شود.

هفته اول برنامه «سینمای ایران برای وطن» که از ۴ مرداد با نمایش و نشست های هر فیلم در موزه سینما آغاز شد به فیلم های «خانه دوست کجاست» ساخته عباس کیارستمی، «سرزمین خورشید» ساخته احمد رضا درویش، «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری جوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنی اعتماد و محسن عبدالوهاب و «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی اختصاص دارد.

ایران مال، باغ کتاب، راگا، صبا مال، فرهنگ، گالریا، لوتوس، ماندانا، مگامال، ملت، موزه سینما، هدیش، سیتی سنتر اصفهان، هنر شهر آفتاب شیراز و هویزه مشهد تا پایان مرداد ماه میزبان نمایش نسخه مرمت شده این آثار ماندگار سینمای ایران خواهند بود.

گفتنی است قبل از نمایش آثار در سینماها، آنونس فیلم به همراه گزیده ای از نشست های برگزار شده هفته گذشته برای هر فیلم به نمایش در می آید.

هفته اول «سینمای ایران برای وطن» توسط سازمان سینمایی و با همکاری فیلمخانه ملی ایران، موزه سینما، موسسه تصویر شهر، حوزه هنری و سینماهای نمایش دهنده و صاحبان این آثار برگزار می شود.

نوشته انتشار جدول نمایش برنامه «سینمای ایران برای وطن» در سینماها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست هارون یشایایی تهیه کننده «ناخدا خورشید» درباره همکاری با ناصر تقوایی، گفت: این پیشنهاد از سمت گروه و آقای تقوایی مطرح شد و ما هم تهیه فیلم‌ را قبول کردیم‌ زیرا برای گروه اصفهانی، دیگر تهیه این فیلم امکان نداشت.‌ من فیلمنامه را خوانده بودم اما راش‌ها را ندیده بودم اما خیلی قبل‌تر با ناصر تقوایی رفاقت داشتم و با افتخار پذیرفتم.

فیلم هر کارگردان در حکم شناسنامه اوست

یشایایی با اشاره به موفق نشدن این فیلم در گیشه ادامه داد: برخی فیلم‌ها در اکران موفق می‌شوند و برخی فیلم‌ها نمی‌شوند، بسته به سلیقه مردم است و سلیقه مردم نسبت به وضعیت روزانه سیال است. شرکت تولید ما بیش از ۵۰ فیلم ساخته بود و در آن زمان نسبت به فروش فیلم‌ها اصرار نداشتیم.

وی در ادامه گفت: سینمای ایران به عنوان یک هنری که اقتباسی بود بسیار موفق بوده و هست. فیلم‌های سینمای ایران حداقل در منطقه آسیا کاملا دیدنی و قابل تامل بود.‌ هنوز هم سینمایی است که در منطقه معروف است و فیلم‌های ایرانی در کشورهای همسایه موفق هستند. این نکته را هم باید اضافه کنم که من به عنوان تهیه کننده به هیچ‌وجه در فیلمی که توسط کارگردان ساخته شده است دخل و تصرف نمی‌کردم‌ زیرا فیلم شناسنامه کارگردان است.

یشایایی «ناخدا خورشید» را جزو ماندگارترین فیلم های ایرانی دانست و گفت: این فیلم در جشنواره های خارجی نیز مقبولیت زیادی به دست آورد. خاطرم است که در جشنواره بن اکران و استقبال زیادی از آن شد.

این تهیه‌کننده تصریح کرد: اکنون مخاطب سینمای دنیا را می‌بیند و همواره سینمای ایران را با کارهای خارجی مقایسه می‌کند درحالی که در گذشته‌ها اینگونه نبود. هنوز هم در منطقه ما‌ سینمای ایران موفق است و ما‌ کارگردانان بسیار خوبی داریم.

یشایایی در پاسخ به اینکه کدام فیلمش را ببشتر از همه‌ دوست دارد، گفت: من با «ناخداخورشید» ارتباط زیادی دارم زیرا در جریان ساختش بودم.

ناصر تقوایی؛ چهره‌ ماندگار سینمای ایران

در ادامه این نشست داریوش ارجمند با بیان اینکه چندین دقیقه از «کوچک جنگلی» را بازی کرده است، گفت: ابتدا قرار بود من نقش میرزا کوچک خان را بازی کنم‌‌ اما نشد. ناصرتقوایی ماندگار است و آثار بسیار درخشانی دارد. او در سینما آدم‌ بزرگی است. به نظر من در سینمای ایران اول ناصر تقوایی است و بعد از او کسی نیست. به این دلیل که او انسان حکیمی است یعنی به تمام‌ مسائلی که به انسان مربوط است، اشراف دارد.

وی اضافه کرد: بی دلیل نیست که هرچه جلوتر می‌رویم نسل جوان به «ناخدا خورشید» علاقه‌مند می‌شوند زیرا این فیلم دکوپاژ حیرت‌انگیزی دارد. با اینکه از یک اثر خارجی گرفته شده است اما به شدت زیبا است و فرهنگ خاص ایرانی را به این قصه پیوند زد و به نوعی این قصه را مال خود کرده است.

ارجمند ادامه داد: واقعا جفای عالم به «کوچک جنگلی» شد اما بزرگ‌ترین جفا به خود ناصر تقوایی شد که همه‌ می‌گفتند؛ تقوایی تمام شده است. تا اینکه همسرشان به من زنگ زدند و گفتند که ناصر می‌خواهد فیلم جدید شروع کند و از  شما می‌خواهد که با او همکاری کنید و من با کمال میل پذیرفتم و به دیدنشان رفتم و درباره  فیلم صحبت کردیم.

این بازیگر با اشاره به بازی پورصمیمی نیر بیان کرد: سعید پورصمیمی کاراکتر حیرت انگیزی است. خیلی ها درباره جنوب فیلم ساختند اما هیچ کدام به پای «ناخدا خورشید» نرسیدند. واقعا تهیه کننده ای مانند آقای یشایایی هم برای سینمای ایران نعمت هستند. سینما با زمان مسابقه دارد و اگر‌ بتوانید زمان را کوتاه کنید در تهیه فیلم‌ برنده می‌شوید و تقوایی این مساله را کاملا درک می‌کرد. آقای یشایایی وقتی به این پروژه اضافه شدند که در آستانه تعطیل شدن بود. در آن زمان خود من نامه ای به معاون سینمایی و بنیاد فارابی نوشتم ولی گفتند که کار تعطیل و به تهران بیایید.

ارجمند درباره نقش خود در این فیلم  گفت: وقتی نقش من‌ تمام‌ شد و سکانس پایانی را گرفتیم، کنار ساحل کامیونی بود و ما در لنج صحنه‌های آخر فیلم را ضبط می‌کردیم. هر پلانی که می‌گرفتیم‌ ابزار اضافی وارد کامیون می‌شد و نگاتیو هم‌ فقط به اندازه سکانس پایانی در اختیار ما بود. پس از سکانس پایانی که لباس من خونی شده بود و آقای تقوایی کات دادند من لب دریا نشسته بودم و برای ناخدا خورشید گریه می‌کردم. ناگهان دیدم آقای تقوایی از پشت من‌ را بغل کرد و گفت که داریوش تمام شد. من گفتم که ناخدا خورشید خیلی مرد خوبی بود و ای‌ کاش کشته نمی‌شد.

فروش یک فیلم بازتابی از شرایط جامعه است

وی ادامه داد: یادم می‌آید آقای والی یک رادیو پرتابل داشت و ناگهان در گوش آقای تقوایی چیزی گفت. آقای تقوایی سپس به بیابان رفت و من‌ هم دنبالش رفتم. مشغول گریه بود و گفت که دکتر ساعدی در پاریس  فوت کرده است. چنین مرد رقیق‌القلبی بود.

ارجمند خاطرنشان کرد: حتما می‌دانید که اولین فیلم اقتباسی از ساعدی به نام «آرامش در حضور دیگران» را ناصر تقوایی ساخته بود. ناخدا خورشید یک مرد ایرانی جنوبی بندری بود و بسیار دقیق و زیبا و با تمام جزئیات و روابط این شخصیت به درستی نوشته شده بود. یادم  می آید سعید پورصمیمی لنگ‌ می‌بست و بین جاشوها می‌رفت. اصلا کسی نمی‌دانست او بازیگر است و کارهایی را می‌کرد که جاشوها انجا‌م می‌دادند.

وی درباره فروش این فیلم بیان داشت: من معتقدم بازتاب فروش یک فیلم‌، بازتاب جامعه ما است. این که امروزه کمدی های مبتذل می‌فروشند، بازتاب جامعه امروزی ما است. «ناخدا خورشید» هم شرایط اجتماعی آن روزگار را نشان می‌دهد.

ارجمند  با بیان اینکه با «ناخدا خورشید» شروع کردم و با «ستایش» تمام کرده، بیان داشت: با تمام کارگردانان بزرگ کشور به جز علی حاتمی کار کرده ام.‌ ولی امروزه دیگر  فیلمنامه وجود ندارد.

وی ادامه داد:  برای بازی در فیلم «پیر پسر» به من پیشنهاد شد اما در آن بازی نکردم زیرا معتقدم فیلم‌ها و سریال‌های ما هم کپی فیلم‌های خارجی شده است و ما دیگر‌ حتی یک‌ پلیس ایرانی ‌نمی‌بینیم.

انباشته‌های ذهنی بازیگر به ایفای نقش کمک‌ می‌کند

این بازیگر درباره ورم کردن دستش در « ناخدا خورشید» گفت: من عاشق این کار  بودم و اصلا درد را به روی خودم‌ نمی‌آوردم. یک بازوی مصنوعی برای من ساختند. آقای تقوایی دست اصلی من را از پشتم قرار داد و همچنین یک کمربند محکم روی دستم می‌بستند. از صبح تا غروب من در همین وضعیت‌ می‌ماندم اما درد را به روی خودم‌ نمی‌آوردم. یک روز سر صحنه تقوایی دست من را دیدند و خیلی ناراحت شدند و گفتند که دیگر دستش را نبندید و فقط زمانی که می‌خواهیم از او پلان بگیریم دستش را ببندید.

وی ادامه داد: ناصر تقوایی و بهرام ‌بیضایی وقتی تو را نگاه‌ می‌کردند انرژی می‌گرفتی و این‌ اتفاق واقعا عجیبی بود.

ارجمند در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه یک بازیگر چطور باید با نقشش ارتباط برقرار کند، گفت: به طور مثال، منبع اطلاعاتی در ذهن من وجود دارد اینکه وقتی فیلمنامه را می‌خوانم بخش‌هایی از آن با فیلمنامه همخوانی پیدا می‌کند. همه آدم‌ها یکسری چیزها را در طول زندگی تجربه کرده اند‌ اما‌ یکسری چیزها در فیلمنامه وجود دارد که نوشته نشده و میان خطوط سفید فیلمنامه قرار دارد. انباشته‌هایی که شما در ذهنتان دارید کمک می‌کند نسبت به شخصیتی که قرار است بازی کنید، اطلاعات پیدا کنید.

وی افزود: بازیگری ابتدا تاریخ‌شناسی می‌خواهد و سپس باید ببینید که قرار است در کدام جغرافیا بازی کنید. برای یک بازیگر مهم است که فرق بازی کردن در شمال، جنوب و مناطق مختلف را بداند. ایتالیایی ها سال‌ها فیلم‌ گلادیاتوری داشتند اما فیلم‌ گلادیاتور ریدلی اسکات با بازی راسل کورو یک‌ اثر ماندگار شد زیرا بازی شخصیت، جزئیات، فیلمنامه و… همه‌ شاهکار هستند.

وی خاطرنشان کرد: آقای عبدااله اسکندری در فیلم «آدم‌ برفی» به من‌ می‌گفتند که خیلی دست و بالت را تکان می‌دهی. زمان اکران به او گفتم که من هر حرکتی در سینما انجام می‌دهم حتما دلیلی دارد و برای فیلم لازم است.

«ناخدا خورشید» نمایانگر وطن است

ارجمند درباره دلیل انتخاب «ناخدا خورشید» در برنامه «سینمای ایران برای وطن» توضیح داد: این فیلم به خاطر جامعه ایران انتخاب شد. «ناخداخورشید» در جایی از فیلم به سرهنگ می‌گوید: تو ماموریتت که تمام شود از اینجا می‌روی اما من اینجا به دنیا آمده‌ام و دوست دارم در همین مملکت سرم را زمین بگذارم و بمیرم. مفهوم وطن یعنی همین. خاکم به سر، ز غصه به سر، خاک اگر کنم/ خاک وطن که رفت، چه خاکی به سر کنم؟

وی تصریح کرد: من معتقدم «ناخدا خورشید» نمایانگر وطن است. وطن این است که یک‌ سرزمینی را بشناسی و آن را حفظ کنی. حتی اگر‌ خانواده‌ات را حفظ کنی یعنی وطنت را حفظ کردی زیرا خانواده جزوی از وطن است. متاسفانه ما این‌ روزها خانواده را فراموش کرده ایم.

حمیدرضا مدقق  که اجرای برنامه را بر عهده داشت در ابتدای این برنامه گفت: فیلم‌های این برنامه از هفته آینده در ۱۲ سینمای تهران و ۳ مرکز استان اکران می‌شوند. مدت‌هاست که امکان اکران عمومی این آثار وجود نداشته و اتفاق خیلی خوبی است که علاقه‌مندان و نسل جوان این آثار را روی پرده سینما ببینند.

وی ادامه داد: آقای تقوایی پس از کناره‌گیری از «کوچک جنگلی»، «ناخدا خورشید» اولین فیلم پس از انقلاب‌شان بود‌. «ناخدا خورشید» در پنجمین جشنواره فیلم فجر در کنار آثار ارزشمندی اکران شد و چند سیمرغ دریافت کرد. این فیلم اولین نقش سینمایی سعید پورصمیمی و داریوش ارجمند بود. همچنین مهم‌ترین جایزه بین المللی «ناخدا خورشید» دریافت جایزه یوزپلنگ برنز است.

مدقق ادامه داد:  از زمان اکران «ناخدا خورشید» اکثر مردم تصور می‌کردند که خیلی پرفروش می‌شود اما‌ نمایش عمومی این فیلم فروش زیادی نداشت اما شکست تجاری این فیلم باعث نمی‌شود که فیلم در تاریخ سینمای ایران روز به روز پیشرفت نکند. در رای گیری خانه سینما در سال ۷۷ «ناخدا خورشید» بهترین فیلم حادثه‌ای انتخاب می‌شود و به این‌ فیلم بهترین فیلم اقتباسی ایران نیز می‌گویند. سال ۱۳۸۸در رای گیری که هر ۱۰ سال یکبار انجام می شود، «ناخدا خورشید» هشتمین فیلم برگزیده شد و در سال ۹۸ نیز این فیلم به عنوان دومین فیلم برگزیده منتقدان سینما انتخاب شد. این مساله نشان می‌دهد هرچه منتقدان جوان تر شدند، «ناخدا خورشید» برایشان جذاب‌تر شده است.

افتتاحیه برنامه «سینمای ایران برای وطن» که توسط سازمان سینمایی از شنبه با نمایش و نشست فیلم «خانه دوست کجاست» در موزه سینما آغاز شده بود، با «شیر سنگی»، «گیلانه» و «سرزمین خورشید» ادامه پیداکرد و بعد از ۵ روز با نمایش و نشست فیلم «ناخدا خورشید» به پایان رسید و اکران این ۵ اثر ماندگار تاریخ سینمای ایران از شنبه ۱۱ مرداد ماه در سینماها آغاز می شود.

نوشته داریوش ارجمند: «ناخدا خورشید» نمایانگر وطن است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احمدرضا درویش با تشکر از نمایش و برگزاری نشست فیلم «سرزمین خورشید» ، گفت: مرور آثار سینمای ایران برای امروز می‌تواند بسیار موثر باشد. آنونسی که از فیلم در ابتدای نشست در سالن پخش شد من را حیرت‌زده کرد زیرا آخرین بار در زمان اکران این آنونس را دیده بودم.

وی درباره فضاسازی فیلم «سرزمین خورشید» افزود: این فیلم داستان یک سفر ادیسه واراست؛ گویا جنگ فقط مختص یک فضا و مکان نیست بلکه تبعات جنگ همه جا را دربرمی‌گیرد. اگر قرار باشد یک شخصیت در فضای خاصی باورپذیر باشد، فضاسازی و جزئیات در آن فیلم خیلی اهمیت پیدا می‌کند. سینما مانند موسیقی می‌ماند و دربرگیرندگی که سینما دارد مانند یک ارکستر است و مخاطب را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد.

درویش با گرامی‌داشت یاد خسرو شکیبایی، گفت: یادم می‌آید با محمد آلادپوش از هواپیما پیاده شدیم و سپس وارد فضای فیلمبرداری در بیمارستان شدیم.  آلادپوش کمی در لوکیشن  چرخید و به من گفت به نظر شما می‌شود؟ من هم گفتیم می‌رویم که بشود.

وی افزود: ما سکانس بیمارستان را به صورت سکانس – پلان فیلمبرداری کردیم زیرا اگر کات می‌خورد حس صحنه درست درنمی‌آمد. در آن صحنه فقط می‌توانستیم یک‌ برداشت داشته باشیم زیرا همه‌چیز سر صحنه نابود می‌شد. حدود ۲ روز برای آن صحنه تمرین کردیم و هنگام فیلمبرداری حتی مانیتورهم نداشتیم که پلان‌ها را ببینیم. مهم‌ترین مانیتور کارگردان چشم‌ فیلمبردار بود و اگر چشم فیلمبردار از آن پلان راضی بود ما سراغ صحنه‌های بعد می‌رفتیم. این ریسک خیلی بزرگی برای یک کارگردان است زیرا صحنه‌ای که فیلمبرداری می‌کرد یک هفته بعد تازه از تهران می‌رسید و می‌توانست آن را تماشا کند.

درویش با بیان اینکه ما همواره می‌گوییم که جلوی جنگ ایستاده‌ایم، بیان داشت: اینکه از کشورمان دفاع کنیم با اینکه جنگ را نفی یا نقد کنیم کاملا متفاوت است. اگر دشمن به کشور ما حمله کند ناگزیر به دفاع هستیم و اگر این منطق در فیلم نیز وجود داشته باشد مخاطب با آن همراه می‌شود.

وی ادامه داد: ما باید تاریخ را درست روایت کنیم تا مخاطب چند سال بعد که یک‌ فیلم‌ جنگی را تماشا می‌کند برایش قابل فهم باشد که مردم چرا در آن شرایط از کشورشان دفاع کردند و زیر آتش ایستادگی کردند.

درویش تصریح کرد: «سرزمین خورشید» درباره مساله خلقت نیست و این مفاهیم را برخی منتقدان از فیلم برداشت کرده‌اند. این فیلم برای دو صحنه ساخته شد، ابتدا اینکه من دوست داشتم این زن در پایان خودش تبدیل به مادر و شخصیت خسرو شکیبایی تبدیل به مرد شود.

وی با بیان خاطره‌ای ادامه داد: ما یک‌ جیپ جنگی لازم داشتیم تا آن را در صحنه منهدم کنیم. مدام به ما‌ می‌گفتند همه‌چیز درست می‌شود در نهایت دو روز مانده به فیلمبرداری آن صحنه به همراه امیر اثباتی خودمان به جزیره مینو رفتیم تا یک لاشه جیپ پیدا کنیم. در یک کوچه لاشه یک‌ جیپ را پیدا کردیم و به تیم تدارکات گفتیم آن را بیاورند و به ما‌ گفتند که این جیپ وقف حسینیه است اما با ما همراهی کردند و تیم تدارکات جیپ را آوردند تا این صحنه را فیلمبرداری کنیم اما قول دادیم که آن را  برگردانیم.

درویش با اشاره به اینکه این نشست به بهانه اتفاقات جنگ اخیر و برای پاسداشت وطن برگزار شده است، گفت: همانطور که می‌دانید در جنگ‌۱۲ روزه مساله ایران و چیستی ایران برای ما پررنگ‌ شد. همه‌ ما این روزها به ایران فکر‌ می‌کنیم. ناگهان در اوج روزمرگی و گرفتاری‌های اخیر ایران برایمان مساله شد و این اتفاق بسیار مهم است. من‌ معتقدم که فیلمساز باید حرفش را در فیلمش بزند اما وقتی به من گفتند که نام این نشست «سینمای ایران برای وطن» است، مشتاقانه حضور پیدا کردم.

وی با بیان اینکه برای «سرزمین خورشید» شش ماه فیلمبرداری داشتند، بیان داست: چالش ما بردن امکانات و تجهیزات به خانه مردم بود زیرا مردم تازه به خانه‌هایشان برگشته بودند و مشغول بازسازی بودند اما با آغوش باز از ما‌ استقبال می‌کردند زیرا می‌دانستند که ما قصه مردم را روایت می‌کنیم. در آن سال‌ها وقتی آتش که درست می‌کردیم دود آن به خانه مردم می‌رفت و گاهی شیشه خانه‌ها می‌شکست. اما ‌امروزه دیگر با امکانات دیجیتال می‌توان خیلی از این صحنه‌ها را ساخت اما‌ به نظر من جنس نگاتیو چیز دیگری است.

درویش افزود: ما برای فیلمبرداری صحنه زیر آب در فیلم‌ دوئل سختی بسیار زیادی کشیدیم. اما امروز مهم‌ترین ماموریت دیجیتال این است که محدودیت فیلمساز را بردارد و بگوید که ‌فقط رویاپردازی کند.  امروز فهم ‌ما از فیلمسازی دیجیتال فقط کمی است و دوست دارند که صرفا روند ساخت فیلم را سریع‌تر کنند.

وی در پایان بیان داشت: متاسفانه سینمای ایران در بحث توسعه نیروی انسانی و تکنولوژی ضعیف است و باید در این زمینه فکری جدی کرد. امشب که اقای آلادپوش کنار ما هست باید بگویم او روی قله‌های سینما ایستاده و من از او در سینما چیزهای بسیار یاد گرفته‌ام.

درویش هیچ وقت وارد کپی کاری نشد

در ادامه این برنامه حبیب احمدزاده درباره باورپذیر بودن «سرزمین خورشید» گفت: من آثار آقای درویش را همواره دنبال می‌کنم و در ابتدا به عنوان یک مخاطب با ایشان دوست شدم. سینمای وی خاصیت متفاوتی دارد به این دلیل که ایشان در بطن حادثه و جنگ بودند.

وی ادامه داد: سینماگران ما در زمان جنگ فیلم‌‌های تبلیغی می‌ساختند اما پس از جنگ مانند آمریکایی‌ها  فیلم ساختند. یعنی فضایی را نشان دادند که مردم شهر از کسانی که به جبهه رفته‌اند متنفرهستند درحالی که اصلا اینگونه نیست و مردم‌ همین الان‌ هم احترام جانبازان و شهدا را نگه می‌دارند.

احمدزاده تاکید کرد: فیلمسازان در آن زمان چون سوژه نداشتند سعی کردند مانند آمریکایی‌ها کپی‌ کنند اما امثال درویش اصلا وارد این بازی نشدند زیرا خودشان در بطن جامعه با مردم زندگی و این جنگ را اداره کردند. اگر یک بار سینمایی که ما از غرب کپی کردیم بدون اینکه مختصات ایرانی را در آن بگنجانیم را بررسی کنیم متوجه می‌شویم که چه مسیر اشتباهی رفته‌ایم.

«سرزمین خورشید» خود زندگی را نشان می‌دهد

احمدزاده ادامه داد: یک‌ چیزی وجود دارد که  بسیاری از سینماگران جنگ‌ آنرا رعایت نمی‌کنند، اینکه شهر را نشان می‌دهد و می‌گوید که این شهر مهم است و باید از آن دفاع کنیم. اغلب فیلم‌ها به جای شهر یک محیطی را نشان می‌دهند که اصلا هویت ندارد درنتیجه منطق دفاع از آن نیز مشخص نیست. آقای درویش وقتی یک شهر را انتخاب می‌کنند منطق دفاع از آن نیز برای مخاطب قابل فهم می‌شود.

وی خاطرنشان کرد: اگر توجه کرده باشید مردم با هر تفکری از مردم غزه دفاع می‌کنند زیرا طرف ظلم و مظلوم مشخص است و هنگام حمله به ایران نیز همه‌ می‌دانند که باید از وطن دفاع کنند.

احمدزاده با بیان اینکه جنگ‌ موقعیتهایی را می سازد که خیلی‌ها متوجه آن‌ نیستند، گفت: ما در آبادان گلوله‌هایی که عمل نکرده بودند تعمیر و مجدد در جنگ از آن‌ها استفاده می‌کردیم. وقتی کار تو این باشد که خمپاره پیدا کنی، برایت ناراحت‌کننده است که ناگهان خانه خودت را خمپاره بزنند. درنتیجه وقتی خانه ما را زدند من چند روز از بالای دیده‌بان قبضه‌های دشمن را شناسایی می‌کردم.

وی افزود: یکی از بچه‌های ما ترکش خورده بود و به اتاق عمل رفته بود، خمپاره انداز هم بیمارستان را می‌زد. ساعت ۱۱ _۱۲ شب  پرستار فکر‌ می‌کرد ما خواب هستیم و ما می شنیدیم که او به همسرش در شیراز زنگ زده بود و از دل بمب و آتش آرامشی را به همسر و فرزندانش منتقل می‌کرد. در فیلم «سرزمین خورشید» شما فکر نمی‌کنید یک‌ فیلم‌ تماشا می‌کنید بلکه یک زندگی را نگاه می‌کنید و خودتان را در آن موقعیت قرار می‌دهید.

«سرزمین خورشید» تقابل آدم‌ها در یک موقعیت خاص است

محمد آلادپوش فیلمبردار «سرزمین خورشید» نیز گفت: وقتی فیلمنامه را خواندم متوجه شدم که فیلم جنگی و اکشن نیست بلکه درباره تقابل آدم‌ها در یک موقعیت خاص است. این فیلم شخصیت محور بود و به همین دلیل علاقه داشتم در این پروژه کار کنم. البته من تجربه جنگ هم نداشتم و خودم را به آقای درویش سپردم تا وارد این حیطه شوم.

وی با بیان اینکه فیلم «کیمیا» را تماشا کرده بود، گفت: قصد نداشتیم در «سرزمین خورشید» مانند محمود کلاری فیلمبرداری کنیم. همانطور که می‌دانید در کار فیلمسازی فیلمبردار اصلا قرار نیست دیده بشود بلکه مهم این است که فیلم دیده شود و قصه‌اش را روایت کند. گاهی می‌گویند که یک‌ فیلم‌ مانند کارت پستال است درحالی که این اصلا اتفاق خوبی نیست. امروز فیلمبرداری دیجیتال سرعت کار را خیلی بالاتر برده است.

آلادپوش بیان داشت: اگر مدیریت آقای درویش در صحنه فیلمبرداری نبود واقعا «سرزمین خورشید» ساخته نمی‌شد. البته تمام‌ گروه برای ساخت این‌ فیلم‌ همکاری کردند.

حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت در ابتدای این نشست گفت: فیلم «کیمیا» چهارمین ساخته احمدرضا درویش بود و ۲ سال بعد «سرزمین خورشید» نشان داد که موفقیت «کیمیا» اتفاقی نبوده است. این فیلم در جشنواره فیلم فجر نیز موفق ظاهر شد، در ۱۲ رشته نامزد شد و جایزه ویژه هیات داوران و جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای گلچهره سجادیه و… را دریافت کرد.

وی همچنین با اشاره به فعالیت‌های ادبی حبیب احمدزاده نیز بیان کرد: «داستان‌های شهر جنگی» کتاب نام‌آشنایی از حبیب احمدزاده در حوزه ادبیات جنگ است که فیلم «اتوبوس شب» کیومرث پوراحمد از روی این کتاب ساخته شده است.

در پایان برنامه مجری اعلام کرد دوم مرداد  زادروز احمدرضا درویش بوده است و به این مناسبت از طرف سازمان سینمایی سبد گلی به این هنرمند اهدا شد.

این برنامه امروز چهارشنبه با نمایش فیلم «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی در ساعت ۱۶ ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور سعید پورصمیمی، هارون یشایایی و داریوش ارجمند برگزار می شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی ترمیم و مرمت شده است.

نوشته احمدرضا درویش: همه‌ ما این روزها به ایران فکر‌ می‌کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ چهارشنبه ۸ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ پنجمین نشست با حضور داریوش ارجمند، سعید پورصمیمی و هارون یشایایی با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است و در روزهای گذشته به فیلم‌های «خانه دوست کجاست؟» ساخته عباس کیارستمی، «شیرسنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب و «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش اختصاص پیدا کرد.

نوشته نمایش «ناخدا خورشید» در روز پنجم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست بهرام رادان گفت: قبل از اینکه بخواهیم درباره «گیلانه» صحبت کنیم باید بگویم جای رخشان بنی اعتماد، فاطمه معتمدآریا، باران کوثری و ژاله صامتی در اینجا خالی است. آنچه باعث شد «گیلانه» اثر ماندگاری شود روایت یک قصه و همراه کردن مخاطب با رنج کاراکترها بود.

وی با بیان اینکه اپیزود ۳۰ دقیقه «ننه گیلانه» بسیار موفق بود، خاطرنشان کرد: یادم می‌آید در آن زمان گفتند حیف است این سوژه به عنوان یک فیلم‌ سینمایی بلند ساخته نشود. در فیلم «ننه گیلانه» مخاطب کاملا با پسری که از جنگ برگشته و آثار جنگ در زندگی او کاملا مشهود است، همراه می‌شود؛ جنگ‌ تمام شده است اما برای ننه گیلانه و آن پسر هنوز ادامه دارد. فیلم «گیلانه» در زمان حمله آمریکا به عراق ساخته شد و در آن زمان تلویزیون با تصاویر جنگ پر شده بود و این اتفاق باعث شد مردم بیشتر با این فیلم ارتباط برقرار کنند.

‌رادان با بیان اینکه «گیلانه» یک اثر تراژدی است نه یک‌‌ فیلم‌ حماسی، گفت: فیلم در جشنواره تورنتو پخش شد و در این جشنواره فیلم را با افراد غیرایرانی هم تماشا کردیم و آن‌ها نیز با فضای ضدجنگ فیلم بسیار همراه شدند.

وی با بیان اینکه چیزی که انسان را با بقیه مخلوقات خداوند متفاوت می‌کند، اصل قصه‌گویی است، گفت: ما می‌توانیم روایتگر باشیم و روایت در قالب سینما یکی از ویژگی‌های مهم‌ ما انسان‌ها است. فیلم‌‌ «گیلانه» فارغ از تمام المان‌هایی که ممکن است باعث پرمخاطب شدن یک فیلم شود، به دلیل روایتگر بودن و قصه‌گویی نزد اکثر مردم محبوب شد و اکثر مردم این فیلم را تماشا کرده اند.

رادان درباره انتقاداتی نسبت به عدم هماهنگی بخش اول و دوم فیلم توضیح داد: اینکه یک فیلم کوتاه ۳۰ دقیقه‌ای در یک سالی ساخته شود و سال بعد یک‌ اپیزود دیگر به آن اضافه شود مسلما‌ با اینکه از ابتدا یک‌ فیلم منسجم ساخته شود، متفاوت است. به نظرم ‌اگر «گیلانه» یکی از فیلم‌های آن سه‌گانه بود کمتر دیده می‌شد. ای کاش «گیلانه» از ابتدا به عنوان یک‌ فیلم بلند ساخته می‌‌شد اما قطعا‌ آن زمان توقع نداشتند این فیلم اینگونه مورد توجه واقع شود.

رادان درباره بازی در این‌ فیلم بیان کرد: این‌ نقش نسبت به سن و سال من در سال ۸۲ حدود ۱۰ سال بزرگتر بود به همین دلیل ما‌ مدت‌ها تست گریم داشتیم. روز آخری که قرار بود به سمت شمال حرکت کنیم تست گریم آخر را انجام دادیم و خیال خانم بنی‌اعتماد راحت شد. دوستی به نام آقای دبیری خیلی به من کمک کردند زیرا با افراد زیادی که شرایط اسماعیل را داشتند در ارتباط بودند و الگوهایی را به من‌ یاد دادند. من‌ مدت‌ها به آسایشگاه اعصاب و روان و بیمارستان ساسان می‌رفتم و چندبار به خانه کسانی رفتیم که در جنگ شیمیایی شده بودند و مجموعه این تجربیات باعث شد که برای ایفای نقش به الگوریتمی برسم.

وی با بیان اینکه اسماعیل قرار بود آینه‌ای باشد برای رنجی که مادرش می‌کشد، خاطرنشان کرد: من پدرم را چندسال پیش از دست دادم و روزهایی که پدرم از نظر جسمانی ناتوان شده بود در چشمش غمی را می‌دیدم زیرا فکر می‌کرد اطرافیانش را به زحمت انداخته است. اسماعیل مانند یک شمع روز به روز مقابل مادرش آب می‌شد اما مادرش همچنان از او مراقبت می‌کرد با این حال که می‌دانست پسرش هرگز مانند قبل سلامتی‌اش را به دست نمی‌آورد.

وی درباره دیدار با عباس آقا جانبازی که شخصیت اسماعیل از او الهام گرفته شده است، گفت: عباس آقا همان جانبازی بودند که من چند دفعه به منزلشان رفتم. به یاد دارم جانبازی در آسایشگاه اعصاب و روان صدر دیدم و او می‌گفت وقتی اینجا هستم دلتنگ مادرم هستم و وقتی پیش مادرم می‌روم‌ به او آسیب می‌زنم و از این بابت ناراحت می‌شوم. جانبازان ما شرایط ویژ‌ه داشتند و به همین دلیل نه می‌توانستند در خانه خودشان و نه در آسایشگاه بمانند.

رادان درباره ماندگارترین صحنه «گیلانه» خاطرنشان کرد: صحنه‌ای که گیلانه برای پسرش می‌رقصد بسیار ماندگار است. پذیرش رابطه این مادر و پسر در آن زمان برای برخی‌ها مشکل بود‌ اما‌ امروزه ما به این حرف‌ها می‌خندیم. در آن سال‌ها برای صحنه‌ای که گیلانه زیر بغل پسرش را می‌‌گیرد مشکلات زیادی پیش آمد‌ زیرا می‌گفتند که تماسی بین زن و مرد ایجاد شده است.

رادان همچنین گفت: بازی خانم معتمدآریا خیلی به من‌ کمک می‌کرد و حتی پیش از آغاز فیلمبرداری در دفتر کار خانم بنی اعتماد باهم تمرین می‌کردیم.

این بازیگر با اشاره با اینکه کاربرد لهجه گیلکی در فیلم‌ ‌بسیار خوب بوده است، بیان داشت: به دلیل اسم‌ فیلم و تسلط خانم‌ معتمدآریا روی لهجه گیلکی اتفاقات خوبی رقم خورد.‌  البته ما‌ چندنفر را به عنوان مشاور لهجه در پروژه داشتیم و این اتفاق هم‌ روی خروجی کار تاثیر زیادی داشت.

بهرام رادان برای بازنمایی نقش چالش‌های زیادی داشت

آنتونیا شرکا منتقد سینما نیز در ادامه این نشست گفت: قسمت اول فیلم در سال ۶۷ اتفاق می‌افتد و قسمت دوم ۱۵ سال بعد و به شکل ساختاری ممکن است تفاوت‌هایی باهم داشته باشند. این دو بخش به لحاظ استراتژیک نیز دو تفاوت عمده دارند. در قسمت اول یک زن و دختر باردارش سفری را در پیش می‌گیرند و در قسمت دوم به تناسب وضعیت ساکنی که اسماعیل با بازی بهرام رادان دارد ما در وضعیت ایستایی قرار داریم. لوکیشن فقط خانه گیلانه است و ما از خلال رفتار آدم‌های دیگر‌ متوجه قصه و نگرش‌های مختلف آن‌ها می‌شویم. هرکدام از این دو اپیزود در جای خود معنا پیدا می‌کنند و مهم‌ هستند.

وی ادامه داد: سینمای جنگ در ایران دوره‌های مختلفی را پشت سر گذاشت. در دهه ۶۰ ما روایت قهرمانانه داشتیم و فیلم‌هایی مانند «کانی‌مانگا» ساخته شدند و ابراهیم حاتمی کیا نوعی ایدئولوژی را در سینمای جنگ مطرح کرد.در دهه ۷۰ فیلم‌ها به سمت رویکرد ضدجنگ حرکت کردند مانند فیلم‌های «عروسی‌خوبان»، «از کرخه تا راین» و… حقیقتا جنگ امر دوست داشتنی نیست و فیلمسازان نیز رنج و مرارت‌های حاصل از جنگ را نشان دادند.

شرکا خاطرنشان کرد: با شروع دهه ۸۰ موضوعات زنانه به دلیل گشایشات جامعه وارد سینما شد و همین مساله باعث شد موضوعات زنانه خودی نشان دهند. کسی مانند رخشان بنی اعتماد که دغدغه‌های زنانه دارد در سینمای دفاع مقدس فیلمی‌ می‌سازد که قهرمانش یک زن است.‌ این اتفاق در نوع خودش بسیار نو بود و این اولین بار بود که قهرمان اصلی فیلم جنگی یک زن بود.

وی ادامه داد: پس از گذشت ۱۰ سال از «گیلانه»، فیلم «شیار ۱۴۳» ساخته شد که نقش اول آن هم یک زن است و او در انتظار فرزند شهیدش است.

نقش «گیلانه» تعمیم پذیر است

این منتقد سینما با اشاره به بازی بهرام رادان گفت: همانقدر که فاطمه معتمدآریا توانایی خودش را در ایفای این نقش نشان داد، بهرام رادان نیز برای بازنمایی این شخصیت چالش‌های زیادی داشت. او نه تنها برای اینکه شرایط فیزیکی یک جانباز را نشان دهد بلکه باید مردی را نشان می‌داد که وضعیت روحی خوبی ندارد و رنج مادری را می‌بیند که حاضر نیست پسرش را به آسایشگاه جانبازان ببرد. این کاراکتر علاوه بر رنج فیزیکی، رنج احساسی زیادی هم تحمل می‌کرد و بهرام رادان باید همه این احساسات را در سکوت نشان می‌داد.

شرکا درباره دلیل ماندگار شدن «گیلانه» نیز گفت: این فیلم تجلیل از یک وضعیت انسانی پررنج فارغ از زمان و مکان خاصی است. فیلم‌های دیگر بنی اعتماد مانند «زیرپوست شهر» نیزهمین ویژگی را دارند. من معتقدم فیلم‌هایی ماندگار می‌شوند که وضعیت بغرنج انسانی و زندگی‌های تَرک خورده را روایت می‌کنند.

وی با اشاره به تعمیم پذیر بودن نقش گیلانه بیان کرد: یکی‌از دلایل ماندگار بودن فیلم‌ همین است. ما زنان زیادی داریم که قربانی جنگ ‌شدند یا در شرایط نابسامانی قرار گرفتند و فداکاری بیش از حدی از خود بروز دادند.

شرکا درباره ماندگار شدن شخصیت گیلانه نیز گفت: وقتی شخصیتی منتخب و برجسته می‌شود بیش از اینکه این توجه به دلیل ظواهر امر باشد به عناصر دیگری بستگی دارد. در دهه ۸۰ سینمای ایران ورق دیگری خورد و تغییرات بنیادینی نسبت به دهه ۶۰ اتفاق افتاد. اینکه شخصیتی مانند گیلانه برجسته می‌شود به این دلیل است که جایگاه مادر همواره در فرهنگ ما قداست بالایی دارد. ازطرفی این‌ مفهوم‌ مادرانه با ماجرای جنگ و دفاع مقدس گره خورده بود. نکته قابل توجه این است که رخشان بنی اعتماد قصد نداشته است صرفا یک تراژدی گریه‌دار از این شخصیت ارائه کند بلکه گیلانه ‌گاهی می‌رقصد، می‌خندد، نفرین‌ می‌کند و… . چندلایه بودن شخصیت گیلانه باعث می‌شود که مخاطب او را باور کند.

«گیلانه» سرشار از کهن الگوهاست

میثم زندی مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم هم که در بین حاضران در سالن حضور داشت دلیل کهنه نشدن «گیلانه» را سرشار بودن از کهن الگوها دانست و با اشاره به گفت و گویش با رخشان بنی اعتماد درباره نمایش این فیلم عنوان کرد: در این گفت و گو درباره برنامه «سینمای ایران برای وطن» و موضوعات دیگر صحبت کردیم. ما درباره وطن و قدردانی از همه کسانی که در حوزه فرهنگ و هنر فعالیت می‌کنند، صحبت کردیم. وقتی به بحث قدردانی و قدرنشناسی رسیدیم خانم بنی اعتماد یکی از دیالوگ های فیلم «گیلانه» را گفتند: «پسر من وقتی به جنگ می‌رفت این شکلی نبود، هنوز سبیل درنیاورده بود، یک لب بود و هزار خنده، قدش، اندازه سرو بود» پس از گفتن این دیالوگ بغض کردند و گریه کردند. ای کاش قدردان تمام کسانی باشیم که خودشان را مانند اسماعیل برای وطن قربانی می‌کنند.

در ابتدای این نشست حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت با بیان جزئیاتی درباره «گیلانه» و اپیزود ننه گیلانه گفت: نخستین بار در مجله فیلم سال ۱۳۶۲ به «گیلانه» اشاره می‌شود درحالی که هنوز اسم هم نداشته است و به عنوان روایت سوم از این فیلم یاد می‌شد. نمایش عمومی فیلم از سال ۸۴ شروع شد و موردتوجه منتقدان قرار گرفت.

وی با اشاره به کارنامه کاری بهرام رادان ادامه داد: یادم می آید با فیلم «خواستگاری» ساخته مهدی فخیم‌زاده مقوله عشق پس از انقلاب وارد سینمای ایران شد اما نکته جالب توجه اینکه دو شخصیت فیلم مسن بودند و حدود یک دهه بعد فیلم «شور عشق» به نمایش درآمد که ابراز علاقه میان دو جوان بود و برای اولین ‌بار پس از انقلاب این دو جوان باهم فرار می‌کنند. در همان سال‌ها برخی‌ها برای بازی در فیلم‌ «گیلانه» به بهرام رادان اعتراض می‌کردند زیرا معتقد بودند او یک ستاره سینما است و نباید در این نوع فیلم‌‌ها بازی کند.

این برنامه امروز(سه شنبه) با نمایش فیلم «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش در ساعت ۱۶ ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور کارگردان اثر و حبیب احمدزاده ؛ مستندساز و کارشناس سینما برگزار می شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی ترمیم و مرمت شده است.

نوشته بهرام رادان: مخاطبان غیر ایرانی با فضای ضد جنگ «گیلانه» همراه شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ سه‌شنبه ۷ مرداد در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸چهارمین نشست با حضور احمدرضا درویش و حبیب احمدزاده با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود در روز پایانی نیز با فیلم‌ «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است و سه روز اول به فیلم‌های «خانه دوست کجاست؟» ساخته عباس کیارستمی، «شیرسنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی و « گیلانه » ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب اختصاص پیدا کرد.

نوشته نمایش «سرزمین خورشید» در روز چهارم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مسعود جعفری جوزانی با بیان اینکه «شیر سنگی» محصول جنگ است، گفت: در آن زمان جنگ ایران و عراق بود و من دو فیلم «شیر سنگی» و «در مسیر تندباد» را ساختم  و اگر توجه کرده باشید فیلم‌های من بیشتر درباره ابعاد جنگ است تا خود جنگ.

وی ادامه داد: وقتی بیگانه به خاک آدم می آید تحقیرآمیز‌ترین اتفاق ممکن است و هرکسی جز این، چیزی بگوید دروغ است. مردم در جنگ ایران و عراق دلاورانه و با دست خالی جنگیدند؛ در حدی که جیپ جنگی را هل می‌دادند تا روشن شود درحالیکه دشمن کاملا مسلح بود.

جعفری‌جوزانی با بیان اینکه کسانی که تفنگ در دست می‌گیرند باید حرمت تفنگ را هم یاد بگیرند و بدانند که نباید هرجایی تفنگ کشید، بیان داشت: من معتقدم تفنگ حرمت دارد و ملت ما حرمت تفنگ را نگه داشتند. آدم باید خیلی بی‌انصاف باشد که این تلاش‌ها و رشادت ها را فراموش کند. باور من این است که هیچ اجنبی مانند رژیم صهیونیستی در طول تاریخ نبوده که بچه‌های مردم را تا این حد فجیع بکشد و مردم را گرسنه نگه دارد تا بمیرند.

وی خاطرنشان کرد: در «شیر سنگی» برخورد سنت و مدرنیته را داشتیم و از طرفی هم با عدم آگاهی از مدرنتیه مواجه بودیم. برخورد این دو نگرش با هم چیزی جز جنگ نیست و در این فیلم نیز نام‌دارخان این جنگ را برنده می‌شود اما‌ خودش می‌داند که باید به گذشته‌اش احترام بگذارد.

عشایر ستون فقرات ملت ایران هستند

جعفری جوزانی با بیان اینکه دلش برای گذشته‌ها تنگ می‌شود ، خاطرنشان کرد: آدم‌ها در گذشته واقعا هنرمند بودند و مانند امروز کاسب‌کار نبودند. برخی از بچه‌ها که آن دوران کار می‌کردند بسیار بااخلاق‌تر و منظم‌تر بودند و همه‌جوره با پروژه همکاری می‌کردند. ما برای ساخت این فیلم در سیاه‌چادر زندگی ‌می‌کردیم و گاهی رتیل وارد چادرها می‌شد اما تمام عشق ما‌ این‌ بود که کار را به سرانجام برسانیم و حتی یک‌ نفر هم نسبت به شرایط اعتراض نمی‌کرد.

وی ادامه داد: در دهه ۶۰ انقلاب هنوز نو بود و ما واقعا می‌خواستیم فرهنگ را به جهان نشان دهیم‌ اما‌ این همبستگی دیگر این روزها پیدا نمی‌شود.

«شیر سنگی» تقابل سنت و مدرنیته است

جعفری جوزانی با اشاره به خرده فرهنگ عشایر در فیلم، گفت: عشایر ستون فقرات ملت ایران هستند و در طول تاریخ عشایر هرگز به این‌ مملکت خیانت نکرده‌اند و همواره ظلم‌ستیز بوده‌اند. در زمان جنگ نیز خط‌شکن‌های جبهه بچه‌های بختیاری بودند و فقط با نان و خرما به دل خط می‌زدند. من تا ۵ سالگی میان عشایر بزرگ شده‌ام و خاطرات آن‌ها همواره در ذهنم‌ مانده است و در فیلم‌هایم نیز از این تجربیات استفاده کرده‌ام.

وی با بیان اینکه جنگ اجتناب‌ناپذیر است، بیان داشت: جنگ‌را نمی‌توان در ابعاد یک کشور نشان داد اما در قالب یک ایل  به راحتی می‌توان نشان داد.‌ «شیر سنگی» صرفا یک فیلم قوم‌نگارانه نیست بلکه تقابل سنت و مدرنتیه و برخورد با تغییرات است.

جعفری جوزانی با بیان اینکه سینمای وسترن را خیلی دوست دارد، بیان داشت: واقعیت این است که از ابتدا قصد نداشتم یک فیلم‌ وسترن بسازم بلکه یکسری چیزها از درونم جوشیده است اما‌ نکته مهم اینجاست که خصوصیاتی در ایلات وجود دارد که یک فرهنگ به خصوص را تشکیل داده‌اند. این افراد مرام، رفاقت، انسانیت دارند و مهم‌تر از هرچیزی ازخودگذشتگی و فداکاری دارند و برای دیگران ایثار می‌کنند.

وی درباره زبان فیلم نیز گفت: اگر‌ می‌خواستیم‌ به طور کلی به زبان‌ لری صحبت کنیم ‌باید برای فیلم‌ زیرنویس فارسی می‌گذاشتیم به همین دلیل سعی کردیم آهنگ زبان محلی را حفظ کنیم و مجبور به استفاده از زیرنویس نشویم. هنگام نوشتن فیلمنامه ‌نیز به این اتفاق توجه داشتیم و با زنده یاد عزت الله انتظامی و علی نصیریان و سایر بازیگران تمرین می‌کردیم و هر کلمه‌ای که برایشان سخت بود آن را تغییر می‌دادیم تا به راحتی بیان کنند.

وی افزود: افرادی مانند علی نصیریان، عزت الله انتظامی، شجاع‌نوری و… عاشق سینما بودند و هرگز درباره دستمزدشان چیزی نمی‌گفتند. حتی وقتی هنگام ساخت فیلم به مشکل مالی شدیدی برخوردیم انتظامی و نصیریان پیش من آمدند و پیشنهاد دادند یکی از آنها خانه اش را بفروشد و به فیلم کمک کند و هر دو در یک خانه زندگی کنند. حتی یادم می‌آید اکبر عبدی برای فیلم «ناصرلدین شاه آکتور سینما» که من تهیه کننده فیلم بودم سفید امضا کرد و رفت و هیچ مبلغی را به من نگفت.

جعفری‌جوزانی درباره شخصیت‌پردازی خاکستری فیلم «شیر سنگی» نیز گفت: تمام تلاش ما این بود که شخصیت منفی در فیلم نداشته باشیم. درواقع در این فیلم اتفاقات نوینی در حوزه صنعت در میان عشایر رخ می‌دهد. یک طرف می‌گوید که ما زودتر باید به سمت صنعت برویم اما طرف مقابل می‌بیند که در پی این تغییرات ایلش ازهم پاشیده است. هر دو طرف نسبت به کاری که انجام می‌دهند و حرفی که بیان می‌کنند، اطمینان دارند و ما نمی‌خواستیم که یک طرف را منفی و یک طرف را مثبت نشان دهیم.

وی درباره تغییر لحن سینما ، بیان داشت: سینما وقتی آبرومند شد دو جریان آن را به نفع خود مصادره کردند؛ یکسری آدم بی‌ربط که پول زیاد وارد سینما کردند و سلیقه نازل خودشان را به سینماگران تحمیل کردند. فیلم تجاری چیز بدی نیست اما نباید به هر قیمتی آن را ساخت. گروه دوم نیز سینمای پروپاگاندا بود و پولی که ازطریق ارگان‌های دولتی وارد سینما شد و لحن فیلم‌ها را تغییر داد.

وی در پایان با بیان خاطره‌ای از اکران «شیر سنگی» در کانادا، گفت: یادم می آید در کانادا آقایی پیش ما آمد و گفت در اخبار از یک فیلم و گروه ایرانی تعریف کردند و او بسیار ذوق‌زده شده است. این آقا در همان اکران تعداد زیادی بلیت خرید و آن را بین دانشجوها تقسیم کرد تا بتوانند فیلم را تماشا کنند. همچنین پوسترهای مرتضی ممیز که برای «شیر سنگی» طراحی کرده بود را خرید و میان عده‌ای توزیع کرد. ما اسم آن آقا را هم نمی‌دانستیم اما مانند یک برادر و بدون هیچ توقعی همراه ما بود.

درگیری‌های ایلیاتی برایم جذاب بود

در ادامه علیرضا شجاع‌نوری تهیه کننده «شیر سنگی» گفت: پیش از هرچیزی از مرحوم عباس شباویز یاد می‌کنم زیرا در تهیه فیلم‌ همراه آقای جوزانی بود و پس از وی من در تهیه فیلم‌ به آقای جوزانی کمک کردم و امروز باید از ایشان که از تهیه کنندگان صاحب سبک بودند تشکر کنم.

وی با بیان اینکه داستان «شیر سنگی» برایش خیلی جذابیت داشت، ادامه داد: من‌ به واسطه شغلم در بنیاد سینمایی فارابی باید سینمای ایران را به کشورهای خارجی معرفی می‌کردم ، بازیگری هم آرزویم بود و به عنوان شغل دوم به آن نگاه می‌کردم زیرا به دلیل مشغله کاریم نمی‌توانستم هرنقشی را بازی کنم. «شیر سنگی» به نوعی گریبان من را گرفت و دلم‌ برای این فیلم رفت.

راه حضور سینمای ایران در خارج از کشور با فیلم جوزانی باز شد

شجاع نوری یادآور شد: در آن زمان خیلی تجربه بازیگری نداشتم و به جز داستان و حماسه آن، بودن در کنار بزرگانی همچون علی نصیریان، عزت‌الله انتظامی، ولی الله شیراندامی، احمد هاشمی، فهمیمه راستکار، اصغر همت، حمید جبلی و… برایم‌ افتخار و فرصت بزرگی بود و در راس آن درکنارآقای جوزانی که فرصت بسیار طلایی برایم بوجود آورد.

وی ادامه داد: «جاده‌های سرد» اولین فیلم‌ پس از انقلاب سینمای ایران بود که در خارج از کشور در جشنواره برلین راه باز کرد.

شجاع نوری درباره علاقه خود به حضور در «شیر سنگی» خاطرنشان کرد: درگیری‌های ایلاتی و کاراکتری فیلم برایم خیلی جذاب بود. زمانی که این فیلم ساخته شد ما به مدت ۴ ماه در سیمرم که لوکیشن ما بود، چادر زده بودیم و مانند ایلاتی‌ها همان‌جا زندگی می‌کردیم. درواقع حال و هوای پروژه کاملا دلی بود.یادم می آید ۱۸ کیلومتر با لب جاده فاصله داشتیم و فقط هر چند روز یک‌بار برای استحمام به شهر می‌رفتیم. حتی غذای موردنظرمان‌ را هم‌ خودمان در همانجا تهیه می‌کردیم و می‌پختیم.

وی درباره اکران این فیلم نیز گفت: اکران فیلم در تهران با تشییع پیکر شهدای حج همزمان شد و به همین دلیل در اکران این فیلم لطمه زیادی دید.

شجاع نوری خاطرنشان کرد: مرحوم پدرم با قشقایی‌ها خیلی کار کرده بود و از ایشان درباره عشایر چیزهایی شنیده بودم و همان صحبت‌ها در چندماهی که برای فیلم در چادر سمیرم خوابیدیم به من خیلی کمک کرد. ما در آن زمان دائم کلاه‌های بختیاری را روی سرمان می‌گذاشتیم زیرا باعث می‌شد که خط آفتاب‌سوختگی روی صورت همه ما بیافتد. یادم می آید در زمان تولید فیلم از زندگی واقعی آن منطقه جدا نبودیم و این اتفاق برای همه‌مان بسیار تاثیرگذار بود و توانستیم با نقش‌هایمان ارتباط بگیریم ضمن اینکه هدایت‌های مسعود جعفری جوزانی ناگفتنی است.

وی درباره ارتباط گرفتن با گویش محلی دراین‌ فیلم توضیح داد: شخصیت من توسط جلال مقامی دوبله شده بود اما سر صحنه به زبان محلی صحبت می‌کردیم. مرجع ما آقای جعفری جوزانی بود و ایشان به ما یاد می‌دادند که چگونه حرف بزنیم. البته به طور کلی باهم زندگی می‌کردیم و گویش محلی در جمع و پیرامون‌ ما جاری بود.

شجاع‌نوری درباره نمایش «شیر سنگی» در خارج از کشور نیز گفت: اولین نمایش بین‌المللی «شیر سنگی» را در کانادا داشتیم و یک روزنامه کانادایی مقاله مفصلی درباره این‌ فیلم نوشت درنتیجه کشورهای بیشتری درخواست اکران فیلم را داشتند اما این‌ فیلم‌ ۲۵ میلی‌متری بود و امکان اکران آن در برخی کشورها ممکن نبود.

وی با بیان اینکه فیلم به جشنواره‌های مختلفی راه پیدا کرد و موفقیت‌هایی کسب کرد، بیان داشت: در بین خارجی‌ها هم به عنوان سرگرمی و هم پیشینه تاریخی فیلم آنها را راغب می کرد تا به دنبال آن بروند. فیلم به جشنواره شیکاگو، مونترال، توکیو و … نمایش داده شد و مورد استقبال قرار گرفت.

«شیر سنگی» نشان از یک کارگردان کار کشته در سینما دارد

حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را برعهده داشت در ابتدا با بیان توضیحاتی درباره «شیر سنگی» از هنرمندان بزرگی که در فیلم حضور داشتند و از دنیا رفته‌اند، یاد کرد و گفت: فیلم «شیر سنگی» نشان از یک کارگردان کار کشته در سینما دارد. جعفری جوزانی در ادامه کار خود فیلم‌هایی همچون «جاده های سرد»، «در مسیر تندباد»، «بلوغ»، «پشت دیوار سکوت» و سریال ماندگار «در چشم باد» را ساخت و امیدوارم خیلی زود سریال«پوریای ولی» را هم به پخش برسانند.

این برنامه امروز(دوشنبه) با نمایش فیلم «گیلانه» ساخته رخشان بنی اعتماد در ساعت ۱۶ ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور بهرام رادان بازیگر فیلم و آنتونیا شرکا منتقد سینما برگزار می شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی ترمیم و مرمت شده است .

نوشته علیرضا شجاع‌نوری: «شیر سنگی» به نوعی گریبان من را گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ دوشنبه ۶ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ سومین نشست با حضور بهرام رادان و آنتونیا شرکا با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود در روزهای دیگر به ترتیب با فیلم‌های «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش و «ناخداخورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است و دو روز اول به فیلم‌های «خانه دوست کجاست؟» ساخته عباس کیارستمی و «شیرسنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی اختصاص پیدا کرد.

نوشته نمایش «گیلانه» در روز سوم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمود کلاری در ابتدای این برنامه با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» برای او معنای خاصی دارد، گفت: یکی از ویژگی‌های بارز این فیلم برای من که با عکاسی این حرفه را شروع کردم و سپس با عشق وعلاقه وارد سینما شدم، نمونه‌ای از زندگی هنرمند است و این‌ نگاه و شیوه پرداخت نیز ازهمین زیست هنرمندانه نشات می‌گیرد. درواقع فرم و ساختاری که در فیلم جاری است حاصل زیست هنرمند است.

وی با بیان اینکه نگاه ساده و بی‌پیرایه فیلمساز به صورت شاعرانه در فیلم وجود دارد، ادامه داد: به عقیده من کیارستمی اگر‌ فیلمساز نمی‌شد،‌ شاعر می‌شد. او شکلی از سینما را به من‌ معرفی کرد که سرشار از خلوص بود. «خانه دوست کجاست؟» درحالی که سرشار از جنبه‌های هنرمندانه است اما مخاطب را وارد فضای اثر می‌کند، به گونه‌ای که شما احساس نمی‌کنید که درحال تماشای یک فیلم هستید.

کلاری با اشاره به علاقه کیارستمی به شعر، بیان داشت: آقای کیارستمی مجموعه‌ای از محفوظات شعر بود و به طرز عجیبی اشعار زیادی را حفظ بودند. وقتی به اسامی فیلم‌های کیارستمی نگاه می‌کنیم مانند «خانه دوست کجاست؟» و «باد ما را با خود خواهد برد»، باز علاقه او به شعر نمایان می‌شود و درواقع سه‌گانه عباس کیارستمی اوج تقلای شاعرانه او است.

وی افزود: برای من خیلی دلایل تعلق خاطرم به نوع سینمای کیارستمی مشخص نبود و نمی‌دانستم چرا این سفر سینمایی عباس کیارستمی تا این حد برای من جذاب است درحالی که ردپایی از این نگاه در آثار خود نیز دیده می‌شود. به نظرم دلیلش این بود که کیارستمی به بهترین شکل ممکن بلد بود یک شعر را در فیلم سینمایی به تصویر بکشد و فیلم‌های او علی‌رغم اینکه داستان مشخصی نداشتند اما‌ کاملا دراماتیک هستند. نکته قابل توجه اینکه هرگز این مفاهیم شاعرانه به صورت شعاری در فیلم کیارستمی مطرح نمی‌شدند بلکه مربوط به ذات خود فیلم‌ بودند.

در دانشگاه‌های دنیا بخشی به نام کیارستمی تدریس می شود

کلاری با بیان اینکه یکی از ویژگی‌هایی آثار کیارستمی این است که همه‌چیز به شدت شخصی است، گفت: کیارستمی سعی می‌کرد تمام‌ تجهیزات پشت صحنه را تاحد امکان محدود کند. اینکه به عنوان یک فیلمبردار بخواهید با عباس کیارستمی کار کنید، بسیار سخت است و نباید این تلقی ایجاد شود که او تمام صحنه را خودش می‌چید بلکه ما همه‌چیز را برنامه‌ریزی می‌کردیم و جزئیات اهمیت بسیاری داشتند.

وی خاطرنشان کرد: مهم‌ترین دانشگاه‌های سینمایی دنیا بخش عباس کیارستمی را آموزش می‌دهند و سینمای او کاملا در دنیا جا افتاده است. این مکتب و سبک و سیاق در فیلمسازان پس از او ازجمله کوروساوا، نوری بیلگه جیلان، دیوید لینچ و… به وضوح دیده می‌شود. آقای کیارستمی در نقطه و زمان درستی مطرح شد؛ زمانی که در ایران انقلاب شده و نگاه مردم جهان به ایران معطوف شده بود. او توانست چهره‌ای از مردم این کشور را به دنیا نشان دهد که کاملا نسبت به چیزی که در رسانه‌ها مطرح شده، متفاوت بود.

کیارستمی بازیچه جشنواره‌ها نشد

کلاری با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح‌طلب است، بیان داشت: در فیلم‌های عباس کیارستمی آدم‌ها سوال‌هایی مطرح می‌کنند، اما پاسخ مشخصی برایشان وجود ندارد و ما از بطن روایت فیلم به پاسخ‌های محکم‌تری برای این سوالات می‌رسیم. کیارستمی در روند زندگی خودش کودکی غالبی داشت و این سرگشتگی و بازی‌گوشی در زندگی‌اش همواره جاری بود و در فیلم‌هایش نیز نمایان می‌شد.

وی تاکید کرد: عباس کیارستمی بازیچه جشنواره‌ها نشد و جوایز را جدی نگرفت و مسیرش را به درستی پیش گرفته بود اما تقدیر کارش را ساخت.

این استاد فیلمبرداری پیشکسوت سینما، گفت: هیچکس بر این باور نیست که عباس کیارستمی ذهن ساده‌ای داشت همه معتقد هستند که او ذهن بسیار پیچیده و چند وجهی داشت و چشم‌ او در محیط و فضاهایی، جزئیات شگف‌انگیزی را می‌دید.

وی ادامه داد: الزاما واقعیت محض باورپذیر نیست بلکه شما واقعیت را باید به نوعی بسازید که قابل باور باشد و تبحر عباس کیارستمی دقیقا در همین نکته بود.

کلاری در پایان صحبت‌های خود بیان داشت: عباس کیارستمی با زبان، فرهنگ و ماهیت ایرانی پیوند خورده بود.

پیدا کردن گوهر انسانیت از ارزش‌های مهم فیلم است

در ادامه این نشست عبدالجبار کاکایی با اشاره به خلوص فیلم «خانه دوست کجاست؟» گفت: من نسبت به توانایی سینما رشک می‌برم زیرا توانسته است در برخی موارد شعر را به حاشیه ببرد و خیلی حرف‌ها را می‌توان در پرده سینما واضح‌تر بیان کرد. پایه و اساس مفهومی «خانه دوست کجاست؟» تقابل مدرنیته و سنت است. درواقع این فیلم نشان می‌دهد که تمام تلاش بشر، برای پیدا کردن گوهر ارزشمند اخلاق و انسانیت در تلاش هستند.

وی افزود: در حوزه شعر ما در تقابل میان سنت و مدرنیته رویکردمان تسلیم بود و یک نوع بازگشت و رجوع به گذشته در ادبیات شکل گرفته بود. این اتفاق در فیلم‌ «هامون» زنده یاد داریوش مهرجویی نیز به نوعی روایت شده است.

کاکایی تصریح کرد: پیدا کردن گوهر انسانیت و شرافت، پیدا کردن ارزش‌های سنتی و تقابل سنت و مدرنیته از ارزش‌های مهم این فیلم هستند.

کشف نگاه کودکانه کیارستمی نسبت به زندگی

کاکایی درباره نسبت فیلم با شعر سهراب سپهری نیز بیان داشت: نگاه یک کودک به جهان بدون پیش‌فرض است و ما هرچه سن‌مان بالاتر می‌رود، پیش‌فرض‌های ذهنی‌مان نسبت به عناصر جهان بیشتر می‌شود. به عقیده من نگاه عباس کیارستمی در این فیلم کشف نگاه کودکانه نسبت به زندگی بود. سهراب سپهری نیز تقریبا همین مفاهیم‌ را در شعرش برجسته می‌کند. درواقع عباس کیارستمی بروز و تجلی یک سهراب سپهری در عرصه سینما بود.

وی با اشاره به مفهوم دوستی ادامه داد: هدف این فیلم در نهایت کشف مفهوم دوستی است نه خود دوست. درواقع تلاش انسان ایرانی برای حفظ صداقتش در جهان مدرنیته به مثابه همان تلاش کودک در فیلم «خانه دوست کجاست؟» است.

کاکایی در بخش دیگری از این نشست گفت: مولانا محصول محیط شهری و مدارس کلاسیک فقهی و شمس برخاسته از نظام روستایی بود. مواجهه این دو باهم باعث شد تا مولانا با نظام مفهومی آشنا شود که فراتر از نظام درس و مدرسه است.

وی درباره شاعرانه‌ترین صحنه فیلم «خانه دوست کجاست؟» گفت: خیلی از صحنه‌ها و دیالوگ‌های این فیلم شعرهستند اما مواجهه پسربچه با پدربزرگش بسیار برای من نمادین بود.‌ همچنین سکانس پایانی فیلم و این دیالوگ که «من مشق تو را نوشتم» برای من بسیار جالب توجه بود.

کیارستمی به من یاد داد فریب دنیای رنگارنگ را نخورم

کاکایی ادامه داد: تأثیرپذیری عباس کیارستمی از اشعار سهراب سپهری کاملا مشهود بود و فضاسازی کلاس درس در فیلم او شبیه به اشعار کتاب «اتاق آبی» سهراب سپهری است.

وی با اشاره به یادداشتی که پس از تماشای فیلم «خانه دوست کجاست؟» برای کیارستمی نوشته بود، خاطرنشان کرد: ما در دهه شصت بیشتر ذیل مجادلات سیاسی و اجتماعی شعر می‌گفتیم و من با دیدن فیلم‌ کیارستمی و نگاه انسانی در بطن جامعه به یکباره به سن ۱۶ و ۱۷ سالگی‌ خودم پرتاب شدم. فیلم‌ کیارستمی هویت جامعه را به من معرفی کرد و نگاه من در آن زمان از مسائل سیاسی و اجتماعی به مسائل سنتی سوق پیدا کرد. از همانجا بسیاری از غزل‌ها و اشعارم درباره فضای سنتی شهرم ایلام سروده شد.‌ من از عباس کیارستمی یاد گرفتم‌ که فریب این‌ دنیای رنگارنگ را نخورم.

«خانه دوست کجاست» نسبت مستقیمی با وطن دارد

رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی هم که در میان تماشاگران این نشست حاضر بود با تشکر از مجموعه تصویرشهرشهرداری تهران، سالن های سینما و تهیه کنندگان آثار جهت مشارکت در برنامه «سینمای ایران برای وطن» و همکاران در سازمان سینمایی، فیلمخانه ملی و موزه سینما که شرایط برگزاری چنین برنامه ای را فراهم کردند گفت: عباس کیارستمی بزرگ و یک افتخار بزرگ برای ایران و سینمای ایران است. به قول برخی از اندیشمندان شعر درهر اثر هنری جریان دارد و اثر هنری نیز در شعر ساکن می‌شود و یک رابطه شکلی و معناداری بین ساخت اثر هنری و سرایش شعر وجود دارد. شما گاهی با گوش اثر هنری را می‌شنوید و گاهی با چشم یک اثر هنری را می‌شنوید. این‌ شنیدن یعنی افق انسان برای پذیرش حقیقت باز است و این‌ نکته به درستی در سینمای عباس کیارستمی دیده می‌شود.

وی با اشاره به اینکه کیارستمی فخر سینمای ایران است، بیان داشت: به همین دلیل است که اولین روز از مجموعه رویداد« سینمای ایران برای وطن» را با نمایش فیلم «خانه دوست کجاست» به یاد عباس کیارستمی شروع کردیم که نسبت مستقیمی با وطن دارد.

فریدزاده با بیان اینکه «خانه دوست کجاست؟» سکنی گزیدن آدمی در زبان و نسبت او را با جهان تایید می‌کند، گفت: عباس کیارستمی پیوند عمیقی با زبان و شعر داشت و بسیار متواضعانه این امر را بیان‌ می‌کرد.

وی ادامه داد: کیارستمی پیوند عمیقی با زبان و شعر داشت و خیلی متواضعانه این مساله را پنهان می‌کرد و به دنبال فخرفروشی نبود. او با شعر و خاک عمیقا پیوند داشت و یکی از ایرانی ترین فیلمسازان سینمای ایران است.

رییس سازمان سینمایی در پایان تاکید کرد: تقریبا هیچ‌یک از دانشکده‌های تخصصی سینما در جهان را پیدا‌ نمی‌کنید که آثارعباس کیارستمی در آنجا به نمایش درنیاید و تدریس نشود و افسوس که این‌ فیلمساز بزرگ در سرزمین خود غریب واقع شد.

در ابتدایاین نشست حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت، گفت: «خانه دوست کجاست؟» به عنوان دومین اثرعباس کیارستمی یکی از پرافتخار ترین فیلم های سینمای ایران محسوب می شود که برای اولین فیلم برنامه «سینمای ایران برای وطن» در نظر گرفته شده است و جا دارد از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان برای اصلاح و مرمت فیلم که با همکاری یک شرکت خارجی انجام شده است تشکر کنیم.

اولین روز برنامه «سینمای ایران برای وطن» با نمایش فیلم «خانه دوست کجاست؟» آغاز شد و پیش از نشست نیز آنونس این فیلم با صدای بهروز رضوی پخش شد.

این برنامه امروز(یک شنبه) با نمایش فیلم «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری جوزانی در ساعت ۱۶ در موزه سینما ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور کارگردان و علیرضا شجاع نوری تهیه کننده و بازیگراین فیلم برگزار می شود.

نوشته محمود کلاری: «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح‌طلب است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ یکشنبه ۵ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ دومین نشست با حضور مسعود جعفری‌جوزانی و علیرضا شجاع‌نوری با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود در روزهای دیگر به ترتیب با فیلم‌های «گیلانه» ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب، «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش و «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است.

نوشته نمایش «شیر سنگی» در روز دوم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ شنبه ۴ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ اولین نشست با حضور محمود کلاری و عبدالجبار کاکایی با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می شود در روزهای دیگر به ترتیب با فیلم‌های «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب، «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش و «ناخداخورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است.

نوشته افتتاح «سینمای ایران برای وطن» با فیلم «خانه دوست کجاست؟» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رئیس سازمان سینمایی ادامه داد: این طرح با نام «سینمای ایران برای وطن» قرار است با ۵ فیلم خاطره‌انگیز از موزه سینما شروع شود و در سینماهای کشور ادامه پیدا کند و از همین‌جا دعوت می‌کنم از مخاطبان سینمای ایران که لذت دیدن دوباره آثار برجسته سینمای ایران و نسخه ترمیم‌شده آن‌ها را از دست ندهند.

روح‌الله حسینی هم با اشاره به هدف سازمان سینمایی از اجرای این طرح گفت: هم به خودمان و هم به دیگران یادآوری کنیم که ایران چیست، ایرانی کیست و شکوه ایران را در قاب‌های ماندگار سینمای ایران به خودمان و دیگران یادآوری کنیم.

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی اظهار امیدواری کرد این طرح در ادامه با کمک رایزنان فرهنگی کشورمان به سمع و نظر بینندگان جهانی هم برسد.

این برنامه که از شنبه ۴ مردادماه با نمایش نسخه مرمت‌شده فیلم «خانه دوست کجاست؟» عباس کیارستمی در موزه سینما آغاز می‌شود تا روز چهارشنبه به ترتیب با فیلم‌های «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفری جوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب، «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش و «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران هم‌زمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

نوشته پوستر «سینمای ایران برای وطن» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

افتتاحیه اکران این فیلم‌ها به همراه نشستی با حضور عوامل و کارشناسان از ۴ تا  ۸ مردادماه در موزه سینما برگزار می‌شود و از ۱۰ مردادماه اکران فیلم‌ها در سینماهای دیگر آغاز خواهد شد.

برنامه نشست‌ها و جدول نمایش در سایر سینماها متعاقباً منتشر خواهد شد.

نوشته برگزاری «سینمای ایران برای وطن» توسط سازمان سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.