آثار داستانی بخش مسابقه سینمای ایران چهل‌و‌یکمین جشنواره فیلم کوتاه تهران را هیاتی متشکل از کمال تبریزی، فرزاد موتمن، شهاب حسینی، محمدرضا شفاه، درناز حاجی‌ها، آرمان فیاض و میثم مولایی داوری می‌کنند.

کمال تبریزی متولد ۱۳۳۸ در تهران فیلم‌نامه‌‌نویس، فیلمبردار، کارگردان و تهیه‌کننده سینمای ایران است که تاکنون آثاری شاخصی همچون «لیلی با من است»، «مهر مادری»، «شیدا»، «مارمولک» و «یک‌تکه نان» را در سینما و سریال‌هایی همچون «دوران سرکشی»، «شهریار»‌ و «سرزمین مادری»‌را در تلویزیون کارگردانی کرده است. تبریزی تاکنون برنده جوایزی نظیر بهترین فیلم برای فیلم «مارمولک» از جشنواره بین‌المللی فیلم سیدنی، جایزه بهترین فیلم آسیایی برای فیلم «مارمولک» از جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال و سیمرغ بلورین فیلم منتخب تماشاگران برای فیلم «فرش باد» و… شده است.

فرزاد مؤتمن متولد ۱۳۳۶ کارگردان و تهیه‌‌کننده سینمای ایران است و فیلم‌های «شبگرد»، «چشم و گوش بسته»، «سراسر شب»، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «سایه روشن»، «پوپک و مش ماشاالله»، «شب‌های روشن» و… را ساخته است. موتمن تاکنون نامزد بهترین فیلم و بهترین کارگردانی برای فیلم «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» از سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر، نامزد بهترین فیلم و بهترین کارگردانی برای فیلم «خداحافظی طولانی» از سی و سومین جشنواره فیلم فجر، نامزد بهترین اثر هنروتجربه برای فیلم «شب­‌های روشن» از بیست و یکمین جشنواره فیلم فجر و… شده است.

شهاب حسینی متولد ۱۳۵۲ دارای دکترای درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بازیگر و کارگردان سینمای ایران است.  او تاکنون در آثار بسیاری از جمله «شمعی در باد»، «رستگاری در هشت و بیست دقیقه»، «جدایی نادر از سیمین»، «درباره الی»، «فروشنده»، «مست عشق» و… به ایفای نقش پرداخته است و کارگردانی و تهیه‌‌کنندگی فیلم‌های سینمایی «مقیمان ناکجا»، «نویسنده مرده است»، «ساکن طبقه وسط» و… را نیز در کارنامه دارد. حسینی برنده جوایزی همچون نخل طلای کن بهترین بازیگر مرد، خرس نقره‌‌ای بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم برلین، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم «سوپراستار» و… شده است.

محمدرضا شفاه متولد ۱۳۶۰ و فارغ‌التحصیل کارشناسی‌ارشد سینما از دانشگاه رن فرانسه تهیه‌کننده سینما، مؤسس و مدیرعامل سابق باشگاه فیلم سوره، مدرس رشته سینما در دانشگاه سوره، مدیر اسبق دفتر تهران انجمن سینمای جوانان ایران، داور جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان فرانسه ۲۰۲۳ است، او آثاری همچون «بیست و یک روز بعد»، «دیدن این فیلم جرم است»، «مصلحت»، «هناس» و… را تهیه کرده است. دریافت پروانه زرین بهترین فیلم بلند سینمایی از جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان برای فیلم سینمایی «بیست و یک روز بعد»، نامزد دریافت بهترین فیلم از جشنواره فیلم فجر برای فیلم سینمایی «دیدن این فیلم جرم است»، جایزه بهترین فیلم بلند از جشنواره فیلم کوثر برای فیلم سینمایی «هناس» و… از جمله موفقیت‌های آثار اوست.

درناز حاجی‌ها متولد ۱۳۶۷ کارگردان و دارای کارشناسی­ ارشد فیلمسازی از مدرسه فیلمسازی لندن، متروپولیتن، LFS است. حاجی‌ها تاکنون فیلم‌های کوتاه «مارلون»، «مرضیه»، «ماریا» به کارگردانی مشترک با کارگردان پرتغالی ماریو ماسدو، فیلم «زن، مرد، بچه» را ساخته و فیلم­نامه فیلم بلند «شفاف» را نوشته است. او همچنین برنده جایزه ویژه هیات داوران از سی و چهارمین جشنواره بین­‌المللی فیلم کوتاه تهران برای فیلم­‌های «مارلون» و «مرضیه»، برنده جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از ششمین جشنواره بین­‌المللی فیلم شهر برای فیلم «مرضیه»، برنده جایزه بهترین فیلم کوتاه از هفتمین جشنواره فیلم­‌های ایرانی پراگ برای فیلم «مرضیه» و… شده است.

آرمان فیاض متولد ۱۳۶۱ دارای مدرک کارشناسی‌ارشد کارگردانی سینما و مدیر فیلمبرداری سینمای ایران است که همکاری در فیلم‌های سینمایی «برف آخر»، «کت‌چرمی»، «بعد از رفتن»، «صبحانه با زرافه‌ها»، «آنتیک» و… را در کارنامه دارد. سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌برداری برای فیلم «برف آخر»، جایزه ویژه هیات داوران جشنواره فیلم ریودژانیرو برزیل یونان برای فیلم «مانیکور»، جایزه ویژه هیات داوران جشنواره فیلم دراما یونان برای فیلم «مانیکور»، جایزه بزرگ جشنواره فیلم آلامدا برای فیلم «مانیکور» از جمله موفقیت‌های اوست.

میثم مولایی متولد ۱۳۶۲ فارغ‌التحصیل رشته سینما از دانشگاه سوربن و تدوینگر سینماست. تدوین حدود ۴۰ فیلم بلند سینمایی و ۱۰ مجموعه نمایش خانگی از ۱۳۹۰ تاکنون، سه دوره داوری در بخش فیلم‌های بلند جشن خانه سینما، سه دوره داوری در بخش تبلیغات جشنواره فیلم فجر، دو دوره داوری در بخش تبلیغات جشن خانه سینما و.. از جمله فعالیت‌های اوست.  مولایی تدوین فیلم‌هایی همچون «غریب»، «مستِ عشق»، «چرا گریه نمی‌کنی؟»، «تفریق»، «یدو»، «روشن»، «روز صفر» و… را نیز برعهده داشته و برنده جایزه سیمرغ بلورین بهترین تدوین برای فیلم «چرا گریه نمی‌کنی؟» در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر، برنده جایزه بهترین تدوین برای فیلم «روز صفر» جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی کشور، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین تدوین برای فیلم «یدو» در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین تدوین برای فیلم «روز صفر» در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر و… شده است.

چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به دبیری مهدی آذرپندار تا ۲ آبان در پردیس سینمایی ملت در حال برگزاری است.

نوشته معرفی داوران آثار داستانی جشنواره فیلم کوتاه تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته موتمن و نقویان پروانه ساخت گرفتند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اولین تصاویر از صحنه‌های این فیلم در حالی منتشر می‌شود که امیر آقایی، روشنک گرامی، احسان امانی، مهشید افشارزاده، بهناز پور فلاح، نازنین صلح جو، یاسر جعفری، حسین امیدی، شبیر پرستار، شیوا کریمی با حضور پیام احمدی‌نیا و هنرمندی امیرحسین فتحی، بازیگرانی هستند که در این اثر سینمایی موتمن مقابل دوربین رفته‌اند.

موتمن سیزدهمین تجربه سینمایی خود را در شرایط کرونایی و با رعایت شیوه‌نامه‌های بهداشتی ابلاغ‌شده پشت سر می‌گذارد تا برای حضور در جشنواره‌ها و اکران در سینماهای کشور آماده شود.

اسامی عوامل این فیلم عبارتند از: تهیه کننده: مرتضی شایسته، کارگردان: فرزاد موتمن، مجری طرح: سید یاسر جعفری – ایمان یزدی،مدیر تولید: رضا حسین زاده اوره، نویسنده: امیرحسین دواتگر، دستیار اول کارگردان و مدیر برنامه‌ریزی: عادل معصومیان، مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، مدیر صدابرداری : امیر حاتمی، طراح گریم: مرتضی کهزادی، طراح صحنه: امین جهانی، طراح لباس: آزاده قوام، تدوین: سهراب خسروی، صداگذاری: حسین ابوالصدق، اصلاح رنگ و نور: علی تصدیقی، عکاس: حبیب مجیدی.

نوشته «شبگرد» به روزهای پایانی رسید/ انتشار اولین تصاویر از بازیگران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فتحی یکی از بازیگران جوان و پرکار سینما و شبکه نمایش خانگی در سالهای اخیر است که ایفای نقش یکی از شخصیت‌های کلیدی پروژه را بر عهده دارد و او هم اولین تجربه همکاری خود با فرزاد موتمن را پشت سر می‌گذارد.

«شبگرد» که تهیه‌کنندگی آن را مرتضی شایسته برعهده دارد، فیلمی با موضوع و ژانر اجتماعی است که سیزدهمین تجربه سینمایی موتمن محسوب می‌شود.

اسامی عوامل این فیلم عبارتند از: تهیه کننده: مرتضی شایسته، کارگردان: فرزاد موتمن، مجری طرح: سید یاسر جعفری، مدیر تولید: رضا حسین زاده اوره، نویسنده: امیرحسین دواتگر، دستیار اول کارگردان و مدیر برنامه‌ریزى: عادل معصومیان، مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، مدیر صدابرداری: امیر حاتمی، طراح گریم: مرتضی کهزادی، طراح صحنه: امین جهانی، طراح لباس: آزاده قوام، تدوین: سهراب خسروی، صداگذاری: حسین ابوالصدق، اصلاح رنگ و نور: علی تصدیقی، عکاس: حبیب مجیدی و مدیر تدارکات: مهدی عبدى‌فرد.

نوشته امیرحسین فتحی بازیگر «شبگرد» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این قرار بود فیلم سینمایی «سراسر شب» از ۲۳ مهر در سینماهای ایران اکران شود که با آغاز موج سوم کرونا و تعطیلی مراکز فرهنگی و هنری، اکران این فیلم به تعویق افتاد اما با بازگشایی مجدد سینماهای کشور روی پرده خواهد رفت.

پخش بین‌المللی این فیلم در آلمان بر عهده کمپانی «tarpictures» و پخش در ایران بر عهده شرکت «نمایش گستران» است.

الناز شاکردوست، امیر جعفری، آزاده صمدی، سینا حجازی، مهدی سلطانی، امیرحسام شجاعی و افسانه چهره‌آزاد بازیگرانی هستند که در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

نوشته تیز فیلم سینمایی «سراسر شب» هم‌زمان با اکران در آلمان منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهمترین مشکل صنوف امنیت شغلی است/ چرا از عکاسان صنوف برای پروژه های سینمایی استفاده نمی شود ؟

در اولین میزگرد این هفته برنامه هفت که سومین قسمتی بود که به بررسی مشکلات صنوف سینمایی میپرداخت علی نیک رفتار (رییس انجمن صنفی عکاسان سینما) و مجید امانی زاده (رییس انجمن صنفی دستیاران و مدیران تدارکات سینما) در مورد مشکلات خود مباحثی مطرح کردند.

علی نیک رفتار درباره این مشکلات گفت : اهمیت و موضوع اصلی ما امنیت شغلی است . تمام تلاش صنف ما در این جهت است که بتوانیم این مشکل را حل کنیم. تا جایی که بعضی از اعضای ما دچار مشکلات عدیده خانوادگی شده اند. وقتی بحث امنیت شغلی مطرح میشود موارد روانی، مالی و … درمیان است.

بزرگترین مشکل ما استفاده از عکاسان غیر عضو صنف در پروژه هاست.خیلی از دوستان عزیز یک جاهایی دخالت هایی میکنند که ربطی به آن ها ندارد. مثلا منشی صحنه عکاس معرفی میکند. شاید به این خاطر است که مدیریت آن پروژه به نقش عکس واقف نیست.

سال گذشته ۳۵ اثر تولید شد که در هیچ کدام از آن ها از صنف ما فردی به عنوان عکاس حضور نداشت.

مجید امانی زاده هم در ادامه افزود: مشکل اصلی ما مشکل رفاهی است. وقتی اسم تدارکات به گوش آدمهای که خارج از سینماست میرسد فکر می کنند تدارکات آوردن چایی و … است. تدارکات سه بخش دارد، ولی صنف تدارکات در اصل کارش مهیا کردن زمینه تولید است.

«سراسر شب» چون با فضای غالب سینما همراه نبود از اکران رانده شد!

در میز گرد دوم برنامه سینمایی هفت که با حضور فرزاد موتمن کارگردان فیلم‌سینمایی سراسر شب برگزار شد در مورد علت اکران نشدن این فیلم سینمایی بعد از دو سال صحبت هایی صورت گرفت . این‌کارگردان پیشکسوت در مورد عدم اکران فیلمش بعد از دو سال معتقد بود: چون این فیلم با فضای غالب سینمای ایران فرق داشت برای اکران با مشکلاتی برخورد کرده است. وی در ادامه عنوان کرد : این فیلم کمدی نیست، از نوع درام های اجتماعی که سینمای ایران به آن عادت کرده هم نیست پس مهجور باقی میماند.

سینمای هر کشوری به فیلم های مختلف نیاز دارند. درست است که این نوع فیلم ها جریان غالب نیست ولی یادمان باشد که این شیرازه است که کتاب را نگه میدارد و باید هه این سبک فیلم سازی احترام گذاشت.

بعضی فیلم ها از عمد برخی نهاد ها را نشانه می گیرند / برخی نویسنده ها روی سریال های ترکی را سفید کرده اند!

طبق روال هر هفته میز رسانه برنامه هفت هم به بررسی برخی اخبار مهم سینمایی با حضور عباس گل و آرش فهیم به میزبانی پژمان کریمی سپری شد .

کارشناسان رسانه از وضعیت شبکه نمایش خانگی و تبدیل شدن آن به حیاط خلوت گلایه کردند و معتقد بودند برخی از نویسنده ها روی سریال های ترکی را سفید کرده اند . حتی برخی از فیلم ها را از روی عمد و برای ضربه زدن به برخی نهاد ها میسازند.

یکی از مشکلات فیلم های کوتاه مضمون زدگی آن است

میز گرد این هفته برنامه هفت به معرفی و بررسی فیلم کوتاه خواب گردها ساخته پویا نبی با حضور محمدرضا مقدسیان پرداخت.

محمدرضا مقدسیان کارشناس فرهنگی‌درمورد شرایط فیلم کوتاه در ایران و ویژگی های این فیلم کوتاه گفت: یکی از ویژگی هایی مهم خواب گردها از سایر فیلم های کوتاه غلبه نقش کارگردان و عوامل فیلم است. این فیلم در فضای ساخته شده که تحت عنوان فضای سیال ذهن مطرح است. در سینمای بلند داستانی شاید کسی که این شکل از سینما را دنبال میکند بهرام توکلی است. اما در عرصه فیلم کوتاه یک مساله ای که با آن رو به رو هستیم این است که فیلم های کوتاه غالبا مضمون زده هستند یعنی به بخش فیلمنامه معطوف میشوند. اما همه میدانیم که سینما با تصویر با مخاطب صحبت میکند.

پویا نبی کارگردان فیلم خواب گردها در ادامه افزود: واقعیت این است که این مدل فیلمسازی از دو جایگاه می آید یک، از سبک ادبیات و یک بخش دیگر از نیاز سینمای مملکت ماست به این نوع فیلمسازی است.

متاسفانه سینمای ایران در چند دهه اخیر خیلی در همه زمینه‌ها محافظه کار شده است.

گفتنی است میز نقد این هفته برنامه سینمایی «هفت» با حضور مسعود فراستی، محمدتقی فهیم و ناصر هاشم‌زاده به نقد و بررسی سریال «هم گناه» اثر مصطفی کیایی پرداخت.

نوشته از گلایه رئیس صنف عکاسان سینما به بی توجهی‌ها تا صحبت‌های فرزاد موتمن درباره سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنا بر این گزارش، «مسعود بهارلو» در ابتدای جلسه با اشاره به آغاز اکران فیلم در برنامه سینماماشین گفت: فرزاد موتمن کارگردانی است که به شدت به ژانر علاقه‌مند است و فیلم‌هایش پر از ارجاع به تاریخ سینما، ادبیات، موسیقی است و «سراسرِ شب» هم در اساس فیلم ارجاع است.

«شاهین شجری‌کهن» منتقد در خصوص این فیلم عنوان کرد: به نظرم «سراسرِ شب» به‌نوعی شاید واکنشی عامدانه یا غیرعامدانه به همه کسانی باشد که مدام می‌گفتند فرزاد موتمن باید فیلم خودش را بسازد و نباید قواعد تحمیل‌شده در سینمای ایران را بپذیرد و فیلم تجاری بسازد و باید کار خودش را بکند. حالا او کار خودش را کرده و این فیلمی است که کاملا از نگاه و جهان‌بینی و سلیقه هنری کارگردانش سرچشمه گرفته است.

او گفت: ریشه‌های سینمایی و ادبی فیلم به ویژه برای مخاطبی که اهل فیلم دیدن و رمان خواندن باشد، خیلی آشکار است و مخاطبی که تجربه مواجهه با آثار مختلفی را داشته باشد به همان نسبت ممکن است دریچه‌های سخاوت‌مندانه‌ترین به روی او باز شود.

در ادامه جلسه «فرزاد موتمن» کارگردان فیلم عنوان کرد: ایده «سراسرِ شب» در سال‌های ۹۰ و ۹۱ و در یک دوره سخت و غریب از زندگی من به سراغم آمد. اصل ایده از یک تماس شکل گرفت و در کنار اتفاقاتی که برای من افتاده بود، تبدیل به یک ایده و فکر شد. وقتی درگیر این ایده بودم، به ناگاه یاد رمان «پس از تاریکی» هاروکی موراکامی افتادم و این شد اولین منبع اقتباس برای این فیلم. البته باید بگویم من نویسنده نیستم و «سراسرِ شب» تنها فیلمی است که من به همراه «زامیاد سعدونیان» آن را نگارش کردیم. مابقی فیلم‌های من را فیلمنامه‌نویس‌ها نوشتند. در بدو امر به این رسیدم که باید از جایی الهام بگیرم و رمان موراکامی، یک شروع خوب بود. البته موراکامی هم این ایده را که دختری به خواب  عمیق رفته، از «زیبای خفته» گرفته و این مرا به سمت قصه «شارل پرو» برد. شخصیت داود در فیلم که یک کارگردان بیکار و بی‌پول است، من را به یاد رمان «گرسنگی» اثر «کنوت هامسون» انداخت که رمان مورد علاقه من است و اگر یک رمان باشد که قرار باشد آن را با خود به قبر ببرم، این رمان است. این یک رمان عجیب و مدرن است در حالی که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده…

او ادامه داد: این فیلمنامه را تا سال ۹۶ شروع نکردم. به خاطر این که بینایی خوبی نداشتم، فقط به آن فکر کردم و تمام زمانم را گذاشتم تا بتوانم از فیلم‌ها و رمان‌های مختلف دیالوگ جمع کنم. کم‌کم، بافت «سراسرِ شب» برای من شکل گرفت. دوست داشتم وقتی برای اولین بار یک ایده را خودم پرورش می‌دهم، آن را به سینمایی که خودم دوست دارم نزدیک کنم. سینمایی که داستان تعریف می‌کند اما تعریف نمی‌کند. دور داستان می‌پلکد و صریحا داستان را نمی‌گوید. سینمایی که واقعی است اما به‌شدت تخیلی است و نمی‌ترسد از این که تخیل لجام‌گسیخته در آن بدود. سینمایی که دیالوگ‌هایش روزمره نباشند و بتوانی آنها را به یاد بیاوری. یعنی مثل دیالوگ‌های «سانست بولوار»، دیالوگ سینمایی باشند. سینمایی که آدم‌هایش «فیلمی» هستند و لزوما آن چیزی نیستند که ما در اطراف‌مان می‌بینیم، بلکه قرار است تأثیرشان را بر زندگی ما بگذارند. در نتیجه، به‌تدریج چارچوب‌هایی برایش پیدا کردم و سال ۹۶ با مجموعه‌ای از این ایده‌ها، نسخه اول «سراسرِ شب» شکل گرفت و از وقتی که به طور جدی قرار شد فیلم تولید شود و در دفتر «جواد نوروزبیگی» مستقر شدیم، «زامیاد سعدوندیان» به من پیوست و من خیلی خوشحال بودم که این اتفاق دارد می‌افتد چون کاراکترهای من به جز داود و طناز، جوان بودند و حالا یک جوان در کنار من بود. نسخه دوم اساسا توسط زامیاد نوشته شد که البته اداره نظارت گفت قصه دختر کتک خورده تغییر کند و بعد، ورسیون سوم و نهایی کار توسط من و زامیاد نوشته شد.

بهارلو در این بخش از موتمن پرسید: با توجه به این که «سراسرِ شب» اولین فیلمی است که در نگارش فیلمنامه‌اش دخالت داشتید و از فضای شخصی شما می‌آید، می‌توانیم آن را شخصی‌ترین فیلم شما بدانیم؟ کارگردان فیلم سینمایی «سراسرِ شب» عنوان کرد: باید اینگونه بگویم من فقط یک فیلم ساخته‌ام و آن «سراسرِ شب» است. هرچه که به غیر از این فیلم ساخته‌ام صرفا مشقی بوده برای این که این فیلم ساخته شود. در فیلم‌هایی که قبلا ساخته‌ام، فیلم‌هایی مثل «صداها» و «شب‌های روشن» بوده که دوست‌شان داشته باشم اما «سراسرِ شب» برای من یک چیز دیگر است. دقیقا آنگونه است که من سینما را می‌فهمم. این به آن معنا نیست که هیچ عیبی ندارد، اما آنچیزی است که بیشتر به آن احساس نزدیکی می‌کنم. شاید فیلمنامه‌های سعید عقیقی یا «سایه روشن» امیر افشار را دوست داشته باشم اما دقیقا آنچیزی نیستند که می‌پسندم. فیلم‌هایی هم در کارنامه‌ام هست که کالا هستند. اما این فیلمی است که من با دلم آن را ساختم.

در بخش دیگری از این نشست که در کافه هفت برگزار شد، «سینا حجازی» بازیگر فیلم «سراسرِ شب» گفت: پیش از این بارها حضورم به عنوان بازیگر جلوی دوربین سینما مطرح شده بود اما این اتفاق نیفتاده بود. این بار وقتی فیلمنامه را خواندم و با آقای موتمن صحبت کردم، به این نتیجه رسیدم که فیلم فضا و قصه متفاوتی دارد و آنقدر همکلامی با این کارگردان برای من جذاب بود که مطمئن شدم اگر قرار باشد من در یک فیلم بازی کنم، آن فیلم «سراسرِ شب» است. برای این فیلم زحمت زیادی کشیده شد و به دیده شدنش امیدوار بودم که متأسفانه مهجور ماند و نمایش آن به درازا کشید و حالا در یک شرایط خاص در حال اکران است که همه چیز در هولناک‌ترین شکل ممکن‌اش است.

او در توضیح بیشتر تنها حضورش در سینما گفت: از آنجا که پدرم بازیگر بود این فضا را می‌شناختم اما همواره آنقدر که با میکروفن راحت بودم، از بازی جلوی دوربین سینما می‌ترسیدم. با این اتفاقاتی که پیش آمده فکر می‌کنم آخرین بار باشد که در فیلمی بازی کرده‌ام. با این حال معتقدم همانطور که همه چیز این فیلم تا به حال عجیب بوده، عاقبتش هم عجیب خواهد بود و اگر عاقبت خوبی داشته باشد، شاید باز هم بازیگری را ادامه دهم.

«زامیاد سعدوندیان» نیز در خصوص حضورش در نگارش این اثر در کنار فرزاد موتمن گفت: بودن کنار این کارگردان برای من هم یک ورک‌شاپ بود و باعث شد به دانسته‌هایم اضافه شود و هم این که توانستیم نگارش اثری را به صورت مشترک پیش ببریم که برای خودم لذت‌بخش بود. به‌خاطر تسلط کارگردان به سوژه، در مرحله‌ نگارش محدودیتی وجود نداشت و این اجازه بود که به هر چه می‌خواهیم فکر بکنیم. حدود یک سال درگیر نگارش این فیلمنامه بودیم و خیلی پای این کار انرژی گذاشتیم.

«سهراب خسروی» تدوین‌گر این فیلم نیز با اشاره به جذابیت‌های همکاری با فرزاد موتمن گفت: متأسفم که نمایش فیلم به این شکل امکان‌پذیر شده است. «سراسرِ شب» را از نظر فرم و شکل و حس باید روی پرده دید و حتی معتقد بودم که فیلم باید در فصل سرما نمایش داده شود تا مخاطب بتواند به خوبی با آن ارتباط برقرار کند. الان صدای فیلم، آن طور که در سالن سینما باید شنیده شود، به گوش نمی‌رسد و این چندان جالب نیست. البته من هم مثل بقیه عوامل فیلم خوشحالم که فیلم، با همین وضعیت در حال نمایش است.

او گفت: ما خیلی آرام آرام جلو رفتیم تا به این فرم برسیم. فیلم از نظر قطع‌ها، دارای فرمی خاص است. فیلمی آرام که در شب می‌گذرد اما جامپ‌کات‌هایش آن را از حالت متداولی که چنین فیلمی می‌توانست داشته باشد، جدا می‌کند. این ویژگی فرمی تدوین «سراسرِ شب» است و برایم جالب بود که آقای موتمن هم خیلی در این راه همراه و حتی جلوتر از من بود. همراهی و اعتماد ایشان به تدوین فیلم خیلی کمک کرد.

موتمن عنوان کرد: زمانی که ما فیلم را در تدوین نهایی کوتاه می‌کردیم، دوست عزیزم «علیرضا معتمدی» کارگردان فیلم «رضا» نیز کنار ما بود.

در این نشست «بابک میرزاخانی» آهنگساز فیلم‌های اخیر این فیلمساز درباره موسیقی «سراسرِ شب» عنوان کرد: فرزاد موتمن برخلاف خیلی از کارگردان‌ها، آنقدر در حوزه موسیقی آگاهی دارد که می‌تواند به خوبی و با جزئیات، حسی که از موسیقی متن می‌خواهد از آهنگساز طلب کند، خصوصا این که سلیقه شنیداری ما به هم نزدیک است.

شجری‌کهن در خصوص موسیقی فیلم عنوان کرد: موسیقی فیلم‌های ما غالبا از فیلم جدا هستند. دقیقا بعد از آثار اصغر فرهادی، موسیقی کم‌حجم و به تیتراژ آخر فیلم‌ها محدود شده بود و در سینمای حال حاضر ما، موسیقی حجم زیادی دارد اما بداعتش کم شده است. اما موسیقی «سراسرِ شب» نسبت به فضای رایج در سینمای ایران، حال و هوایی متفاوت دارد.

بابک میرزخانی آهنگساز فیلم در بخشی از این نشست عنوان کرد: برای موسیقی فیلم دو سبک می‌شناسم؛ یا شخصیت محور یا اتمسفرمحور. موسیقی «سراسرِ شب»، اتمسفر محور است و بر اساس حس جاری سکانس‌ها، گسترش می‌یابد. من در این فیلم سعی کردم با سینا حجازی هم مراوده‌ای نداشته باشم که حسی از او نگرفته باشم برای اینکه مرزهای فیلم مشخص شود.

فرزاد موتمن در بخشی از این نشست که نسخه کامل تصویری آن منتشر خواهد شد، گفت: نکته‌ای که هست این است که نابغه‌ها می‌توانند خلق کند و من نابغه نیستم. علاقه من در سینما کلاژ است و من ترجیح می‌دهم از چیزهایی که خوشم می‌آید بردارم. من احساس می‌کنم ما در این فیلم تحت تأثیر موراکامی بودیم اما اواسط کار ما فهمیدیم که قصه شبیه «آلفاویل» است. چیزی که خیلی به ما کمک کرد این بود که روایت این فیلم در شب بود و در شب ما می‌توانیم از خیلی چیزها بگذریم.

منتقد این جلسه عنوان کرد از نظرم این فیلم برای قشر خاصی از مخاطبان قابل درک‌تر است و لذت بردن از ان یک مقدماتی را می‌خواهد.

فرزاد موتمن در این زمینه عنوان کرد: در یک قسمت‌هایی دیالوگ ها ارجاع داده می‌شود که تماشاچی عادی آن را درک نمی‌کند اما او را به خنده می‌اندازد، الگوی دیالوگ‌نویسی، الگوی سینمای کلاسیک است. مانند «سانست‌بولوار». نکته‌ای که در فیلم‌های ما غایب است، دیالوگ‌نویسی است. در سال‌های اخیر که دیالوگ‌های فیلم‌های ما، فحاشی است اما اما سلیقه من دیالوگ سینمایی است، نه دیالوگ روزمره. دیالوگ فیلم باید با دیالوگ روزمره متفاوت باشد زیرا معتقدم کسی به سینما می‌آید، میخواهد اتفاقی متفاوت از روزمره‌اش ببیند.

شجری‌کهن در این نشست گفت: فراتر از بحث ساختار و محتوا، باید به این نکته اشاره کرد که سینمای ایران در دو دهه گذشته در سیطره  کنترل کسانی بوده که یکسری باورها را در فضای حاکم بر سینمای ایران تئوریزه و القا کرده‌اند؛ از جمله این که باید فیلم‌ها را از نظر مایه‌های فرهنگی و اشارات سینمایی و تکنیک باید ساده و ساده‌تر کرد تا مخاطب آن را بفهمد. کوچک‌ترین چیزی که ردی از پیچیدگی با خود داشته باشد، در دفاتر تولید روی آن انگشت می‌گذارند و می‌گویند آن را کسی نمی‌فهمد و … یعنی جدای از بحث سانسور و حاکمیت سرمایه در مواجهه با صاحبان فکر و ایده و فیلمنامه‌نویسان، این نگرش هم لگد دیگری به هنرمند‌ می‌زند… این که سینمای ایران به این روزگار رسیده که فیلم‌های جریان اصلی تا این حد سقوط کردند که دیگر از فیلم تجاری قابل تشخیص نیستند، نتیجه حاکمیت این نگرش بوده و «سراسرِ شب» جزو دسته فیلم‌هایی است که اصولا خارج از این محدوده ساخته شده‌اند و این که امکان نمایش پیدا کرده جزو اتفاق‌های خوب است که نشان می‌دهد قواعدی که به ما تحمیل شده و همه آن را دست بسته پذیرفته‌ایم و جرأت نمی‌کنیم ارجاع ادبی بدهیم و قصه سیال‌تری را روایت کنیم، می‌تواند خرافه باشد و اگر کسی کارش را بلد باشد می‌تواند با همین دستمایه‌ها می‌تواند فیلمی بسازد که روی پای خود بایستد.

در این نشست علی قنبری شاعر سرشناس معاصر و گروهی از منتقدان و روزنامه‌نگاران به طرح پرسش‌هایی پیرامون فیلم پرداختند.

نوشته فرزاد موتمن: من فقط یک فیلم ساخته‌ام و آن «سراسرِ شب» است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در نتیجه این نزدیکی ظاهری هم که شده نوعی جامعه جهانی شکل گرفته که در آن خرده‌فرهنگ‌ها از بین رفته‌اند و حتی به نظر من دلیل به وجود آمدن داعش با رفتارهای افراطی همین است یعنی این جماعت می‌خواهند جیغ آخر را بزنند.

در چنین شرایطی نمی‌شود از مردم خواست که فقط به تماشای محصولات داخلی بنشینند چون انبوه ماهواره و شبکه های تلویزیونی تعاملی و شبکه خانگی و فضاهای اشتراکی باعث شده مخاطب، حاکم باشد و لاغیر؛ یا ما باید خودمان را تطبیق دهیم یا مردم محصولات داخلی را نگاه نمی‌کنند.

حوزه هنری به عنوان ارگانی که هم متولی تولید است و هم با سالن‌داری متولی عرضه است می‌تواند با ریختن طرحی آسیب‌شناسانه جهت برون رفت محصولات داخلی از تکرارمکررات مفید واقع شود.

حوزه باید به سمت جذب مخاطب حداکثری از منظر سوژه‌های روزآمد و به‌دردبخور برود. حوزه هنری دستش باز است که در بسیاری از سوژه‌های ملتهب سیاسی-اجتماعی ورود کند ولی باید طوری فیلم و حتی سریال و برنامه بسازد که مخاطب پسند باشد.

تمامی نهادهای تولیدکننده محتواهای بصری، پاشنه آشیلی دارند به نام خط‌بندی‌های بیهوده که درنهایت منجر به تولید محتواهایی بی‌اثر و بی‌مخاطب یا کم‌مخاطب میشود. اینکه به فیلمی فرمایشی ۲۰۰ سالن بدهید و روزانه صدها تیزر از فیلم پخش کنید و کلی بلیت فله‌ای برایش توزیع کنید بلکه توجیه هزینه تولید شود که نشد حرکت روزآمد فرهنگی.

حوزه هنری هم باید سالن هایش را مدرن کند و هم اینکه فیلم‌های نقادانه‌ای تولید کند که ایرادات کلان سیاسی-اجتماعی را مطرح می‌کند. حوزه هنری خط قرمزهای فرضی را کنار بگذارد و از هر سینماگری که ایده‌ای مطرح برای تولید دارد استفاده کند و مخاطب‌محوری را به مانیفست تمام محصولاتش بدل کند.

اگر این اتفاق بیفتد یقینا محصولاتی توسط حوزه هنری تولید خواهد شد که بدنه مخاطب را به سینماها می‌کشانند و از این حیث می‌توانند به نمونه‌هایی قابل تامل برای توسعه واقعی سینمای ملی بدل شوند.

نوشته فرزاد موتمن: حوزه هنری در تولید فیلم‌های نقادانه ورود کند/ جذب مخاطب حداکثری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرزاد موتمن دوران کودکی و نوجوانی اش را در جنوب ایران سپری کرد و بعد از اتمام تحصیلات در مقطع متوسطه برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد.

او در سال ۱۹۷۹ تحصیل در رشته سینما را رها کرد و به ایران برگشت. موتمن بعد از آن به عکاسی، فیلمبرداری و مستندسازی روی آورد. همچنین از سال ۱۳۷۸ به ساخت فیلم‌های سینمایی و به‌طور همزمان، تدریس در دانشگاه سوره و دانشگاه پارس مشغول شد.

«آخرین بار کی سحرو دیدی»، «بیداری» و… از جمله ساخته‌های موتمن است.

«کتاب‌باز» به تهیه‌کنندگی محمدرضا رضاییان و اجرای سروش صحت، شنبه تا چهارشنبه ساعت ۲۰ از شبکه نسیم پخش می‌شود.

نوشته فرزاد موتمن مهمان سروش صحت در برنامه «کتاب‌باز» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تدوین، نزدیک شدن به واقعیت یا دور شدن از آن؟

موتمن پاسخ داد: بازن بیشتر از آنکه واقع گرایی برایش مهم باشد، تأثیری که فیلم بر واقعیت می گذارد برایش مهم است. برای همین است که به او «کارکردگرا» می گویند. گرفتن نماهایی که در آن ها میزانسن حرف اول را می زند با عمق میدان وسیع و پلان های لانگ تیک به دلیل نزدیک تر بودن به واقعیت مورد تاکید او بودند.

سینما تئوری ها را پشت سر گذاشت

موتمن در مورد نقدهای بازن بر فیلم های نئورئالیستی گفت: گویا  بازن در مورد این فیلم ها فورم را در نظر نمی گیرد و تنها بازتاب اجتماعی آن ها برایش اهمیت دارد.

وی ادامه داد: سینما بعد از بازن معتدل تر و واقع گرا تر می شود. با شکل گیری موج نو فرانسه دو مقاله بسیار مهم چاپ می شوند که یکی معروف به «تئوری مؤلف» شد و بعدی مقاله گدار با نام «تدوین ،دل مشغولی شیرین من» بود. گدار در این مقاله رابطه بین میزانسن و مونتاژ را مثل رابطه ریتم و ملودی در موزیک بیان می کند و می گوید اینها غیر قابل تفکیک هستند. گدار تاکید می کند که تدوین تا این حد متکی به لوکیشن و میزانسن است که به هر حال باید روی نگاه بازیگر کات کنیم. از اینجا به بعد به نظر می آید که مسیر عوض می شود. الان سینما از تدوین و میزانسن با هم استفاده می کند. به نظر می آید که سینما تئوری ها پشت سر گذاشت و این تئوری ها الان تاریخ سینما شده اند.

موتمن در تعریف ژانر و مکتب گفت: ژانرها مجموعه فیلم هایی هستند که ویژگی های مشترک دارند. مکاتب مجموعه ای از فیلم ها هستند که در ژانرهای مختلف ساخته می شوند اما ویژگی ها و نزدیکی های موضوعی با هم دارند و گاهی نزدیکی در معماری.

با قدرت گیری نازی ها عملا سینمای آلمان مرد

وی در بررسی فیلم های اکسپرسیونیسم گفت: از ویژگی های مشترک این فیلم ها حجیم و سنگین بودن لوکیشن ها، گریم های ماسکی و اکسپرسیو ، تنالیته های سیاه و سفید با سایه های کشیده و فضاهای رعب آور است. این فیلم ها اکثرا برآمده از شرایط اجتماعی آلمان بودند که با قدرت گیری نازی ها عملا سینمای آلمان مرد.

موتمن در مورد سورئالیزم گفت: سورئالیزم می گوید تخیل چهارچوبی ندارد و لجام گسیخته است و واقعیت هم مهم نیست. به نظر می رسد سورئالیزم واکنش روشنفکران اروپایی به اتفاقات بعد از اکتبر در شوروی بود.

استفاده از جامپ کات در سینمای ایران دِموده است

وی در رابطه ا سینمای مدرن گفت: اگر فیلم های غیر تداومی را به عنوان فیلم مدرن بشناسیم، باید بگوییم مردم به آن خو کرده اند و بسیاری از شگردها مثل جامپ کات به تدریج برایشان عادی شد به همین دلیل است که استفاده ای که ما در سینمای ایران از جامپ کات می کنیم دِموده و احمقانه است.

«شب سینما» پنجمین شب از « شب های هنر» با محوریت بررسی مفاهیم تخصصی سینما و نقد آن ها ، به تهیه کنندگی سلمان وکیلی ،هر سه شنبه شب ساعت ۲۳ به صورت زنده از شبکه چهارم سیما پخش می شود.

نوشته سینما تئوری‌ها را پشت سر گذاشت/ استفاده از جامپ‌کات در سینمای ایران دِموده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینما یک هنر تداومی بود

سینما چگونه آغاز شد و مکاتب چگونه در آن جای گرفتند؟

موتمن پاسخ داد : اولین نکته ای که به نظر می آید فیلمسازان نسل اول سینما تحت تاثیر آن قرار گرفتند، ویژگی اصلی خود سینماست، اینکه سینما قادر شد یک توهمی از یک فضای ۳ بعدی را بر روی پرده سینما ایجاد کند و در ایجاد این توهم از نقاشی و عکاسی فراتر رفت. نکته بعدی گرایش هایی است که برای داستان گویی در سینما به وجود آمد. سینما با اینکه یک هنر قرن نوزدهمی است، اما بر خلاف هنرهای دیگر ابتدا عقب رفت و می توان گفت در داستان گویی یک گرایش ارتجاعی داشت و رئالیستی و رومانتیستی قصه می گفت. بدین ترتیب این شکل داستان گویی و ویژگی اصلی سینما، باعث شد تا سینما یک هنر تداومی شود.

سینما، هنر اتمسفر

وی در مورد سینمای صامت گفت: از ویژگی های سینما، تشکیل آن از دو عنصر اصلی نور و هوا است که همان تصویر و صداست.از ابتدا نیز موسیقی یا افکت های دیگر با فیلم ها همراه بوده اند تا اینکه صدا وارد سینما شد. با گذاشتن موسیقی بر روی یک عکس حس و اتمسفری ایجاد می شود، سینما همین اتمسفر است. سینما بیشتر هنر اتمسفر است و کمتر به تئاتر و ادبیات نزدیک است. ما در سینما امکانات منحصر به فردی برای نزدیک شدن مخاطب به کاراکتر داریم که ادبیات این امکان را ندارد.

فراستی با تعریفی از کلوز آپ و اشاره به منحصر به فرد بودن آن در هنر سینما، نظر موتمن را در این رابطه خواست. موتمن گفت: کلوز آپ بیشتر از این منظر مهم می شود که می تواند چشم کاراکتر را که اندامی است برای نشان دادن تمام عواطف و غرایز بشری نشان دهد.در عین حال کلوز آپ محاجم است. در آمریکا در فیلم های مستند باید از افراد برای کلوز آپ اجازه گرفت.

دوربین واقعیت را تحریف می کند

آیا وظیفه سینما ضبط واقعیت است؟

موتمن گفت: من اگر یک نمای نزدیک از یک لیوان بگیرم این واقعیت نیست، بلکه این واقعیتی است که من می خواهم نشان دهم، چون من کل فضای اطراف را حذف کردم و فقط یک لیوان را نشان دادم. به نظر من دوربین واقعیت را تحریف می کند.

تصاویر ما را بلعیده اند و فردیت و هویت ما را از ما گرفته اند

موتمن افزود: وقتی نسل هیچکاک و فورد را نگاه می کنی می توانی بگویی هر کدام استیل و دنیای خودشان را داشتند چون در آن دوره انقدر اطلاعات تصویری نبود و سینما جدید بود و اینها در حال پیدا کردنش بودند بنابراین هر کسی به طور غریزی از دید خودش به آن نزدیک می شد. الان از ۱۰ فیلمساز ۹ تا یک صحنه را مثل هم دکوپاژ می کنند چون اطلاعت بصری یکی است و ماهواره ها شبانه روزی فیلم نشان می دهند. این تصاویر ما را بلعیده اند و فردیت و هویت ما را از ما گرفته اند.

موتمن در بازگشتی به عقب، از قرن ۲۰ گفت: قرن بیستم به جنگ ها و انقلابات گذشت. به خصوص بوسنی هرزه گوین بسیار مهم بود چون نزدیک پاریس آدم خواری شد.اینها روی سینما  تأثیر گذاشت ، به خصوص بعد از جنگ جهانی دوم دنیا پیچیده تر شد، اخلاقیات و شکل زندگی عوض شد. زندگی شتاب عجیبی برداشت. از یک جایی به بعد سینمای تداومی که در ابتدای قرن شکل گرفت دیگر نمی توانست وادامه دهد و باید به شکل های دیگری فیلم ساخته می شد.

سینمای ایران، تحت تأثیر نئورئالیسم ایتالیا

موتمن بهترین نمونه رئالیسم را نئورئالیزسم ایتالیا دانست و ادامه داد: مکاتب در اروپا شکل گرفتند .تحولات اجتماعی و سیاسی چند مکتب به وجود آورد. سینمای ایتالیا پیش از جنگ جهانی دوم سینمای قابل توجهی بوده است. در جنگ جهانی دوم آنها از هر دو طرف مورد تهاجم قرار می گیرند و استدیوی اصلی آن ها خراب می شود، به نحوی مجبور می شوند دوربین را به خیابان ببرد و فیلم های واقعی بسازند و با بازیگرهای غیر حرفه ای کار کنند. شرایط به گونه ای شد که نگاه فیلمسازان متوجه جامعه شان شد. این روند تا اواخر دهه ۵۰ ادامه داشت. نئورئالیزم ایتالیا در نسل فیلمسازان دهه ۶۰ ایران به شدت تأثیر گذار بوده است.

«شب سینما» پنجمین شب از « شب های هنر» با محوریت بررسی مفاهیم تخصصی سینما و نقد آن ها ، به تهیه کنندگی سلمان وکیلی ،هر سه شنبه شب ساعت ۲۳ به صورت زنده از شبکه چهارم سیما پخش می شود.

نوشته سینما یک هنر تداومی بود/ سینمای ایران، تحت تأثیر نئورئالیسم ایتالیا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در حال حاضر سهراب خسروی مشغول تدوین بخش‌های باقی‌مانده از فیلم است تا ساخته جدید موتمن برای حضور در جشنواره سی و ششم فیلم فجر هر چه زودتر آماده نمایش شود.

حسین ابوالصدق و بابک میرزاخانی نیز به ترتیب صداگذاری و ساخت موسیقی این فیلم را برعهده خواهند داشت.

الناز شاکردوست، امیر جعفری، افسانه چهره‌آزاد، سینا حجازی، آزاده صمدی، مهدی سلطانی، حسام شجاعی، سحر نظام‌دوست، محمدرضا هاشمی، ایلناز آذری، دیانا روهنده، آفرین رهنما، داراب داداش‌زاده بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«سراسر شب» به نویسندگی مشترک زامیاد سعدوندیان و فرزاد موتمن یک درام معاصر است.

جواد نوروزبیگی تهیه‌کنندگی این فیلم سینمایی را برعهده دارد.

دیگر عوامل پشت دوربین این پروژه سینمایی عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: محمدرضا سکوت، مدیر صدابرداری: محمد شاهوردی، مدیر برنامه‌ریزی و سرپرست گروه کارگردانی: منصور وثوقی، دستیار اول کارگردان: سعید غلامی، طراح گریم: مهرنوش طبیبی، طراح صحنه و لباس: ثنا نوروزبیگی، تدوین: سهراب خسروی، صداگذار: حسین ابوالصدق، آهنگساز: بابک میرزاخانی، دستیار دوم کارگردان: حسن خان محمدپور، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، منشی صحنه: نسیم سیدعلیخانی، عکاس: رامونا میریان، تبلیغات فضای مجازی: امیرحسین فاضلی، سرپرست گریم: میثم قراگزلو، مجری گریم: ژیوان حیدری، دستیار اول فیلمبردار: امیر پرچمی، گروه فیلمبردار: یعقوب جهانپور، سینا گلستان، امیرحسین صدرایی، فراز سکوت، مهران طلایی، مسوول فنی دوربین: بهنام جعفرزاده، دستیار صدابردار: محمد قاری‌زاده، دستیاران صحنه و لباس: رضا سلیمانی، لیدا سلطانی، رضا حسن‌وند، حسین مقصودی، مدیر تولید: آرزو رحیم‌آبادی، مجری طرح: امیرحسین نوروزبیگی، مدیر تدارکات: علی‌اصغر بازگشا، دستیار تولید: عابد عبدالرضا، خدمات: علیرضا بربری، غلامرضا کشاورز، امور دفتری: الهام فلاح، دستیار تولید و بازاریاب: حسین بهرامی، امور پیگیری دفتری: امیر امینی، مدیر امور تبلیغات: امین عطایی، تأمین غذا: آشپزخانه ریحان، امور مالی: منوچهر پاویر، امور مالیاتی: داود آبان‌تاش، دستیار تدارکات: حمید نوروزبیگی، با همراهی کادونا.

نوشته پایان فیلمبرداری «سراسر شب» فرزاد موتمن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: به نظر من در وهله اول فیلمساز، فیلمساز است فرقی هم نمی کند که فیلم اولش باشد یا دوم. مهم نگاه و بینشی است که کارگردان در ساخته اش ارائه می دهد.

کارگردان فیلم «خداحافظی طولانی» در خصوص اینکه فیلمسازان کوتاه نسبت به دیگر فیلمسازان با سختی بیشتری فیلم اولشان را می سازند گفت: با این صحبت مخالفم؛ چرا که در سال های اخیر اتفاقا، امکانات در اختیار فیلم اولی ها بوده و درهای فیلمسازی به آسانی به رویشان باز بوده است .

وی افزود: آن چیزی که در آمارها اعلام شده اینکه ۲۷۰ فیلم فرم شرکت در جشنواره فیلم فجر را پر کردند از این تعداد به من بگویید چند نفر فیلمساز حرفه ای را تشکیل می دهند؟ به عقیده من در سال های اخیر گرایشی به وجود آمده که فیلمسازان فیلم اولی بیشتری برای سینمای ایران تربیت شوند و برای ساخت فیلم تشویقشان می کنند.

موتمن با بیان اینکه در حال حاضر فیلمسازان فیلم اولی به مراتب از شرایط فیلمسازی بهتری نسبت به قدیمی ها برخوردارند گفت: به نظر من ادغام و عدم تفکیک بخش فیلم اولی‌ها از  فیلمسازان حرفه ای بهترین و عاقلانه ترین تصمیمی بود که دبیر محترم جشنواره فجر اتخاذ کرد با این تصمیم به نظر می رسد قرار است تولید در سینمای ایران منسجم تر و سنجیده تر شود و بی اندیشه به فیلم اولی ها پروانه ساخت داده نشود.

نوشته فرزاد موتمن: ادغام بخش فیلم اولی‌ها با بخش اصلی در جشنواره فجر تصمیم عاقلانه‌ای است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته پروانه نمایش فیلم سینمایی «نفس» صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: آن زمان درآکولا قصری در بام تهران داشت. به او گفتم من کاری با سنخیت وجود درآکولا و داشتن یک قصر در بام تهران در جامعه ایران ندارم اما درآکولا نمی تواند ایدز بگیرد چون آدم نیست. اصولا آنها از جنس جن و پری اند. چندصد سال زندگی می کنند، قدرت های فوق بشری دارند و می توانند در ارتفاع کم پرواز کنند، نور خورشید پودرشان می کند، آنها از بین می روند و دوباره احیا می شوند. به عطاران گفتم تو وقتی می خواهی یک فیلم کمدی درباره درآکولا بسازی نباید اصلش را زیر سوال ببری، چون در این صورت دیگر کمدی نیست.

وی از فیلم «اجازه نشین» های مهرجویی به عنوان یک نمونه موفق کمدی مثال زدنی یاد کرد و گفت: مشکلی که ما امروز در فیلم «درآکولا» نیز می بینیم، فیلمنامه است. فیلم اصلا شروع نمی شود بلکه همان ابتدا تمام شده است. فقط صحنه هایی می بینیم که در آن کاراکترها پرسه می زنند ضمن اینکه یک درآکولای چاق به هیچ وجه قابل تصور نیست!

این کارگردان با اشاره به مشکل اصلی سینمای کمدی ایران یادآور شد: مشکلات سینمای کمدی ما مشکلات ویژه ای نیستند و همان مشکلاتی هستند که ما در باقی فیلم ها داریم. اساسا مشکل از فیلمنامه است.

وی افزود: معمولا روایت از مسیر خوبی عبور نمی کند و کاراکترها مابه ازای بیرونی ندارند، منطقی برونی ندارند و کمی احمق اند. معمولا فیلم ها شروع خوبی دارند، پرده میانی ضعیف می شود و بعد خیلی کند جلو می روند.

موتمن در پایان صحبت هایش بیان کرد: صنعت سینمای ایران باید روی فیلمنامه سرمایه گذاری کند تا بتوانیم مشکل سینمای کمدی را حل کنیم.

منبع: برنامه هفت

نوشته فرزاد موتمن در حاشیه برنامه «هفت»: قرار بود «درآکولا» را من بسازم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.