او ادامه داد: در رویدادهای معتبری مثل اسکار، کن، ونیز و… فیلمی که درباره کودکان و در ژانر کودک و نوجوان ساخته شده است، دیده می‌شود و حتی جایزه می‌گیرد، اما در سینمای ما این اتفاق رخ نمی‌دهد. اگر قرار است برگزاری جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان را کم‌اهمیت جلوه دهیم پس باید فیلم‌های کودک و نوجوان را همچون دیگر آثار تولید شده در ژانرهای دیگر، مهم بشماریم و در جشنواره فیلم فجر نیز به نمایش درآوریم، در غیر این‌صورت برای اینگونه آثار حتما جشنواره‌ای جداگانه لازم است. اگر جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان برگزار نشود، ژانر کودک و نوجوان نیز از سینمای ایران حذف و نابود می‌شود.

کارگردان «لیپار» درباره تاثیر جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان بر اکران آثار کودک و نوجوان در سینما تاکید کرد: در هر فصل اکران باید یک فیلم کودک و نوجوان به نمایش درآید، معمولا این‌گونه آثار در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان دیده شده، جایزه دریافت کرده و مورد توجه مردم و هنرمندان قرار گرفته‌ است، پس شورای صنفی نمایش برای انتخاب اثر مورد نظر راحت‌تر تصمیم می‌گیرد، اما اگر جشنواره وجود نداشته باشد، چگونه می‌خواهیم این فیلم‌ها را معرفی کنیم. در شرایط فعلی برگزاری جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان یک ضرورت است، مگر اینکه به ساختاری برسیم که جشنواره فیلم فجر و دیگر رویدادهای ایرانی، این ژانر را جدی بگیرند.

این فیلمساز در پاسخ به این پرسش که چرا در ایران ساخت فیلم در ژانر کودک و نوجوان کم‌اهمیت شده است، عنوان کرد: نگاه سیاستگذاران به سینمای کودک و نوجوان تغییر کرده است؛ در گذشته، به‌خصوص در دهه ۷۰، معتقد بودند که ژانر کودک و نوجوان می‌تواند آینده یک مملکت را بسازد یعنی وقتی سینمایی داشته باشیم که کودک و نوجوانان را به دیدن فیلم تشویق و بخشی از تجربه زیستی در جامعه را به آن‌ها منتقل می‌کند، پس آینده درخشانی در انتظار جامعه خواهد بود، اما رفته‌رفته این باور در ایران از میان رفت، سینمای کودک از دوره طلایی خود فاصله گرفت و به سمت ساخت فیلم اجتماعی رفت چراکه ما در حال تبدیل شدن به یک کشور مدرک‌گرا هستیم، یعنی کشوری که داشتن مدرک دانشگاهی برای افراد جامعه را الزامی می‌داند تا به درآمدی دست یابند. در این شرایط است که سینما جایگاه خود را از دست می‌دهد. ما می‌خواهیم با کیفیت دنیا پیش برویم اما نمی‌توانیم، پس تهیه‌کننده به جای ساخت فیلم کودک و نوجوان که آینده گیشه آن نامعلوم است، به سمت ساخت فیلم اجتماعی می‌رود.

او در پایان درباره برگزاری جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان در اصفهان تصریح کرد: جشنواره‌های مختلفی مثل کن، زوریخ و… در دنیا داریم که در حین برگزاری‌شان شهردار و مسئولان شهری، تمام انرژی خود را برای هرچه بهتر برگزار شدن آن می‌گذارند، اما در ایران وقتی می‌خواهیم رویدادی را در هر شهری برگزار کنیم، آورده‌ای را از آن انتظار دارند. اگر قرار است جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان در هر شهری برگزار شود، باید شورای شهر، شهردار و فرماندار، تمام قد در کنار آن بایستند. حس می‌کنم چون این جشنواره به‌عنوان جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان شناخته می‌شود، مسئولان شهری برای مخاطبان اصلی آن که بچه‌ها هستند، اهمیتی قائل نمی‌شوند. اگر قرار است جشنواره اینگونه برگزار شود، پس تهران شهر بهتری برای برگزاری آن است.

نوشته حسین ریگی: برگزاری جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان یک ضرورت است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فارغ از از نوع ساخت و ظاهر و مباحث فنی، این «سالم بودن» و «احترام به حقوق مخاطب» است که خودنمایی می‌کند و همین مسئله یک امتیاز مثبت است در این برهوت تلخ و عبوس سینمای امروز.

داستان فیلم درباره چند نوجوان است که مسابقات فوتبالشان به دلیل شـیوع کرونـا تعطیل می‌شود. آن‌ها تصمیم می‌گیرند بــه کمــک بـرادر یکــی از هم تیمی هایشان که کشاورز (گوجه‌فرنگی کار) است، بروند. آنها با «همصدایی»، کارخانه ورشکسته رب سازی را با کمک پدربزرگ و یک مربی دلسوز (مرحوم علی سلیمانی) احیا می‌کنند.

این فیلم با استفاده از نشانه‌ها و نمادهای ملی‌، یک درام «آرمان‌خواه» را شکل داده است. خصوصا اینکه با رویکرد شعار سال (تولید، پشتیبانی‌ها و مانع زدایی‌ها) قهرمانان جمعی نوجوان را نشان می‌دهد که برای پشتیبانی از تولید، به نوجوانانی غیور مثل دوران جنگ و سردار سلیمانی تبدیل شد‌ه‌اند.

فضای فیلم، نمونَک و کوچک‌شده جامعه ایران است و فیلم بااینکه آرمان‌طلب است اما نگاهی واقع‌گرایانه هم به جامعه امروز در آغاز سال ۱۴۰۰ دارد. فیلم نسبت به مسئله معیشت و تصویر کارگر ایرانی، شبهه عقلانی ایجاد نمی‌کند و در دوره‌ای که عده‌ای «ثروت اندوزی» و «جاه‌طلبی» را باعث رشد می‌دانند، این فیلم شعار «کار و تلاش» را مطرح می‌کند و آن را فضیلت می‌داند.

این فیلم بدون آنکه لحن و زبانش بلرزد، از مقاومت کردن و آتش به اختیار، سخن می‌گوید. از استغاثه پدر بزرگ نزد مزار سردار سلیمانی، معلوم است که فیلمساز می‌خواهد ارزش‌های دهه ۶۰ و دفاع مقدس را به نسل جدید، وصل و معرفی کند.

لذا دفاع از «زمین کارخانه رب سازی»، استعاره‌ای از دفاع از «سرزمین» شده است.

فیلم در قالب یک «رئالیسم آرمانخواه» قرار گرفته و از مدل سوسیالیسم فاصله می‌گیرد.

عنصر «قهرمان» نیز دو گونه نمایش داده شده‌، یکی قهرمان جمعی (نوجوانان) و یکی عنصر قهرمان فردی (پدربزرگ) و از تلفیق این دو مدل قهرمان، یک دیالکتیک آگاهی و پیام خاصی منتقل می‌شود.

ساختار درست خانواده و احترام به خانواده، کاملاً مشخص است و از سوی دیگر نیز نقش «مادر» و «پدر» از حالت تیپ و کلیشهٔ رایج، خارج گشته و به شخصیت پویا و کنشگر رسیده است.

غایب بزرگ سینمای کودک و نوجوان همین «نوجوانان غیور» هستند. هرچند فیلم‌های نسبتاً خوبی در این زمینه وجود دارد، مثل «پوزیتیوهای فراموش‌شده» علی عطشانی، فیلم «نیاز» علیرضا داودنژاد، فیلم «پسر مریم» حمید جبلی، فیلم «تنهای تنهای تنها» احسان عبدی‌پور یا «شیرک» داریوش مهرجویی و «۲۳ نفر» مهدی جعفری و «منطقه پرواز ممنوع» امیر داسارگر، اما همچنان با مدل مطلوب، فاصله داریم.

امثال این فیلم‌های آرمان‌خواه، در ترسیم آرمان‌شهر، نقش به  سزا دارند. آرمان‌شهری که در آن نوجوانان، کنشگر و کنجکاو و عدالتخواه هستند و دو عنصر «معلم و مربی» نیز به عنوان رکن آن مطرح اند.

در بعضی فیلم‌های دهه های گذشته، درست برخلاف این رویه‌ عمل شده است. مثلاً در فیلم «دست‌فروش» مخملباف و فیلم‌های امیر نادری شاهد ناتورالیسم و تقدیرگرایی و بی قانونی بودیم که کارگردان با قاب گرفتن تصویر خانواده، در کنار فقر و زجر، از نوجوانان معترض و منفعل و… رونمایی می‌کرد و از یک طرف این‌گونه وانمود می‌شد که شرایط و جبر محیطی مانع از بهبود اوضاع می‌شود، لذا مردم احتیاجی به قهرمان نوجوان و انسان آرمان‌خواه ندارند، زیرا دیگر سرنوشت شوم و سیاه، دائمی و پابرجا است و هیچ راه برون رفت هم از معضلات جامعه وجود ندارد.

اما «رئالیسم آرمان‌خواه» می‌تواند ضد این تصویر ناتورالیسمی عمل و قهرمانان کنشگر و مصلحان دغدغه‌مند را به نسل جدید معرفی کند.

نوشته یادداشتی بر فیلم «سوییپر»/ هم‌صدایی قهرمانان کوچک سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما اصالت جاذبه‌ها در این فیلم موزیکال، به حدی غلیظ است که عملاً سبک زندگی غربی، موسیقی‌های لس‌آنجلسی و حتی دیسکو و… ترویج می‌شود.

جواد هاشمی، فیلم خود را لایه دار معرفی کرده و در توجیه این حجم از شمایل غربی در فیلمش، تصریح کرد که من فیلمی در نقد مهاجرت به آمریکا ساخته‌ام! البته هیچ اشکال و خدشه‌ای در این پیام وجود ندارد و مثلاً داود میرباقری در فیلم «آدم‌برفی» این ایده را مطرح کرد که طبقه متوسط ایرانی (از نظر آمریکا، جهان‌سومی‌ها) ، هرچند به غرب گرایش دارند، اما این رؤیای برفی به‌زودی آب خواهد شد، لذا باید به مام وطن برگشت.

داستان فیلم «شهر گربه‌ها» ، این ایده را مطرح می‌کند که عده‌ای از «گربستان» (نماد ایران) تمایل سفر به «شهر گربه‌ها» (آمریکا و آرمان‌شهر) دارند، زیرا گربستان از نظر آنها نماد خرابشهر است و لذا برای آزادی و پیشرفت، باید به آنجا مهاجرت کنند.

اما در آن آرمان‌شهر کاذب، گربه‌ها عمر محدودی دارند چون حاکم آنها (ترامپ) عمر و خون آنها را در شیشه می‌کند و به قول و وعده‌های خود عمل نمی‌کند. به تعبیر فیلم، «طلا و بلا» و «شنگول‌ومنگول» و «گرفسور» و… قربانی‌های این آرمان‌شهر لیبرالی و سرمایه‌داری هستند.

البته فیلم در لایه سیاسی هم اشاره ضمنی به «مذاکره» و «برجام» و نقد افراد خوش‌بین به دستاوردهای برجام دارد. کسانی که معتقدند اگر مذاکره کنید، زندگی‌تان خوش رنگ و لعاب می‌شود و اگر تعامل نکنید، وضعتان همان وضعیت خرابِ «گربستان» می‌شود!

اما مشکل اصلی فیلم جواد هاشمی این است که هنجارهایی که برای ایرانی‌ها معرفی می‌شود، دقیقاً همان ارزش‌های غربی و لیبرالی است (خوانندگی زنان، آزادی‌های یواشکی، موسیقی‌های زیرزمینی و بندبازی و…) و از خلال ترسیم این جهان‌بینی، «انسان تراز و ملی» معرفی نمی‌شود.

ترسیم ضعیف از ارزش‌ها و جهان‌بینی «گربستان» و تغییر و تبدیل آن به نفع ارزش‌های غربی، خودش را در پایان‌بندی فیلم، نشان می‌دهد، این‌گونه که کارگردان از رویکرد «سیاسی» خود برائت می‌جوید.

فیلم در مرتبه «دلالت ایدئولوژی»، طرف‌دار غرب است. در مرتبه ایدئولوژی، نشانه‌ها بازتابی از اصلی‌ترین مفاهیم متغیر فرهنگی هستند که حامی یک دیدگاه جهان‌شمول خاص مانند پدرسالاری، آزادی، خردگرایی، عین‌گرایی، نژادپرستی و… است.

کارگردان صرفاً «مضمون اخلاقیِ ضد مهاجرت» را برجسته می‌کند، بی‌آنکه این قضاوت اخلاقی، به کارکرد جهان‌شمولی تبدیل شود.

هرچند این فیلم، در بازسازی و ارجاع دادن به فیلم‌های مهم تاریخ سینما (بلید رانر، آواتار و…) موفق بوده، اما عملاً نمی‌تواند «نظام ارزشی – رسانه‌ای و تربیتی» درستی را معرفی کند.

در مصادیق مهم سینمای کودک در جهان، معمولاً «قضاوت‌های ارزشی» تبدیل به «وظایف ارزشی» می‌شود و از خلال «جهان فیلم» انسان‌هایی معرفی می‌شوند که زینت یافته به ارزش‌های فکری و هنجارهای زیستی جامعه خود هستند.

مثلاً در انیمیشن‌های «داستان اسباب‌بازی» یا «رتاتویی» عملاً «انسان آمریکایی» و «انسان طبقه متوسط» معرفی می‌شود و بیننده به یک الگو می‌رسد. (مثلاً همگرایی، خانواده، مسئولیت‌پذیری، میهن‌دوستی و….) ازاین‌جهت حتی از روی چنین آثاری، بازی‌های کامپیوتری نیز ساخته شد، زیرا نظام ارزشی که امثال این فیلم‌های عروسکی و فانتزی نشان می‌دادند، دو قسمت «قضاوت» و «وظایف» را با خود دارد، به این معنا که فیلم، آن قضاوت ارزشی و روایت دلپذیری را که در فیلم نشان می‌داد، در بازی رایانه‌ای، به مرحله پایبندی و اجرا می‌رساند.

اما در امثال فیلم‌های عروسکی و فانتزی ایرانی، سال‌هاست که شاهد حذف سنت‌ها و ارزش‌های طبقه متوسط سنتی هستیم. در نتیجه حتی اگر نیت سیدجواد هاشمی، نقد غرب باشد، اما خود فیلم به شمایلی کاملاً غربی تبدیل شده است.

گفتنی است که برای نقد و سلب کردن و آسیب‌شناسی از یک پدیده ناهنجار، نباید آن را بر روی پرده سینما نشان داد، بلکه می‌توان به طور ایجابی و هدفمند، جامعه و آرمان‌شهر را با اوصاف برتر نشان داد تا خودبه‌خود، آن ناهنجاری‌ها محو بشود.

مثلاً شهر گربه‌ها می‌توانست یک بازنمایی تمام‌عیار از شمایل جامعه سنتی، حمایت از خانواده و پدر باشد. طوری که این خانواده، تجلی تمام خوبی‌ها باشد و شخصیت‌ها، با روحیه‌ای جمع‌گرا، تلاشگر و ضد روحیه سرمایه‌داری و… معرفی شوند. (دقیقاً همان ویژگی‌هایی که در مورد طبقه متوسط سنتی مطرح است) اما در فیلم «شهر گربه‌ها»، دیگر شاهد این مؤلفه‌ها نیستیم.

در این دوران «غلبه ظواهر» در سینمای کودک که به‌سادگی شاهد حذف قهرمان اسطوره و کهن‌الگوی دینی و حذف قصه و حماسه برای کودکان هستیم، تنها راه کشاندن خانواده‌ها به سینما، نباید دخیل بستن به انواع بازسازی آهنگ‌های غربی و حرکات موزون باشد! کارگردان در نشست خبری این فیلم، عملاً تصریح کرد که افتخار می‌کنم که فیلم غربی ساختم، آن هم برای نقد غرب! چه اینکه امین زندگانی نیز در صحبت‌هایش صراحتاً بیان کرد که چون سینما امر وارداتی و کاملاً غربی است، پس ما هم به مهندسی معکوس از آن سینما دست زده‌ایم!

این‌گونه ادعاها پرده از ولنگاری فرهنگی برمی‌دارد و خطرناک آنجاست که این «جاذبه‌های غربی» به رکن کاذب سینما تبدیل شود و عملاً فرهنگ غربی ترویج و گسترش بیابد. حضور و رخنه نگاه‌های پوزیتویستی و «آمار گرا» در سینمای کودک، یک سم مهلک است؛ این‌گونه که کارگردان و یا مدیر سینمایی، هر فیلمنامه را در راستای گردش مالی و جاذبه حسی جستجو کند.

نوشته یادداشتی بر فیلم «شهر گربه‌ها»/ نقد رؤیای آمریکا به سبک غرب! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای مراسم، پس از پخش سرود ملی جمهوری اسلامی ایران و تلاوت آیاتی از قرآن کریم، تیزر جشنواره و المپیاد فیلمسازی نوجوانان پخش شد.

پس از آن برش‌هایی از فیلم‌های خاطره‌انگیز سینمای کودک و نوجوان ایران که زنده یاد فتحعلی اویسی در آن‌ها ایفای نقش کرده بود پخش و یاد و خاطره این هنرمند زنده نگاه داشته شد.

در ادامه پیام قاسم‌زاده؛ شهردار اصفهان پخش شد. شهردار در این پیام ویدیویی عنوان کرد: این جشنواره از اهمیت بالایی برخوردار است و شهروندان انتظار دارند جشنواره در یک هفته خلاصه نشود و همه بتوانند که در طول سال از این موهبت استفاده کنند.

در ادامه مراسم محمدرضا مقدسیان مجری مراسم به حاضران خیرمقدم گفت و از علیرضا تابش دبیر جشنواره سی و چهارم دعوت کرد تا روی صحنه بیاید.

او در ابتدا گفت: عرض سلام و ادب و خیرمقدم خدمت هنرمندان عزیز، داوران ارجمند جشنواره، صاحبان آثار، ریاست محترم سازمان سینمایی کشور، معاونان و مدیران سازمان سینمایی، سخنگوی محترم وزارت امور خارجه، مدیرکل محترم دیپلماسی عمومی وزارت خارجه، مدیرکل محترم همکاری‌های فرهنگی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، سفرا و نمایندگان کشورهای خارجی و… و درود به مخاطبان ارجمندی که این مراسم را به صورت زنده، تماشا می‌کنند.

تابش ادامه داد: از خداوند متعال سپاسگزارم که مقدر و ممکن ساخت، اکنون اینجا بایستم و در مراسم پایانی سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان ایران، در مقام دبیر جشنواره، با شما سخن بگویم. شما در این چند روز شاهد نتیجه‏ی تلاشهای جمعی من و همکارانم، برای برگزاری جشنواره‏ای در شان مخاطبان گرانقدرش، و نیز درخور سینمای ایران بودید؛ تشخیص اینکه تا چه میزان در انجام این امر موفق بودیم را باید بر عهده‏ی مخاطبان و کارشناسان دانست، اما خداوند را شاهد می‌گیرم، که همکارانم در تمام این چندماه، آنچه در توان داشتند صرف کردند تا چند روزی لبخند بر لب کودکان و نوجوانان کشورمان بنشیند، و رضایت جامعه‏ سینماگران و هنرمندان، حاصل شود. حضور و همراهی ۲۲۲۰ داور کودک و نوجوان از سراسر کشور در این دوره از جشنواره، افتخاری برای همه ما بود. هم‌چنین امیدوارم نتیجه نیز، به کام شما و مخاطبان جشنواره شیرین آمده باشد.

دبیر جشنواره ادامه داد: داستان جشنواره‏، و داستان درخت تنومند سینمای کودک و نوجوان ایران، بسیار بلندتر از عمر مدیریت مدیران و سیاستگذاران حوزه فرهنگ است، در هر دوره و زمانی، گروهی و جمعی، به حراست از این درخت می‏‌پردازند و تلاش می‏‌کنند با آبیاری و هرس این درخت تنومند، آن را به شکل زیباتری بیارایند و مسیر رشدش را هموار کنند؛ اما همه‏، از جمله من و همکارانم، می‌‏دانیم که ریشه‌‏های گسترده این درخت تنومند، با بطن فرهنگ ایران زمین نسبت دارد و از میراث فرهنگی ایرانی و اسلامی با قدمتی چندهزار ساله تغذیه می‌‏کند؛ چنین نهاد ریشه‏‌داری، هم پیش از عمر مدیریتی ما، زیست و بقا داشته و هم پس از ما به رشد و بالندگی خود ادامه خواهد داد. امیدوارم ثمرات این شجره طیبه، در سال‌های پیش رو، درخشان‌‏تر، به یادماندنی‌‏تر و موفق‌‏تر از تمام افتخارات و دستاوردهای این سال‌هایی باشد که وظیفه‏ حراست از آن بر دوش ما سنگینی می‌‏کرد. اطمینان دارم تقویت ارتباط میان مخاطب و سینما، حضور نسل جوان پویا و نوجو‏ در جامعه‏ سینماگران، و بسط و ترویج فناوری‌های نوین و اندیشه‌‏های نو، آینده‏ای درخشان برای این گونه‏ سینمایی رقم خواهد زد.

او ادامه داد: از این فرصت استفاده می‏‌کنم، و ضمن پذیرش مسئولیت کم و کاستی‌‏های جشنواره و مدیریت سینمای کودک و نوجوان، که طبیعتاً بر عهده خود احساس می‏‌کنم، از تلاش‌های همکاران عزیزم، همچون جناب آقای فریدزاده، جناب آقای ایل‌‏بیگی، جناب آقای مسعود احمدیان، جناب آقای ایمان حجتی، جناب آقای سجادی، جناب آقای سیمونیان، جناب آقای دلیلی، جناب آقای شکرخواه، جناب آقای شیخ‌الاسلامی، جناب آقای علیزاده، جناب آقای تاجیک، جناب آقای دولتی، جناب آقای سلیمان‌زاده، جناب آقای شاه‌محمدی، سرکار خانم مصطفوی، سرکار خانم رستم‌خانی، سرکار خانم مهسا فریبا، سرکار خانم عسگری، سرکار خانم قانیان، دبیران محترم استانی جشنواره در شهرهای مختلف کشور و عزیزان و دوستان دیگر مستقر در دو شهر تهران و اصفهان، و همکاران خستگی‌ناپذیرم در بنیاد سینمایی فارابی، برای تلاشهای شبانه‏‌روزی آنها در جهت رونق و نظم جشنواره، و نیز همراهی‌های مسئولان دولت گذشته و فعلی و شهرداران سابق و فعلی اصفهان، در هموار ساختن مسیر برگزاری این جشنواره تقدیر کنم. ایمان دارم که علی‏رغم حضور یا غیبت ما، این حکایت و داستان را پایانی نیست، لذا به جای مصرع معروف “به پایان آمد این دفتر، حکایت هم‌چنان باقی است” سخن خود را با این نوید به پایان می‌برم که:

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان

هزار باده‏ی ناخورده در رگ تاک است

به امید پیشرفت و شکوفایی سینمای کودک و نوجوان در سال‌های آینده.

* جوایز بخش بین‌الملل

در بخش بعدی این مراسم مقدسیان از «رائد فریدزاده» مدیر بخش بین‌الملل این دوره دعوت کرد تا برای اهدای جوایز بخش بین‌الملل روی صحنه بیاید.فریدزاده توضیحاتی از جایزه سیفژ ارائه داد و ویدیوی این بخش به نمایش درآمد.

فریدزاده ضمن توضیح اینکه ده فیلم و انیمیشن از کشورهای مختلف و سه فیلم از ایران در بخش پویانمایی و کوتاه داستانی حضور داشتند از مهرداداسکویی دعوت کرد که برنده را اعلام کند.

در بخش جایزه سیفژ، دیپلم افتخار و پروانه زرین به فیلم «یدو» ساخته «مهدی جعفری» اهدا شد. او این جایزه را از دست «پوران درخشنده» داور ایرانی این بخش دریافت کرد.

در بخش پویانمایی کوتاه، فیلم «مادربزرگ من ماتیلده» ساخته میگوئل آنایا بوریا از کشور مکزیک برنده دیپلم افتخار شد که «مهرداد اسکویی» داور بخش بین‌الملل این جایزه را برای اجرای خلاق و تکنیکی که پیام تاثیرگذار ارائه داد، به نماینده مکزیک اهدا کرد.

در ادامه پیام ویدیویی میگل آنایا بوریا پخش شد. او گفت: من از کشور مکزیک هستم و برای دریافت این جایزه خیلی خوشحال شدم. فیلم من در مورد صبر است و خوشحالم که این جایزه به من تعلق گرفت.

رییس بخش فرهنگی سفارت اسپانیا در ادامه برای دریافت جایزه این کارگردان روی صحنه آمد.

در ادامه، دیپلم افتخار و پروانه زرین بخش فیلم کوتاه داستانی، به فیلم «سکوت رودخانه» ساخته فرانچسکا کانه‌پا از کشور پرو به جهت شیوه هیپنوتیزم‌کننده داستان پردازی و شیوه منحصربه فرد تعلق گرفت و پیام این هنرمند به نمایش درآمد. او گفت: زمانی که خواستم فیلم را کارگردانی کنم فکر نمی‌کردم که کلبه کوچکی که از آن تصویربرداری می‌کردم، تا سراسر جهان سفر کند.

فریدزاده عنوان کرد: هیات داوران به بخش‌های دیگر سینما از جمله موسیقی هم توجه کرده دو دیپلم و یک پروانه زرین را اهدا می‌کند.

در این بخش دیپلم افتخار بهترین دستاورد فنی به «مرتضی نجفی» برای فیلمبرداری فیلم سینمایی «یدو» اهدا کرد.

همچنین «بهرام دهقانیار» در این بخش جایزه دیپلم افتحار دستاورد هنری برای موسیقی متن به «روهن روهن» برای فیلم «سوومی» ساخته امول وسانت‌گل از کشور هندوستان اهدا کرد.

این هنرمند هندی در پیامی عنوان کرد: از صمیم قلبم از جشنواره تشکر می‌کنم. نماینده او از سفارت هندوستان در ایران این جایزه را دریافت کرد.

در ادامه اهدای جوایز بخش بین‌الملل، دو دیپلم افتخار و پروانه زرین برای بهترین «دستاورد هنری کارگردانی» به «پدربزرگ من یک فضایی است» به کارگردانی دراژن ژارکوویچ (از کرواسی) و مارینا آندره‌ی اسکوپ (از بوسنی) اهدا شد.

«رائد فریدزاده» این جایزه‌ها را به نماینده بوسنی اهدا کرد.

ماریانا در پیامی ویدیویی گفت: «من یکی از کارگردان‌های فیلم «پدربزرگ من یک فضایی است» هستم و از برگزارکنندگان این جشنواره تشکر می‌کنم.»

در ادامه این مراسم، گلاره عباسی روی صحنه آمد و جایزه بهترین بازیگر این بخش را اعلام کرد. دیپلم افتخار بهترین بازیگر برای فیلم «محافظ برادر» ساخته «فرید کراهان» از کشور ترکیه اهدا شد که نماینده این کشور جایزه را دریافت کرد.

در ادامه دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین بازیگر کودک و نوجوان به «یاسین حبیب‌پور» برای فیلم «پسران دریا» از ایران اهدا شد و او این جایزه را از دست گلاره عباسی گرفت.

حبیب‌پور پس از دریافت جایزه گفت: افتخار می‌کنم که در جشنواره حضور دارم و توانستم جایزه را دریافت کنم.

در ادامه اهدای جوایز بخش بین‌الملل «فرهاد توحیدی» روی صحنه آمد و جایزه پروانه زرین بهترین فیلمنامه توسط او اعلام شد.دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین فیلمنامه به فیلم «پسران دریا» از ایران نوشته «افشین هاشمی» و «حسین قاسمی‌جامی» رسید.

افشین هاشمی عنوان کرد: خوشحالم که آغاز ۴۶ سالگی من با دریافت جایزه در جشنواره همراه بود و فکر می‌کنم این آغاز راهی نو برای من است و یاد زنده‌یاد «فرشته طائرپور» را گرامی می‌دارم.

حسین قاسمی‌جامی هم گفت: افشین خیلی کمک کرد تا این فیلم به نتیجه برسد. از او خیلی تشکر می‌کنم.

در این مراسم، رسول صدرعاملی هنرمند دیگری بود که روی صحنه آمد و گفت: اگر قرار است سهمی از بازار جهانی داشته باشیم -که غم‌انگیز عقب افتاده‌ایم- مسیرمان از سینمای کودک می‌گذرد و دنیای خیال‌انگیز سینما است که به ما کمک خواهد کرد و اگر تمرکزمان را روی سینمای کودک بگذاریم باعث رونق سینما و ارزآوری خواهیم شد. خواهش می‌کنم که تمرکز بیشتری روی تولید محصولات سینمایی و سریال کودک داشته باشیم چرا که از کشورهای منطقه هم عقب مانده‌ایم.

صدرعاملی پروانه زرین بهترین کارگردانی را اعلام کرد و دیپلم افتخار و پروانه زرین کارگردانی به «مهدی جعفری» برای فیلم «یدو» از ایران رسید. صدرعاملی این جایزه را به جعفری اهدا کرد.

دیپلم افتخار و پروانه زرین جایزه ویژه هیأت داوران به فیلم «لوسیا» ساخته «خوان پاتو» از کشور اسپانیا رسید و «رائد فریدزاده» این جایزه را به نماینده اسپانیا تقدیم کرد.

این هنرمند هم در پیامی ویدیویی از دریافت جایزه تشکر کرد و گفت: از جانب طبیعت سخن باز کردن پیام این فیلم بود که به خوبی منتقل شده است.

نماینده فرهنگی سفارت اسپانیا برای دریافت جایزه روی صحنه آمد و گفت: چهارمین بار است که به جشنواره می‌آیم و برای این جشنواره آرزوی سعادت دارم.

در ادامه این مراسم، «آنا» داور نوجوان از گرجستان به نمایندگی از داوران کودک و نوجوان بخش بین‌الملل در پیامی ویدیویی منتخب این گروه داوری را اعلام کرد و دیپلم افتخار و پروانه زرین برای جایزه داوران کودک و نوجوان به فیلم «پدربزرگ من یک فضایی است» به کارگردانی دراژن ژارکوویچ و مارینا آندره‌ی اسکوپ تعلق گرفت و نماینده بوسنی این جایزه را از دستان رائد فریدزاده گرفت.

در ادامه، پروانه زرین بهترین فیلم بخش بین‌الملل توسط «محمد خزاعی» رییس سازمان سینمایی به «محمدرضا مصباح» تهیه‌کننده فیلم «یدو» اهدا شد.

مصباح هم پس از دریافت این جایزه گفت: تشکر می‌کنم از جشنواره فیلم کودک و باید بگویم این موفقیت حاصل زحمت یک گروه منسجم و متحد است.

در بخش بعدی این مراسم «محمد خزاعی» رئیس سازمان سینمایی ضمن خیرمقدم به حضار عنوان کرد: «از آقای تابش و همکارنشان تشکر می‌کنم که در شرایط سختی تلاش کردند که چراغ این جشنواره روشن بماند. نقدهایی که رسانه‌ها از ایشان کردند به نظر من موقعیت آقای تابش را ارزیابی نکردند چرا که برگزاری جشنواره در چنین شرایط سختی کاری بسیار هنرمندانه بود. شرایط تولید، کمبود پول و نبود اعتبار کافی شرایط این جشنواره سخت کرد. جای آقای انتظامی خالی است زیرا این جشنواره حاصل مدیریت او است.

او تأکید کرد: باید گفت که سینمای کودک احیا شده و امیدوارم بیشتر احیا شود.

* جوایز ویژه دبیر جشنواره

در ادامه ویدیوی معرفی داوران بخش ملی به نمایش درآمد و علیرضا تابش برای اهدای جوایز روی صحنه آمد.

او دیپلم افتخار بهترین فیلم کرونا روایت را به ایلیا رمضانی برای فیلم «فضای زندگی» اهداکرد.

رمضانی گفت: من در پنج دوره المپیاد فیلمسازی نوجوانان حاضر بودم و این اولین دوره است که در جشنواره کودک، فیلم دارم.

دیپلم افتخار بداعت و نوآوری به «حبیب احمدزاده» کارگردان فیلم «داستان‌های هزار و یک روز؛ افسانه بُناسان و غول چراغ جادو» تعلق گرفت.

همچنین بهروز مفید کارگردان فیلم «بام‌بالا» دیپلم افتخار بخش کسب و کار و ترغیب مخاطبان کودک و نوجوان را دریافت کرد.

دیپلم افتخار بهترین فیلم در ارائه تصویری متفاوت از نوجوانان خطه سیستان و بلوچستان به حسین ریگی کارگردان «لیپار» اهدا شد. ریگی پس از دریافت جایزه خود گفت: سینما ۵۰ سال را به سیستان و بلوچستان بدهکار بود و من این فیلم را از بابت ادای دین به این خطه ساختم. این فیلم را به شهید نوجوان «علی لندی» تقدیم می‌کنم.

او ادامه داد: با این فیلم به تماشای تصویری متفاوت از سیستان و بلوچستان می‌نشینید.

* نکوداشت زنده‌یاد «محمد ابوالحسنی»

در ادامه ویدیویی برای نکوداشت یاد و خاطره زنده‌یاد «محمد ابوالحسنی» که در پی ابتلا به کرونا او را از دست دادیم برای حضار به نمایش درآمد.

مقدسیان درخصوص این هنرمند گفت: او یک جریان‌ساز اقتصادی برای انیمیشن و مبدع وب‌سری بود.

پس از پخش این کلیپ، «حسین شیخ‌الاسلامی» از کارشناسان سینمای کودک و از همکاران او در زنده نگاه داشتن یاد زنده‌یاد ابوالحسنی گفت: او سه اصل در رفتار خود داشت که اول از همه راه تبدیل خیال به آرزو و آرزو به رویا و رویا به محصول را بلد بود و ما توانستیم جریان وب‌سری را به رسمیت بشناسیم. او تا لحظه آخر رویای خود را دنبال می‌کرد و به همه توصیه داشت که رویای خود را فراموش نکنید. او تپه‌ها را به قله تبدیل و به مخاطب معرفی می‌کرد. روزی که انیمیشن سینمایی «تهران ۱۵۰۰» را شروع کرد، فضای غیر صنعتی این حوزه را به حوزه صنعتی تبدیل کرد. کار او دنبال کردن حوزه‌های مغفول مانده بود. او از نفرت فراری بود، گاهی با موانع مواجه شد اما امید را رها نکرد. این سه نکته به ما در حوزه حرفه‌ای صنعت سینما کمک می‌کند.

او ادامه داد: ما او را زود از دست دادیم اما راهش ادامه دارد و امیدوارم دیگران هم به این مسیر خیال بپیوندند. آقای ابوالحسنی شما در طول حیات‌تان به کسی اجازه ندادید که شما را تشویق کند و حالا نگاه کنید که چطور از شما یاد می‌کنند.

در ادامه خانواده زنده‌یاد «محمدابوالحسنی» روی صحنه آمدند و علیرضا تابش به پاس فعالیت‌های او در عرصه انیمیشن و هنرهای تصویری، لوح سپاس این نکوداشت را تقدیم خانواده این هنرمند فقید کرد.

*جوایز بخش ملی

نامزدهای بخش وب‌سری توسط مقدسیان اعلام شدند و «مهین جواهریان» روی صحنه آمد

در بخش «وب‌سری»، فریاد بیات برای فیلم «آشمچز- یک اشتباه دیجیتالی» دیپلم افتخار را به دست آورد و این جایزه را از دست «مهین جواهریان» گرفت.

دیپلم افتخار بهترین فیلم‌ پویانمایی کوتاه هم توسط مهین جواهریان به فهیمه قبادی کارگردان فیلم «آی‌دی» محصول مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی اهدا شد.

در ادامه «سهیل موفق» یکی دیگر از اعضای هیأت داوران روی صحنه آمد و پروانه زرین بهترین فیلم‌ داستانی کوتاه را به متین رکن کارگردان فیلم «منم سمیرا» اهدا کرد.

رکن جایزه خود را به «ملاله یوسف زهی» که مورد استبداد طالبان قرار گرفت و «شبنم تیموری» بازیگر فیلم که فوت کرد و همه دختران فارسی‌زبان که در نهایت پیروز خواهند بود، اهدا کرد.

در ادامه بهروز شعیبی پروانه زرین بهترین فیلم بلند داستانی را اهدا کرد و «راز قلعه» به کارگردانی «کریم رناسیان» دیپلم افتخار و لوح زرین بهترین فیلم بلند داستانی را به خود اختصاص داد.

در ادامه ویدیویی از توجه و مهربانی سردار شهید سپهبد قاسم سلیمانی نسبت به کودکان و نوجوانان به نمایش درآمد.

در ادامه مراسم اختتامیه سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، حبیب ایل‌بیگی روی صحنه آمد و گفت: جایزه شهید بهنام محمدی برای تقدیر از شهدای کودک و نوجوان است و نشان می‌دهد که این راه در سال‌های جنگ تمام نشده و «علی لندی‌»ها راه شهدا را ادامه می‌دهند.

در ادامه، ایل‌بیگی دیپلم افتخار جایزه «شهید بهنام محمدی» را به «نبی قلی‌زاده» کارگردان فیلم «پسرم رسول» اهدا کرد.

قلی‌زاده این جایزه را به روح سردار شهید سلیمانی اهدا کرد.

در ادامه ویدیویی از پشت صحنه فعالیت‌های گروه اجرایی جشنواره پخش و از فعالیت‌های آن‌ها تقدیر به عمل آمد.

در بخش بعدی مراسم، دهقان‌یار پروانه زرین بهترین دستاورد فنی را به مسعود ‌سخاوت‌دوست سازنده موسیقی متن فیلم «لیپار» اهدا کرد.

در بخش بعدی مراسم، رضا درستکار منتقد و عضو هیأت داوران جشنواره روی صحنه آمد و دیپلم افتخار جایزه «زاون قوکاسیان» را به فیلم «بام‌بالا» اهدا کرد.

سیدحاتمی کارگردان فیلم این جایزه را دریافت کرد و گفت: اگر بنیاد سینمایی فارابی نبود ساخت این فیلم دشوار بود.

در ادامه گلاره عباسی برای اهدای جایزه بخش بازیگران کودک روی صحنه آمد و پروانه زرین بهترین بازیگر کودک را به آندیا یحیی‌پور برای بازی در فیلم «میان صخره‌ها» اهدا کرد. آندیا شعری روی صحنه خواند و جایزه خود را تحویل گرفت.

در ادامه نامزدهای بخش بهترین فیلمنامه در بخش سینمای ایران اعلام شدند و رضا درستکار و سهیل موفق برای اهدای جایزه روی صحنه آمدند.

در این بخش دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین فیلمنامه به امیرمحمد عبدی نویسنده فیلم «بام‌بالا» رسید.

در ادامه مراسم اختتامیه جشنواره، بهروز شعیبی برای اهدای جایزه بخش بهترین کارگردانی به روی صحنه آمد. او از طرف هیات داوران از همه عواملی که در روزهای سخت کرونا تلاش کردند تا کارها به جشنواره برسند و چراغ سینما روشن نگاه داشته شوند، تشکر کرد.

شعیبی از دهقانیار خواست که جایزه را اهدا کند.

فیلم «لیپار» ساخته حسین ریگی دیپلم افتخار و پروانه زرین بخش کارگردانی را دریافت کرد.

ریگی پس از دریافت این جایزه گفت: پنج بازیگر اهل سیستان و بلوچستان در این فیلم بازی کردند که بازیگران آینده سینمای ایران خواهند شد.

در ادامه این بازیگران نوجوان که لباس محلی سیستان و بلوچستان برتن داشتند روی صحنه آمدند و مورد تشویق حضار قرار گرفتند.

در بخش بعدی اختتامیه، مهین جواهریان، گلاره عباسی، رضا درستکار و سهیل موفق و بهرام دهقانیار برای اهدای جایزه ویژه هیات داوران روی صحنه آمدند.

دیپلم افتخار و پروانه زرین ویژه هیأت داوران به مختار عبدالهی کارگردان فیلم «میان صخره‌ها» رسید.

* نکوداشت زنده‌یاد «فرشته طائرپور»

در ادامه مراسم پایانی سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، نکوداشت زنده‌یاد «فرشته طائرپور» تهیه‌کننده و کارگردان فقید سینمای ایران برگزار شد. ابتدا ویدیویی در نکوداشت این هنرمند عرصه سینمای کودک که به دلیل ابتلا به کرونا او را از دست دادیم به نمایش درآمد و یاد و خاطره‌اش زنده نگاه داشته شد.

منوچهر شاهسواری مدیرعامل خانه سینما در این بخش روی صحنه آمد و گفت: از زحمات همه دوستانم در جشنواره تشکر می‌کنم. سرمایه‌های ما در جامعه در حال فراموشی هستند و جز فعالان عرصه فرهنگ و هنر، کسی نمی‌تواند راه نجاتی برای آن پیدا کنند. بچه‌های سینما روزهای سختی را طی می‌کنند و ما هیچ نداریم، جز اینکه به همه آنها بگوئیم این سرزمین پل فیروزه‌ای است که محل عبور فرهنگ و تمدن و عشق و صمیمیت است. آنقدر به خودمان بد نکنیم.

او گفت: هیچ چیز جای فرشته را نمی‌گیرد. او به پاس قدمی که در راه فرهنگ برداشت، به یاد خواهد ماند.

در ادامه، علی شاکری پسر مرحوم طائرپور روی صحنه آمد و علیرضا تابش لوح سپاس این نکوداشت را تقدیم او کرد.

علی شاکری که با بغض صحبت می‌کرد، گفت: مادرم برای فرهنگ این سرزمین زحمت کشید و مطمئن هستم که جاودانه خواهد بود و امیدوارم همه ما برای آینده کودکان سرزمینم و تمام دنیا به نیکی و درستی قدم برداریم‌.

در بخش پایانی مراسم، محمد خزاعی و علیرضا تابش برای اهدای جایزه بخش بهترین فیلم در بخش مسابقه سینمای ایران روی صحنه آمدند و پروانه زرین این بخش به بهروز نشان برای فیلم «پسران دریا» اهدا شد.

بهروز نشان ضمن تشکر از هیأت داوران گفت: من تهیه‌کنندگی این فیلم را از خانم طائرپور دارم و از او ممنون هستم.

سپس ویدیویی برای نکوداشت یاد شهید «علی لندی» نوجوان فداکار ایذه‌ای به نمایش درآمد و در این فیلم کودکان و نوجوانان یاد او را زنده نگاه داشتند.

محمدرضا مقدسیان گفت: خوشحالم که در سرزمینی زندگی می‌کنم که علی لندی‌ها هستند.

نمایش ویدیویی از آنچه در روزهای برگزاری جشنواره گذشت و صحبت‌های داوران نوجوان ادامه برنامه آیین اختتامیه بود.

در بخش بعدی اختتامیه، صبا به نمایندگی از داوران کودک و نوجوان سراسر کشور روی صحنه آمد و با اعلام اینکه نماینده دوهزار و ۲۲۰ دارو کودک و نوجوان است، دیپلم افتخار داوران نوجوان برای بهترین فیلم پلت‌فرم‌ها را به فیلم «آی‌دی» به کارگردانی فهیمه قبادی محصول مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی اهدا کرد و پروانه زرین بهترین فیلم پخش شده در خانه‌های جشنواره از نظر داوران کودک و نوجوان به فیلم «بام بالا» ساخته «سیدجمال سیدحاتمی» و به تهیه‌کنندگی «بهروز مفید» تعلق گرفت.

پایان‌بخش برنامه، حرف صبا به فیلمسازان بود.

او گفت: فیلمسازان دوست داشتنی! ما می‌دانیم کار شما سخت است و تا زمانی که فیلم خوب برای ما می‌سازید، حامی شما هستیم.

لیست کامل جوایز اهدا شده در این مراسم به شرح زیر است:

* جوایز بخش بین‌الملل:

-جایزه سیفژ، دیپلم افتخار و پروانه زرین به فیلم «یدو» (مهدی جعفری)

-بخش پویانمایی کوتاه، دیپلم افتخار به فیلم «مادربزرگ من ماتیلده» (میگوئل آنایا بوریا)از کشور مکزیک

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بخش فیلم کوتاه داستانی، به فیلم «سکوت رودخانه» (فرانچسکا کانه‌پا) از کشور پرو

-دیپلم افتحار دستاورد هنری برای موسیقی متن به برای فیلم «سوومی»(روهن رومن) ساخته امول وسانت‌گل از کشور هندوستان

-دیپلم افتخار دستاورد هنری برای فیلمبرداری فیلم «یدو» (مرتضی نجفی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین دستاورد هنری کار گردانی فیلم «پدربزرگ من یک فضایی است» به کارگردانی دراژن ژارکوویچ (از کرواسی) و مارینا آندره‌ی اسکوپ (از بوسنی)

-دیپلم افتخار بازیگر کودک و نوجوان فیلم «محافظ برادر» (فرید کراهان) از کشور ترکیه

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین بازیگر کودک و نوجوان فیلم «پسران دریا»(یاسین حبیب‌پور)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین فیلمنامه فیلم «پسران دریا» (افشین هاشمی و حسین قاسمی‌جامی) از ایران

-دیپلم افتخار و پروانه زرین کارگردانی به فیلم «یدو»(مهدی جعفری) از ایران

-دیپلم افتخار و پروانه زرین جایزه ویژه هیأت داوران فیلم «لوسیا» (خوان پاتو)از اسپانیا

-دیپلم افتخار و پروانه زرین جایزه داوران کودک و نوجوان فیلم «پدربزرگ من یک فضایی است»(دراژن ژارکوویچ و مارینا آندره‌ی اسکوپ )از کشور بوسنی

– دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین فیلم به فیلم «یدو»(محمدرضا مصباح)

* جوایز بخش ملی:

-دیپلم افتخار بخش «کرونا روایت» فیلم «فضای زندگی» (ایلیا رمضانی)

-دیپلم افتخار بداعت و نوآوری به «افسانه بُناسان»(حبیب احمدزاده)

-دیپلم افتخار بخش کسب و کار و ترغیب مخاطبان کودک و نوجوان فیلم«بام بالا»(بهروز مفید)

-دیپلم افتخار برای ارائه تصویری متفاوت از نوجوانان خطه سیستان و بلوچستان فیلم «لیپار»(حسین ریگی)

-در بخش «وب‌سری»، دیپلم افتخار فیلم «آشمچز- یک اشتباه دیجیتالی» (فریاد بیات)

-در بخش «پویانمایی کوتاه» دیپلم افتخار و پروانه زرین را به فیلم«آی دی»(فهیمه قبادی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بخش کوتاه داستانی فیلم «منم سمیرا» (متین رکن)

-دیپلم افتخار و لوح زرین بهترین فیلم بلند داستانی فیلم«راز قلعه» (کریم رناسیان)

-جایزه شهید بهنام محمدی فیلم «پسرم رسول» (نبی قلی‌زاده)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین دستاورد هنری موسیقی متن فیلم «لیپار» (مسعود سخاوت‌دوست)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین جایزه زاون قوکاسیان به فیلم «بام‌بالا»(سید جمال سیدحاتمی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین بازیگر کودک و نوجوان فیلم «میان صخره ها (آندیا یحیی‌پور)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین فیلمنامه فیلم«بام بالا»(امیر محمد عبدی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بخش کارگردانی فیلم«لیپار»(حسین ریگی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین ویژه هیأت به کارگردان فیلم «میان صخره ها»(مختار عبدالهی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین بهترین فیلم «پسران دریا» (بهروز نشان)

-دیپلم افتخار بخش داوران کودک و نوجوان (داوری در سامانه‌های اینترنتی) فیلم «آی دی» (فهیمه قبادی به تهیه‌کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی)

-دیپلم افتخار و پروانه زرین داوران کودک و نوجوان (داوری در خانه جشنواره به صورت فیزیکی) فیلم «بام بالا» (بهروز مفید)

نوشته اختتامیه سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان برگزار شد/ معرفی برگزیدگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سپس مراسم به‌طور رسمی با اجرای «نواب محمودی» که یکی از مربیان این دوره هم بود آغاز شد.

بعد از سخنان آغازین محمودی، ویدئویی از مجموع آن‌چه در این چهار روز در کلاس‌های المپیاد پنجم گذشت و همچنین ایده‌هایی که گروه‌ها به داوران ارائه دادند، پخش شد.

در ادامه ویدئوهایی از گروه‌های هشت‌گانه المپیاد پنجم پخش شد که در این ویدئوها؛ ایده منتخب گروه در سه دقیقه ارائه می‌شد و ایده همه گروه‌ها به نوبت پخش شد.

در ادامه این مراسم پس از پخش یک تیزر از المپیاد، «حبیب ایل‌بیگی» مدیر المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران، به روی صحنه آمد و در ابتدای سخنانش گفت: از تمام متولیان این المپیاد، منتورها، مربیان و همه کسانی که خالصانه در این راه فعالیت کردند و انرژی ، توان و محبت خود را نثار این امر آموزشی کردند، کمال تشکر را دارم.

او ادامه داد: پنجمین دوره المپیاد امروز کار خود را با مراسم اختتامیه با پایان می‌برد تا کار برای نوجوانان حاضر در المپیاد تازه آغاز شود و با قوت از طریق آموزه‌هایشان از این المپیاد مسیر سینماگر شدن یا رفتن به سمت رویاهایشان را پی بگیرند. و این یک واقعیت است که باید به صورت تخصصی به سینمای کودک و نوجوان توجه کرد. من برای همه نوجوانان آرزوی موفقیت دارم.

او همچنین افزود: شاید سال‌های بعد ما نباشیم؛ امیدواریم این المپیاد را مدیران بعدی ادامه دهند. از همکارانم کمال تشکر را دارم و امیدوارم این المپیاد به یادگار بماند و سال بعد هم نوجوانان دیگر در المپیاد شرکت کنند. در این رویداد، کسب جایزه مهم نیست بلکه مسیر بسیار اهمیت دارد.

سپس ویدئویی از مربیان کانون پرورش‌ فکری کودکان و نوجوانان شهرهای تهران، اصفهان و میبد یزد که در ادوار المپیاد فیلمسازی نوجوانان از نظر آماری حضور موفقی داشتند، پخش شد.

مربی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهران گفت: یکی از اهداف ما در کانون، پرورش استعدادها است. ما همواره کارگاه‌های پخش فیلم، ایده‌پردازی و فیلمسازی داشتیم و بچه‌ها از آن استفاده می‌کردند. خیلی از فیلمسازان مطرح کارشان را از کانون شروع کردند.

مربی کانون شهر میبد نیز گفت: در دومین المپیاد، من اعضا را جمع کردم و دو عضو از ما در آن سال موفق شدند که در المپیاد حضور داشته باشند. همچنین سال بعد، «عارفه جعفری» در سومین دوره توانست جایزه کسب کند. ما در سال چهارم و پنجم هم شرکت کننده داشتیم و امیدوارم که حضور ما ادامه‌دار باشد.

در ادامه مراسم اختتامیه پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان، علیرضا تابش مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی و دبیر سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان پشت تریبون قرار گرفت و در ابتدای سخنانش گفت: به پایان رسید این دفتر، حکایت همچنان باقی‌ست… برای المپیادی‌ها، تازه داستان شروع شده است. سینمای ایران به خون تازه‌ای نیاز دارد که شما المپیادی‌ها و نوجوانان امیدهایی هستید که با نشانه گرفتن خلاقیت، ایده‌های جدید را ارائه می‌دهید.

او ادامه داد: ما در المپیاد، بهترین مربیان را در اختیار نوجوانان گذاشتیم و بهترین سرمایه‌های فرهنگی ایران را متواضعانه در خدمت نوجوانان قرار دادیم. ایران با سینما و ادبیات و هنرمندان شاخصی که دارد، به‌لحاظ فرهنگ و هنر کشوری شاخص است و امیدواریم ایده‌های شما مسیرهای تازه‌ای را برای سینمای ایران بگشاید.

دبیر جشنواره اظهار داشت: تنوع اقلیمی کشور ایران، گنجینه و سرمایه‌هایی چون حافظ و سعدی به نوجوانان جرأت جسور بودن می‌دهد. از والدین نوجوانان نیز بسیار ممنون هستم که بستر را برای پیشرفت فرزندانشان فراهم می‌آورند؛ همچنین از اساتید سینمای ایران که بهترین لحظه‌ها را برای شما خلق کردند، تشکر می‌کنم.

او ادامه داد: باز هم از وزارت آموزش و پرورش خواهش می‌کنم که این المپیاد را جزو المپیادهای رسمی کشوری ثبت کند.

در بخش بعدی مراسم ایلیا رمضانی و متین احمدی دو نوجوانی که از سه دوره قبل در المپیاد شرکت داشتند و امسال به دلیل شرایط سنی دوره آخرشان بود، در تماسی تصویری با علیرضا تابش شرکت کردند. در ابتدای تماس، تابش خطاب به این دو نوجوان گفت: در این مرحله از سن که بالغ‌تر و بزرگ‌تر می‌شوید از المپیاد فیلمسازی خداحافظی کرده و به جهان جدی‌تر سینما سلام می‌کنید. جشنواره‌های سینمایی منتظر تماشای آثار شما هستند.

متین احمدی نیز گفت: از بستری که المپیاد برای ما فراهم آورد ممنون هستیم. المپیاد باعث شد که من مسیرم را پیدا کنم و در حوزه انیمیشن ادامه تحصیل بدهم.

ایلیا رمضانی نیز گفت: حضور من در پنج دوره المپیاد فیلمسازی برای من باعث افتخار است. این المپیاد برای من سکوی پرش بود و باعث شد راهم را پیدا کنم.

در بخش بعدی مراسم نوجوانان حاضر در المپیاد، در یک ویدیو خودشان را معرفی کردند.

سپس کلیپ معرفی داوران پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان پخش شد که در آن بیوگرافی آن‌ها آورده شده بود.

در ادامه این مراسم داوران المپیاد، فرهاد توحیدی از مربیان این دوره و سعید پوراسماعیلی یکی از اعضای شورای سیاست گذاری برای اهدا جوایز به روی صحنه آمدند.

* جوایز بخش فیلم

انیمیشن «استبداد» ساخته آنیلا آشوری از گروه راما با منتوری اشکان رهگذر دیپلم افتخار را کسب کرد.

در ادامه انیمیشن «انشا» ساخته مهدیه بنی‌کرم و انیمیشن «حیات» ساخته متین احمدی مدال برنز این دوره المپیاد را به دست آوردند.

انیمیشن «رویای ابری» ساخته ریحانه و بهار عین‌اللهی مدال نقره گرفت.

مدال طلای المپیاد به فیلم «نفس دیگری هم هست» ساخته ملک معصومی اهدا شد.

* جوایز بخش ایده

مدال برنز در بخش ایده به گروه «هیجان» رسید که نادره ترکمانی منتور و وحید نامی مربی آن بود.

مدال نقره بخش ایده به گروه «ستاره» رسید که لیلا میرهادی منتور و مهدی موسوی برزکی مربی این گروه بود.

مدال بعدی به «گروه راما» رسید که اشکان رهگذر منتور و مونا شاهی مربی‌اش بود.

مدال برنز دیگر به گروه «برتر» با منتوری فرهاد توحیدی و مربی‌گری عماد سلمانیان رسید.

مدال برنز دیگر نیز به گروه «ابرقهرمانان» با منتوری مرجان اشرفی‌زاده و مربی‌گری نواب محمودی رسید.

در ادامه جوایز این بخش مدال نقره برای ایده «زندگی سوسکی» به گروه «کانسپت» به منتوری بابک نکویی و شهلا پورآرین رسید.

مدال نقره بعدی در این بخش برای ایده «دیوار» به گروه «مهر و ماه» رسید که منتور آن امیر فیضی و مربی‌اش الهام آقالری بود.

مدال طلای پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران برای ایده «کبوترخانه» به گروه «نگاه» با منتوری حسین قناعت و مربی‌گری اشکان چاوشی رسید.

در پایان پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران، حاضران در مراسم در یک قاب یادبود در کنار هم قرار گرفتند.

نوشته اختتامیه پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان برگزار شد/ معرفی برگزیدگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سانس اول نمایش فیلم‌ها به نمایش ماجرای کودکان زاگرس اختصاص داشت و مختارعبدالهی، کارگردان فیلم که با نمایش نماهایی از طبیعت چهارمحال بختیاری و زندگی قوم بختیاری ماجرای دو نوجوان قهرمان فیلم را روایت کرده بود، در نشست خبری این اثر گفت: در ابتدا می‌خواستم با تک بازیگر، کاراکتر ابراهیم را پیش ببرم اما کار به شدت سخت می‌شد و البته یکی از دشوارترین‌ کارهای زندگی‌ام را انجام دادم. کار با کودک به نوعی سخت است و تمام بار فیلم به دوش این دو نفر بود. اگر می‌دانستم تا این میزان کار سخت پیش می‌رود هرگز این فیلم را نمی‌ساختم.

محمد حمیدی‌مقدم؛ مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی که از سرمایه گذاران این فیلم است هم در نشست فیلم با اشاره به اهمیت حمایت از فیلم‌های کم بودجه عنوان کرد: ما می‌خواستیم در بخش کم بودجه و خلاق، پر کار‌تر شویم. سینمایی که به بودجه نیازمند بود با بالا رفتن هزینه‌ها دچار مشکل می‌شد اما با تشکیل این بخش خواستیم نقاط مختلف کشور در ساخت فیلم سهیم باشند. خواستیم کشف و تجربه را در فیلم‌ها به کار بگیریم و بیش از پیش کوشا باشیم. توان فردی در ساخت فیلم مهم است. مهم این بود به شرایط زیستی در کشورمان توجه کنیم و امیدواریم این موضوع در آینده هم بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

سانس دوم فیلمی با هنرمندی خواننده محبوب قدیمی ایرج خواجه‌امیری به نمایش درآمد که با موضوع رابطه پدر و فرزندی به آموزش برخی ارزش‌ها می‌پرداخت. محمد بصیری کارگردان اثر در نشست خبری این فیلم درباره دلیل توجه به سینمای کودک در اولین تجربه خود، گفت: قبل از اینکه وارد حوزه کودک شوم، تله‌فیلمی با مضمون کودک کار کرده بودم که مورد استقبال قرار گرفت. کار با کودک را دوست دارم و سعی کردم حتی در سریال‌هایی که ساخته‌ام از کودکان استفاده کنم زیرا کار کودک، فضای خلاقانه‌تری دارد. بصیری همچنین درخصوص حضور «ایرج خواجه‌امیری» در فیلم «جعبه کوچک» عنوان کرد: ما در این فیلم دوست داشتیم ‌کوچک‌ترین خواننده ایران و بزرگ‌ترین خواننده ایران از نظر سنی را در کنار هم نشان دهیم.

دفتر المپیاد فیلمسازی نوجوانان هم روز گذشته بسته شد و نوجوانان با همکاری مربی‌ها به جمع بندی در مورد ایده‌ها رسیدند و سراغ ساخت ویدیوهای خود رفتند. از جذابیت‌های دیروز کلاس‌ها تمرین جیغ کشیدن بچه‌ها با منتور بود که در یک بخش از ایده یکی از گروه‌ها، مادر قصه، سوسکی می‌بیند و جیغ می‌کشد؛ به همین دلیل نکویی و پورآرین‌ با بچه‌ها جیغ کشیدن را تمرین می‌کردند.

منتورها هم جلسه‌ای باهم داشتند و به جمع‌بندی رسیدند و حبیب ایل‌بیگی مدیر المپیاد در این جلسه گفت: رقابت جذاب است اما بچه‌ها همگی مدال می‌گیرند چون نمی‌خواهیم سنگینی برنده نشدن، آن‌ها را بیازارد. ما با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در خصوص ساخت ایده بچه‌ها صحبت کرده‌ایم اما چند مانع داریم؛ برای مثال ما تنها امکان برگزاری المپیاد را داریم و امکان مالی ساخت ایده‌ها برایمان فراهم نیست. نکته دیگر نیز دور بودن بچه‌ها از یکدیگر است که این چالش را پدید می‌آورد که کدامشان ایده را بسازد.

شب گذشته جشنواره سی و چهارم در ۲۲ شهر و منطقه کشور با شور و حالی مضاعف به پایان رسید و امروز مراسم پایانی المپیاد فیلمسازی نوجوانان و جشنواره سی و چهارم در تهران برگزار می‌شود.

نوشته روز پنجم در یک نگاه/ نقطه پایان سفر به سرزمین خیال در جشنواره کودکان و نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او ادامه داد: از هیئت داوران در دو بخش ملی و بین‌الملل به ویژه از داوران کودک و نوجوانی که چه به صورت حضوری و چه به صورت برخط آثار را داوری کردند، تشکر می‌کنم.

٭٭٭ نامزدهای بخش کرونا روایت

۱- خانه (حسین زاهدی)، ۲- فضای زندگی (ایلیا رمضانی)، ۳- کرونا با ما چه کرد، ما با کرونا چه کردیم (ایلیاد مهشیدی، میعاد مهشیدی، سعیده کستوانی)، ۴- یک ویروس تاج‌دار (پارسا محمدی)

٭٭٭ نامزدهای بخش وب سری

۱- آشمچز (فریاد بیات)، ۲- یک اشتباه دیجیتالی (فریاد بیات)، ۳- پَش مِش (آزاد صادقی)

٭٭٭ نامزدهای بخش فیلم‌های پویانمایی کوتاه

۱- آی دی (فهیمه قبادی)، ۲- بادهای پاییزی، بادهای بهاری و دو کبوتر (صادق جوادی)، ۳- گذشته (حمید محمدی)

٭٭٭ نامزدهای بخش فیلم‌های داستانی کوتاه

۱- برنده (علی کیوان)، ۲- درختان خیابان ولی‌عصر یا امپرسیون (عماد حسینی‌فرد)، ۳-علمیات طبقه دوم (محمدحسین تفرشی)، ۴- منم سمیرا (متین رکن)، ۵- وادیار (مرجان خسروی)

٭٭٭ نامزدهای بخش فیلم‌های بلند داستانی

۱- خبرنگار (ابراهیم فروزش)، ۲- راز قلعه (کریم رناسیان)، ۳- سوییپر (امین شجاعی)

٭٭٭ نامزدهای بخش مسابقه سینمای ایران

۱- پسران دریا (بهروز نشان)، ۲- لیپار (سعید خانی)، ۳- میان صخره‌ها (محمد احمدی)

٭٭٭ بهترین کارگردان

۱- افشین هاشمی و حسین قاسمی جامی برای «پسران دریا»، ۲- حسین ریگی برای «لیپار»، ۳- مختار عبداللهی برای «میان صخره‌ها»

٭٭٭ بهترین فیلمنامه

۱- افشین هاشمی و حسین قاسمی جامی برای «پسران دریا»، ۲- امیرمحمد عبدی برای «بامبالا»، ۳- حسام فرهمند و حسین ریگی برای «لیپار»

به گفته تابش در سایر بخش‌ها نامزد اعلام نشده و برگزیدگان بخش‌های مختلف در مراسم اختتامیه اعلام می‌شوند.

او اعلام کرد سامانه جشنواره تا ساعت ۱٨ فردا پذیرای آرای داوران کودک و نوجوان است.

دبیر جشنواره در پایان از همه هنرمندان سینمای کودک و نوجوان که در شرایط سخت کرونایی به ارائه اثر پرداختند، تشکر کرد.

نوشته اعلام نامزدهای بخش ملی سی‌وچهارمین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سانس اول نمایش فیلم در سینما فرهنگ به پخش فیلمی با بازی سوگل طهماسبی و هنرمندی نوجوان شروع شد. «بَلیط» که همان بلوط به گویش محلی است، تازترین اثر مرتضی رحیمی در جایگاه کارگردان است که در سانس اول به نمایش درآمد. در خلاصه این فیلم آمده است: «بلیطی، کودک خردسال که از قضا یتیم نیز هست و با پدربزرگ خود زندگی می‌کند، مشتاق دیدار مادر است و اهالی محله زندگی مادر را از او مخفی  نگه داشته اند. صبر بلیطی لبریز شده و در نهایت شماره تلفنی از مادر خود می‌یابد، اما…»

رحیمی؛ کارگردان در نشست خبری از قصه این فیلم گفت: زاگرس دو‌ نماد دارد. بَلیط به معنی بلوط یکی از این نمادها و بیانگر استقامت زاگرس است و من از آن‌جا به کاراکتر بلیطی در فیلم رسیدم. بلیطی شخصیتی با گویشی بختیاری است و نمادی از پشتکار و هدف به حساب می‌آید. من فیلمم را برای کودکان ساختم.

از حواشی این نشست انتقاد علی اوسیوند به وزارت آموزش و پرورش برای حمایت نکردن از فیلم‌های کودک بود. اوسیوند معتقد است که این‌گونه سینمایی بسیار مظلوم و مهجور مانده است.

برنامه عصرگاهی سینما فرهنگ برای کودکان مخاطب جشنواره نمایش فیلم «شهر گربه‌ها» ساخته سیدجواد هاشمی بود. هاشمی که پیش از این سابقه ساخت سری آثار «آهوی پیشونی سفید» را دارد این بار هم فیلمی موزیکال با موضوع مهاجرت برای کودکان و نوجوانان تولید کرده بود که همراهی بچه‌ها با موسیقی فیلم در سالن از جذابیت‌های روز چهارم بود.

نشست خبری «شهر گربه‌ها» همچون ماجرای مهیج فیلم پر از اتفاق و چالش بود. سالن نشست با حضور خبرنگاران نوجوان در کنار خبرنگاران حرفه‌ای رسانه‌های کشور فضای متفاوتی پیدا کرده بود و سوال‌های پی در پی که مطرح می‌شد، عوامل و بازیگران را وادار به بحث و گفت‌وگو می‌کرد.

یکی از بخش‌های جالب این نشست که مورد توجه عکاسان هم قرار گرفت، اشک‌های شوق‌انگیز و احساساتی شدن سیدجواد هاشمی از شنیدن نظر نوجوانان حاضر در سالن در مورد فیلمش بود. هاشمی گفت: فیلم من به هیچ عنوان سیاسی نیست و من قصد ندارم به نکوهش مهاجرت بپردازم اما می‌خواستم این موضوع را به مخاطب کودک برسانم که در ساخت کشورش سهیم باشد.از بچه‌ها تشکر می‌کنم که اینجا حضور داشتند و سوالات خود را مطرح کردند و به مخالفان احترام می‌گذارم و همه دوستان منتظر باشند تا من دوباره از این فیلم‌ها بسازم. الیکا عبدالرزاقی هم که یکی از کاراکترهای گربه فیلم را بازی می‌کرد، حسادت به همسرش امین زندگانی برای تجربه زندگانی در حضور در فیلم‌های کودک را دلیل علاقه‌مندی خود نسبت به حضور در فیلم کودک عنوان کرد که خنده حضار را به همراه داشت.

کارگاه انتقال تجربه پوران درخشنده؛ کارگردان با سابقه سینمای کودک یکی دیگر از اتفاقات روز چهارم بود که مورد استقبال نوجوانان قرار گرفت. درخشنده در بخشی از این کارگاه به نوجوان علاقه‌مند به هنر هفتم از عشق به سینما گفت: رابطه‌ بین من و مردم مهم است. دفتر کار من مانند مطب دکتر است منتهی  آن چیزی که اهمیت دارد این است که شما می‌آیید، حرف‌هایتان را می‌زنید و بعد از رفتن شما، من با بار سنگین حرف‌های‌تان می‌مانم که چگونه این حرف‌ها را بیان کنم. من باید در مسیر بیان حرف‌ها مراقب جامعه باشم اما حرف‌ها را محترمانه بزنم و حرف را به کسانی که باید برسانم، اینکه حرف‌ها چگونه گفته شود و چقدر اهمیت داشته باشد، حائز اهمیت است می‌گویند سینما سرگرمی است، اما من می‌دانیم در کنار سرگرمی‌ها باید حرفی برای گفتن وجود داشته باشد. فیلمسازی ساده نیست. همه چیز را می‌توان ساخت اما باید بدانید برای چه می‌سازید… برای فیلم‌سازی، اندیشه کار مهم است. سعی کنید فکر کنید که اگر فیلمی را می‌سازید، چه اتفاقی می‌افتد. هزینه‌ای که صرف می‌کنید، آیا ارزش دارد یا خیر؟ در هر شغلی اگر عشق وجود نداشته باشد، بی معنی است، هر شغلی سختی کار زیادی دارد و  باید برای چیزی که می‌خواهید زحمات زیادی بکشید.

بخش متفاوت روز چهارم برگزاری هم‌اندیشی نقش اقتباس ادبی در آثار سینمایی کودک و نوجوان با حضور اساتید این حوزه بود که در این نشست به بررسی ارتباط میان ادبیات غنی ایران و سینمای کودک پرداختند چراکه بخش مهمی از سینمای کودک ازادبیات کودکان تغذیه می‌کند و کشوری مانند ایران با پیشینه پرمحتوا در حوزه ادبیات کودک باید بتواند ارتباط تنگاتنگی میان این گنجینه با سینما برقرار کند تا پرده نقره‌ای سینما واسطه معرفی ادبیات غنی ایران به دنیا باشد.

«خورخه آریاگادا» آهنگساز فرانسوی- شیلیایی هم برای نوجوانان از نقش موسیقی در سینمای کودک گفت و کارگاهی با عنوان وسیقی شاعرانه در سینما با تمرکز بر سینمای کودک برگزار کرد.

جشنواره در شهرهای دیگر هم به موازات تهران و اصفهان در حال برگزاری است چراکه سینما به تمام اقلیم ایران تعلق دارد و همه کودکان و نوجوانان ایران باید فرصت سفر به سرزمین خیال به واسطه سینما را تجربه کنند.

اصفهان هم دیروز پر از شور و حال جشنواره‌ای بود. میزبان اصلی جشنواره که در یکی دو سال اخیر بنابه شرایط کرونایی از ترسیم فضای پیشین  این رویداد قدیمی دور مانده، امسال اما بر خلاف سال پیش، نشست‌هایی را با حضور برخی از عوامل فیلم‌ها برگزار کرد تا اندکی به فضای پرشور گذشته بازگردد.

نمایش آثار برای کودکان و نوجوانان نابینا، کم‌بینا و ناشنوا در تهران و اصفهان اتفاق مهم دیگر جشنواره است که مورد استقبال قرار گرفته است.

جشنواره در سایر استان‌ها با شور و حالی متفاوت تحت‌تٲثیر حضور فعال داوران کودک و نوجوان، امشب به پایان می‌رسد.

نوشته روز چهارم در یک نگاه/ روز موزیکال خانه جشنواره کودک و شور خبرنگاران نوجوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی اوسیوند بازیگر فیلم در این نشست گفت: فیلم ساختن آن هم در این لوکیشن خاص، کار ساده‌ای نیست، اما چون این کار فرهنگی درباره کودک و نوجوان است و نسل آینده ما با همین کودکان و نوجوانان ساخته شده، این فیلم را کار کردم.

این بازیگر درخصوص همکاری آموزش و پرورش با سینمای کودک افزود: وزارت آموزش و پرورش باید پای کار بیاید و از فیلم‌های کودک حمایت کند چرا که این‌گونه سینمایی بسیار مظلوم و مهجور است. سینمای کودک بسیار سلیس، پاک و مقدس است، پس باید به آن اهمیت داد.

او ادامه داد: ما کشور با شهامتی هستیم و باید این شهامت را به نسل‌های جدیدمان آموزش دهیم. اقوام را باید از طریق سینما نشان دهیم و بگوییم که ایران فقط تهران نیست. سینما بزرگترین تریبون برای بسترسازی و آگاهی‌رسانی به شمار می‌آید.

سوگل طهماسبی بازیگر فیلم در ادامه نشست گفت: خوشحالم که برای بار دوم در جشنواره کودک حضور دارم. من کار کردن در حوزه کودک را دوست دارم و شاید دلیل آن زنده بودن کودک درونم باشد.

سیدمهدی سجادپور جانشین تهیه‌کننده نیز با تأکید بر شرایط نامناسب سرمایه‌گذاری در سینمای کودک اظهار کرد: کسی که در این حوزه سرمایه‌گذاری می‌کند کاری ندارد که این فیلم چه‌قدر فروش خواهد کرد و ریسک بالایی دارد. امیدوارم تمهیدی فراهم شود که کارهای کودک بستر بهتری برای دیده شدن پیدا کنند.

موحد شادرو تدوین‌گر فیلم «بَلیط» نیز در ادامه گفت: این چهارمین سالی است که در جشنواره کودک حضور دارم. جذابیت سینمای کودک در رویاپردازی مستتر در آثار کودک به چشم می‌آید و این فیلم‌ها، رسالت آگاهی‌رسانی دارند.

امیررضا فرامرزی بازیگر کودک این فیلم نیز در ادامه گفت : من قبلا از جشنواره فیلم کودک پروانه زرین گرفته‌ام و به احتمال ۹۰ درصد فکر می‌کنم که با این شرایط کاری سخت، بتوانم یک پروانه زرین هم برای این اثر بگیرم. او «نوید محمدزاده» و «شهاب حسینی» را الگوهای بازیگری خود دانست.

سیدجواد هاشمی نیز که در این نشست حضور داشت، با تعریف از «بَلیط» گفت: «بنیاد سینمایی فارابی» باید از چنین فیلم‌هایی حمایت کند. اگر آموزش و پرورش از من بپرسد که بین فیلم من و «بَلیط» یکی از آن‌ها را حمایت کنم؛ با عشق فیلم «بَلیط» را انتخاب می‌کنم.

در ادامه نشست کارگردان فیلم گفت: شخصیت بلیطی از ابتدا بزرگسالانه بود و به دنبال مادرش می‌گشت. بلیطی در انتهای قصه، کار بزرگی کرد و تصمیم بزرگی گرفت که برگردد و خودش را به مادرش نشان ندهد.

علی اوسیوند در بخش دیگری از نشست اظهار کرد: شخصیت بلیطی به دنبال هویت گم‌شده، کهن‌الگو یا گذشته خویش می‌گردد. در آخر اهل هر کجا که باشی دوست داری به گذشته معصوم‌وار خود برگردی.

در ادامه سوگل طهماسبی با اشاره به این‌که از مناظر زیبا و بکری در این فیلم استفاده شده، گفت: همه با عشق سر کار حضور پیدا کردند. با تماشای مناظر این فیلم به خودم گفتم کاش کمی نقشم طولانی‌تر بود و می‌توانستم از مناظر زیبا از نزدیک بهره ببرم.

نوشته نشست «بَلیط» در جشنواره کودکان و نوجوانان برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم، قصه‌ای ساده در مضمون اخلاقی در یک سفر معنوی دارد و به مفهوم «قصه» به معنی کهن الگوی اسطوره نزدیک می‌شود و البته نقب مختصری هم به ماجراهای عامیانه می‌زند. در این سفر، حتی اشیایی مانند موتور و لاستیک و وانت و… معنا می‌گیرند.

فیلم در راستای غیرت و جوانمردی، از کهن‌الگوی مذهب و مرام شیعی ایرانیان بهره جسته است و اسم پسر فیلم هم «رسول» است که مانند فیلم «نیاز» (علیرضا داودنژاد – ۱۳۷۰) از نوجوانی سخن می‌گوید که اگرچه پدرش را به‌ظاهر ازدست‌داده اما با پیداکردن «ابژه مردانگی» به روح عزت دست می‌یابد.

داستان فیلم که در کرمان روایت می‌شود درباره پسری به نام رسول است که پدری بدحال دارد. او می‌داند عمر پدر به دنیا نیست و باید نان‌آور خانه باشد. او هرطور شده باید برای امری مهم خود را به حاج قاسم برساند اما خبر شهادت سردار منتشر می‌شود. بعد از چند روز رسول تصمیم می‌گیرد به مراسم تشییع سردار دل‌ها برود و سپس داروهای پدرش را تهیه کند اما در میانهٔ راه اتفاقاتی میفتد …

«پسرم رسول» در دسته آثار نوجوانان قرار می‌گیرد و تقریباً یکی از بهترین نمونه‌های این ژانر در سینمای بعد از انقلاب است. چه اینکه ساخته نبی قلی‌زاده با مدل فیلم‌های کانون پرورش فکری نوجوانان تفاوت جدی و ماهوی دارد. در مدل کانون، خصوصاً قبل از انقلاب، «نوجوان شرور» همراه با زیست نامتعارف و غریزی نمایش داده می‌شود که در برخی از آثار حتی قومیت‌ها، طبقات و لهجه‌ها هم مسخره می‌شد. «پسرم رسول» اما مشابه آثاری در سینمای دهه ۷۰ است، از مدل اروپای شرقی و سوسیالیستی فاصله می‌گیرد و سعی در بازنمایی «نوجوان عفیف و کنشگر» دارد.

اهمیت مضاعف فیلم اینجاست که «رسول» به‌نوعی، شخصیت خود سردار سلیمانی در نوجوانی است که حاضر نشد پدر مریضش را رها کند.

این نوجوان هرچند از طبقات ضعیف جامعه است اما فیلمساز بدون هیچ تحقیری و فارغ از عضویت در دسته‌بندی‌های سیاسی، نوجوانی را نشان می‌دهد که برای یافتن نشانه‌هایی از سردار سلیمانی که مظهر قطعیت و صمیمیت است، خود را به آب‌وآتش می‌زند. در اینجا «سردار سلیمانی» ابژه گمشده‌ای است که توسط میل سوژه، یعنی رسول، برساخته می‌شود تا خلأ و شکاف وجودی او را پر کند. هرچند در ادامهٔ مسیر، این ابژه (امر واقع) وقوع خود را در قالب یک مفهوم استعلایی از مراسم تشییع سردار می‌سازد، اما درواقع آنچه که در نهایت گم شده است، نه یک سردار، بلکه خاطره‌ای است عاشقانه از مواجهه نوجوان جستجوگر با پدیده «غیرت و مردانگی». موقعیت‌های ملتهب نوجوان برای رسیدن به پیکر سردار، در نهایت بستری است برای ملاقات مومن با یکی از مظاهر معشوق. اگرچه او در پایان پدرش را ازدست‌داده، اما پدری معنوی و بزرگ‌تری را یافته است.

و نوجوان نهایتاً به «غایت» این سفر می‌رسد و گویا وصال سردار، لذت تمام رنج‌های این سفر کوچک بود. در واقع او از «سفر برای تشییع» پیکر سردار، به «سفر برای تشیع» می‌رسد.

در مکتب دفاع مقدس، «ذات تشیع» یعنی «ولایت» ظهور یافته است و «انقطاع کامل» و اساساً حضور در معرکه جهاد مقدس نیازمند عشقی است که بر عقل متعارف غلبه پیدا کند. رسول با پای اختیار به تشییع سردار – بخوانید جبهه – آمده، نه بر اساس وظیفهٔ ارگانی یا مطامع دیگر. او برای نیازهای معنوی و مراحل سلوک آمده است، هدفی که تماماً مقدس و متعلق به اسلام است.

با همهٔ این اوصاف، این فیلم تلاشی خالصانه برای دعوت مخاطب نوجوان، به یک سلوک اخلاقی است.

هرچند سیر تحول اخلاقی نوجوان فیلم، می‌توانست بهتر کار شود تا همذات‌پنداری بیشتری با مخاطب نوجوان ایجاد کند.

«پسرم رسول»، به سینما و انتقال حس بومی ایرانی‌ها، وفادار است و چه خوب است که تحلیل شهید آوینی را بر سریال «قصه‌های مجید» مرور کنیم که ایرانی بودن «قصه‌های مجید» و «نیاز» و فیلم «هور در آتش» را می‌ستاید و همین «هویت ملی» گمشدهٔ سینمای امروز است.

نوشته یادداشتی بر فیلم «پسرم رسول»/ سینما و آئین آرام مردانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به کلاس‌های هرگروه در ساختمان شماره۳ «بنیاد سینمایی فارابی» سری زدم تا ببینیم تعامل میان مربیان، منتورها و نوجوانان چگونه اتفاق می‌افتد و در هر کلاس چه مفاهیمی رد و بدل می‌شود تا از دل آن مفهومی به نام «ایده» شکل بگیرد. ایده‌ای که زاده خلاقیت است و از آن هنر سرچشمه می‌گیرد.

اولین کلاسی که به آن وارد شدم، گروه «برتر» بود. فرهاد توحیدی منتور کلاس بود و عماد سلمانیان وظیفه مربی‌گری آن را بر عهده داشت. در این کلاس درباره جدا شدن از زندگی واقعی و سفر به سرزمین عجایب و ماجرا صحبت می‌شد.

فرهاد توحیدی به هنرجویانش گفت: در سرزمین عجایب باید ماموریت قهرمان قصه را پیدا کرد تا از جهان قصه بیرون بیاید و وارد زندگی واقعی شود. اما چگونه می‌شود از دنیای بازی و جهان قصه خلاص شد؟ این‌جا است که مسئله پایان‌بندی در قصه، ایده و فیلمنامه مطرح می‌شود. آغاز، میان و پایان یک ایده باید انسجام داشته باشد و ایده از درون مایه مناسب برخوردار باشد.

در ادامه فرهاد توحیدی و عماد سلمانیان، ایده برتر گروه را انتخاب کردند و درباره چگونگی و چرایی این انتخابشان به بچه‌ها توضیح دادند. بعد از آن که بهترین ایده گروه برای پرداختن به آن و ارائه به داوران المپیاد انتخاب شد، قرار بر این شد که به ایده‌های دیگر بچه‌های گروه نیز به صورت جداگانه بپردازند تا نواقص آن‌ها رفع شده و تبدیل به ایده کاملی شوند که بعدها بچه‌ها به صورت شخصی بتوانند بر روی ایده‌هایشان کار کنند.

به کلاس گروه «نگاه» وارد شدم که حسین قناعت، منتور آن و اشکان چاوشی مربی‌اش بود. در این کلاس درباره تاثیر روانی ایده‌ها صحبت می‌شد. قناعت می‌گفت نباید قصه‌ها و ایده‌ها را کنار گذاشت و با پرداختن به هر ایده‌ای می‌توان آن را تبدیل به ایده و قصه کاملی کرد.

بعد از آن که ایده اصلی گروه انتخاب شد، قرار شد منتور، مربی و تمامی بچه‌ها با مشارکت هم ایده مشترک کلاس را به طرحی تبدیل کنند که سر و ریخت اصلی داستان در آن مشهود باشد. بعد قناعت از بچه‌ها خواست که ایده برتر گروه را هر یک از بچه‌ها از زاویه دید خودش تعریف کند.

اشکان چاوشی، مربی گروه گفت: در زمان ایده‌پردازی نباید نگران بود که چیزی که به ایده اضافه می‌شود، چندان پر مایه نیست. چون هر بارقه جدیدی که به ذهن شما می‌رسد می‌تواند تبدیل به جرقه‌ای شود که از دل آن موضوعی بکر و ناب پدید می‌آید.

کلاس بعدی گروه «ستاره» بود که لیلا میرهادی، منتور و مهدی برزکی مربی آن بود. در این کلاس نیز درباره ایده‌ها با بچه‌ها تعامل می‌شد و تلاش برای رسیدن به یک نقطه نظر جامع در کلاس ادامه داشت که سعی می‌کردند درباره یک اتفاق در ایده اصلی گروهشان با هم به توافق برسند.

بچه‌ها درباره کاراکترهای ایده‌شان صحبت می‌کردند و فکر می‌کردند که کاراکترهای فیلمشان از میان دختران انتخاب شوند یا پسران را به عنوان پیش‌برنده داستان انتخاب کنند. بچه‌ها با ویژگی‌های شخصیتی که دختران یا پسران دارند سعی می‌کردند به این نتیجه برسند که چه جنسیتی باید پیش برنده ایده باشد و درباره شجاعت، حس ترس، مهرطلبی یا توانایی گریه کردن هر دو جنس مسائلی را مطرح می‌کردند.

تا گروه «ستاره» مشغول انتخاب جنسیت شخصیت‌های قصه‌شان بودند به سراغ گروه «کانسپت» رفتم که بابک نکویی منتور آن و شهلا پورآرین مربی‌اش بود. در این کلاس هر کدام از بچه‌ها درباره ایده خود صحبت می‌کردند.

پورآرین درباره ایده یکی از بچه‌ها که بسیار بزرگ تعبیر می‌شد صحبت می‌کرد و می‌گفت تعدد شخصیت در این ایده بسیار زیاد است و سفر به فضا، ساخت چنین ایده اکشن و ماجراجویانه‌ای را سخت می‌کند.

پور آرین گفت: باید حواسمان را جمع کنیم که پرداختن به یک ایده و اضافه کردن خرده داستان‌ها به ماجرای اصلی باعث نشود که ایده و داستان اصلی ما تحت‌الشعاع قرار گرفته و حواس مخاطب را از جریان اصلی واقعه به سمت خرده پیرنگ‌ها منحرف کند.

در ادامه وارد کلاس «مهر و ماه» شدم که امیر فیضی منتور آن بود و الهام آقالری مربی‌گری می‌کرد. در این کلاس نیز بچه‌ها درباره ایده‌هایشان صحبت می‌کردند و خیال‌های ذهنشان را ترسیم می‌کردند. وقتی هرکس درباره ایده خودش توضیحاتی را ارائه می‌داد بقیه بچه‌ها نیز درباره آن نقطه نظر از زاویه دید خودشان صحبت می‌کردند.

این گروه درباره سه ایده صحبت می‌کردند تا تصمیم بگیرند که بین آن‌ها کدام یک را به عنوان ایده برگزیده گروه برای ارائه انتخاب کنند.

سپس نوبت به کلاس «گروه راما» رسید. منتور این گروه اشکان رهگذر و مربی‌اش مونا شاهی بود. در این گروه اشکان رهگذر درباره چگونگی ساخت یک ایده صحبت می‌کرد و مونا شاهی توضیح می‌داد که چگونه از دل یک ایده خلاقانه می‌توان یک بازی را خلق کرد. وقتی به این کلاس رسیدم تمامی اعضای گروه مشغول بحثی مشترک درباره حل یک گره در داستان بودند تا به نظری مشترک برای ترسیم واقعه در بستر آن انیمیشن برسند. بعد از صحبت درباره وجوه مختلف کار نوبت به انتخاب پایان‌بندی فیلمنامه‌شان رسید.

در کلاس گروه «ابر قهرمانان» نیز که مرجان اشرفی‌زاده منتور و نواب محمودی مربی‌ آن بودند بچه‌ها به تفصیل درباره ایده‌هایشان صحبت می‌کردند.

در آخر نیز به کلاس گروه «هیجان» سر زدم که نادره ترکمانی منتور آن و وحید نامی مربی‌اش بود. وقتی وارد کلاس شدم خود را میان سکوتی مطلق پیدا کردم و وقتی درباره علت این سکوت پرسیدم، نادره ترکمانی به من توضیح داد که به بچه‌ها فرصتی داده شده تا طرح‌های خود را از سر نو بازنویسی کرده و آن‌ها را ارائه و توضیح دهند. بعد از چند دقیقه بچه‌ها نفر به نفر شروع به ارائه ایده خود کردند.

با پایان کلاس‌های این روز، فردا بچه‌ها ایده‌های گروه‌هایشان را به داوران تحویل خواهند داد.

پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران، از ۱۷ تا ۲۱ مهر ماه ۱۴۰۰ در قالب کلاس‌های برخط برگزار می‌شود.

نوشته سومین روز المپیاد فیلمسازی نوجوانان برگزار شد/ از طرح تا پذیرش ایده‌های منتخب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم درباره یک آهنگ‌ساز ژاپنی به نام آساکورا است که باید آهنگ زندگی را به درخواست «سارا» دختری در بستر بیماری، بسازد، لذا بناسان غول چراغ جادو، وساطت می‌کند تا این آهنگ‌ساز را به خاورمیانه بیاورد تا با فرهنگ خاورمیانه‌ای آشنا شود، از سوی دیگر، فیلم، نگاهی به زندگی پروفسور گرهارد فرای‌لینگر از کهنه سربازان جنگ جهانی و خانم «سویا» فعال بشردوست از ژاپن و نهایتاً نگاهی به فعالیت‌های میهن‌دوستانه پرویز پرستویی دارد. این افراد از موزه صلح در ایران و موزه جنگ وین و رالی صلح تهران و محل هیروشیما و سایر نقاطی که در آن جنگ اتفاق افتاده بازدید می‌کنند و برای خلق اثر هنری، الهام می‌گیرند و از خلال این گردهمایی فرامرزی و فراداستانی، هنرمندان به‌عنوان دیپلمات‌های فرهنگی و سفرای صلح معرفی می‌شوند!

این اثر، یک کولاژ محسوب می‌شود که با مونتاژ حجم زیادی از راش و تدوین نریشن که در طول ۵ سال ساخته شده است، اساساً نمی‌توان عنوان «فیلم» بر آن اطلاق کرد. در خوش‌بینانه‌ترین حالت، این اثر یک کولاژ شبه مستند در حد کلیپ است که در مکتب پست‌مدرن، کارایی دارد، نه برای قصه و فیلمنامه سینمایی.

چه اینکه فیلمساز خواسته است از کنار هم قراردادن انباشتی از تصاویر و داستانکهای مختلف، ایده و محتوای «دعوت به صلح» را به‌صورت تحمیلی و مکانیکی، به مخاطب بخوراند، درحالی‌که اساساً مخاطب نمی‌تواند چنین پیامی را در ذات و درون اثر بیابد و به‌نوعی، پیام فیلمساز، به فیلم منگنه شده است.

فیلم، نه از لحاظ «استراتژی» چندان اثر راهبردی است و نه از لحاظ «تاکتیکی» و «ابزاری» توانسته اثر بدیعی خلق کند.

اما در حد بضاعت کم خود توانسته برای اولین‌بار در تاریخ سینمای پس از انقلاب یک فانتزی را با مفهوم جنگ‌وصلح آشتی بدهد، زیرا در دهه‌های گذشته، خصوصاً پس از جنگ هشت‌ساله، سینمای فانتزی، از مفاهیم مقاومت و ستایش رزمندگان و… دور بود.

در دهه ۶۰ و پس از پایان جنگ در سال ۶۷، عده‌ای از فیلم‌سازان کودک، جامعه را از شرایط جدی جنگ و دفاع مقدس، به سمت «فیلم‌های فانتزی از جنس دیزنی» بردند و نتوانستند در فانتزی کودکانه که اساس آن آرمان‌خواهی است، کودک و نسل جدید را معرفی کنند. دفاع مقدس، اتمسفری ایجاد کرده بود که جامعه بزرگ و بالنده شده بود، اما سینما نتوانست از آن ظرفیت و آرمان، بهره‌ای ببرد و ترجیح داد به «فانتزی و خیال و وهم منفی» پناه ببرد.

گفتنی است که نوجوان، منطق خیر و شر را می‌فهمد زیرا نوجوان ذاتاً آرمان‌گراست و حس کنجکاوی و حقیقت‌طلبی دارد و اگر به منبع اقتدار و حقیقت، یعنی فلسفه جنگ، نزدیک بشود، آرام می‌گیرد؛ لذا مأموریت فیلم فانتزی، ایجاد تعلیق است، به این دلیل که تعلیق ایجاد کنجکاوی کرده و فکر مخاطب را حرکت می‌دهد اما حقیقت‌طلبی، آن را کنترل می‌کند.

با این اوصاف، فیلم «داستان‌های هزار و یک روز» (افسانه بُناسان، غول چراغ جادو) تا حدودی موفق شده است از حیث «تاکتیک و ابزار» طعم فانتزی را به مخاطب کودک بچشاند، اما از حیث «استراتژی»، چندان اثر مقبولی نیست زیرا «فانتزی مقاومت» را به «فانتزی صلح» تقلیل داده است. این اثر می‌توانست یک پروپاگاندای تمام‌عیار برای ترغیب به مقاومت برای قشر نوجوان باشد، آن هم در شرایطی که کشور ایران، به محور مقاومت در منطقه تبدیل شده است، اما فیلمسازِ پژوهشگر عرصه دفاع مقدس، ترجیح داده است نسخه «آسیب‌شناسی از جنگ» و «دعوت به صلح» را تجویز کند که البته باید پرسید واقعاً چنین تجویزی، چه فائده و دستاوردی دارد؟!

به عبارت بهتر، ژانر کودک و نوجوان، از اساس، محل مناسبی برای آسیب‌شناسی از جنگ نیست، زیرا «آسیب‌شناسی» وقتی جواب می‌دهد که فیلمساز، قبل از آن، از خود «جنگ» و اهمیت آن سخن گفته باشد؛ لذا وقتی نوجوان ایرانی، هنوز بر روی پرده نقره‌ای، تصویری درست از فلسفه جنگ و دفاع مقدس، ندیده و خود را با رشادت‌های رزمندگان، همسو نیافته است، آسیب‌شناسی از جنگ، چه آورده‌ای دارد؟!

فیلمساز، مخاطب را به موزه صلح در شهر وین اتریش و سپس موزه صلح در ایران دعوت می‌کند و نگاهی سطحی و ساده به مقوله «صلح» دارد.

پُرواضح است که هر جنگی می‌تواند عامل به‌وجودآمدن فاجعه باشد و از این منظر دوران هشت‌ساله دفاع مقدس نیز خالی از فجایع انسانی نبوده. اما باید توجه داشت که فیلم سینمایی «داستان‌های هزار و یک روز» با تمرکز بیش از حد خود بر ضایعات جنگ و تصویرسازی از ادامه مصیبت نمایی هیروشیما و.. به دنبال مقصود دیگری است.

فیلم نخواسته کاملاً به یک فیلم «بحران» یا «سینمای فاجعه» تبدیل شود. اما با ادای دینی به تاریخ سینما و مثلاً فیلم «فهرست شیندلر» اسپیلبرگ و یا فیلم‌های ایرانی مانند فیلم سینمایی «هزار و یک سیب»، «همه مادران من» و «زمزمه با باد»، سعی کرده روایت زندگی و حیات مردمان پس از فاجعه شیمیایی و اتمی باشد و با آنها یک‌صدا شود.

اما مایه‌های رقیق «ضدجنگ» در این فیلم، این‌گونه بازنمایی می‌شود که مثلاً در کشتار و تیره‌روزی جنگیدن، چه به حق و چه باطل، هیچ چیزی عاید مردم نمی‌شود، لذا تعریف جنگ و مقاومت به «تنازع بقا» تقلیل یافته و دوره‌ای شکل می‌گیرد که هویت شخصی و جامعه نه بر پایه آموزه‌های دینی و تعریف از دشمن و نه حتی ایدئولوژی، بلکه صرفاً در فرار از هلاکت و داشتن زندگی بهتر، رخ می‌نماید.

طوری که بنابر نریشن «سارا» در فیلم «داستان‌های هزار و یک روز»، جنگ ایران و عراق، صرفاً بر سر یک رود بود و نباید دو طرف به هم تیر می‌انداختند! و نهایتاً از زبان پرویز پرستویی این پیشنهاد داده می‌شود که در کنار اروندرود و «انبار رؤیاها» (سوله‌ای که در زمان جنگ، تیرهای فراوانی به آن خورده)، پارک و شهربازی ساخته شود! حتی از منظر فیلم، تفاوتی میان بلایای طبیعی مثل سیل، با بلای انسانی مثل جنگ، وجود ندارد!

ازاین‌رو در اتمسفر فیلم، «جنگ» به‌مثابه «نکبت دائمی» و «تهی از ایدئولوژی» و «محو معنویت» تعریف می‌شود، طوری که تمام مناسبات انسانی و عقلانیت و عواطف و.. را از بین می‌برد و بی‌آنکه «خیر و شری» وجود داشته باشد، جنگ، به‌عنوان «ماشین قربانی» معرفی می‌شود که همه چیز را از بین می‌برد و به ضایعات تبدیل می‌کند، همان عنوانی که در جامعه پس از جنگ جهانی اول و دوم به «ضایعات جنگ» (Casualties Of War) مشهور است.

نوشته یادداشتی بر فیلم «داستان‌های هزار و یک روز»/ کولاژ صلح‌آمیز! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او در ابتدای صحبت‌های خود گفت: دوره کودکی و نوجوانی، مهم‌ترین دوره زندگی یک فرد است زیرا در دوران کودکی شخصیت فرد و در دوره نوجوانی هویت او بنیان‌گذاری می‌شود. در حقیقت دو اصلی که تاثیر اساسی بر شکل‌گیری شخصیت یک فرد دارند، ژنتیک و محیط هستند.

او ادامه داد: کارتون‌ها جزء عوامل محیطی هستند و آمار نشان داده است که بچه‌ها در طول هفته به طور میانگین، ۳۲ ساعت کارتون تماشا می‌کنند. این آمار مربوط به دوران قبل از کروناست و در حال حاضر این آمار بیشتر هم شده است؛ البته همیشه کارتون‌ها برای کودکان جذاب بوده است. یک آمار دیگر هم وجود دارد که ۶۰ درصد کودکان ترجیح می‌دهند که در خانه بمانند؛ البته خانواده‌ها هم در این مسئله نقش اساسی دارند. گاهی خانواده‌ها مشغول مسئله مهمی هستند، وقتی برای تفریح بچه‌ها ندارند و مجبور می‌شوند برای سرگرم کردن آن‌ها از کارتون استفاده کنند؛ حتی بعضی از مادران برای این‌که کودکان بدقلق و بد غذایشان را یک‌جا بنشانند، ترجیح می‌دهند از پخش کارتون به عنوان کمک استفاده کنند.

کهربایی درخصوص مرحله خودبینی در کودکان و نوجوانان توضیح داد: اگر این مرحله به تدریج در کودکان از بین نرود در بزرگسالی می‌تواند آسیب زننده باشد. کارتون‌ها در این میان می‌توانند نقش کمک کننده داشته باشند، به ویژه برای کودکانی که تک فرزند هستند یا تعامل کمتری با هم‌سن‌هایشان دارند. مثلا کارتون «پِپاپیک» که در آن خانواده خوک‌ها باهم رفت‌وآمد می‌کنند و کودکانشان را در مقابل این عدم تشابه‌ها قرار می‌دهند.

او درباره تاثیرات انیمیشن بر کودکان گفت: تصور کنید که ما مسئله «دروغ» را می‌خواهیم به بچه‌ها آموزش دهیم و مهم چگونگی این آموزش است. بهترین مثالی که می‌توانیم برای این مسئله بزنیم، کارتون «پینوکیو» است؛ در این کارتون ما می‌بینیم که وقتی پینوکیو دروغ می‌گوید، دماغش دراز می‌شود. این اتفاق یک ترفند مناسب است برای اینکه به بچه بگوییم دروغ نگوید اما یک روش تربیتی غلط است که از فشار، زور و اعمال ترس استفاده می‌کنیم که کودک یک عمل خطا را انجام ندهد. این روش تا یک مدتی می‌تواند روی کودک جواب بدهد؛ یعنی به محض اینکه متوجه بشود این کار اتفاق نمی‌افتد، دروغ گفتن را شروع می‌کند. بهتر است به کودک اطلاعات درست داده شود یعنی با زبان کودکانه عواقب آن خطا را به او بگوییم چراکه کودکان به راحتی مسائل را درک می‌کنند.

او در بخش دیگری از این کارگاه افزود: ما در برخی از کارتون‌ها می‌بینیم که به کودکان گفته می‌شود شما توانایی انجام هر کاری را دارید و می‌توانید برای هر کاری وقت صرف کنید و به اهدافتان برسید. این موضوع نادرستی است. مثلا در کارتون «زوتوپیا» ما می‌بینیم که یک خرگوش بسیار کوچک وارد اداره پلیس شده و با حیوانات عظیم‌الجثه همکار می‌شود که آن‌ها او را دست کم می‌گیرند؛ اما این خرگوش در آن‌جا موفق عمل می‌کند. این اتفاقات تا یک جایی مشکلی ندارد یعنی می‌گوییم که خرگوش برای حل مسائل می‌تواند از هوشش استفاده کند اما مسئله دیگر این است که در موسیقی‌ای این انیمیشن به کودک گفته می‌شود، همه مسائل را امتحان کن؛ که این شعر مرتب توسط این خرگوش تکرار می‌شود. اعتماد به نفس دادن به کودکان و تقویت استعداد آن‌ها خیلی مهم است اما عمر و توانایی‌های ما محدود است و ما فرصت یادگیری همه کارها را نداریم. اینکه به کودک بگوییم تو می‌توانی همه چیز را انجام دهی، درواقع ما کودک را دچار سردرگمی می‌کنیم و یافتن هویت یک نوجوان را به تعویق می‌اندازیم. کودک و نوجوان بعد از یک سنی باید متوجه شوند که چه کسی هستند و چه توانایی‌هایی دارند.

سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، به دبیری علیرضا تابش از ۱۶ تا ۲۱ مهر ۱۴۰۰ (۸ تا ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱) با شعار «سینما، سرزمین خیال» برگزار می‌شود.

نوشته لزوم توجه به هویت‌یابی نوجوانان در آثار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«لیپار» ملودرامی اجتماعی با رگه‌های عاشقانه بود که داستان پنج نوجوان را که در موقعیتی خاص قرار می‌گیرند، روایت می‌کرد. این اثر تلاش کرده بود تا واقعیتی متفاوت از تصویر ذهنی عموم نسبت به خطه سیستان و بلوچستان ارائه دهد. ریگی در نشست خبری این فیلم به ارائه تصویر منفی از استان سیستان و بلوچستان انتقاد کرد و گفت که ما پنجاه سال سینما را به سیستان و بلوچستان بدهکار هستیم.

بهناز جعفری؛ بازیگر این فیلم  که با لهجه بلوچی صحبت می‌کرد هم  در نشست خبری به موضوع لزوم رونق سینما در همه نقاط ایران اشاره کرد و گفت: چابهار برای من طبیعتی ناشناخته داشت و به مثابه بهشت می‌ماند و امیدوارم سینما در این استان رونق بگیرد.

حبیب احمدزاده هم با فیلمی ضد جنگ به جشنواره آمده بود و با روایتی مستندگونه در قالب دیالوگ‌هایی که بین غول جنگ و فرشته صلح برقرار می‌شد، به دنیای سیاه آدم بزرگ‌هایی انتقاد کرده بود که فاجعه هیروشیما و سردشت را خلق کردند. پرویز پرستویی که بخش‌های از فعالیت‌های خیرخواهانه و ضد جنگ او در فیلم به تصویر کشیده شده بود، در ارتباط تلفنی و در نشست خبری فیلم گفت: من در این فیلم بازی نکردم. این فیلم با فکر حبیب احمدزاده و موضوع صلح از سه مکان مختلف دنیا کلید خورد و در نهایت به عنوان فیلم سینمایی سرانجام پیدا کرد. همواره سعی کردیم صلح را در همه جا اشاعه بدهیم. اگر فیلم را دیده باشید می‌توانید نحوه رفتار با جانبازان را ببینید. من بازیگر این فیلم نیستم و به نوبه خودم خواستم پیام صلح را برسانم.

برگزاری کارگاه‌های فیلمسازی یکی دیگر از بخش‌های جنبی جشنواره بود و در کارگاه ملی شهاب‌الدین عادل؛ استاد سینما کارگاهی با نوجوانان داشت و درباره قاب، جزییات آن و تأثیر آن بر مخاطب و سینما   توضیحاتی به علاقه‌مندان ارائه داد.

در کارگاه بین‌الملل هم مدرسی از کشور ترکیه کارگاهی برگزار کرد و در آن  مولفه‌های فیلم کودک را با نگاهی به تاریخ سینمای جهان شرح داد.

المپیاد فیلمسازی نوجوانان هم روز گذشته کار خود را آغاز کرد و منتورها در قالب کلاس‌هایی با هشت گروه به نام‌های کانسپت، برتر، نگاه، ستاره، ابرقهرمانان، مهر و ماه، هیجان و راما، کار خود را آغاز کردند.

بهروز شعیبی هم اولین نشست انتقال تجربه‌ جشنواره امسال را با نوجوانان علاقه‌مند به فیلمسازی برپا کرد و از جمله نکاتی که برای نوجوانان مطرح کرد این بود که اندیشه‌هایتان را در روزهایی که زندگی می‌کنید، قدر بدانید، همچنین قدر داشته و نداشته‌هایتان را بدانید، برای اینکه مخاطبان همراه شما باشند فیلمی را بسازید که مورد پسند مخاطب قرار گیرد. برای فیلم‌ساز شدن سلامتی الزام است و لازم است که بدنی سلامت داشته باشید، به خوشحالی و سلامتی خود اهمیت دهید و سعی کنید از زندگی لذت ببرید.

افتتاحیه المپیاد فیلمسازی نوجوانان هم صبح روز دوم برگزار شد و علیرضا تابش، دبیر جشنواره در این مراسم گفت: ما در «بنیاد سینمایی فارابی» بسیار مفتخریم که رویدادی را به اسم نوجوانان در عرصه فیلمسازی راه‌اندازی کردیم و امیدوارم که این رویداد با رفع نقص‌ها و کاستی‌ها در سال‌های آینده تبدیل به جریانی پویا در کشور شود. از همه کسانی که برای برگزاری این المپیاد تلاش کردند تشکر می‌کنم. ما ناچار به برگزاری برخط المپیاد به دلیل بحران ویروس کرونا بودیم و امیدواریم با رد شدن از این روزها بتوانیم در سال‌های آتی نوجوانان را در المپیاد کنار هم جمع کنیم.

حضور دبیر جشنواره در سینمافرهنگ و نشستن پای حرف‌های مادرانی که فرزند خود را به سالن سینما آورده بودند از سکانس‌های جذاب روز دوم بود.

جشنواره در اصفهان هم با شور و حالی خاص برگزار شد. همزمان با روزجهانی کودک و آغاز جشنواره، طرح دیواره پازلی ساختمان ارگ جهان نما منقش به قهرمان نوجوان، شهید علی لندی شد و حضور سینماسیار در منطقه کم‌برخوردار همت‌آباد اصفهان و نمایش فیلم‌های جشنواره، از دیگر اتفاقات این رویداد در نصف جهان بود.

در سایر استان‌ها هم حضور پرشور داوران کودک و نوجوان به وسعت جای‌جای این سرزمین جلب توجه کرده تا یکی از متفاوت‌ترین ادوار جشنواره را در بخش استانی شاهد باشیم.

نوشته روز دوم در یک نگاه/ روز زیبای سرزمین خیال برای کودکان و نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی با توجه به شعار جشنواره امسال، افزود:  چقدر خوب که امسال شعار سینما، سرزمین خیال را انتخاب کردند، اولین فیلم، دومین و سومین فیلم من در حوزه کودک بود و اولین حضورم هم  در جشنواره کودک بود، با اصفهان به عنوان فیلمساز شروع کردم و سپس راهم را در همدان ادامه دادم.

این بازیگر و فیلمساز ابراز کرد: من مسیر تجربی را برای فیلمسازی انتخاب کردم و کنار کارگردان‌های خوب ایستادم تا  یاد بگیرم و بعد فیلم بسازم. پس از چند سال متوجه شدم  فضای درس‌خواندن در محیط‌های آموزشی می‌توانند ما را به پیشرفت برساند. برای نوجوان سرزمینم خوشحالم که از سنین کم، مسیر  فیلمسازی را انتخاب کردند. همچنین خوشحالم که نوجوانان در کنار تحصیلشان به فعالیت در حیطه کاری  فیلمسازی  پرداخته‌اند.

شعیبی در ادامه با پرسیدن سوال “چرا فیلمسازی را انتخاب کردید؟”، دلایل انتخاب فعالیت در عرصه فیلمسازی را از نوجوانان حاضر در این نشست برخط جویا شد و ادامه داد: شعار سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان بهترین شعاری است که می‌توانست در این سال‌ها برای این رویداد انتخاب شود. برای فیلم‌سازی از یک ایده و فکر شروع می‌کنیم و بعد با یک داستان ادامه می‌دهیم. در فیلمنامه همه چیز را برای تصویری شدن می‌نویسیم. ایده‌ها یاید در فیلمنامه‌ها گسترش پیدا کنند و باید دانست که تمام جزییات برای سینما ریشه یک کار تصویری است. عالم خیال و تخیل ما را برای نوشتن فیلمنامه حرکت می‌دهد و کار سینما، تبدیل کلمات و حروف به تصویر است.

او اذعان داشت: تخیل از تمام چیز‌هایی که می‌بینیم شروع می‌شود، چقدر خوب است که شرکت کنندگان المپیاد در بهترین مقطع سنی که انسان زندگی می‌کند قرار دارند. در نوجوانی دریافت و درک انسان از محیط اطراف بسیار عمیق است. من در زندگی و حرفه فیلم‌سازی‌ام به روزهایی پرداختم که دنیا را درک کردم و به‌نظر من هر آن چیزی که ما را برای زندگی آماده می‌کند، باید درک کرد. باید فیلم‌های من را تماشا کنید و ببینید که تمام فیلم‌های من آن چیزهایی است که در گذشته دیده‌ام. سعی کنید به همه چیزهای اطراف‌تان فکر کنید، حتی اگر جلوی پیشرفت‌تان را بگیرد.

بازیگر و فیلم‌ساز سینما تصریح کرد: برداشت از فیلم‌ها بسیار مهم است، ما اکنون باید برای ساختن زندگی خودمان، از فرهنگی که در آن زندگی می‌کنیم، برای روزگاری که سینماگر می‌شویم الهام بگیریم. اگر دقت کنید متوجه خواهید شد که امروزه خیلی از لهجه‌های ما به علت بی‌توجهی فیلم‌سازان در حال از بین رفتن است، باید دانست همه فرهنگ‌ها، پایه فیلمسازی هستند.

او متذکر شد: تمام چیزهایی را که فکر می‌کنید، یادداشت کنید، چراکه یک‌روزی برمی‌گردید و لحظاتی را می‌بینید که به یاد ندارید اما آن‌ها را نوشته‌اید. در سینما در کنار ساختن تصاویر یک کار مهم تر وجود دارد، از جمله، احساسی که در تصویر داریم. و این، یکی از بخش های اساسی برای فیلم‌سازی محسوب می‌شود و کافی است فقط به آن توجه کنیم.

شعیبی با خواندن پاسخ افراد حاضر در کلاس به سوالات خودش، به اداره ادامه این نشست پرداخت.

وی اضافه کرد: تماشاگران یکی از ضلع‌های اصلی سینما هستند. اگر سینما سه ضلع داشته باشد، یکی از آن ایده‌ها را باید فکر و کارگردانی قرار دهیم، دیگر ضلع آن را، ساخت، اجرا و تهیه شکل می‌دهند و در نهایت، ضلع آخر را باید تماشاگران قرار داد. فیلم باید تماشاگر داشته باشد، حتی اگر تنها تماشاگر آن خودتان باشید، فیلم را به گونه‌ای بسازید که مورد پسند خودتان است. باید توجه کنید امروزه تعداد زیادی سینماگرداریم اما هرکدام تخیل خودمان را به دیگران می‌بخشیم.

این بازیگر و فیلمساز خطاب به نوجوانان گفت: اندیشه‌هایتان را در روزهایی که زندگی می‌کنید، قدر بدانید، همچنین قدر داشته و نداشته‌هایتان را بدانید، برای اینکه مخاطبان همراه شما باشند فیلمی را بسازید که مورد پسند مخاطب قرار گیرد. برای فیلم‌ساز شدن سلامتی الزام است و لازم است که بدنی سلامت داشته باشید، به خوشحالی و سلامتی خود اهمیت دهید و سعی کنید از زندگی لذت ببرید.

او اضافه کرد: یک کارگردان هرچقدر بیشتر در ساخت فیلم‌ها فکر کند، نتیجه بهتری خواهد گرفت، اولین مرحله هر فیلم نگارش فیلم‌نامه است، توجه کنید که شخصیت‌ها در فیلم‌ها ماجرا می‌سازند و ماجراها داستان را می‌سازند، همان قدری که ما کار و سینما را دوست داریم هزار آدم دیگر همین کار را انجام می‌دهند و تنها فکر و تلاش، ما را از یکدیگر متفاوت می‌کند.

شعیبی گفت: همیشه احساس آدم‌ها می‌تواند پابرجا بماند، حتی می‌توانید احساس‌تان را قوی‌تر کنید تا سینماگران بهتری شوید. یک کارگردان باید عکاسی بلد باشد. هر فریم عکس یک ایده خوب برای کارگردانی‌های خوب است، یاد بگیرید در سینما هر آنچیزی که مخاطبان باید ببینید را نشان دهید.

در پایان بهروز شعیبی با پاسخ به سوالات نوجوان حاضر در نشست بر خط، به آن‌ها تاکید کرد شما در سینما اجازه دارید با هرکسی ارتباط برقرار کنید و قول بدهید از امروز به عنوان یکی از اعضای خانواده فیلم‌سازی به اطرافیان‌تان بیشتر توجه کنید.

نوشته برگزاری نشست انتقال تجربه بهروز شعیبی در المپیاد فیلمسازی نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.