در این مستند، علی ثقفی با دوربین خود به یکی از محله‌های قدیمی تهران سفر می‌کند تا زندگی در خانه‌هایی که هنوز پلمپ نشده‌اند را از نزدیک مشاهده کند. او تلاش می‌کند وارد یک کارگاه پِرس‌کاری شود که ظاهراً محلی عادی است، اما شایعاتی درباره فعالیت‌های غیرقانونی در آن وجود دارد. این تلاش‌ها با چالش‌های زیادی همراه است، چرا که افراد غریبه به راحتی در چنین مکان‌هایی پذیرفته نمی‌شوند. ثقفی با کمک پسربچه‌ای به نام علی، که پیش‌تر در این کارگاه کار می‌کرده، سعی دارد واقعیت را کشف کند، اما در این مسیر با ناکامی مواجه می‌شود.

شش سال بعد، ثقفی دوباره به همان محله بازمی‌گردد و متوجه می‌شود که کارگاه همچنان فعال است و پسرعمه علی نیز در آنجا مشغول به کار بوده است. این بار او با همکاری علی و پسرعمه‌اش تلاش می‌کند تا به درون این کارگاه راه یابد و حقایق پنهان را کشف کند.

تیم تولید مستند شامل رضا اشرفی(فیلمبردار)، محمدحسن قائمی(تدوین)، حسین رنجبر شیرازی(مدیریت تولید) و احمد سبزواری(صدابرداری) است. شبکه اینترنتی عصر با پخش این مستند، فرصتی برای نمایش روایت‌های واقعی و صریح از زندگی شهری فراهم کرده است.

برای مشاهده این مستند می‌توانید به سایت شبکه اینترنتی عصر مراجعه کنید و مستند «پلاک قرمز» را تماشا کنید.

نوشته پخش مستند «پلاک قرمز» برای اولین بار از شبکه عصر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«خون گرم» که از تولیدات مرکز فیلم جوان سوره است، قصه‌ای زنانه و دفاع مقدسی دارد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: مهین پرستار داوطلب حاضر در جنگ، مسئول رساندن خون به فرد مهمی می‌شود. کیسه‌های خون، گم می‌شوند و جان فرد به‌ خطر می‌افتد. مهین برای پیدا کردن خون در موقعیت بغرنجی قرار می‌گیرد و…

معصومه رحمانی، مهدی رکنی، مسعود شامی، سیدمحسن حسن‌زاده، داوود پژمان‌فر و اهورا معمارنیا در «خون گرم» نقش‌آفرینی کرده‌اند.

سایر عوامل فیلم کوتاه «خون گرم» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: فرهاد طالبی‌نژاد، طراح صحنه و لباس: حسین رنجبر شیرازی، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: سید‌محسن ساجدی، تدوین‌: محمدحسن قائمی، صدابردار: میثم حسن‌لو، صداگذار: پارسا عاشقان، مدیر تولید: رضا اشرفی، اصلاح رنگ و نور: حمید فتوره‌چیان، ناظر کیفی: امین قدمی، محصول سازمان سینمایی سوره با مشارکت موسسه بهداری رزمی دفاع مقدس و مقاومت.

«خون گرم» تولید مرکز فیلم جوان سوره است.

نوشته عرضه آنلاین فیلم کوتاه «خون گرم» آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پرویز خان» از ۲۳ اسفندماه در سینماهای سراسر کشور اکران خود را آغاز کرده بود که با استقبال مخاطبان رو به رو شد.

این فیلم سینمایی در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر توانست نظر منتقدان و اهالی رسانه را به خود جلب کند و موفق به نامزدی در ۹ رشته شد و سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول، سیمرغ بلورین بهترین تدوین و دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه را دریافت کرد.

سعید پورصمیمی، حمیدرضا پگاه، بهنام تشکر، علی باقری، المیرا دهقانی، خسرو احمدی، مهدی قربانی، یاسین مسعودی، محمد صادق ملک، نیما نادری، روزبه رئوفی، یدالله شادمانی، مهدی فریضه، منوچهر علیپور، امیر دانشجو، سیدابوالفضل موسوی، نصیر ساکی، امیرمهدی کوشکی، علی فرحناک، اسکندر کوتی و مریم سعادت بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

فیلم سینمایی «پرویز خان» که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج با حمایت وزارت ورزش و جوانان است، درباره پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ تیم ملی فوتبال ایران است.

عوامل فیلم سینمایی «پرویز خان» عبارت‌اند از: مدیر فیلمبرداری: وحید ابراهیمی، مدیر صدابرداری: میثم یاردیلو، طراح صحنه: محسن خدابخشی، طراح لباس: آزاده قوام، طراح چهره پردازی: امید گلزاده، تدوین: حسن حسندوست، طراح جلوه‌های بصری: سید هادی اسلامی، مدیر تولید: رضا زنجانیان، طراحی و ترکیب صدا: حسین قورچیان، آهنگساز: بامداد افشار، اصلاح رنگ ونور: فربد جلالی، دستیار اول کارگردان: علی غیاثوند، مدیر تدارکات: امیر مرایی، برنامه‌ریز: سحر زرندی، عکاس: حبیب مجیدی، روابط عمومی: علی سلمان زاده، مجری طرح: استودیو بادبان.

نوشته «پرویز خان» در راه اکران آنلاین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به استادیوم که رسیدم ایهام داشت با صدای سوزناکی آواز می‌خواند:

«بزن باران…

ببار از چشم من

بزن باران…

بزن باران بزن…

بزن باران که شاید گریه ام پنهان بماند…»

بلندگوی ورزشگاه که در تمام بازی‌های قبلیمان آهنگ‌های شاد وطن پرستانه پخش می‌کرد و مدام دم از «مژده باران» می‌زد، حالا به تقابل با قطر میزبان که رسیده بودیم داشت برایمان از کمک باران به پنهان ماندن اشک چشم می‌گفت… . اشکی که تا آن روز جز برای شادی نریخته بودیم… اشک چشم… همانی که از اماراتی و سوری و ژاپنی درآورده بودیم… اشک چشم… «ایرانی اِسْمَعْ!»

۱۵ روز قبل، شب بازی امارات در مرحله گروهی، طرفداران این تیم خیابان‌های دوحه را قرق کرده بودند. با همان بلندگوهای معروفشان که هربار با تیمی از ایران بازی دارند، به وسیله‌اش روی اعصاب تک تکمان عربی می‌رقصند! لیدرها فریاد می‌زدند: «ایرانی اِسْمَعْ!» و مردم پاسخ می‌دادند: «اِسْمَعْ!» و بعد لیدر ادامه می‌داد: «عَینَکْ بِتِدمَع!» … اشک چشمانت درخواهد آمد! سپس هم صدا و آهنگین می‌خواندند «والیله هذه، لازم تَعانی»… در همین بازی امشب می‌بینی، فقط باید صبر کنی! داخل زمین اما کسی که اشک چشمانش درآمد ما نبودیم. این‌قدر به امارات گل زدیم که وقتی داور سه تایش را هم مردود کرد باز بردیم. و تصویر مهدی طارمی در حافظه جمعی ما و تمام آسیا ماند؛ زمانی که بعد گل دومش رفت جلوی دوربین‌های تلویزیونی و ادای اشک ریختن درآورد!

…بزن باران که شاید گریه‌ام پنهان بماند!

داستان رویارویی با میزبان اما فرق داشت. مطمئنم اگر هزاربار دیگر در هر ورزشی به انتخاب شخص امیر قطر مقابل عنابی‌ها بازی می‌کردیم می‌توانستیم آنها را شکست دهیم. اما نه آن شب و نه در ورزشگاه الثمامه. به جایگاه خودم که رسیدم دیدم قطری‌ها روی قریب به اتفاق هزاران صندلی طبقه اول استادیوم پرچم کشورشان را گذاشته‌اند. بدون توجه به این که ایرانی‌ها کجا خواهند نشست. بازی‌های روانی میزبان تمامی نداشت.

وقتی دقیقه ۴ سردار آزمون دروازه مشعل برشم را باز کرد، تعارف که نداریم، همه‌مان جام قهرمانی را در دست‌هایمان دیدیم. بازیکنان احتمالا از ما بیشتر. اما فوتبال ۹۰ دقیقه است و شد همانی که نباید می‌شد؛ فرارهای اکرم عفیف، تیر خلاص المعز علی به قلب یوزپلنگ‌ها و شادی عنابی‌ها. این که در زمین چه گذشت را همه دیدیم… آه از آن تیرک…آه از آن تیرک!

بیرون که آمدم پاهایم نا و صدایم رنگ نداشت. مقابل بنای عرق‌چین مانند الثمامه نشستم و زل زدم به آدم‌ها؛ ایرانی‌ها زیر پرچم‌های سه رنگی که روی سر کشیده بودند، اشک چشمانشان را از دید غریبه‌ها می‌پوشاندند. و قطری‌ها بی‌تفاوت می‌رفتند تا به ماشین‌های شیکشان برسند و ورزشگاه را ترک کنند. این که می‌گویم بی‌تفاوت نه این که شاد نبودند، که احتمالا بودند. این شادی را بروز نمی‌دادند. دسته جمعی شعر نمی‌خواندند. پایکوبی نمی‌کردند و نمی‌رقصیدند. در ذهنم می‌آمد که اگر برده بودیم نه در تهران و مشهد و اصفهان و تبریز و شیراز و بندر، که در دوحه تا صبح نمی‌خوابیدیم. اگر به فینال رسیده بودیم مگر می‌شد این‌قدر ساده از کنارش عبور کنیم؟

راه افتادم به سمت خیابان. ماشین‌ها در ترافیک سرسام آوری گیر کرده بودند. آن وسط‌ها هر از چندی پرچم عنابی رنگی دیده می‌شد. صدای موسیقی‌های شاد قطری هم گذری بود. اگر ایران بود همه داشتند بر طبل شادانه می‌کوبیدند، و تا الان هزاربار برخاسته و پرچم‌ها را بر سر در خانه‌ زده بودند… . اما امشب، اینجا، در این حال… بزن باران که شاید گریه‌ام پنهان بماند!

۲۰ بهمن ۱۴۰۲- سالن‌ همایش‌های برج میلاد تهران- روز آخر جشنواره فجر

تمام جشنواره را از دست داده بودم. هر طور شده باید خودم را به سینمای رسانه‌ها می‌رساندم تا حداقل یک روز در کنار همکارانم باشم. و چه طالع نحسی که دقیقا در همان اولین روزی که به تهران رسیده‌ام می‌بایست «پرویز خان» را ببینم. یک درام ورزشی که می‌تواند همه تلخی‌های دو روز گذشته را به صورت کپسولی به کامم بریزد؛ حداقل با این ذهنیت راهی برج میلاد شدم.

فیلم که شروع شد تمرکز زیادی نداشتم. هر چیزی مرا و احتمالا همه بچه‌های رسانه را یاد آن شکست لعنتی می‌انداخت. خصوصا رسانه‌ای‌ها را که دقیقا در همان سالن بازی‌های جام ملت‌های آسیا را دیده بودند. همزمان با جشنواره فجر. اما هرچه گذشت، «پرویز خان» بیشتر به دل نشست. مخاطبان را با خودش همراه کرد و توانست آنها را به بروز احساساتشان وادار کند.

ساخته جدید اوج نان سادگی‌اش را می‌خورد؛ فیلمنامه‌ الگوهای پیچیده نگارش را هوشمندانه کنار گذاشته و از یک قانون بسیار سرراست ولی فوق‌العاده مهم پیروی می‌کند؛ نویسنده به درستی درک کرده که برای موفقیت چنین اثری هدف قهرمان باید هدف مخاطب شود! این را البته تقریبا هرکسی که در سینما کار می‌کند می‌داند، اما لزوما همه نمی‌توانند بازنمایی خوبی از آن را روی پرده نقره‌ای به بیننده نشان دهند. چطور می‌شود برد در یک مسابقه معمولی مقابل کویت را تبدیل به هدفی حیاتی کرد؟ دیداری که نه فینال جام ملت‌های آسیاست و نه یک رویارویی بزرگ در جام جهانی؟ شاید اگر فهرست ۲۰ بازی حساس تیم ملی در پنج دهه گذشته را ردیف کنیم این تقابل خاص با کویت در میان آنها نباشد. پاسخ ساده است: اول از همه حریف/دشمن/ضد قهرمان باید قوی شود؛ خیلی زود می‌فهمیم کویت آن دوران یکی از بهترین تیم‌های آسیا بوده است. اگر بهترین نبوده باشد. سپس هزینه‌های عدم موفقیت قهرمان را بالا می‌بریم؛ متوجه می‌شویم به ازای هر یک گلی که از رقیب بخوریم، جان سربازانمان در جبهه بیشتر به خطر می‌افتد و ممکن است حتی عملیاتی با شکست و شهدای زیاد، همراه شود. همین مسائل به ظاهر ساده فیلمنامه‌ای در خیلی از آثار مهم سینمایی کشورمان قابلیت پیاده‌سازی نداشته. درام ورزشی به عنوان یک ژانر دست‌کم گرفته شده در ایران اما ظرفیت‌های منحصر به فردی را در اختیار نویسنده‌ها می‌گذارد؛

ما وقتی یک مسابقه ورزشی را می‌بینیم (مثلا یک بازی فوتبال یا کشتی را در نظر بگیرید)، عموما طرفدار سمتی هستیم. آن قهرمان ماست که با هدف کسب جام یا مدال وارد زمین می‌شود. باید از پس رقیبی بربیاید که ضد قهرمانی بزرگ است؛ قهرمان دوره پیشین جام ملت‌های آسیا. یک کشتی‌گیر کشتی بلد که عنوان‌دار جهانی است. برای ما هیچ‌کس و هیچ‌چیز منفورتر از رقیب نیست. او خود دشمن است؛ همانی که پای فینال آسیا به تیممان گل زده یا بارها پشت ستاره کشتی‌مان را به خاک مالیده. اگر زبانم لال قهرمانمان به موفقیت نرسد چه می‌شود؟ در واقعیت شاید به نظر هیچ. اما ما طرفداران پشت تلویزیون که هویت خودمان را در قالب هواداری از ورزشکاران یا تیم‌های ورزشی تعریف می‌کنیم، مایی که حتی در بیوی شبکه اجتماعیمان می‌نویسیم «یک پرسپولیسی/استقلالی مغرور»، مایی که بعد از برد تیم مورد علاقه‌مان یک هفته حالمان خوب است، اگر ببازیم، چیزهای زیادی برای از دست دادن داریم؛ جمله کلیشه‌ای گزارشگران را کنار بگذارید؛‌ اگر ببازیم چیزهای زیادی از ارزش‌هایمان کم می‌شود، غرورمان جریحه‌دار می‌شود، هویتمان مورد خدشه قرار می‌گیرد و در یک بازی ملی شاید حتی تیری روانه وطن‌پرستیمان شود. بگذریم از این که چه بسیار مسابقات ورزشی بوده‌اند که دامنه‌شان از زمین بازی بیرون رفته و موجبات توقف جنگی را فراهم کرده‌اند. یا حتی باعث کشته شدن انسان بی‌گناهی شده‌اند. کمتر ژانری در سینما هست که داستان‌هایش وقتی هنوز دراماتیزه نشده‌اند هم این قدر دراماتیک باشند. دیگر فقط کافی است سواد هنری، مختصری سلیقه و به مقدار لازم هوش در چنته‌تان پیدا کنید تا یک اثر موفق بسازید.

«پرویز‌خان» یک فیلم حال خوب کن بود که موفق شد هدف قهرمان خودش را برای مایی که در برج میلاد چشم به پرده سینما داشتیم، مهم کند. آن‌قدر مهم که هر بار تیم مرحوم دهداری دروازه حریف را باز می‌کرد، سالن به وجد می‌آمد. مردم دست می‌زدند و هورا می‌کشیدند. بعد از تیتراژ پایانی، احساس کردم غمی از دلم بیرون رفته. نفسی به راحتی کشیدم. انگار از یک کابوس تلخ بیدار شده باشم. ما رویاهایمان را روی پرده سینما می‌بینیم. در درام ورزشی بیشتر. جایی که رویاهایمان عمیقا با وطن‌پرستی و بیگانه‌ستیزی عجین می‌شود. همان‌طور که در رویاهایمان سنگ هم از آسمان ببارد، بهترین تیم آسیاییم. فقط آن شب، شب ما نبود.

نوشته داستانی پر از آب چشم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم به مقطعی از زندگی پرویز دهداری؛ مربی تیم ملی می‌پردازد که چهارده بازیکن به دلیل اختلافاتی که با وی دارند از حضور در تیم ملی استعفا می‌دهند تا تیم ملی و پرویز دهداری و حتی اوضاع سیاسی کشور با رفتار او وارد یک چالش جدی شوند و در این میان فشار مجلس، فرمانده جنگ و سازمان تربیت‌بدنی هم نمی‌تواند مانع اصول وی شوند.

«پرویز خان» در اجرای صحنه‌های فوتبالی و زندگی شخصی پرویز دهداری خوب عمل می‌کند، فیلمساز تلاش کرده تا روایتی شفاف از او را تصویر بکشد اما روایت موازی آن با جنگ و تصویر مخدوشی که از مجلس نشان می‌دهد و روایت یک سویه آن که موجب تمسخر تماشاگران هم می‌شود، باز هم نمی‌تواند نفس کار دهداری را توجیه کند. او یک نسل از فوتبال را با لج و لجبازی کنار گذاشت و در بازی مهمش با کویت هم نشان داد که تا الان اشتباه می‌کرده که بازی را روی زمین پیش می‌برده و در برابر پیشنهاد یکی از آن بازیکنان مستعفی نباید گارد می‌گرفت.

پرویز دهداری پر از اشتباهاتی بوده که خودش هم در گذر زمان متوجه آن‌ها می‌شود و همین شخصیت‌پردازی نشان می‌دهد که او در بسیاری از مقاطع در جای درست قرار نمی‌گرفت به همین دلیل است وقتی فرمانده عملیات به او می‌گوید بازی با کویت برای جان رزمندگان خطرناک است اما او ترجیح می‌دهد که تیم را وارد زمین کند و به حرف فرمانده عملیات هم گوش ندهد، این کج‌خلقی او برای امنیت ملی خطرآفرین بوده و جای سؤال دارد که این شخصیت چه جاذبه‌ای برای حمایت سازمان اوج داشته است؟!

علی ثقفی در اولین تجربه‌اش فیلم پر ریسکی را انتخاب کرده است که می‌تواند در ادامه هم کار او را سخت کند، اجرای خوب صحنه‌های فوتبالی و شخصیت‌پردازی دقیق جمعی تیم و تلاش او برای شبیه‌سازی موقعیت‌ها در دل یک بحران ستودنی است.

بازی سعید پورصمیمی کاملاً در فیلم جا افتاده است، فیلمبرداری وحید ابراهیمی جاه‌طلبانه و خلاقانه است اما در آخر «پرویز خان» فیلمی نیست که از دیدن آن حس خوشایند به دست بیاید و دهداری شخصیتی شود که برای درک او به مراجع دیگری رجوع کرد، او در حد همین فیلم باقی می‌ماند.

نوشته «پرویز خان»؛ خط‌شکن عاصی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست، علی ثقفی؛ کارگردان، عطا پناهی؛ تهیه‌کننده، وحید ابراهیمی؛ مدیر فیلمبرداری، میثم یاردیلو؛ مدیر صدابرداری، محسن خدابخش؛ طراح صحنه، آزاده قوام؛ طراح لباس و بازیگران این فیلم از جمله مریم سعادت، خسرو احمدی، المیرا دهقانی و مهدی قربانی حضور داشتند.

در ابتدای این نشست، علی ثقفی؛ کارگردان فیلم «پرویز خان» گفت: ساختن فیلم سخت است و ساخت فیلم فوتبالی هم سخت‌تر است. توپ غیرقابل پیش‌بینی است و باید از سازمان اوج و از اعتماد آقای پناهی تشکر کنم. ضمن آن که ما تجربه پیشینی از ساخت فوتبالی نداشتیم.

وی با شرح پلانی فوتبالی از فیلم اظهار کرد: بحران‌های زیادی در فیلمبرداری پلان‌های فوتبالی داشتیم و ما می‌گشتیم تا راه‌های را پیدا کنیم که بتوان پلان‌های فوتبالی را بگیریم. فرض کنید ما در سرما کات می‌‌دادیم و بدن این بچه‌ها سرد می‌شد. سرد و گرم شدن بدن آن‌ها تا پلان بعدی باعث می‌شد مدام مصدوم داشته باشیم.

ثقفی افزود: هوا سرد بود و زمانی که کات می‌دادیم، بازیگرانِ فوتبالیست‌مان به سمت بخاری می‌دویدند. گرفتن این پلان‌ها واقعاً دشوار بود. تاکنون چند مستند فوتبالی ساختم و دغدغه ساختن فیلم فوتبالی هم داشته‌ام. درنتیجه برای نوشتن فیلمنامه سختی زیادی کشیدم و این فیلم حاصل کار یک تیم بزرگ است.

وی درباره انتخاب بازیگران توضیح داد: ما امکان پیدا کردن بازیگری که شبیه به آقای دهداری باشد را نداشتیم. البته برای بنده و تهیه‌کننده مهم بود که بازیگر بتواند شخصیت پیچیده‌ای را خلق کند. در واقع توانایی بازی برای این نقش خیلی مهم بود به سراغ آقای پورصمیمی رفتیم. با وجود این که ایشان در پذیرش فیلم سختگیری دارد؛ خوشبختانه دو روز بعد از ارسال فیلمنامه با ما تماس گرفتند و نقش را پذیرفتند.

کارگردان فیلم «پرویز خان» تشریح کرد: آقای پورصمیمی در کار ما معلم بود و با ایشان سه ماه تمام دورخوانی داشتیم. سعید پورصمیمی  وقت و انرژی زیادی در زمان پیش‌تولید گذاشت و در هنگام تولید هم به یاد ندارم که یک روز دیالوگ‌ها را حفظ نباشد یا بدون آمادگی سر صحنه بیاید.

وی درباره سیمرغ بهترین بازیگر مرد عنوان کرد: با احترام به همه بازیگران و هنرمندان، آقای پورصمیمی شانس کسب سیمرغ را دارد.

عطا پناهی؛ تهیه‌کننده فیلم بیان کرد: زمانی که ایده مطرح شد، می‌شد که از آن سوژه یک فیلم بی‌نظیر درمی‌آید و هر که فیلمنامه را می‌خواند همین نظر را داشت. ما مرز بی‌خطرِ عبور تبدیل شدن به کمدی در بخش فوتبالی فیلم را رد کردیم و تقریباً باید بگویم که از خروجی فیلم راضی‌ام.

وی تأکید کرد: جای هادی اسماعیلی در بخش جلوه‌های بصری صحنه خالی است که صحنه‌های عالی را رقم زد. درنهایت از سازمان اوج برای همکاری و همیاری در همه مراحل کار تشکر می‌کنم‌.

مریم سعادت؛ بازیگر نقش همسر پرویز دهداری توضیح داد: مهم‌ترین ویژگی این فیلم برای من این بود که کاراکترها واقعی بودند. البته من آن‌ها را ندیده بودم و ای کاش که فرصتی پیش می‌آمد تا آقای دهداری و همسرش را می‌دیدم. سعی کردم در ایفای این نقش حرف گوش‌کن باشم و به وظیفه‌ام عمل کنم و به نقش نزدیک شوم. ضمن این که بازی در این نقش و فیلم برای من بسیار جذاب بود.

خسرو احمدی بازیگر این فیلم نیز گفت: من زیاد فوتبالی نیستم و زمانی که آقایان ثقفی و پناهی پیشنهاد کار را دادند، متوجه شدم که با چه شخصیت‌های بزرگی مواجه هستیم. فردای شبی که فیلمنامه را خواندم، مقابل دوربین رفتم. تنها یک شب وقت داشتم که به این نقش برسم.

وی ادامه داد: من کیف کردم و خوشحالم که در «پرویز خان» حضور داشتم. خرسند هستم که یک جوان نازنین درباره فوتبال ملی‌مان فیلم ساخته است.

مهدی قربانی؛ دیگر بازیگر این فیلم عنوان کرد: روزی دستیار آقای ثقفی با من‌ تماس گرفت و حضوری رفتم تا صحبت کنیم‌. ۷۰ درصد از حضورم در «پرویز خان» به خاطر حضور و هم‌بازی شدن با آقای پورصمیمی بود.

المیرا دهقانی؛ بازیگر نقش دختر پرویز دهداری درباره حضورش در این فیلم گفت: زمانی که فیلمنامه به دستم رسید، بیشتر از نقش، خود داستان و رابطه پدر‌ و دختری برایم جالب بود. پدر در این فیلم با دختر خودش رفیق است و به رشد فردی او توجه دارد و فکر می‌کند. این جریان، نقش شیدا را برایم جذاب‌تر می‌کرد.

محسن خدابخشی؛ طراح صحنه این فیلم خاطرنشان کرد: بازسازی فضای دهه شصت سختی خودش را دارد و سعی کردیم با منابع و اسناد تاریخی که در اختیار داشتیم نعل به نعل کار را طراحی و بازسازی کنیم.

گروه تحقیقاتی ما فریم به فریم بازی ایران و قطر را از آرشیوها در آورد و در فیلم همان را نشان دادیم.

وحید ابراهیمی؛ مدیر فیلمبرداری «پرویز خان» گفت: وقتی فیلمنامه را خواندم، به سرعت به دفتر رفتم و درباره کار صحبت زیادی کردیم. ما در پشت‌صحنه با آقای ثقفی خیلی گپ‌وگفت داشتیم. زیرا قصد داشتیم که این اثر، مستند سینمایی باشد و در پیش‌تولید به پیشنهاد آقای ثقفی دوربین را به زمین بردیم. همان‌طور که در فیلم مشاهده کردید، دوربین همچون یکی از بازیگران حضور دارد.

آزاده قوام؛ طراح لباس تصریح کرد: «پرویز خان» ازجمله کارهای پرچالش بود و روزی سه بار از دست آقای ثقفی اشکم در می‌آمد. اکنون که نتیجه کار را دیدم، بسیار راضی از آن سختی‌ها و گریه‌ها هستم.

امید گل زاده؛ چهره‌پرداز توضیح داد: هر بازیگری در این فیلم، گریم مختص به خودش را دارد و امیدوارم از فیلم راضی باشید.

نوشته علی ثقفی: آقای پورصمیمی شانس کسب سیمرغ را دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید پورصمیمی، مریم سعادت، خسرو احمدی، حمیدرضا پگاه، بهنام تشکر، علی باقری، المیرا دهقانی، مهدی قربانی، یاسین مسعودی، محمد صادق ملک، نیما نادری،روزبه رئوفی، یدالله شادمانی، مهدی فریضه، منوچهر علیپور، امیر دانشجو، سید ابوالفضل موسوی، نصیر ساکی، امیرمهدی کوشکی، اسکندر کوتی، علی فرحناک بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

این فیلم سینمایی که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج با حمایت وزارت ورزش و جوانان است، درخصوص پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ  تیم ملی فوتبال ایران است.

عوامل فیلم سینمایی «پرویز خان» عبارتست از: مدیر فیلمبرداری: وحید ابراهیمی، مدیر صدابرداری: میثم یاردیلو، طراح صحنه: محسن خدابخشی، طراح لباس: آزاده قوام، طراح چهره پردازی: امید گلزاده، تدوین: حسن حسندوست، طراح جلوه های بصری: سید هادی اسلامی، مدیر تولید: رضا زنجانیان، طراحی و ترکیب صدا: حسین قورچیان، آهنگساز: بامداد افشار، اصلاح رنگ و‌نور: فربد جلالی، دستیار اول کارگردان: علی غیاثوند، مدیر تدارکات: امیر مرایی، برنامه ریز: سحر زرندی، عکاس: حبیب مجیدی، روابط عمومی: علی سلمان زاده، طراح پوستر: استودیو رامکا، مجری طرح: استودیو بادبان.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «پرویز خان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است درخصوص پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ تیم ملی فوتبال ایران است.

سعید پورصمیمی، مریم سعادت، خسرو احمدی، حمیدرضا پگاه، بهنام تشکر، علی باقری، المیرا دهقانی، مهدی قربانی، یاسین مسعودی، محمد صادق ملک، نیما نادری، یدالله شادمانی، مهدی فریضه، روزبه رئوفی، منوچهر علیپور، امیر دانشجو، سید ابوالفضل موسوی، نصیر ساکی، امیرمهدی کوشکی و اسکندر کوتی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

سایر عوامل «پرویز خان» عبارتند از: مدیر تولید: رضا زنجانیان، مدیر فیلمبرداری: وحید ابراهیمی، مدیر صدابرداری: میثم یاردیلو ، طراح صحنه: محسن خدابخشی، طراح لباس: آزاده قوام، طراح چهره پردازی: امید گلزاده، تدوین: حسن حسندوست، طراح جلوه های بصری: سید هادی اسلامی، صداگذار: حسین قورچیان، آهنگساز: بامداد افشار، اصلاح رنگ و‌نور: فربد جلالی، دستیار اول کارگردان: علی غیاثوند، مدیر تدارکات: امیر مرایی، برنامه‌ریز: سحر زرندی، عکاس: حبیب مجیدی، مجری طرح: استودیو بادبان.

نوشته انتشار تصویر متفاوت از «پرویز خان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است درخصوص پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ تیم ملی فوتبال ایران است که روزهای پایانی فیلمبرداری خود را می‌گذراند.

«پرویز خان» اولین ساخته سینمایی علی ثقفی است که به زودی آماده نمایش خواهد شد.

نوشته سعید پورصمیمی «پرویز خان» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.