در ابتدای نشست نقد و بررسی فیلم که با اجرای نغمه دانش آشتیانی برگزار شد مهدی شامحمدی تهیه‌کننده فیلم درباره انتخاب سوژه گفت: دغدغه مرگ سال ها همراه من بود و دلم می‌خواست تجربه آدم هایی که در مواجهه با مرگ قرار می گیرند به تصویر درآورم.

وی ادامه داد: به اعتقاد من مرگ‌آگاهی کیفیت زندگی را بالا می برد و به همین دلیل این ایده را با رفقای مستندسازم در حوزه هنری مطرح کردم و آنها نیز استقبال کردند و گفتند مهدی بخشی مقدم تقریبا چیزی شبیه به این سوژه دارد و وقتی متوجه شدیم دغدغه هایمان هم جهت است پژوهش را آغاز کردیم.

این مستندساز با اشاره به اینکه پژوهش این کار خیلی طول کشید، گفت: از سوپروایزرهای بیمارستان های تخصصی خواستیم تا یک نفر را که به سوژه ما نزدیک است معرفی کنند که درنهایت با داوود که جلسه اول شیمی درمانی را گذرانده بود آشنا شدیم. پژوهش ما ۲ سال طول کشید و ۲۴ سفر به استان گیلان داشتیم و بعد از آن یک سال پست پروداکشن طول کشید و امسال فیلم را به جشنواره سینماحقیقت رساندیم.

شامحمدی در مورد شخصیت داوود گفت: داوود یک آدم مغرور بود که حتی نمی‌خواست کسی در درمان همراه او باشد. می گفت اگر دست خودم بود تنها می رفتم به جنگل و درمانم را آنجا ادامه می دادم و زمانیکه ما متوجه شدیم او با دست خالی می خواهد برای همسرش خانه بسازد بیشتر ترغیب شدیم.

تهیه کننده «خانه ای برای تو» خاطرنشان کرد: داوود در سخت ترین شرایط انگیزه داشت و برای ساختن تلاش می کرد و ما هم وقتی او را می دیدیم برای ادامه ساخت فیلم انگیزه مضاعف پیدا می کردیم.

شامحمدی درباره صحنه اول فیلم که به مخاطب می گوید سوژه مرده است، توضیح داد: برای اینکه نمی خواستیم تعلیق را روی زنده و مرده بودن داوود بگذاریم. ما نمی خواستیم حس ترحم نسبت به داوود در مخاطب برانگیخته شود و حتی نمی خواستیم با حال خوب و بد داوود مخاطب بالا و پایین شود.

وی  در پاسخ به نقدی درباره ریتم فیلم نیز گفت: فکر می کردیم ریتم تند به کانسپت کلی فیلم و شخصیت ما آسیب می رساند به همین دلیل سعی کردیم ریتم معمولی باشد.

شامحمدی درباره شرایط ساخت فیلم های مستند بیان کرد: شرایط پخش فیلم مستند باید تغییر کند و به اکران عمومی برسیم تا همه مردم فیلم مستند را ببینند. من اکران محدود در گروه هنر و تجربه را قبول ندارم.

وی افزود: این فیلم  در سی و هفتمین جشنواره ملی فیلم فجر۵ نمایش خواهد داشت و مطمئنم  از بخش عمده ای از فیلم های داستانی مخاطب را راضی تر نگه می دارد.

وی درباره همکاری با عوامل این مستند نیز گفت: همه عوامل فیلم درجه یک هستند و به ما لطف داشتند اما با بودجه هایی که وجود دارد دیگر نمی توان چنین فیلمی ساخت. ما به فکر درآمدزایی نبودیم و از همان ابتدا به مهدی بخشی گفتم می‌خواهیم فیلم خوب بسازیم و باید پای فیلم بایستیم. امروز تنها کسانی که عاشق مستند هستند می توانند مستند با کیفیت بسازند.

این مستندساز خطاب به مسئولان بیان کرد: از مسئولان می خواهیم یک ریال به مستند پول ندهند در عوض     سالن نمایش اختصاص دهند زیرا با این کار خودش درآمدزایی می کند.

وی در پاسخ به نقد یکی از حضار که فیلم را دچار سانتی مانتالیزم دانست، عنوان کرد: این مستند سانتی مانتال نشده است و ما تلاش کردیم مخاطب را درگیر احساسات اشتباه نکنیم. با تمام احترامی که برای همکارانم قائل هستم متاسفانه چیزی که در سینمای مستند باب شده سوءاستفاده از سوژه است ولی ما اصلا به این سمت نرفتیم.

در ادامه مهدی بخشی مقدم کارگردان فیلم در مورد روند انتخاب سوژه گفت: ما مستند را بر اساس سوژه نساختیم بلکه یک تم مرکزی داشتیم که درباره آن با مهدی شامحمدی صحبت کرده بودیم و بر اساس این تم مرکزی کاراکترهای مختلف را می دیدیم.

وی با اشاره به اینکه اواسط کار روی زندگی داوود متوجه شدند که او رو به بهبود است، بیان کرد: ما اتاق فکری داشتیم که در آن درباره مورد موضوعات و اتفاقات فیلم بحث می کردیم و این طور نبود که اگر داوود خوب می شد فیلم ما به نتیجه نمی رسد.

وی با بیان اینکه زندگی داوود قسمت های مختلف داشت، افزود: در اتاق فکر در مورد این موضوعات مختلف صحبت می کردیم  و این اتاق فکر موجب شد تا سر فیلمبرداری چیز اضافه ای نگیریم. ما قصد نداشتیم صحنه مرگ را در فیلم داشته باشیم و زمانی که او فوت کرد و ما به گیلان رفتیم می دانستیم که نمی خواهیم فیلمبرداری کنیم و تنها برای عرض تسلیت رفته بودیم.

وی افزود: یکی از دلایلی که توانستیم راحت با داوود مواجه شویم این بود که خیلی حضور ما را حس نمی کرد و سعی کردیم کمی فاصله با او داشته باشیم و نمی‌خواستیم در کارهای روزانه او دخالت کنیم و این موجب شد خانواده او و خودش اجازه دهند پروسه تولید خوب پیش رود.

بخشی در پاسخ به اینکه اگر داوود زنده می ماند پایان فیلم چگونه می شد؟ گفت: یکی از ایده های ما این بود که فیلم را با سفره هفت سین در خانه جدید نشان دهیم و او را در آرایشگاه که خودش را برای سال جدید آماده می کند.

شامحمدی نیز گفت: برخی ها به ما می گویند شانس آوردید که فوت کرد اما به نظرم اگر داوود زنده می ماند فیلم بهتر می شد. ای کاش زنده بود و در جلسات نقد حضور داشت.

بخشی مقدم درباره پایان بندی فعلی فیلم توضیح داد:‌ ما در ابتدا که تکلیف فیلم را مشخص می کنیم از مخاطب می خواهیم که به دنبال زنده بودن داوود نباشد و این تصمیمی بود که در همان اتاق فکر به آن رسیدیم و نمی خواستیم تعلیقی ایجاد کنیم که مخاطب نداند داوود می میرد یا زنده می ماند. برای ما خانه ساختن داوود مهمتر بود و کار بزرگی که او برای همسرش انجام می داد برای ما اعتبار بالاتری داشت.

بخشی همچنین گفت: یکی از خوش شانسی هایم در فیلم این بود که با بهترین عوامل کار کردم محمد حدادی فیلمبردار فیلم که مواجه او با پروژه بسیار عجیب بود و همه سفرها با ما همراه بود و بسیار در فیلم تاثیرگذار بود و همچنین عطا مهراد تدوینگر فیلم که ۶ ماه از زندگی اش را پای این فیلم بود. همه عوامل فیلم عاشقانه این فیلم را همراهی کردند.

وی به نقدی درباره زیاد بودن دیالوگ های فیلم اینگونه پاسخ داد: شاید یک سری از مخاطبان باهوش فیلم بدون این حجم از دیالوگ هم متوجه شایط زندگی داوود شوند اما فکر کردیم شاید یک سری از مخاطبان هم متوجه نشوند.

کارگردان «خانه ای برای تو» در پایان درباره ایده استفاده از فیلم عروسی در مستند گفت: ایده فیلم عروسی در فیلم توسط پروانه همس داوود داده شد و ما در اتاق فکر مطرح کردیم و دوستان استقبال کردند.

نوشته قرار نبود حس ترحم مخاطب را تحریک کنیم/ وقتی مرگ سوژه نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مستند «خانه ای برای تو» به کارگردانی مهدی بخشی مقدم و تهیه کنندگی مهدی شامحمدی از محصولات مرکز مستند سوره روز یکشنبه ۳۰ دی ماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا نمایش داده می شود و مورد نقد و بررسی قرار می گیرد.

داستان این مستند ۷۳ دقیقه ای به «داوود جوان ۳۰ ساله‌ گیلانی مرتبط می‌شود که کمتر از یک سال از ازدواجش می‌گذرد و او در شغلش نیز دچار ورشکستگی می‌شود و در این میان متوجه می‌شود که به سرطان پیشرفته‌ای دچار شده است. او در این شرایط برای زندگی‌اش تصمیمات جدیدی می‌گیرد«…

این مستند در دوازدهمین جشنواره «سینماحقیقت» که در ماه آذر برگزار شد حضور موفقی داشت ودر ۶ رشته نامزد دریافت جایزه شد و در جمع ۳ فیلم برتر از نگاه تماشاگران قرار گرفت و در نهایت برنده نشان فیروزه بهترین فیلم، تندیس بهترین کارگردانی مستند بلند و جایزه بهترین موسیقی متن برای افشین عزیزی شد. کاراکتر این فیلم تراژیک یکی از قهرمانان پُرامید این دوره جشنواره بود.

عوامل «خانه ای برای تو» که در تدارک اکران عمومی آن هستند نمایش این فیلم به نفع خیریه را به این دلیل پذیرفتند تا فرصتی برای رویارویی مخاطبان با سوژه مستند باشد؛ مردی که با امید برای زنده بودن مبارزه کرد…

جلسه نقد با حضور تهیه کننده و کارگردان و نغمه دانش آشتیانی به عنوان مجری و منتقد در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلو، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته نمایش مستند «خانه‌ای برای تو» در برنامه «عصرانه مستند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بحث اصلی این مستند از ۹ خرداد ۱۳۷۱ در مشهد شروع می‌شود و با شورش اسلامشهر در سال ۷۴ ادامه پیدا می کند. این فیلم روایت ها و صحنه های دیده نشده ای از تاریخ معاصر ایران به ویژه در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی دارد.

«شورش علیه سازندگی» این روزها از مستندهای مورد بحث در جوامع سینمایی و سیاسی است و مخالفان و موافقان خود را دارد.

مصطفی شوقی کارگردان مستند «شورش علیه سازندگی» ساخت مستندهایی همچون «هویدا» و «علم» را در کارنامه دارد.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «شورش علیه سازندگی» سه شنبه ۱۸ دی ماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلو، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

برنامه «عصرانه مستند» هر ۲ هفته یکبار در خانه مهر رضا برگزار می شود و تاکنون نمایش و نقد مستندهای متهمین دایره بیستم، آوانتاژ، بزم رزم، زنانی با گوشواره های باروتی، راه طی شده، زمان را میزبانی کرده است.

نوشته نمایش «شورش علیه سازندگی» در برنامه «عصرانه مستند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

درابتدای برنامه که اجرای آن را نغمه دانش آشتیانی برعهده داشت، ماریا ماوتی کارگردان «زمان» گفت: مساله آوارگی همیشه دغدغه من بوده است و فیلم قبلی من درباره دخترهای ایزدی بود که در عراق برده بودند.

وی ادامه داد:  در سال های اخیر که جنگ خاورمیانه در عراق و سوریه شروع شد تعداد پناهندگان نیز زیاد شد و همین باعث تشدید مشکلات پناهندگان و رسیدگی به امورشان شده است. گاهی پرونده ها انقدر طول می کشد که افراد می خواهند بعد از سال ها به کشورشان بازگردند ولی راه بازگشت ندارند.

وی در پاسخ به اینکه چطور شخصیت زمان را برای فیلمش انتخاب کرد، بیان کرد: با آقای مطهر تجربه کار قبلی داشتم و زمانیکه با او درباره موضوع صحبت کردم موافق بود و به من گفت پژوهش را شروع کنم. البته ۱۰ سوژه از سوی یکی از آشنایانم که به ترکیه رفته بود به من معرفی  شد که از میان این سوژه ها دو مورد برایم مساله بود؛ یکی خانومی که ۱۰ سال بود در ترکیه بود و تنها زندگی می کرد و دیگری زمان بود که از خانواده اش دور شده بود و در ترکیه زندگی می کرد که سوژه زمان بعدا برایم جذاب تر شد.

ماوتی با بیان اینکه مهاجرت با پناهنگی فرق دارد، گفت: شخصیت زمان در این فیلم برای من بار دراماتیک داشت زیرا او در ایران زندگی متوسطی داشت ولی قصد می کند پناهنده شود پس با خانواده اش به ترکیه می رود ولی آنجا همه چیزش را از دست می دهد.

وی خاطرنشان کرد: از ابتدا تا انتهای فیلم سعی کردم درباره هیچ آدمی قضاوت نکنم زیرا همیشه قضاوت ها به خطا می رود به همین دلیل در طول فیلم حس مان نسبت به زمان یا زنش که او را ترک کرده و به کانادا رفته تغییر می کند. در جایی در فیلم می بینیم که همسر زمان به او بد کرده است اما وقتی کمی جلوتر می رویم متوجه می شویم که همسر زمان هم حق دارد اما دوباره می بینیم که زمان برای دیدن بچه هایش گریه می کند و دلتنگ آنها است و در این جا زمان دوباره قهرمان قصه می شود و بعد دوباره شخصیت خاکستری پیدا می کند.

کارگردان مستند «زمان» همچنین گفت: قصدم از ساخت فیلم این بود که آدم ها آگاهانه جایی را برای زندگی را انتخاب کنند. این فیلم درواقع زندگی یک زن و شوهر در بستر مهاجرت است.

ماوتی درباره نشان ندادن لوکیشن فیلم توضیح داد: این کار کاملا آگاهانه بود و تنها یک جا پلان لانگ شات داریم. اگر سوژه اجازه می داد تمام اتفاقات را در آن خانه می گرفتم زیرا من معتقد بودم که همه اتفاقات به خودش و همسرش برگشته است و تنها راه ارتباطی با همسرش گوشی اش بود. البته در دقیقه پنجم فیلم روی در ورودی انجمن حمایت از پناه جویان و پرچم ترکیه مکث کردم و بیش از آن لازم نبود شهر را نشان دهم.

وی در پاسخ به اینکه آیا جایی در اتفاقات فیلم دخل و تصرف کرده است مثلا در آمدن مادر زمان به ترکیه، گفت: در اتفاقات فیلم هیچ دخل و تصرفی نداشتم و تنها مشاهده گر بودم. به عنوان مثال زمانیکه مادر زمان را به ترکیه بردم نگفتم کاری انجام دهد و برای باقی اتفاقات تنها مشاهده می کردم که دقیقا در راستای فیلم پیش می رفت.

در ادامه این نشست مهدی مطهر تهیه کننده زمان نیز گفت: همانطور که ماریا ماوتی گفت ما قبلا با هم همکاری داشتیم و ذهن هایمان بهم نزدیک بود و می‌دانستیم چیزی که او می‌خواهد فارغ از چیزی که در ذهن ما است، نیست.

وی ادامه داد: فیلم از یک مهاجرت شروع می شود اما در اصل یک درام خانوادگی را نشان می دهد؛ اینکه در این خانواده چه کسی راست می گوید. در فیلم می‌بینیم آدم هایی که در ترکیه هستند قوانین درست پناهندگی را نمی دانند و از مهاجران به سختی کار می کشند و پول مناسبی هم به آنها نمی دهند و این مهاجران مجبور هستند هر چه را آنها می گویند انجام دهند زیرا اگر انجام ندهند پولی برای هزینه های زندگی شان ندارند.

وی یادآور شد: اصل موضوع بر حول این محور است که چه چیزی موجب شد تا آنها از کشورشان بروند اما هر چه جلوتر می رویم شاهد اتفاقات جالب تری می شویم. صحبت من با خانم ماوتی این بود که این جنس فیلم ها و قصه ها می تواند ادامه داشته باشد و به همین دلیل دست ایشان را باز گذاشتیم.

مطهر درباره پنهان کردن دوربین در فیلم و مشخص نبودن لوکیشن توضیح داد: مثل بسیاری از اتفاقات دیگر چه فرقی می کند زمانیکه از ایران خارج شده ایم کجا باشیم. انتخاب خود کارگردان بوده است که بدین شکل باشد ودرام فیلم بدین گونه بود که در فضای بسته باشد و به نوعی نشان دهیم که دیگر برگشتی وجود ندارد تا جایی که زمان حتی برای رفتن به شهر دیگر ترکیه دستش بسته است.

وی همچنین درباره اینکه امسال یکی از پرکارترین تهیه کننده های سینمای مستند بوده است، گفت: در فیلم بلند تهیه کننده حضور پررنگ تری دارد اما در فیلم کوتاه و نیمه بلند حضورش زیاد جدی گرفته نمی شود ولی ما سعی داریم نشان دهیم که تهیه کنندگی مستند یک امر حرفه ای است.

مطهر با بیان اینکه بین فضای فیلمسازی مستند و داستانی تفاوت زیادی  است، گفت: در سینمای داستانی می بینیم که سینماگران دنبال سوژه های سیاستمداران می روند ولی در جشنواره ایدفا به عنوان مهمترین جشنواره مستند دنیا متوجه شدم که مستندسازان از اتاق  فکر سیاستمدارها پیش روتر هستند.

وی ادامه داد: ما فیلم هایمان را طوری می سازیم که قابل نمایش از تلویزیون باشد و مردم بتوانند آنها را ببینند البته این بدین معنا نیست که در انتخاب سوژه و پرداخت آن دستمان بسته بوده است.

تهیه کننده «زمان» عنوان کرد: ما در خانه مستند انقلاب اسلامی مانند مرکز گسترش بودجه جداگانه ای نداریم و نهادهای مختلف را برای حمایت مالی از سوژه هایمان قانع می کنیم.

وی با اعلام اینکه بودجه هفت فیلمی که در جشنواره «سینما حقیقت» داشته زیر۴۵۰ میلیون بوده است، گفت: ما در خانه مستند با آدم های مختلفی با دیدگاه های متنوع در موضوعات مختلف کار می کنیم. ما به همه  فیلم هایی که درباره سوریه ساخته ایم افتخار می کنیم. این ۳ فیلم اخیر ما درباره سوریه با سه آدمی ساخته شد که شاید هیچ ارگانی حاضر نمی شد آنها را به سوریه بفرستد تا فیلم بسازند ولی ما با آنها کار کردیم و جریان جدیدی از فیلمسازی مستند درباره سوریه رقم خورده است.

مطهر در پایان صحبت هایش همکاری با سازمان اوج به عنوان یکی از حامیان مستندسازی را خوب و حرفه ای ارزیابی کرد و توضیح داد: سازمان اوج حتی در جریان روشنفکری هم فعال بوده که یک نمونه آن مجموعه «پایتخت» است و همین رویکرد باعث شده که گاه از هر دو جناح مورد نقد قرار گیرد.

این نشست ۲ ساعته با پرسش و پاسخ حضار ادامه یافت. برخی از نکاتی که در این بخش مطرح شد درباره این بود که محور این فیلم مهاجرت است یا مسایل خانوادگی، پژوهش این مستند چقدر زمان برده است، چند سفر به ترکیه برای آشنایی با سوژه انجام شده است، چرا زمان فیلم بیشتر از ۵۰ دقیقه نیست و …

نوشته آدم‌ها را خاکستری ببینیم/ «زمان» از مهاجرت می‌گوید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مستند هفته گذشته در دوازدهمین جشنواره «سینماحقیقت» موفق به دریافت تندیس و دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم مستند نیمه‌بلند شد.

این فیلم برشی از زندگی مردی است که هفت سال پیش به همراه خانواده‌اش به ترکیه پناهنده شده و برحسب اتفاقاتی غیرمنتظره، مسیرش از همسر و بچه‌هایش جدا می‌شود.

در خلاصه موضوع این مستند ۴۶ دقیقه‌ای آمده است: «چی باعث شد قید کشورتو بزنی؟ – بخاطر آینده‌ بچه‌هام، آینده‌ اونها رو روشن کردم -خب الان بچه‌هات کجان؟»

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «زمان » سه‌شنبه ۴ دی ماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلو، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

برنامه «عصرانه مستند» هر ۲ هفته یکبار در خانه مهر رضا برگزار می شود و تاکنون نمایش و نقد مستندهای متهمین دایره بیستم، آوانتاژ، بزم رزم، زنانی با گوشواره های باروتی، راه طی شده را میزبانی کرده است.

نوشته مستند اکران نشده «زمان» به «عصرانه مستند» می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست که اجرای آن را نغمه دانش آشتیانی برعهده داشت کارگردان مستند «راه طی شده» با موضوع اندیشه های مهندس بازرگان گفت: ساخت این مستند دغدغه شخصی ام بود و مهندس بازرگان با این کار تمام نمی شود و ما در حد بضاعت ۹۰ دقیقه ای فیلم به زوایایی از شخصیت او پرداختیم.

وی افزود: من در نوجوانی با به شهادت رسیدن دوست پدرم، شهید بهادرنژاد توسط منافقین مواجه شدم. دوست پدرم از کوچه رد می شد که با میله گردن او را سوراخ کرده و کشتند و این تصویر برای من عذاب آور بود. در ادامه به واسطه فیلم هایی که ‌دیدم و کتاب هایی که خواندم به تحقیقاتم درباره مجاهدین ادامه دادم و به این نتیجه رسیدم که سازمان مجاهدین از دل نضت آزادی بیرون آمده است. این برایم خیلی عجیب بود که چطور می شود از جریانی که مشی لیبرال دارد جریال رادیکال بوجود می آید.

ملاقلی پور با اشاره به اینکه سوالات زیادی در ذهنش داشته است، گفت: مهندس بازرگان خدمات زیادی ارایه داده و کتاب های زیادی نوشته است  و از خودم می پرسیدم ما در این مستند چگونه باید آنها را روایت کنیم. البته مهندس بازرگان بیش از ۳۰۰ کتاب دارد که این کتاب ها  اندیشه های ضد و نقیض هم دارند. با خواندن کتاب های زیادی متوجه شدم بازرگان آدمی بوده که فارغ از جریان روشنفکری در حوزه سیاسی آدم تاکتیکی بوده است.

وی با بیان اینکه «راه طی شده» را مهندس بازرگان نوشت و از آن رد شد، بیان کرد: سوال من این است جوانانی که با خواندن «راه طی شده» مسیری را انتخاب کردند که اشتباه بود آیا مهندس بازرگان توانست بعدا آنها را متوجه اشتباهشان کند و یا تغییر اندیشه های بازرگان در کتاب های بعدی اش به دست آن افراد رسید؟

ملاقلی پور ادامه داد: همانطور که در فیلم می بینیم این سوال به ذهن می رسد که آیا فکر انسان مولد نور است و یا برعکس نور از بالا می آید و فکر انسان نور را پیدا می کند. فکر مولد نور است و یا جوینده نور؟ مهندس بازرگان به هر دوی آنها معتقد بود.

این مستندساز در بخش دیگر صحبت هایش خاطرنشان کرد: درباره رزم آرا، مصدق، پهلوی اول و دوم،  سازمان مجاهدین، بنی صدر و… فیلم  هایی ساخته شده است اما درباره بازرگان، شریعتی، مطهری و… فیلم ساختن سخت است زیرا اگر می خواهیم درباره شخصی مثل شریعتی فیلم بسازیم باید سال ها کتاب های او را بخوانیم  تا متوجه شویم که باید کدام را تایید و کدام را نقد کنیم و اینکه چگونه ورود کنیم، کار بسیار سختی است.

ملاقلی پور همچنین گفت: ما برای این مستند ۲ سال تحقیق کردیم و با اطلاعات کامل شروع به ساخت این مستند کردیم. باید برای این نوع کارها دغدغه داشت. نسل جوان باید به این سمت برود و چالش ایجاد کند. ما باید با نسل های قبلی و نسل جوانتر با ما بجنگد و باید قرائت های نسل های قبلی را کنار بزنیم.

کارگردان فیلم سینمایی «قندون جهیزیه» ادامه داد: در مستند «راه طی شده» ما بازرگان را نقد هم کرده ایم به همین دلیل هم با ما برخورد کردند و حتی جریان اصولگرای تند هم نسبت به ما انتقاد داشت.

وی در پایان توضیحات اولیه خود گفت: جریان فکری انقلاب با امام خمینی و مطهری رشد کرد و آنها کسانی بودند که با اندیشه مردم سر و کار داشتند.

در ادامه نشست امین نوروزی تهیه کننده «راه طی شده» گفت: در فضای فرهنگی کشور تعریفی که از مهندس بازرگان تا به امروز ارائه شده اغلب او را فردی  لیبرال و طرفدار صلح می دانند و می گویند او پدر معنوی اصلاحات است پس طبیعی است وقتی تحقیقات جدی تر و عمیق تر می شود و نقاط ابهام طرح می شود با واکنش هایی مواجه می شویم.

وی درباره راه نیافتن «راه طی شده» به دوازدهمین جشنواره «سینماحقیقت» توضیح داد: جشنواره «سینماحقیقت» برای من زیاد موضوعیت ندارد و از قبل می دانستم این فیلم وارد جشنواره نخواهد شد مخصوصا اینکه قبل از رونمایی «راه طی شده»، آقای حسام الدین آشنا موضع گیری هایی در مورد فیلم داشتند. برای ما طبیعی بود که در قبال این رویکرد نو عده ای موضع بگیرند، ما را تخریب کنند و بگویند تاریخ را تحریف کرده ایم و پاسخ من این بود که منظر جدیدی باز شده است و جوانان دهه ۷۰ و ۸۰ که به مهندس بازرگان تعصب ندارند بیشتر درباره او جستجو خواهند کرد تا متوجه شوند حقیقت ماجرا چیست. این مستند در جشنواره «سینما حقیقت» حضور ندارد زیرا با قرائت های رسمی و حاکمیتی که تا به حال بوده است متفاوت و متضاد بوده است.

نوروزی خاطرنشان کرد: مستندهایی درباره مهندس بازرگان ساخته شده که او را در حد یک قدیس بالا برده اند وآثاری هم ساخته شده که بیشتر تبلیغی و ترویجی است. عده ای می گویند ما پول گرفتیم و کار سفارشی ساختیم و امکانات در اختیارمان قرار داده شد درحالیکه چنین نیست زیرا چند برابر امکانات ما در اختیار دوستان دیگری قرار داده شد و آنها هم فیلمشان را با مدل خودشان ساختند.

وی ادامه داد: باید برای ساختن چنین مستندهایی فضا باز باشد تا بتوان درباره مسایل مهم تاریخ و انقلاب صحبت کرد. باید اراده محکمی وجود داشته باشد تا بتوان مستندهایی از این دست ساخت.

این تهیه کننده درباره این موضوع که آیا حوزه هنری ساخت این فیلم را به شما سفارش داده بود، گفت: خیر بلکه این ما بودیم که سراغ حوزه هنری رفتیم و از آنها خواستیم که تهیه این مستند را برعهده بگیرند. آنها در ابتدا درباره سوژه و رویکرد آن نگرانی هایی داشتند ولی ما به آنها اطمینان دادیم که اثری مبتنی بر پژوهش ارایه خواهیم داد.

همچنین درباره اینکه چرا مستندساز که در مقام مصاحبه کننده در مستند حضور دارد درباره سوژه اش موضع گیری کرده است سوال شد که ملاقلی پور گفت: من از ابتدا نمی خواستم یک مستند خنثی بسازم و همان اول فیلم و در صحنه ای که تدوینگر را نشان می دهیم گفته می شود که این یک مستند جهت دار است و من به عنوان کارگردان و نویسنده موضع خود را در آن بیان می کنم.

ملاقلی پور بخش پایانی صحبت هایش را به مدل فکری امام خمینی و تاثیر آن بر انقلاب اسلامی اختصاص داد و گفت: نگاه دینی این فیلم قوی نیست من معتقدم جمعیت منتقد اصلی فیلم جمعیت نخبگان دینی هستند که هنوز ورود پیدا نکردند و درحال حاضر تاریخ دان ها با این فیلم مشکل دارند.

در این نشست پرسش هایی درباره سند تاریخ این روایت درباره نهضت آزادی، انشعاب مجاهدین خلق از نهضت آزادی و نسبت مبارزات مسلحانه با اندیشه بنیانگذاران نهضت آزادی، پرداخت سینمایی به این موضوع، انتخاب ساختار شکلی مستند به ویژه در استفاده از آینه ها در تصویر، جهت دار بودن اثر و… مطرح شد.

مساله جنگ و رویکرد نهضت آزادی به آن و حضور نیافتن اعضای آن در طول هشت سال دفاع مقدس از دیگر موضوعات این نشست بود.

در این نشست افرادی همچون محمدرضا شجاعی طراح صحنه و لباس سینما، سعید ملکیان نویسنده، رایا نصیری فیلمساز و داوود توحیدپرست فیلمساز نیز حضور داشتند.

نوشته «راه طی شده» در پنجمین جلسه «عصرانه مستند» نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه به عنوان ویژه برنامه «عصرانه مستند» تعریف شده است تا فرصتی برای تماشای اثری که این روزها در کانون بحث ها و نقدهای سینمایی است، برای مخاطبان «عصرانه مستند» فراهم شود.

«راه طی شده» جزو اولین آثاری است که درباره یک شخصیت روشنفکر مذهبی ساخته شده است و درواقع دریچه ای به سیاست بازرگان از نگاه اندیشه وی است.

در ۲ هفته اخیر و پس از رونمایی این مستند، نقد و نظرهای مختلفی درباره آن در محافل سیاسی و سینمایی شکل گرفته و این اثر را به مستندی جنجالی تبدیل کرده است.

علی ملاقلی پور فرزند  زنده یاد رسول ملاقلی پور از علاقمندان جدی مطالعه درباره انقلاب و مسایل سیاسی است. وی به غیر از فعالیت هنری و ساخت فیلمی چون «قندون جهیزیه» پژوهش‌هایی درباره شخصیت‌های مختلف انقلاب و تاریخ معاصر انجام داده است.

حضور در این نشست برای عموم علاقمندان آزاد و رایگان است.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «راه طی شده» ‌شنبه ۱۷ آذر ماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا برگزار می‌شود.

برنامه «عصرانه مستند» به طور روتین هر ۲ هفته یکبار سه شنبه ها برگزار می شود ولی در صورت شکل گیری جریانی درباره یک اثر مستند، ویژه برنامه خود را به آن اختصاص می دهد.

نوشته نمایش مستند «راه طی شده» درباره مهندس بازرگان در «عصرانه مستند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی یزدانی خرم در این نشست که اجرای آن را نغمه دانش آشتیانی برعهده داشت، گفت: زمانی که فیلم «بزم رزم» را دیدم متوجه شدم با بسیاری از موسیقی هایی که در آن پخش می شود خاطره دارم و همین باعث می شد که گاهی برخورد حسی با این قطعه ها پیدا می کنم. این موضوع برایم جالب است که بدانم افرادی که دهه ۶۰ را تجربه نکرده اند چه حسی نسبت به این قطعات دارند.

وی با طرح این موضوع که برخورد نوستالژیک با گذشته نباید اشتباه های آن را تطهیر کند، توضیح داد: نگرانی که برای فیلم داشتم این بود که مساله «موسیقی و سانسور» در آن دهه را تبدیل به امر نوستالژیک نکند که خوشبختانه با تکثر صداها و آرا در این مستند، این خطر رفع شده است.

این روزنامه نگار ادامه داد: در «بزم رزم» انبوهی صدا و فیلم قرارمی گیرد از غلام کویتی پور، حسین علیزاده ، صدای شجریان و مدیران فرهنگی وقت، گروه سرود آباده و… و  اینقدر این صداها متکثر هستند که آن خوانش صرفا نوستالژیک را از بین می برد و فیلم را از این شکل روایت فراتر می برد؛ یعنی روایت کردن هنرمند در تجانس با قدرت.

یزدانی خرم در تبیین تجانس هنرمند و قدرت گفت: ما همیشه فکر می کنیم آرتیست لزوما مقابل قدرت می ایستد اما در این فیلم می بینیم که در کنار قدرت حرکت می کند. جدای از مدیران فرهنگی که شجاعانه برخی موارد را اعتراف کردند اما عده ای از هنرمندان هم ابایی نداشتند از اینکه بگویند با آنها همراه بودند و کنار هم قرار گرفتن آنهاست که رزم واقعی فیلم را می سازد.

وی با بیان اینکه قهرمان فیلم حسین علیزاده است، گفت: از ابتدا تا انتهای فیلم که تدوین درستی هم دارد ما حسین علیزاده را در دوره های مختلف می بینیم؛ ابتدا که یک آدم انقلابی پر از  شور است تا انتها که به کلمه پسافاجعه می رسد و می گوید من راوی این فاجعه هستم. به نوعی او یک قدم جلوتر از وضعیت حاکم بر فیلم است. البته جای برخی صداها در این فیلم خالی است و ما خلائی را در فیلم می بینیم که شامل آدم های قبل از انقلاب می شود.

یزدانی خرم افزود: به اعتقاد من در این فیلم داستان انقلاب اتفاق می افتد؛ داستان صداهای مختلفی که برخی قدرت بیشتری داشتند و برخی قدرت کمتری. من خوشحالم که « بزم رزم» به این سمت نرفت که چهره طرد شده و زمین گیر شده از این شخصیت ها را نشان دهد. «بزم رزم» روایت ترحم نیست و کسانی که در فیلم هستند قطعات فاخر و اصولمند خود را تولید کرده اند.

وی ادامه داد: در رزمی که در فیلم بین صداها شکل می گیرد برخی سربلندتر بیرون می آیند.۸۰ درصد قطعاتی که در فیلم می شنویم در زمان خود مصرف شدند و تنها ۲۰ درصد توانستند ماندگار شوند.

در ادامه نشست که با استقبال خوب مخاطبان رو به رو شده بود، وحید حسینی کارگردان «بزم رزم» درباره منابع مورد استفاده خود در فیلم گفت: بیشتر تلاشم این بود تا از هر کدام از شخصیت های فیلم چیزی بدست آورم اما مشکل این بود که معمولا این آدم ها دیر اعتماد می کنند و حتی عکس هایشان را هم نمی دهند به همین دلیل سعی کردم  در ابتدا اعتمادشان را جلب کنم و بخشی از منابع را از خودشان بگیرم.

وی افزود: آقای مجید درخشانی عکس های بسیار خوبی داشت که بخشی از آنها را در اختیار ما قرار داد. بخش عمده ای هم  توسط واسطه ای از صدا و سیما و بخشی خیلی خوب که مربوط به فیلم های ۳۵ و ۱۶ میلی متری بود توسط  مدیر فیلمخانه ملی خانم طاهری که کمک بسیاری به ما کردند در اختیارمان قرار گرفت. در حوزه صدا موزه موسیقی آرشیو خوبی دارد که همکاری خوبی کردند و من هم تا آنجایی که ممکن بود گوش دادم و تعدادی را انتخاب کردم. بخشی هم تصاویر مربوط به انقلاب و جنگ بود که از قبل داشتم چون قبلا آثاری در این مورد ساخته ام.

وی با بیان اینکه درباره حضور زن ها در عرصه موسیقی در این فیلم غفلت کرده است، افزود: در ابتدای فیلم که مربوط به سال های ۵۷ است گروه موسیقی خانم ها را نشان می دهیم و کات می دهیم به آقایان. بعدها که دوستان منتقد نوشتند متوجه شدم که غفلت کردم و می توانستم به بحث حضور زن ها هم اشاره کنم .البته این بخش نمی توانست جای خیلی پررنگی داشته باشد زیرا موضوع «بزم رزم» موسیقی جنگ و مولفان این عرصه است که ما آهنگساز زن در آن دوره نداشته ایم، اما به دلیل  اینکه بخشی از آن به بستر اجتماعی آن زمان می پردازد می توانستیم به این موضوع هم بپردازیم.

کارگردان «بزم رزم» درباره وضعیت معیشت شخصیت های فیلم در آن دوره نیز گفت: طبیعی بود که بسیاری از شخصیت های فیلم در کنار هم نمی نشستند زیرا برخی ها سفارشی کار می کردند و پول کلانی هم می گرفتند و برخی اینگونه نبودند. من اینها را در فیلم نیاوردم زیرا دوست داشتم برای مخاطب در پایان فیلم، عشق به موسیقی و ایران باقی بماند. می خواستم این شخصیت ها با هر اختلاف سلیقه اعتقادی، در کنار هم باشند و نشان دهم که دغدغه آنها ایران بوده و برای کشورشان کار می کردند. فیلم در نهایت با امید تمام می شود ولی به دنبال آن نبودیم که نشان دهیم مشکلات موسیقی حل شده است.

وی درباره اینکه چرا در ابتدای فیلم از برخی اتفاقات و موضوعات به سرعت رد شده است، توضیح داد: من معتقدم موسیقی انقلاب خودش یک فیلم است و به دلیل اینکه می خواستم بگویم چه اتفاقی برای موسیقی جنگ افتاد تنها اشاره ای در ابتدای فیلم به موسیقی انقلاب داشتم زیرا موضوع اصلی فیلم موسیقی جنگ است یعنی از همان ابتدا ایده ای که برای ساخت این فیلم ارائه داده بودم درباره موسیقی جنگ بود ضمن اینکه اگر می خواستم نمونه هایی برایانقلاب بیاورم آدم ها را در دسترس نداشتم تا تصنیف هایشان را بشنویم.

این نشست با پرسش و پاسخ مخاطبان تا یک ساعت بعد ادامه یافت. پرسشگران به تحسین تدوین فیلم پرداختند و سوالاتی از محدثه گلچین عارفی تدوینگر «بزم رزم» پرسیدند که وی به آنها پاسخ داد.

نوشته «بزم رزم» اشتباهات را به نوستالژی تبدیل نمی‌کند/ صداهایی که برای ایران خواندند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بزم رزم» سرگذشتِ پر فراز و نشیبِ موسیقیِ ما در سال‌های جنگ است. روایتِ هم‌زمانِ ۲ داستان؛ داستانِ جوانانی که برای حفظِ میهن از جان گذشتند و داستانِ اهلِ موسیقی که از یک سو به زبان و ابزار خود در راهِ وطن واردِ میدان شدند و از سویی دیگر برای حفظِ موسیقیِ ایرانی کوشیدند و پیروزِ هر ۲ میدان ایران است و موسیقیِ ایران.

مستند «بزم رزم» به تهیه‌کنندگی سید وحید حسینی و مهدی همایونفر ساخته شده است.

سیمرغ بلورین بهترین پژوهش فیلم مستند از سی و پنجمین جشنواره فیلم فج و دیپلم افتخار و تندیس بهترین پژوهش از دهمین جشنواره بین المللی سینما حقیقت دیپلم افتخار از جمله جوایز این مستند پژوهش محور است.

در مستند «بزم رزم» با حدود ۲۰ چهره موسیقی همچون حسین علیزاده، مجید درخشانی، بیژن کامکار، کامبیز روشن روان، حسام الدین سراج، علی اکبر شکارچی و … گفتگو شده است.

مهدی یزدانی خرم نویسنده و روزنامه نگار است که با حضور در این مراسم به نقد و تحلیل مستند «بزم رزم» می پردازد و به پرسش های مخاطبان پاسخ خواهد داد.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «بزم رزم»  سه‌شنبه ۶ آذرماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلو، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

پیش از این مستندهای «آوانتاژ» ساخته محمد کارت، «متهمین دایره بیستم» ساخته حسام اسلامی و «زنانی با گوشواره های باروتی» ساخته رضا فرهمند در برنامه «عصرانه مستند» به نمایش درآمده اند.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته «بزم رزم» در برنامه «عصرانه مستند»/ بر موسیقی ایران در سال‌های جنگ چه گذشت؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زنانی با گوشواره‌های باروتی» مستند تحسین شده ایرانی است که روایتی منحصر به فرد از رفتار داعش را پیش روی مخاطب می گذارد. روایت فیلم از این قرار است: روزنامه‌نگاری به نام نور در مسیری دشوار با همراه شدن با نیروهای ضدداعش عراقی، با زنان قربانی یا همسران داعشی‌ها مصاحبه کرده و مصائب آن‌ها را جویا می‌شود.

«زنانی با گوشواره‌های باروتی» تاکنون در جشنواره های داخلی و خارجی مختلفی حضور یافته و موفق به دریافت جوایز قابل اعتنایی نیز شده است.

مستند «زنانی با گوشواره‌های باروتی» به تهیه‌کنندگی مرتضی شعبانی با مشارکت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی ساخته شده است.

پوریا ذوالفقاری از نویسندگان و منتقدان سینما است که با حضور در این مراسم به نقد و تحلیل مستند «زنانی با گوشواره های باروتی» می پردازد و به پرسش های مخاطبان پاسخ خواهد داد.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «زنانی با گوشواره‌های باروتی»  سه‌شنبه ۲۲ آبان ماه ساعت ۱۷:۳۰ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلو، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

پیش از این مستندهای «آوانتاژ» ساخته محمد کارت و «متهمین دایره بیستم» ساخته حسام اسلامی در برنامه «عصرانه مستند» به نمایش درآمده اند.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته نمایش «زنانی با گوشواره‌های باروتی» در برنامه «عصرانه مستند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارت در ابتدای این نشست بیان کرد: من تلاش کردم خیلی از مدیران مستند «آوانتاژ» را ببینند، اما متاسفانه پیش نیامد. با این حال پیامدهای خوبی برای سرای امید موسسه طلوع بی‌نشان‌ها داشت که محلی برای بهبودی معتادان است و در این مستند نمایش داده می‌شود. قرار بود ساختمان این خانه گرفته شود اما خوشبختانه ساختمان دیگری هم برای زنان به این ساختمان اضافه شد.

وی درباره فعالیت‌های سرای امید گفت: من برای تحقیق به کمپ‌های زیادی رفته‌ام اما سرای امید خوب کار می‌کند و به بسیاری کمک کرده تا به شرایط ثبات برسند.

هادی آفریده منتقد جلسه نیز در این نشست بیان کرد: «آوانتاژ» در میان مستندهای اجتماعی فیلم خوبی است و تلاش دارد که در جهت مثبت به موضوع نگاه کند و اگر ندانید موقعیت مستند در ایران است فکر می‌کنید سوییس است، چون کارگردان برای جذاب کردن فیلم را چرک نکرده و نخواسته از سیاه بودن موضوع برای جذابیت استفاده کند. این مستند کاملا برای نمایش در تلویزیون مناسب است اما خوشبختانه ادبیات تلویزیون را ندارد چون ادبیات تلویزیون نسبت به اعتیاد بسیار سطحی است.

وی اضافه کرد: حمایت از این مستندها اهمیت زیادی دارد چون تاثیر اجتماعی‌شان بسیار بالاست. در دهه ۶۰ و ۷۰ هم مستندهایی با این موضوع ساخته می‌شد که تحمل آنها بسیار سخت بود ولی ویژگی «آوانتاژ» این است که اگر هم درد و رنجی نشان می‌دهد آن را قابل تحمل می‌کند و به عزت انسان‌ها توجه دارد.

این مستندساز تصریح کرد: متاسفانه فیلم ساختن و تولید محصولات فرهنگی برای مدیران چندان اولویت نیست درحالیکه این محصولات تاثیر درازمدتی دارد. در سیستم فرهنگی ما یک بنر که کاری هم روی طراحی آن انجام نمی‌شود بیشتر دیده می‌شود.

کارت در بخش دیگری از این نشست به بازخوردهای پخش «آوانتاژ» از تلویزیون اشاره و بیان کرد: من با پخش این مستند در قالب یک برنامه در تلویزیون حدود ۲۰۰۰ نظر و بازخورد دریافت کردم که انرژی زیادی به من داد. من سعی کردم راه بهبود از اعتیاد را ساده نشان دهم و افرادی بودند که با تماشای این مستند گفته بودند از همان شب می‌خواهند به کمپ بروند و ترک کنند.

فرید براتی رییس مرکز توسعه پیشگیری و درمان اعتیاد سازمان بهزیستی نیز در این جلسه در سخنانی اظهار کرد: ما در زمینه رسانه و آسیب‌های اجتماعی ضعف اساسی داریم. برخی کارگردانان تلویزیون به طور کارشناسی نمی‌توانند درباره آسیب‌های اجتماعی کار کنند و پرداخت خوبی در آثارشان وجود ندارد. سینما وضعیت بهتری دارد چون نظر مشورتی متخصصان را بیشتر لحاظ می‌کنند.

مهدی محمدگنجی از افراد بهبودیافته نیز در این جلسه درباره مشکلات خود در راه درمان اعتیاد بیان کرد: از مشکلات ما این بود که باید سخت تلاش می‌کردیم تا دوباره جایگاه خود را در خانواده بدست بیاوریم. من ۱۴ ماه در کمپ بودم تا بهبود یافتم اما بعد از آن تا ۴ ماه بعد باز هم مرا در خانه راه نمی‌دادند و یا مثل مهمان برخورد می‌کردند چون فکر نمی‌کردند خوب شده باشم و من سعی کردم نشان دهم مهدی دیگر آن مهدی نیست که می‌شناختند.

شاهین خان‌احمدلو یکی دیگر از افراد بهبودیافته نیز درباره تجربیات خود گفت: یکی از مواردی که می‌تواند برگشت ما را به اجتماع زودتر امکان‌پذیر کند نمایش چنین فیلم‌هایی است. کسی بازگشت دوباره ما را باور نمی‌کند و این مستندها می‌تواند زمان این باورپذیری را کمتر کند.

محمدگنجی درباره امید به بهبود نیز عنوان کرد: سال‌هایی که در سرما کارتن خوابی کردیم و زنده ماندیم به ما کمک کرد تا امید داشته باشیم که می‌توانیم روزهای سخت را بگذرانیم. من هرچه دارم از آن روزهاست؛ روزهایی که فکر می‌کردم دیگر زندگی برایم تمام شده است و زمانی که فرصتی پیش آمد تا توانستم عزت نفسم را بدست بیاورم و به زندگی بازگردم، همان روزها باعث شد امید داشته باشم.

کارت نیز در پایان این جلسه درباره اهمیت عزت نفس و توجه مردم به یک معتاد اظهار کرد: زمانی شخص بهبودیافته‌ای برای من تعریف کرد که همین توجه باعث شده او دوباره خود را احیا کند. او می‌گفت وقتی در یک گاری به دنبال غذا بوده چند خانم متشخص جلوی او آمده بودند و از او فندک خواسته‌اند و بعد از گرفتن فندک از او تشکر کرده‌اند که وقتش را به آنها داده است و همین باعث شده که با خودش فکر کند مگر وقت او اهمیت دارد! به دنبال این تلنگر پیگیر و مصرانه به کمپ می‌رود تا اعتیادش را ترک کند.

نوشته نگاه «آوانتاژ» به اعتیاد چرک نیست/ عزت انسان‌ها مهم است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«آوانتاژ» به کارگردانی محمد کارت یکی از مستندهای حاضر در سی‌وپنجمین جشنواره فیلم فجر و همین‌طور جشنواره «سینما حقیقت» بود که مورد توجه منتقدان و مخاطبان نیز قرار گرفت.

این فیلم داستان رهایی کارتن‌خواب‌های بهبودیافته اعتیاد است که از آخرین و تلخ‌ترین نقطه برخاسته‌اند و بازی فوتبال با تیم پیشکسوتان استقلال تهران نماد همین نبرد در «آوانتاژ» است.

مستند تحسین شده «آوانتاژ» تولید شبکه مستند است و تاکنون عناوینی چون برنده تندیس‌های بهترین کارگردانی فیلم‌های بلند، بهترین موسیقی و بهترین صدا و نامزدی بهترین تدوین دهمین جشنواره سینماحقیقت، نامزدی بهترین فیلم هنروتجربه، نامزدی سیمرغ بلورین بهترین فیلم و بهترین کارگردانی سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرده است.

هادی آفریده منتقد این جلسه از مستندسازان نام آشنای سینمای ایران است که جوایز متعددی از جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی دریافت کرده و  فیلم مستند «چنارستان» از مشهورترین آثار اوست.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «آوانتاژ» سه‌شنبه ۶ شهریورماه ساعت ۱۸ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلوفر، پلاک یک برگزار می شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته فیلم مستند «آوانتاژ» در دومین «عصرانه مستند» نمایش داده می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«متهمین دایره بیستم» حاصل پنج سال زندگی و معاشرت فیلمساز با یک تبهکار جوان و همراهی با او در برخی از مسایل و مشکلاتش است.

این فیلم مستند که در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تهیه شده است، برای اولین بار در دهمین جشنواره بین‌المللی «سینما حقیقت» به نمایش درآمد و نامزد دریافت تندیس فیروزه‌ای بهترین فیلم و کارگردانی شد.

«متهمین دایره بیستم» همچنین سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر، جایزه بهترین کارگردانی و بهترین تدوین در نهمین جشن مستقل سینمای مستند، جایزه بهترین کارگردانی مستند در جشنواره فیلم شهر و جایزه بهترین فیلم بخش بین‌الملل جشنواره مستند «وین» اتریش را کسب کرده است. این فیلم همچنین منتخب جشنواره‌های «هات‌داکس» کانادا، جایزه «آسیا پاسیفیک» استرالیا، «اینک خاورمیانه» فلورانس ایتالیا و «داک فست» آلمان هم بوده است.

معین کریم‌الدینی منتقد این جلسه از مستندسازان نام آشنای سینمای ایران است که بیشتر با فیلم «آتلان» شناخته می‌شود.

مراسم نقد و بررسی و نمایش فیلم مستند «متهمین دایره بیستم» سه‌شنبه ۱۶ مردادماه ساعت ۱۸ در خانه مهر رضا به نشانی خیابان ولیعصر (عج)، بالاتر از بیمارستان دی، نرسیده به پل همت، نبش کوچه نیلوفر، پلاک یک برگزار می‌شود و ورود برای عموم رایگان و آزاد است.

خانه مهر رضا وابسته به خیریه متوسلین به امام رضا (ع) با راه‌اندازی «عصرانه مستند» به نمایش مستندهای شاخص به ویژه با رویکرد اجتماعی می‌پردازد و هدف از آن کمک به کاهش آسیب‌های اجتماعی از مسیر فرهنگ و هنر به ویژه سینما است.

نوشته «عصرانه مستند» راه‌اندازی شد/ اولین نمایش به «متهمین دایره بیستم» رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.