او در خصوص خوردن صبحانه عنوان کرد: خوردن صبحانه برای هر کس لازم است و چه بهتر است که در کنار خانواده میل شود اما اگر کسی در ابتدای صبح میل به خوردن صبحانه ندارد به خاطر عادات غلطی است که وجود دارند واین اشتباه است.

موسیقی جزوی از زندگی است

شهرام خرازی ها در بخش دیگری از گپ و گفت از علاقه خود به موسیقی صحبت کرد و ادامه داد: اگر موسیقی نباشد نمی توانم رانندگی کنم؛ گوش کردن به موسیقی از خانه تا محل کار می تواند بسیار روحیه بخش باشد، البته تأثیر معکوس هم دارد. ما چه بخواهیم چه نه زمانی که شنونده آن هستیم تأثیر می گیریم. در واقع هر رسانه ای تیغ دو لبه است.

اعتیاد به اینترنت عاملی مخرب برای افراد جامعه

خرازی ها در مورد استفاده از فضای مجازی در حال حاضر گفت: متأسفانه مردم ما کمی غیر کنترل شده از اینترنت و فضای مجازی استفاده می کنند. علی الخصوص قبل از خواب که تا جای ممکن نباید وارد آن شد، چراکه به جای بردن ذهن به طرف آرامش و رخوت با هیجان های به وجود آمده مسیر معکوس پیش روی آن قرار داده ایم.

ترمز را نمی شناسم

عبداله روا در این قسمت از خرازی ها راجع به رانندگی اش پرسید که او پاسخ داد: متأسفانه بسیار تند رانندگی کرده و فقط گاز را می شناسم و زمانی که در ماشین هستم قانون را رعایت نمی کنم، امیدوارم یک روز پلیس جلوی ماشینم را بگیرد و جریمه ام کند.

موسیقی کرمانجی با صدای میرزاده

محسن میرزاده مهمان دیگر امروز برنامه بود که با اجرای قطعات فولکلور و خراسانی حال و هوایی خوشایند به برنامه بخشید. اجرای زنده او نیز از دیگر بخش های «باصبح» بود.

برنامه امروز «باصبح» نیز با حضور دو مهمان و گفتمان مثبت آنها به کار خود پایان داد.

نوشته انعکاس انرژی‌های مثبت در استودیو «باصبح»/ پخش برنامه فردا به مناسبت نهم دی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- شهرام خرازی‌ها: کوروش ساسانیان در «رمانی برای قتل» دو کار بزرگ را به انجام رسانده است: نخست یک رمان را تبدیل به نمایشنامه کرده و دوم به فضای خارجی رمان، حس و حال ایرانی بخشیده است؛ نه بیرون کشیدن یک نمایشنامه از دل رمان کاری است آسان، نه ایرانیزه کردن یک اثر خارجی. ساسانیان، این مسیر دشوار را تا حدودی با موفقیت پشت سر گذاشته است هر چند که به نظر من برخی از بخش های نمایشنامه فاقد شرح یا دستور صحنه است و در بخش هایی که دستور صحنه نوشته شده، این دستور کامل نیست!؟ یک جاهایی از نمایشنامه هم از فضای ایرانی فاصله گرفته و به حال و هوای رمان های کلاسیک روسیه بسیار نزدیک شده است. با آن که نمایشنامه، اقتباسی است از رمان «سن عقل» نوشته «ژان پل سارتر» اما شباهت غریب و پنهانی به چند تا از رمان های «فئودور داستایفسکی» دارد؛ شاید به خاطر پیچیدگی های روانی کاراکترها به رغم ظاهر بسیار ساده و غلط اندازشان ، شاید هم به واسطه ترسیم شبکه تو در تویی از روابط آدم هایی که چشم در چشم هم دوخته اند اما انگار یکدیگر را نمی بینند و بدشان نمی آید که از پشت به هم خنجر بزنند.

در بسیاری از آثار ادبی یا هنری یک نقطه خاص وجود دارد که جانمایه کار و تمام حرف خالق اثر در آن خلاصه شده است. من این نقطه اوج را در نمایشنامه «رمانی برای قتل»، در لحظه ای یافتم که شخصیت اصلی نمایشنامه نوشته های خودرا برای ناشر می خواند: «افتان و خیزان می رفت تا این که به کلی پشت مه ناپدید شد. من برگشتم به خودم نگاه کردم ، دیدم لباسم پاره شده ، سر تا پایم آلوده به خون دلمه شده بود. دو مگس زنبور طلائی دورم پروازم می کردند و کرم های سفید کوچک روی تنم در هم می لولیدند. وزن مرده ای روی سینه ام فشار می داد…»؛ نگاه «ژان پل سارتر» به انسان، زندگی و مرگ پشت این جمله ها پنهان شده است.

سیاوش ساعدی،شخصیت اصلی نمایشنامه ،بیش از آن که تداعی گر یک استاد اخراجی دانشگاه در ایران باشد یک «راسکولنیکف» جان سخت است که چون «سیاوش» بی محابا خود را به داخل آتش تقدیر می افکند و چون دکتر «غلامحسین ساعدی» هیچ نقطه پایانی را برای تلاش هایش نمی توان متصور شد، درست مثل خود «ساسانیان» که با همه مصائب و موانع موجود در این «سرزمین بی اعتنا به هنر بی رقیب و همیشه زنده تئاتر»، می نویسد، کارگردانی می کند، نقش می آفریند و نقش بازی می کند. در سال های پیش رو از کوروش ساسانیان در عرصه نمایش و نمایشنامه نویسی بیشتر خواهیم شنید. او هنوز به سن عقل نرسیده است، امیدوارم که هیچ وقت هم نرسد چون به قول ضدقهرمان نمایشنامه اش: «سن عقل آدم، سن تسلیمه…».

نمایش «رمانی برای قتل» به نویسندگی و کارگردانی کوروش ساسانیان مردادماه در خانه هنرمندان ایران در سالن استاد انتظامی روی صحنه می‌رود. در این نمایش فرهاد شریفی،کوروش ساسانیان،النا آهی،سارا توکلی ایفای نقش می‌کنند.

نوشته سن عقل آدم، سن تسلیم شدن/ نگاهی به «رمانی برای قتل» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.