نوشته گزارش تصویری آیین اختتامیه جشنواره پویانمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- جشنواره بین‌المللی پویانمایی تهران در نهمین دوره‌ برپایی خود در بخش ویژه‌ای برترین آثار دینی و حوزه ارزش‌های انقلاب اسلامی را معرفی کرد. جوایز این بخش در آیین پایانی جشنواره شامگاه ۲۱ اسفند ۱۳۹۳ به برگزیدگان اهدا شد.

فیلم پویانمایی «عباس» به کارگردانی سید‌رضا میرکریمی به عنوان بهترین فیلم در بخش ارزش‌های انقلاب اسلامی معرفی شد و تندیس طلایی همراه با جایزه نقدی، به دلیل روایت صحیح و شخصیت‌پردازی تأثیر‌گذار و قابل باور از زندگی شهید عباس دوران و جذابیت‌های بصری و برخورداری از مولفه‌های قابل تأمل آهنگ‌سازی و استفاده به‌جا و مناسب از تکنیک کامیک موشن، به کارگردان اثر اهدا شد. مجموعه کمیک موشن «نام‌ها» محصول حوزه هنری است.

بهرام عظیمی کارگردان فیلم «بابا» نیز موفق شد عنوان بهترین کارگردانی این بخش از جشنواره با دریافت تندیس طلایی همراه با جایزه نقدی، به خاطر کارآیی در تعیین جایگاه آمال الهی انسانی در برخورداری از حرکات و حالات  پرسوناژها به خود اختصاص دهد.

گروه داوری بخش دینی و ارزش های انقلاب اسلامی جشنواره متشکل از حمید گروگان، علیرضا گلپایگانی و مهدی امین‌فروغی همچنین یک دیپلم افتخار همراه با جایزه نقدی را به خاطر تثبیت نقش و جایگاه والای پدر به عنوان پشتوانه الهی در مقابله با پیش‌آمدهای سخت زندگی و بهره‌گیری هنرمندانه از عنصر ایجاز در جهت القای مفهوم، به سیدمحمدرضا خردمندان و محمد لطفعلی کارگردانان فیلم «پدر» اهدا کردند.

فیلم دیگر میرکریمی با عنوان «مصطفی» نیز در این جشنواره به نمایش گذاشته شد. نهمین جشنواره بین‌المللی پویانمایی تهران ۱۷ تا ۲۱ اسفندماه در دو سالن مرکز آفرینش‌های فرهنگی‌هنری کانون و پنج سالن دیگر شهر برگزار شد.

نوشته «عباس»، بهترین فیلم انقلاب اسلامی جشنواره پویانمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نشست خبری روز دوم جشنواره پویانمایی تهران در کانون پرورش فکری کودک و نوجوان با حضور سید رضا میرکریمی که با ارائه دو انیمیشن با نام های مصطفی و عباس، اولین تجربه جدی خود را در سینمای انیمیشن به معرض نمایش گذاشته است و نیز حسین ضیایی منتقد انیمیشن برگزار شد. فردین خلعتبری و بهرام عظیمی از دیگر چهره های شاخص حاضر این نشست خبری بودند.

حسین ضیایی در پرسشی دلیل انتخاب قالب انیمیشن برای تولید فیلم های عباس و مصطفی را از میر کریمی پرسید که او با بیان سفارشی نبودن این دو فیلم، در رابطه با علاقه و دغدغه شخصی خود نسبت به ساخت فیلم در رابطه با سرداران جنگ و قصه های زندگی آن ها صحبت نمود و عنوان کرد که تا به امروز تصویر چندان درستی از این افراد نشان داده نشده است و لحظات و دقایق تاثیر گذار فرماندهان جنگ باید با حساسیت و درک بالاتری به معرض نمایش درآید. جذابیت کم و شیوه روایت کلیشه ای، کشش قابل قبولی را در اینگونه داستان ها به جوانان امروزی ارائه نمی دهد. با توجه به اینکه ایجاز و استعاره در سینمای جهان امروز نقش اصلی و مهمی را ایفا می کند، درازه گویی و پرداخت به حاشیه باید از داستان ها و ساخته های ما کنار رود و این امر در مدیومی مانند انیمیشن با کیفیت بهتری قابل ارائه است.

میرکریمی همچنین اضافه کرد که در ابتدا قصد ساخت مستندی در رابطه با زندگی دو شهید مصطفی چمران و عباس دوران را داشته است، اما با مشاهده کیفیت بالای مستند زندگی شهید باقری، از ساخت مستند صرفه نظر کرده و انیمیشن را مناسب ترین قالب معرفی کار خود دانست.

حسین ضیایی با توجه به تاکید میرکریمی به عنصر ایجاز در روایت بصری، در مورد اعتقاد او نسبت به عنصر خیال که منفک کننده سینمای انیمیشن از سینمای رئال است، سوالاتی مطرح کرد و میرکریمی در پاسخ اینگونه بیان داشت که دقیقا علت اصلی ترغیب من به ساخت انیمیشن وجود همین عنصر مهم است، زیرا به کارگردان این اجازه را می دهد تا دوربینش را بدون محدودیت هر جا که می خواهد قرار دهد و نگران ارتباط و توالی منطقی تصاویر نباشد، به این ترتیب شاهد خلاقیت بیشتری از کارگردان خواهیم بود.

راوی انیمیشن مصطفی خود مصطفی چمران است که اجرای آن را پرویز پرستویی بر عهده دارد، اتفاقی که میرکریمی آن را پسندیده می دانست زیرا معتقد است که فردی که خود، زندگی خویش را شرح می دهد، کمتر غلو می کند و شنیدن حقایق از او شیرین تر و قابل باورتر است. اما ضیایی وجود نریشن را در بعضی قسمت های فیلم نشان از ضعف تصویری داستان بیان کرد که مغایر با صحبت های میرکریمی در رابطه با خلاصه گویی و استفاده از استعاره است. من معتقدم در این پلان ها تنها تصویر نمی توانست جان کلام را به مخاطب القا کند و ما باید از این شیوه استفاده می کردیم.

نوشته انیمیشن‌های حوزه هنری در جشنواره پویانمایی/ حرف‌های میرکریمی در جشنواره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عوامل فیلم «مصطفی» بدین شرح است نویسندگان: رضا میرکریمی و مژگان ایلانلو، کارگردان: رضا میرکریمی، دستیارکارگردان، مدیر فنی و تدوینگر: امیر مهران، صداگذاری: آرش قاسمی، طرح کمیک: مهرداد ایسوندی، سعید غنی زاده، حمید رضا شریعت و حسن تبریزی، کامپوزیت: مسعود تقی مومنی و امیر مهران، موسیقی: محمدرضا علیقلی، تهیه‌کننده: محمد پیرهادی و به سفارش سازمان توسعه سینمایی سوره.

سی و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در دو بخش اصلی: الف- سینمای ایران ب- سینمای بین‌الملل از تاریخ ۲۲ لغایت ۲۷ مهرماه امسال برگزار خواهد شد.

نوشته «عباس» و «مصطفی» در جشنواره فیلم کوتاه تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سحر عصرآزاد در خبرآنلاین نوشت: فیلم‌های کوتاه «مصطفی» و «عباس» از مجموعه «نام‌ها» ورای تجربه‌های جدیدی که در بخش فنی، تکنولوژی و استفاده از تکنیک موشن گرافیک برای سینمای ایران دارند، یک ویژگی مهم را یادآور می‌شوند؛ اینکه با یک فیلمنامه ساختارمند و دراماتیک می‌توان زندگی پر فراز و فرود قهرمانان واقعی را به شکلی موجز، ملموس و جذاب در ۳۰ دقیقه هم روایت کرد نه بیشتر.

«مصطفی» چمران و «عباس» دوران؛ دو فیلم کوتاه از مجموعه مستند- داستانی «نام‌ها» به کارگردانی رضا میرکریمی هستند که جزو تجربه‌های اولیه کار با تکنیک موشن گرافیک در کارنامه این فیلمساز و سینمای ایران محسوب می‌شوند. قطعاً استفاده از تکنیکی که قدمت چندانی در این سرزمین ندارد برای روایت و غبارروبی از داستان زندگی قهرمانانی که امروز نامشان بیش از کارهای بزرگی که انجام داده‌اند، یادآور اتوبان‌های شهری تهران است، ریسک بزرگی برای سازندگان بوده است.

این ریسک‌پذیری را می‌توان از چند وجه بررسی کرد که مهمترین آنها هدف اولیه مجموعه برای آشنا کردن مخاطب هدف یعنی قشر نوجوان با این قهرمانان است. قشری که این اسامی برایش یادآور شاهراه‌های شرق و غرب و شمال و جنوب تهران است مگر آنکه به واسطه دلایل و دغدغه‌های شخصی با شخصیت واقعی این قهرمانان آشنا باشند. قشری که اغلبشان با داشته‌های خود، فرهنگ و سرزمینشان بیگانه هستند و به ناچار قهرمان خود را در داشته‌های دیگران می‌جویند غافل از آنکه ریشه در این خاک دارند.

بخصوص وقتی قرار باشد در مدت زمان زمان کوتاه ۳۰ دقیقه روایتی برگرفته از واقعیت به گونه‌ای دراماتیزه شود که هم نقاط اوج زندگی و فعالیت‌های شخصیت محوری را در بر بگیرد هم در عین حال جذابیت دراماتیک داشته باشد و مخاطب امروز را با خود همراه کند، کار سخت‌تر می‌شود.

نهایتاً اینکه ترسیم شمایلی باورپذیر و در عین حال وامدار واقعیت و درام از این شخصیت‌ها در ذهن مخاطب، کاری سخت‌تر و پیچیده‌تر هم به نظر می‌آید بخصوص که فضای این قصه‌ها به شکلی اجتناب‌ناپذیر به فضای دهه شصت و جنگ ایران ارجاع می‌دهد که نشانه‌ها و مایه‌های شعاری و تلخ در آن کم نیستند. نکته دیگری که این دو فیلم کوتاه، بخصوص «مصطفی» را مورد توجه قرار می‌دهد همزمانی پخش آن با فیلم سینمایی «چ» ابراهیم حاتمی‌کیا است که خواه ناخواه صرفنظر از مدیوم و قالب اثر، قهرمان محوری هر دو را در قیاس با هم قرار می‌دهد.

قیاسی که بیراه هم نیست چراکه یک شهید مصطفی چمران بیشتر نبوده که زندگی‌اش آغاز و پایان مشخص و نقاط اوج و فرود متعددی داشته است. طبعاً هر دو اثر با زوایه نگاه نویسنده و فیلمساز بر بستر زندگی این قهرمان با درام‌پردازی خاص خود حرکت کرده‌اند تا شمایلی نزدیک به واقعیت و از دریچه ذهن فیلمساز از این شهید ثبت کنند.

با این مقدمات وقتی چمران «مصطفی» و «چ» را با هم مقایسه می‌کنیم، به دلایل مشخص و مختلف به این نتیجه می‌رسیم که قهرمان این فیلم کوتاه چقدر واقعی، باورپذیر و جذاب است در عین حالیکه زوایای مختلف زندگی او گاه به شکل کد و گاه به شکل نریشن ارائه می‌شود. این شخصیت گوشت و خون دارد و اگر هم شعار می‌دهد که رفتار عمومی فضای حاکم بر آن مقطع زمانی پر التهاب بوده، از ورای همین شعار می‌توان به جهان ذهنی او نزدیک شد.

نمونه این ویژگی، وامداری «مصطفی» به واقعیت زندگی شهید چمران است که بعد از ترک شدن از سوی همسر آمریکایی و فرزندانش و تنها ماندن در لبنان یک همسر لبنانی اختیار کرده است. این بخش واقعی به واسطه نوع و شرایط زندگی چمران می‌تواند عادی تلقی شود بدون آنکه به وجهه و شخصیت چند وجهی او لطمه‌ای بزند و در عین حال گره‌های زندگی او را از جنس مردم عادی و معمولی، ملموس جلوه دهد.

درحالیکه همین واقعیت از «چ» حذف شده و همه وجه عاشقانه و پدرانه شخصیت چمران در این فیلم متکی بر رابطه عاطفی و حسی او با همسر آمریکایی و فرزندانش است که مرتب در ذهن‌اش زنده می‌شوند. عشقی بزرگ و متعالی که این شخصیت را در کنار نمودهای دیگری که در فیلم دارد، تخت و تک‌بعدی می‌کند و فراز و فرودهای شخصیتی او را به شکلی عامدانه سمت و سو می‌دهد تا غیر زمینی‌تر جلوه کند.

صرفنظر از این قیاس که می‌تواند تحلیل‌های جزئی و طولانی‌تری را به همراه داشته باشد، ویژگی مهم این دو فیلم کوتاه را ورای تکنیک و … باید در فیلمنامه‌های دقیق و هوشمندانه آنها دانست. فیلمنامه‌هایی متکی بر تحقیقات مستند که نقاط اوج زندگی هر قهرمان را همچون کدهای کاربردی در ساختاری ساده و در عین حال دراماتیک و جذاب جای داده و از پیوند این دو در کنار هم، با قصه‌هایی مواجه هستیم که در ۳۰ دقیقه داستانی جذاب و دراماتیک را با ترکیبی از واقعیت و درام درهم آمیخته و روایت می‌کند.

قالب روایی «مصطفی» بر اساس تک‌گویی شخصیت اصلی؛ مصطفی چمران شکل گرفته (با صدای پرویز پرستویی) و با یک موقعیت دراماتیک آغاز می‌شود. جدایی ناخواسته او از همسر آمریکایی و فرزندانش در حد فاصل رسیدن به فرودگاه که او را وامی‌دارد رجعتی به گذشته و آشنایی‌شان داشته باشد. در ادامه این تک‌گویی با روایت چمران از مسیر حرکت خود به سوی لبنان، ملاقات با امام موسی صدر، راه‌اندازی مدرسه‌ای برای حمایت از کودکان جنگ‌زده و بی‌سرپرست، ازدواج با یک معلم جوان لبنانی و … ادامه پیدا می‌کند. همچنین در مقاطع مختلف تک‌گویی شخصیت‌های پیرامونی از همراهی خود با مصطفی مکمل این روایت شده و این شخصیت از زاویه دید افراد مختلف نیز ترسیم می‌شود.

در عین حال کدهای دراماتیکی تعبیه شده تا نقبی بزنیم به حس و حال عاطفی مصطفی به عنوان یک پدر دور از فرزند که نقطه اوج آن صحنه نجات جان کودک لبنانی در تیررس دشمن است، آنهم در لحظه‌ای که مصطفی صدای کمک‌خواهی فرزندش را می‌شنود و بعد می‌فهمد در همان لحظه فرزندش در آمریکا غرق شده و این صدا یک الهام غریب بوده است. این نقاط وقتی به سکانس شهادت چمران ختم می‌شوند که همراه با شنیدن صدای مرغ‌های دریایی و به نوعی یادآور گذشته زندگی او در کنار همسر و فرزندانش است، شکل حرفه‌ای کاشت، داشت و برداشت کدهای دراماتیک را پیدا می‌کند که با یک نقطه پررنگ و تآثیرگذار پرونده این تک‌نگاری را می‌بندد.

در مورد «عباس» این قالب روایی همچنان بر اساس تک‌گویی شهید عباس دوران پیش می‌رود (با صدای امیر جعفری) که در موقعیت دراماتیک سقوط هواپیمای خود به ساختمان اداره امنیت بغداد قرار دارد و فرصتی برای مرور گذشته زندگی خود تا حال پیدا می‌کند. گذشته‌ای که در آن پرده‌خوانی پدر تبدیل به کدی شخصیت‌پردازانه و دراماتیک می‌شود تا عباس همچون ابوالفضل (ع)، آرش و سیاوش به دنبال روز خود باشد، روزی که فقط یک بار در زندگی هر فرد می‌آید و فرصتی است برای یک کار قهرمانانه. در این قصه روایت همسر عباس نیز مکمل تک‌گویی او می‌شود تا شخصیت کمال‌گرای این شهید، عشق به پرواز و عرق و وطن‌پرستی او از ورای بی‌علاقگی به جاه و مقام‌های رایج همچون نامگذاری بولوار و خیابان به نامش، برجسته شود. نهایتاً سقوط هواپیمای عباس مُهری بر ناامنی بغداد و از بین رفتن وجهه بین‌المللی این شهر می‌زند که عواقب ناخوشایندی برای صدام و عراق دارد.

تماشای این دو فیلم کوتاه از مجموعه مستند- داستانی «نام‌ها» کافی است تا انتظار برای آثار بعدی این مجموعه با محویت شهید باکری، شهید باقری و … بیشتر شود بخصوص که قطعاً تجربه‌های به دست آمده در دو فیلم اول نقاط قوت فیلم‌های بعدی را پررنگ‌تر و برجسته‌تر خواهند کرد.

نوشته این چمران دوست‌داشتنی و واقعی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سیدرضا میرکریمی در دو تجربه تازه خود برای مخاطب کودک و نوجوان تصویری تازه، ملموس و صمیمی از سرداران بزرگ دفاع مقدس ارائه کرده است. دو فیلم کوتاه تاثیرگذار که به کمک گفتار متن اول غنی تر شده. مستند «مصطفی» با نمایی از پرواز مرغ دریایی شروع می‌شود که اشاره ای موجز به روح آسمانی شخصیت اصلی‌اش مصطفی دارد. برش‌هایی کوتاه از فرازهای مهم زندگی این قهرمان ملی در قاب‌هایی که مدام حرکت می‌کنند و فضای بصری پرتحرکی را به وجود می‌آورند به تصویر کشیده می‌شوند. روایت همراه با تصاویری است که ساده طراحی شده، بسیاری از آنها عکس‌هایی را به یاد می‌آورند که پیشتر آنها را دیده ایم. صدای پرویز پرستویی روی تصاویر حس و حالی خاص به «مصطفی» داده است. روایت قصه در یک خط ساده اتفاق نمی‌افتد، از زمان جدایی شهید چمران از همسرش شروع می‌شود و بخش های مهم را روایت می کند. گاه به دوره دانشگاه، گاه کودکی شهید، گاه زندگی مشترک و در نهایت در سکانس شهادت دوباره به نقطه آغازین برمی‌گردیم. جایی که مرغ دریایی رها شده و در آسمان پرواز می‌کند.

نقطه مشترک دو مستند جدا از بخش تکنیک، استفاده درست از نمادها و نشانه‌ها است. علاقه شهید چمران در کودکی به تختی، اشاره به داستان حضرت عباس و سیاوش در اپیزود «عباس» هوشمندانه موقعیت دو شخصیت این مستند داستانی را معرفی می‌کنند. توجه به بخش خصوصی زندگی این شخصیت‌ها، اشاره‌هایی لطیف به رابطه عاطفی شهید چمران و غاده همسرش و فضای عاطفی حاکم بر مستند عباس، این آثار را گرم و تاثیرگذار کرده است. اپیزود عباس به دلیل اشاره‌های بیشتر به رابطه شهید و همسرش مهناز و حتی همکاری امیر جعفری و ریما رامین فر به عنوان صداپیشه در این بخش، حال و هوایی ویژه دارد و کمتر بیننده ای است که آن را ببیند و تحت تاثیر قرار نگیرد. در مورد اپیزود عباس صراحتی که وجود دارد، مثال زدنی است توجه به بیکاری اجباری این شهید در مقطعی از زندگی‌اش و ماجرای پاره کردن سند پیشکش شده، روحیات و اعتقاد درونی و اصیل این شخصیت را بازتاب می‌دهد.

با وجودی که سازندگان این مستند تاکید دارند «نام‌ها» برای مخاطب نوجوان ساخته شده، اما تماشایش برای بسیاری از مخاطبان از هر قشر و سن تجربه لذت بخشی است. فرم بصری و محتوایی آن به گونه‌ای است که می توان با علاقه تا انتها هر بخش را دنبال کرد. میرکریمی توانسته مخاطبش را با اثر همراه کند و بدون شعارزدگی سیمای قهرمانانی را ترسیم کند که هنوز در قلب مردم زنده هستند. به نظر می‌رسد تکمیل این مجموعه دوست داشتنی، می تواند یادگاری برای نسلی باشد که از دوران دفاع مقدس فاصله دارند. نسلی که تشنه شنیدن روایت‌هایی تازه و غیرشعاری از روزگار خون و حماسه است. مستند داستانی «نام‌ها» بی ادعاتر از آنچه تصور کنیم اثری است درخور اعتنا و قابل بحث. با ساختاری مقبول و منسجم. اثری دریادماندنی با امضای میرکریمی برای مخاطبانی از نسل‌هایی مختلف که نام ایران آنها را بهم پیوند می‌دهد.

نوشته جان بخشیدن به اسطوره‌های ملی/ قهرمانان دفاع مقدس به روایت خودشان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- آیین رونمایی از مستند «نام‌ها» به کارگردانی رضا میرکریمی ساعت ۱۹/۳۰ سه شنبه ۱۳ اسفندماه با حضور حجت الاسلام دکتر سیدمهدی خاموشی رییس سازمان تبلیغات اسلامی، محسن مومنی شریف رییس حوزه هنری، سهیل جهان بیگلری مدیر عامل سازمان سینمایی سوره، همسر شهید عباس دوران و جمعی از هنرمندان و سینماگران در تالار سوره حوزه هنری برگزار شد.

در ابتدای این نشست میرکریمی ضمن خیر مقدم به حاضران گفت: من از حوزه هنری و سهیل جهان بیگلری که زمینه تولید این اثر را فراهم کردند تشکر می کنم. این مستند داستانی به شیوه کامیک موشن ساخته شده، شیوه ای که می توان آن را ملهم از کتاب‌های کامیک  دانست که البته در فرهنگ ما کمتر شناخته شده و می‌توان به آن کتاب‌های مصور گفت. امشب دو بخش از این مجموعه مستند هفت بخشی با نام های «مصطفی» و «عباس» رونمایی می شود و مستندهای بعدی درباره شهید شیرودی، شهید همت، شهید باکری، شهید باقری و شهید خرازی در دست تولید است.

وی ادامه داد: این شیوه برای من کاری تازه بود، طراحی و رسیدن به شکل نهایی طبیعتا زمان می برد. همکاران خوبی در این پروژه داشتم که از بزرگان و نیروهای مستعد و خوش فکر حوزه انیمیشن و سینما هستند. این تکنیک و این شکل از کار با خودش محدودیت هایی به همراه داشت. می خواستیم در ۳۰ دقیقه فرازهایی مهم از زندگی این شهدای بزرگ را روایت کنیم. در نیم ساعت نمی شود قصه زیادی گفت پس نیاز بود که از مونولوگ استفاده کنیم و بخشی از اطلاعات را گفتار متن به مخاطب منتقل کند. ما به این که اثر مستند باشد پایبند بودیم و آنچه می بینید واقعیت است پس باید در عین اختصار و ایجاز بیان واقعیت را فراموش نمی‌کردیم. بنابراین به این تمهید رسیدیم که هر شهید با لحنی صمیمی قصه خود را روایت کند.

این کارگردان افزود: قطعا این تجربه اول ضعف‌هایی دارد. من برای فیلم‌های سینمایی ام هم رونمایی نمی‌گذارم، این مسیر نیاز به پختگی و کمال دارد و آنچه من و دوستانم در سازمان توسعه سینمایی سوره را برآن داشت تا این مراسم را برگزار کنیم بزرگی و عظمت نام‌هایی بود که در این مجموعه به آنها پرداخته ایم. این شهدا ارزش این احترام و بیش از آن را دارند. وقتی از داشته های تمدن و فرهنگی یک کشور صحبت می کنیم به سراغ قهرمانانش می‌رویم. قهرمانانی که در طول تاریخ در حوزه های مختلف درخشیده‌اند. قهرمانان سال‌های دفاع مقدس با وجود تریبون های مختلفی که گاه به شکل سفارشی و بعضی مواقع رسمی به آنها پرداخته، شخصیت‌هایی مظلوم هستند. این را تلاش چند ساله من برای روایت بخشی از زندگی آنها به من نشان داد.

میرکریمی در بخش دیگری از سخنانش گفت: دو سال سخت و پرتنش از دوران سیاسی و اجتماعی را با مطالعه در زندگی این شهیدان بزرگوار گذراندم. شاید این حس و حال به این خاطر است که ما هنوز به جنگ نزدیک هستیم و در جغرافیایی زندگی می کنیم که خطر آن وجود دارد. در آن دوران جوانانی که بعضی از آنها سنی کمتر از ۳۰ سال داشتند کارهایی بزرگ برای ما انجام دادند. اما ما تنها تصاویرشان را در خیابان‌ها و بزرگراهها نصب کردیم. بعضی از ما از آنها دیوار می سازیم و استفاده سیاسی می‌کنیم، ناکارآمدی‌ها و ناتوانی‌هایمان را زیر سایه این شخصیت‌ها کمرنگ کنیم. این قهرمانان متعلق به فرد خاصی نیستند، متعلق به همه ملت هستند. این شهدای بزرگ هیچ یک شبیه هم نبودند، شاید در نقطه شهادت به یک جایگاه رسیده باشند اما در طول مسیر زندگی شان شبیه نبودند و مشابه هم زندگی نکردند.

این کارگردان ادامه داد: این شهدا از طبقات مختلف جامعه بودند، ذخایری معنوی عظیم که نباید به هر شکل از آنها استفاده کرد. نباید آنها را با مقاصد کوتاه مدت هزینه کرد، چرا که آسیب می‌بینند. این صحبت طولانی دلیل این موضع نیست که ما کار بزرگی انجام داده ایم من و گروه تولید این پروژه در مسیر ساخت «نام‌ها» در آغاز راه هستیم و قطعا ضعف‌هایی داریم. من سعی کردم نگاه امروزی ام را بر این اثر حاکم کنم، کوشیدم همان حال و هوا، همان آرمانگرایی و فضا در اثر جاری و آن لحن صمیمی راوی قصه باشد. مخاطب این مجموعه نوجوان‌ها هستند.

پس از سخنان میرکریمی مستند «مصطفی» درباره شهید دکتر مصطفی چمران روی پرده رفت.

نوشته میرکریمی: شهدا را سپر ناکارآمدی‌هایمان نکنیم/ قدردانی از حوزه هنری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.