در این مراسم که با حضور جمعی از پیشکسوتان و هنرمندان عرصه صدا و دوبله برگزار می‌شد، فیلم مستند «با عزت» جدیدترین تولید شبکه مستند سیما به کارگردانی ابوالفضل توکلی رونمایی شد. این فیلم مستند پرتره نگاهی به زندگی هنری و شخصی عزت‌الله مقبلی دارد.

در این مراسم، بهزاد فراهانی هنرمند نام آشنای سینما و تئاتر درباره سال‌ها فعالیت هنری عزت‌الله مقبلی و دوستی دیرینه‌اش با ایشان گفت: چه در عرصه هنر و چه در زندگی روزمره،‌ از این مرد بزرگ سال خاطرات بسیاری به یاد دارم. اولین آشنایی من با استاد مقبلی در رادیو بود و سال‌ها در کنار هم زندگی کردیم و من شاگردی او را کردم و از او خیلی چیزها یاد گرفتم. ‌

لنگرودی قائم مقام شبکه مستند سیما در این مراسم گفت: امشب توفیق داریم در آیینی گردهم بیاییم، برای پاسداشت مقام هنرمندی که نام و آثارش در حافظه هنر دوبله و بازیگری کشور ماندگار است؛ اهتمام رسانه ملی و به‌ویژه شبکه مستند، بر ثبت و روایت میراث فرهنگی و هنری و تجلیل از هنرمندان که با تعهد، اخلاق حرفه‌ای و سال‌ها تلاش صادقانه، به غنای فرهنگ این سرزمین افزوده‌اند، مستمر خواهد بود و تولید این مستند نیز در همین چارچوب و با همین رویکرد بوده است.

در بخش دیگری از این مراسم، دریا مقبلی، نوه شادوران مقبلی در سخنانی کوتاه گفت: چندین سال بود که تلاش می‌کردم مستندی از زندگی پدربزرگم تهیه کنم اما موفق نمی‌شدم. خوشبختانه با آقای توکلی آشنا شدیم و ایشان این کار را هنرمندانه و پرتلاش انجام دادند.

علی همت مومیوند هم در بخش دیگری از این مراسم خاطرنشان کرد: خدا را شاکرم که زمانی وارد کار دوبله شدم که توانستم از محضر اساتید بزرگی استفاده کنم که یکی از این افراد، استاد مقبلی بودند و این موضوع را برای خودم افتخار می‌دانم.

علی باقری نیز در سخنانی گفت: صدای مرحوم مقبلی از همان سنین کودکی برای من خاطره انگیز بود. به یاد دارید که در نیمه اول دهه ۶۰ یکی از فیلم‌های پرطرفدار تلویزیون، کمدی‌های لورل و هاردی بود و ما اولین بار با صدای عزت الله مقبلی این کمدی را دیدیم.

وی ادامه داد: به نظرم بزرگترین ویژگی کار ایشان، انرژی در کار بود؛ او دیالوگ‌ها را بسیار سرزنده و جذاب می‌گفت و فرقی نمی‌کرد که نقش بزرگ باشد یا کوچک، او لغات را با حلاوت می‌گفت و به کلام جان میداد. همچنین او خالق تیپ های ماندگاری در دوبلاژ بود. خیلی‌ها سعی کردند تیپ او را تقلید کنند اما نتوانستند.

فرهنگ جولایی نیز در سخنانی گفت: افتخار داشتم صبح جمعه با شما را شروع کنم و آقای مقبلی ستون اصلی آن بود و ۳ سال در خدمتشان بودیم.

ابوالفضل توکلی تهیه‌کننده و کارگردان مستند «با عزت» آخرین سخنران این مراسم بود؛ او گفت: در اینجا جمعیت جمع شده است تا به یاد فردی باشیم که یک هنرمند واقعی یود. از خانواده مقبلی تشکر میکنم که ما را برای ساخت این مستند همراهی کردند. همچنین باید از شادروان سعید مظفری یاد کنم؛ خاطرم هست او را در راهروی سازمان دیدم، در حالی که بسیار خسته بود؛ از من پرسید این روزها درباره چه کسی فیلم می‌سازی؟ زمانی که اسم ایشان را بردم، با من صحبت کرد و درباره استاد مقبلی سخن گفت.

نوشته رونمایی از مستند «با عزت» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان این فیلم که مورد توجه منتقدان قرار گرفته است، آمده است: «ببین! هیچ وقت روی بودن کسی که از نبودنش می‌ترسی، حساب باز نکن»

فرهاد اصلانی، نازنین بیاتی، نازنین کریمی، صابر ابر، هومن برق‌نورد، آزیتا حاجیان، علیرضا آقاخانی و جمشید گرگین بازیگران فیلم سینمایی «لاک‌پشت» هستند.

علاقمندان برای حضور در ششصد و شصت و نهمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد فیلم سینمایی «لاک‌پشت» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کورش جاهد مدرس و منتقد سینما در ابتدای این نشست بیان کرد: فیلم «ناتور دشت» مانند بسیاری از فیلم‌های امروز جهان، به مضمون نجات یک شخص می‌پردازد. شخصی که به هر دلیلی ناپدید شده و قهرمان به دنبال یافتن آن است. مانند فیلم‌های «دختر گمشده» از فینچر و «بی‌عشق» از زویاگینتسف که پیدا کردن شخص گمشده، معنایی نمادین پیدا می‌کند و جنبه تمثیلی دارد. انگار فیلمساز دارد درباره سرزمین حرف می‌زند و جنبه‌های اجتماعی و حتی جنسیتی جامعه را مطرح می‌کند.

وی ادامه داد: هیجانی که در انتهای «ناتور دشت» می‌بینیم، چشمگیر است و بیننده را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اینکه در سینمای ایران فیلمی ساخته شود که به لحاظ حادثه‌پردازی این قدر هیجان ایجاد کند، تحسین‌آمیز است. وقتی با فیلمی مانند «ناتور دشت» مواجه می‌شویم که ابعاد مضمونی مختلفی دارد، دنبال وجوه نمادین می‌گردیم و رد پای مسائل اجتماعی، سیاسی و فلسفی را دنبال می‌کنیم.

در ادامه محمدرضا خردمندان نویسنده و کارگردان فیلم عنوان کرد: «ناتور دشت» فیلم خیلی سختی بود، چرا که ساخت فیلم‌های اجتماعی حادثه‌ای فرایند دشواری دارد و فیلمساز‌ها حق دارند که به سمتش نروند. تمام جزئیاتی که در سکانس‌ها می‌بینید، با مشتی قرص و دارو گرفته شده است!

وی افزود: در سکانس ریختن سیمان در قنات، ما مقدار محدودی بتن داشتیم و ناچار بودیم اینها را بریزیم و بعد از پایین جمع کنیم و دوباره بریزیم. سیمان‌ها در حدود پنج ثانیه پایین می‌ریخت، ولی من می‌گفتم حداقل ۱۵ ثانیه برای فیلمبرداری نیاز دارم. داستان‌های عجیب و غریبی داشتیم و بازیگران در سرمای شدید شهریار در آذرماه شرایط سختی داشتند. ساختن فیلم اجتماعی در کشور ما به خودی خود سخت است و برای تشویق فیلمسازان به این کار، نیاز به حمایت ویژه مخاطبان داریم.

خردمندان در پاسخ به پرسشی درباره رنگ‌آمیزی فیلم اظهار کرد: وقتی به روستا رفتم و با مردم آن منطقه در استان گلستان گفت‌و‌گو کردم، رنگ را جزء جدایی‌ناپذیر آن جغرافیا دیدم. البته در زمان فیلمبرداری ما همه آن کُلزا‌ها درو شده بود و آن زیبایی قبل را نداشت، ولی سعی کردیم آن را در حاشیه تهران بازسازی کنیم. طراح صحنه و طراح لباس ما سعی کردند از رنگ و لعاب‌های آن جغرافیا الگو بگیرند و در طراحی‌شان پیاده‌سازی کنند.

کارگردان «ناتور دشت» درباره مضامین اجتماعی فیلم مانند قاچاق انسان و چالش‌های محیط‌بانان گفت: مناطق مرزی بیش از سایر مناطق درگیر معضل قاچاق انسان هستند. بر اساس پرونده پلیسی‌ای که خوانده‌ام، سالانه حدود ۴۰ پرونده کودک‌ربایی در کشور داریم که عمدتا در مناطق مرزی اتفاق می‌افتد. بسیاری از این حوادث اصلا به مرحله تشکیل پرونده نمی‌رسند، چون برخی خانواده‌ها به دلایل مختلفی به پلیس مراجعه نمی‌کنند. اما به هر حال مسئله جدی و خطرناکی است و لازم دانستیم به آن بپردازیم. ضمن اینکه در سال‌های گذشته چند مورد هم رسانه‌ای شد که آخرین موارد بنیتا، آتنا اصلانی، الهه حسین‌نژاد و… بودند که پایان تلخ و تراژیکی هم داشتند.

خردمندان با بیان اینکه تمایز اصلی ماجرای یسنا این بود که مردم روستا در فضای مجازی از همه کمک خواستند، اضافه کرد: این چیزی بود که پیش از این وجود نداشت. این کمک سراسری و شکل‌گیری موج انسانی گسترده، باعث شد گروگان‌گیر‌ها بترسند و کودک را در همان منطقه رها کنند که در نهایت یک کایت‌سوار کودک را پیدا کرد.

وی در پاسخ به نقد یکی از مخاطبان درباره کمرنگ بودن فرهنگ ترکمن‌ها شامل گویش، غذا، پوشش و… در فیلم بیان کرد: اثر هنری معمولا ترکیبی از واقعیت و خیال است. شما وقتی می‌خواهید یک داستان را بنویسید، از یک جایی دیگر جهان داستانی خودتان را خلق می‌کنید. ما از واقعیت الهام می‌گیریم، ولی در نهایت کار خودمان را انجام می‌دهیم. من حتی در پیش‌تولید روی گویش‌ها کار کردم و خواستیم چند نفر از شخصیت‌ها که محلی‌تر هستند گویش ترکمنی داشته باشند، اما در نهایت دیدم یک چیز نامتقارن می‌شود. در حالی که فیلم «ناتور دشت» بُعد ملی دارد و آدم‌ها از جا‌های مختلف برای کمک وارد روستا می‌شوند. به همین دلیل حتی اسم روستا را هم عوض کردیم. اما از پوشش، رنگ، جغرافیا و بافت گیاهی آن منطقه در حدی وام گرفتیم که فیلم از جهان‌شمول بودن خارج نشود.

خردمندان درباره وجه تسمیه «ناتور دشت» عنوان کرد: ناتورِ دشت یک اصطلاح در ادبیات کهن به معنای نگهبان دشت است، اما ارجاعی هم به رمان سلینجر دارد. در بخشی از آن کتاب، هولدن کالفیلد می‌گوید من دوست دارم جایی در انتهای دشت و در کنار دره بنشینم و مراقب باشم بچه‌هایی که دارند بازی می‌کنند سقوط نکنند. این مفهوم مراقبت از کودکان در شخصیت اصلی فیلم ما یعنی احمد پیران (هادی حجازی‌فر) هم وجود دارد.

حمید اکبری خامنه نویسنده «ناتور دشت» درباره ایده اولیه شکل‌گیری فیلمنامه گفت: یک روز محمدرضا خردمندان با من تماس گرفت و درباره یک طرح پنج صفحه‌ای از ماجرای یسنا صحبت کرد. طرح را خواندم و همان شب چهار ساعت درباره‌اش صحبت کردیم و شاکله اصلی فیلمنامه ایجاد شد. در یک دوره چهار ماهه، هر روز مشغول طراحی قصه و نگارش فیلمنامه شدیم.

وی درباره مفاهیم نمادین موجود در فیلم بیان کرد: این مفاهیم از درون ناخودآگاه ما وارد قصه شده و از قبل قصدی برای نمادسازی وجود نداشته است. اما فضای قصه‌ای مانند «ناتور دشت» این امکان را می‌دهد که ایده‌های مختلف را در قصه بیاوریم. مثلا سکانس آزادی پرنده‌ها جزو آخرین چیز‌هایی بود که در فیلمنامه شکل گرفت و شاید بتوان گفت از نمادین‌ترین بخش‌های فیلم است. در مجموع می‌توان گفت فیلمنامه را با هدف نمادگرایی ننوشتیم و فقط شخصیت‌ها و قصه را دنبال کردیم.

اکبری خامنه با اشاره به ریشه واقعی داستان فیلم گفت: ماجرای گم شدن یسنا در یک مزرعه و تقاضای کمک در فضای مجازی یک اتفاق واقعی بود. حتی از شهر‌ها و روستا‌های اطراف، مردم برای کمک به آن روستا رفتند و این میزان همبستگی مردم برایمان اتفاق نادری بود. روی این ماجرای واقعی پژوهش مفصلی انجام دادیم، اما آن را تا حدودی کنار گذاشتیم و پیشینه شخصیت‌ها را هم تغییر دادیم. سعی کردیم از دریچه‌ای وارد شویم که مخاطب درگیر تعلیق فیلم شود.

نوشته کارگردان «ناتور دشت»: سالانه حدود ۴۰ پرونده کودک‌ربایی در کشور داریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان فیلم که با الهام از یک داستانی واقعی  به نگارش درآمده، آمده است: «من وقتی بچه بودم و چیزی می‌خواستم و برام نمی‌گرفتن، می‌رفتم یه گوشه قایم می‌شدم تا تنبیه‌شون کنم…»

هادی حجازی‌فر، میرسعید مولویان، شبنم قربانی، علی صالحی، بابک کریمی، سعید آقاخانی، علی مصفا، امیر دژاکام، اردشیر رستمی، حسین شریفی، ترنم کرمانیان، ارغوان عزیزی و… بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«ناتور دشت» در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای میرسعید مولویان شد

علاقمندان برای حضور در ششصد و شصت و پنجمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد فیلم «ناتور دشت» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان فیلم «رها» آمده است: توحید ۵۵ ساله به همراه همسر و فرزندانش زندگی متوسطی دارند. تا اینکه یک اتفاق، داستان زندگی آنها را بهم می‌ریزد…

شهاب حسینی، غزل شاکری، ضحا اسماعیلی، آرمان میرزایی، محمدرضا سامیان و…بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«رها» در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت ۷ سیمرغ بلورین شد و توانست برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول شود.

علاقمندان برای حضور در ششصد و پنجاه و هفتمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «رها» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست، مباحثی از حکمت و فلسفه هنر با موضوع«مقدمه‌ای بر پست‌متافیزیک» و محوریت «زمان و مکان در سینما» توسط حجت اسدیان تبیین و تشریح می‌شود.

حجت اسدیان متفکر ایرانی، اتیمولوژیست و زبان شناس، متخصص فلسفه و فلسفه هنر، بنیان‌گذار و خالق سیستم معناشناسی و کوینواتیمولوژى سودورلیان در زبان مادر جهانى است. وی تاکنون بیش از چهل سخنرانی تخصصی پیرامون اندیشه‌های پروتوگوراس دانادل در دانشگاه‌های مختلف اروپا ایراد کرده است.

در ادامه این برنامه، گفتاری با عنوان «اکنون‌زدگی از نگاه الیور استون» با حضور کورش جاهد و گئو اسدیان ارائه خواهد شد.

حضور در این نشست برای عموم علاقه‌مندان آزاد و رایگان است. علاقه مندان برای حضور در این نشست می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته برگزاری نشست «هنر، سینما و فلسفه» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بانیپال شومون، علیرضا ثانی‌فر، ندا جبرئیلی، علی‌محمد رادمنش، زکیه بهبهانی، رضا عموزاد، سهیل باوی، سعید رضایی‌کیا، میلاد مرادی، احمد دهقان‌رحیمی، منصور غنی‌جاهد و اشکان عاشوری و…بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

در خلاصه داستان فیلم «علت مرگ: نامعلوم» آمده است: «هشت مسافر، در جاده‌ای فرعی، پیش از طلوع آفتاب، شهداد را به مقصد کرمان ترک می‌کنند؛ میان راه اتفاقی آنها را از رفتن بازمی‌دارد…».

علی زرنگار پیش از این به عنوان نویسنده، آثاری همچون «بدون تاریخ، بدون امضاء»، «مغز استخوان» و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» را در کارنامه خود دارد؛ وی فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی سینما از دانشگاه هنر و فوق‌لیسانس ادبیات نمایشی از دانشگاه تربیت مدرس است و به عنوان کارگردان، فیلم‌های کوتاه «همدیگر»، «شدن»، «بود»، «است»، «کوتاه»، «او» و «یادداشت اول» را ساخته است.

علاقمندان برای حضور در ششصد و چهل و پنجمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «علت مرگ: نامعلوم» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سحر دولتشاهی، آزاده صمدی، امیر آقایی، فرید سجادی‌حسینی، شیوا سرمست، سینا رازقی، سپهر مهربخش، رضا بهبودی و علیرضا ثانی‌فر بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

داستان «نبودنت» دربـاره زنـی بـه نـام مرضیه اسـت کـه چندسـالی بـه انتظـار همسـر خـود نشسـته ولـی همسـرش توان بازگشـت بــه خانــه را ندارد.

علاقمندان برای حضور در ششصد و سی و چهارمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «نبودنت» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای نشست کورش جاهد منتقد و مدرس سینما درباره «شبگرد» گفت: یکی از نکات جالب فیلم این بود که صدای زنگ موبایل شخصیت‌های گوناگون فیلم، قطعه موسیقی معروف nothing else matters بود که انتخاب این قطعه خیلی معنادار است. این نشانه‌ای به ما می‌دهد از جهان‌بینی‌ای که فیلم دارد به سمتش می‌رود. فیلم روایت دایره‌ای دارد و در پایان آن دوباره به حادثه ابتدایی باز می‌گردیم. هر یک از شخصیت‌هایی که می‌بینیم داستانک و ماجرایی دارند که در نهایت می‌توان اشتراکاتی میان آنها پیدا کرد و هر کس ممکن است تعریف خودش را از اشتراک بین شخصیت‌ها و قصه‌های فیلم داشته باشد.

وی اضافه کرد: خرده‌روایت‌های فیلم «شبگرد» کم‌کم در طول فیلم به هم مرتبط می‌شود. فیلم جنبه‌های اجتماعی هم دارد و برخورد‌هایی از آدم‌ها می‌بینیم که باعث حس اشمئزاز در مخاطب می‌شود و ارتباط انسان‌ها در جامعه را به نقد می‌کشد.

مؤتمن: سینما برای من یک اتمسفر است

در ادامه فرزاد مؤتمن کارگردان فیلم در پاسخ به پرسشی درباره نوع قاب‌بندی و شباهت آن به تله‌فیلم عنوان کرد: تفاوت اصلی فیلم سینمایی با تله‌فیلم در وجود یا عدم وجود رمز و راز است. تله‌فیلم‌ها برای مخاطب بسیار وسیع ساخته می‌شود و فیلم‌های سینمایی رمز و رازی دارند. بافت فیلم «شبگرد» بافت یک فیلم درجه یک نیست. اصولا دنیای فیلم، تحت تاثیر فیلم‌های Exploitation دهه ۷۰ آمریکا، اسپانیا و ایتالیاست. چارچوب‌ها و فضا‌های فیلم به درام‌های اجتماعی سینمای ایران نزدیک نیست. در فیلم‌های اجتماعی امروز ذات سینما فراموش می‌شود و موضوعاتی مانند اعتیاد، دختر فراری، قمه‌کشی و… بیش از حد باز می‌شود.

وی افزود: «شبگرد» پر از کلیشه است، اما نتیجه‌ای که از کلیشه‌ها می‌گیرد متفاوت است. از همان ابتدا مشخص است که با یک لحن جفنگ و هجوآمیز روبه‌رو هستیم. اما هجو چه چیزی؟ هر یک از داستانک‌های فیلم، داستان‌های یک درام اجتماعی بد است! هیچ کدام از این داستان‌ها، داستان یک فیلم خوب ایرانی نیستند. آدم‌های این داستان‌ها عملا مشترک هستند. ویژگی مشترک آنها افسردگی، ناامیدی، خستگی و به دنبال رابطه بودن است.

مؤتمن ادامه داد: فیلم با پرسه زدن این آدم‌ها همراه می‌شود و با یک اتمسفر جفنگ به پایان می‌رسد. برای من سینما قصه نیست، موضوع نیست، حرف فیلم نیست. سینما برای من یک اتمسفر است. اگر این فیلم را ساختم برای این بود که احساس کردم وسیله خوبی است که عشقم را به سینما یک بار دیگر نشان دهم.

کارگردان فیلم «شبگرد» با اشاره به روایت متقاطع این فیلم بیان کرد: در این مدل، با شخصیت‌ها همراه می‌شویم و شخصیت‌ها داستان را به یکدیگر پاس می‌دهند. ولی در نهایت متوجه می‌شویم همه دارند یک داستان را تعریف می‌کنند. به جای اینکه این داستان را کلاسیک و طبق فرمول‌های سه‌پرده‌ای تعریف کنیم، به شکلی هجوآمیز با شخصیت‌ها همراه می‌شویم. می‌توان گفت «شبگرد» ضد داستان است و فیلم اتمسفر به حساب می‌آید.

وی در پاسخ به پرسشی درباره تعلق نداشتن فیلم به زمان حال گفت: همه چیز فیلم کاملا متعلق به امروز است و چیزی از دهه‌های قبل در آن وجود ندارد. مدل اتومبیل‌ها، لباس‌ها، روابط دختر‌ها و پسر‌ها و فضای کلی فیلم به امروز تعلق دارد. چیزی که روح یک فیلم را تازه یا کهنه می‌کند، فضایی است که می‌سازد و فضای «شبگرد» کاملا امروزی است. در دهه ۶۰ اصلا نمی‌توانستیم چنین فیلمی کار کنیم.

مرتضی شایسته تهیه‌کننده فیلم با ابراز خرسندی از برگزاری این نشست، در سخنان کوتاهی عنوان کرد: فیلم «شبگرد» اثر متفاوتی در سینمای امروز ایران است و این تفاوت را می‌توان کاملا مشاهده کرد. اجزای مختلف فیلم شامل گروه تولید، عوامل فنی و بازیگران، همگی زحمت زیادی کشیدند و بیشترین زحمت با آقای مؤتمن بود. از همه عوامل فیلم تشکر می‌کنم.

فتحی: بسیاری از عوامل فیلم «شبگرد» کار اولی هستند

امیرحسین فتحی بازیگر فیلم نیز بیان کرد: من از زمان فیلم «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» به آقای مؤتمن مدیون هستم. آن زمان داشتم «شهرزاد ۱» را بازی می‌کردم و هنوز پخش نشده بود. به دلیل اینکه پسر حسن فتحی هستم هیچ جا قبولم نمی‌کردند و در هیچ دفتری از من تست نمی‌گرفتند. به همین دلیل با دستیار آقای مؤتمن هماهنگ کرده بودم که قبل از تست به ایشان چیزی درباره این نسبت نگوید. ایشان این موضوع را نمی‌دانستند و مرا در تست پذیرفتند و بعد از عقد قرارداد موضوع را فهمیدند. این دین را همیشه به ایشان دارم که در مسیر کاری‌ام اثر مثبتی داشتند.

وی با اشاره به استفاده از جوانان بااستعداد در فیلم گفت: نکته جالب «شبگرد» برای من این بود که آقای مؤتمن می‌خواستند از شاگردان سینما استفاده کنند. بخش عمده‌ای از کسانی که در این فیلم حضور دارند کار اولی هستند. این خیلی برایم ارزشمند بود و دوست داشتم حضور کوچکی در فیلم داشته باشم. فضای فیلم برایم بسیار جالب است و شناخت کارگردان نسبت به نسل تازه و حتی شناخت موسیقی‌های مورد علاقه این نسل از امتیازات آن است.

روشنک گرامی دیگر بازیگر فیلم «شبگرد» اظهار کرد: این فیلم شاید تنها فیلمی است که در کارنامه کاری‌ام واقعا به آن افتخار می‌کنم و خوشحالم که با آقای مؤتمن کار کردم. برخی چیز‌هایی که در فیلم می‌بینیم، شاید از نظر مخاطب ایراد تلقی شود، اما در واقع هجو و پارودی است. فیلم را دو بار دیدم؛ دفعه اول تماشاگران فاز فیلم را گرفته بودند و اتفاقا با آن می‌خندیدند. اما بار دوم، همه داشتند جدی به آن نگاه می‌کردند. چون تماشاگر عادت ندارد گونه‌های مختلف را ببیند و فقط مخاطب فیلم‌های مرسوم است، شاید نتواند با این فیلم ارتباط بگیرد.

یاسر جعفری بازیگر و یکی از عوامل تولید فیلم «شبگرد» نیز بیان کرد: این نوع فیلم‌ها علاوه بر چالش در اکران، چالش‌هایی هم در تولید و گرفتن پروانه‌ها دارد. پروانه ساخت را ۲۸ اسفند گرفتیم و صدور پروانه نمایش یک سال طول کشید. همین الان هم برای پخش خارجی دچار مشکل هستیم و اجازه این کار را نداریم. نقشم در این فیلم را خیلی دوست داشتم و از مرحله اول نگارش فیلمنامه در جریان آن بودم.

نوشته «شبگرد» در فرهنگسرای ارسباران نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیر آقایی، مهشید افشارزاده، یاسر جعفری، بهناز پورفلاح، روشنک گرامی، احسان امانی، نازنین صلح‌جو، پیام احمدی‌نیا و امیرحسین فتحی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

در خلاصه داستان فیلم «شبگرد» آمده است: «ماشین مرد جوانی در جاده ی فرعی با سگ ولگردی تصادف می کند و این توقف موجب می شود پلیس گشت شب به او مشکوک شود و ماشین را تفتیش کند. در صندوق عقب ماشین چیزی پیدا می شود که سرنوشت عده ای را تغییر می دهد…»

علاقمندان برای حضور در ششصد و سی و دومین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «شبگرد» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش تعارض بین امیال انسانی و قوانین اجتماعی در فیلم

در ابتدای نشست کورش جاهد کارشناس و مدرس سینما با اشاره به انتخاب این فیلم به عنوان نماینده ایران در اسکار گفت: با دیدن «در آغوش درخت» ناخودآگاه یاد فیلم «بی‌عشق» ساخته آندری زویاگینتسف افتادم که در آن فیلم هم زن و شوهر به پایان رابطه‌شان رسیده‌اند و فرزندشان گم می‌شود. در انتهای این فیلم روسی، پسربچه پیدا نمی‌شود و تلخ به پایان می‌رسد. این ما را به فکر وا می‌دارد که چرا فیلمساز دو ساعت گشتن دنبال پسربچه را نشان می‌دهد و در پایان پیدا نمی‌شود؟ تعبیر من این است که انگار کودکی خود زن و شوهر است که گم می‌شود و می‌توان خوانش نمادین داشت.

وی اضافه کرد: اما «در آغوش درخت» جنبه واقع‌گرایانه دارد و یکی از اتفاقات خوب آن دوزبانه بودن و خارج شدن از تهران است. اینکه فرهنگ بومی و اصیل ترکی را در فیلم می‌بینیم اتفاق خوبی است و امیدوارم بیشتر فیلم‌هایی ببینیم که در شهر‌هایی به جز تهران ساخته می‌شود و به خرده‌فرهنگ‌های دیگر می‌پردازد. مسئله این فیلم، جدا نشدن دو کودک از یکدیگر است که جنبه روانشناسانه دارد. اینکه دو بزرگسال نمی‌توانند به تفاهم برسند و خودخواهی آنها باعث می‌شود بچه‌ها جدایی از یکدیگر را تمرین کنند. همچنین تعارض بین امیال انسانی و قوانین اجتماعی در این فیلم نمایش داده می‌شود.

فقدان و از دست دادن؛ مضمون اصلی «در آغوش درخت»

در ادامه بابک خواجه‌پاشا نویسنده و کارگردان فیلم با ابراز خرسندی از برپایی این نشست عنوان کرد: در دوران مختلف مضامین مشترک به ذهن هنرمندان خطور می‌کند و این به خاطر دغدغه‌هایی است که وجود دارد. جدایی در جوامع مختلف یک دغدغه مشترک است، اما زاویه دید فیلمساز است که مضمون را تعیین می‌کند. مضمون اصلی قصه فیلم فقدان و از دست دادن است. انسان زمانی که چیزی را از دست می‌دهد تازه قدر آن را می‌داند. تلاش کردیم این را در بستری مانند دوری فرزندان از خانواده نمایش دهیم.

وی با بیان اینکه خانواده ایرانی رنگ‌های متنوعی دارد، افزود: در برخی خانواده‌ها جدایی شبیه فیلم «جدایی نادر از سیمین» اتفاق می‌افتد و برخی خانواده‌ها مانند خانواده فیلم ما، با وجود جدایی هنوز به یکدیگر احترام می‌گذارند. جهان کودکان جهان دیگری است و متاسفانه خیلی اوقات در بحران طلاق از این منظر نگاه نمی‌کنند که آن بچه چه‌طور می‌بیند. شبیه به اتفاق فیلم، در اطرافم افتاده بود و جرقه‌ای شد که فیلم را بسازم.

خواجه‌پاشا در پاسخ به پرسش یکی از مخاطبان درباره نوع فوبیای شخصیت زن فیلم گفت: فوبیای دوری که موتیف اصلی فیلم است، واقعا وجود دارد. نمونه‌ای در یک شهرستان داشتیم که شخصی ۳۰ سال از محله خودش خارج نشده بود. همسرش می‌گفت من عاشق سفر هستم ولی نمی‌توانیم از محل خارج شویم. این منبع الهام من برای فوبیای دوری شخصیت زن بود. از لحاظ پزشکی یکی از راه‌های درمان فوبیا مواجهه و گذر از آن است که در فیلم هم زن توانست با ترسش روبه‌رو شود.

سپس پرسشی درباره کمال‌گرایی موجود در فیلم مطرح شد که خواجه‌پاشا در پاسخ بیان کرد: همه صحنه‌های «در آغوش درخت» بر پایه واقع‌گرایی و منطق است، به جز صحنه پایانی که با هویت ایرانی و امیدمحوری که در قصه‌گویی دارم، دلم نیامد بچه‌ها کشته شوند، و گر نه بچه‌ها منطقا زنده نیستند. در حقیقت آن بچه‌ها نمی‌توانند در آن شرایط پیدا شوند و سکانس پایانی واقعیت قصه نیست، بلکه خواست قلبی بیننده است.

وی اضافه کرد: هویتم را در فیلم چه از لحاظ ملی و چه از لحاظ مذهبی و سنتی رعایت می‌کنم و تلاشم بر این بوده که جریان بومی آن منطقه خاص در فیلم رعایت شود. وظیفه من به عنوان فیلمساز، گفتنِ درد‌های جامعه نیست، بلکه به تصویر کشیدن جامعه‌ای است که دوست دارم وجود داشته باشد.

به‌کارگیری شیوه فیلمسازی ارزان با خروج از تهران

محمدرضا مصباح تهیه‌کننده فیلم «در آغوش درخت» اظهار کرد: من در چند سال اخیر تلاش کردم که سالی یک فیلم را به فیلمساز‌های اول اختصاص دهم و هر سال یک فیلمساز اول معرفی کردیم. البته آقای خواجه‌پاشا با اینکه نخستین فیلم بلندش را ساخته، بسیار باتجربه است و با فیلمسازان بزرگی به عنوان دستیار همکاری کرده است. من فکر می‌کنم در سینما رسالت مهم‌تری از پول در آوردن وجود دارد.

وی افزود: بعد از خواندن فیلمنامه «در آغوش درخت»، یک جمله از بابک خواجه‌پاشا من را قانع کرد که ساخت این فیلم را شروع کنیم. گفتند اگر این فیلم فقط و فقط مانع از جدایی یک زوج شود، ما را بس است. به لطف خدا این اتفاق افتاد و گزارش‌های متعددی رسید که برخی خانواده‌ها با دیدن این فیلم حداقل در تصمیم جدایی تامل کردند.

مصباح تصریح کرد: جلسات متعددی با مشاوران خانواده قوه قضائیه و روانشناسان داشتیم و قرار شده تماشای فیلم را به زوج‌هایی که در آستانه طلاق هستند پیشنهاد کنند. به عنوان یک فعال فرهنگی امیدوارم آثار این‌چنینی بیشتر ساخته شود.

وی در پاسخ به پرسشی درباره هزینه تولید فیلم گفت: در دفترمان شیوه فیلمسازی ارزان را داریم و تمام فیلم‌هایی که ساخته ام در نقاط مختلف ایران بوده و تا کنون در تهران فیلم نساخته‌ام. در همه پروژه‌ها سعی کرده‌ایم با هزینه بسیار کمی فیلم را بسازیم و برای ساخت «در آغوش درخت» کمتر از ۶ میلیارد تومان هزینه شده است، در حالی که به عنوان مثال یکی از فیلم‌های کمدی در حال اکران ۷۵ میلیارد تومان هزینه داشته است.

مصباح در پایان درباره پخش بین‌المللی فیلم «در آغوش درخت» بیان کرد: فیلم در کانادا اکران شده و از هفته آینده اکران آن در آمریکا آغاز می‌شود.

نوشته نشست «در آغوش درخت» در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان «در آغوش درخت» آمده است: «بحران پیچیده زندگی کیمیا و فرید که دوازده سال از ازدواجشان می‌گذرد، جهان زیبای فرزندانشان را بهم می‌ریزد. کودکانی که هیچ چیز جز سادگی و مهربانی را در زندگی نمی‌شناسند.»

مارال بنی‌آدم، جواد قامتی، روح‌الله زمانی، اهورا لطفی و رایان لطفی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

فیلم سینمایی «در آغوش درخت» به عنوان نماینده سینمای ایران برای رقابت در شاخه بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان در نود و هفتمین مراسم اسکار انتخاب شده است. این فیلم پیش از این برنده ۲ سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه و بهترین فیلم اول از چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر شد.

علاقه‌مندان برای حضور در ششصد و سی امین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «در آغوش درخت» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مدیریت و اجرای این مراسم بر عهده سجاد عزیزی آرام، شاعر و دبیر کانون ادبی زمستان بود.

در ابتدا ناصر ممدوح درباره نصرالله مدقالچی گفت: صدای شناخته شده‌ای دارد. صدایی ماندگار که نیاز به تعریف ندارد. صدای او مورد توجه همگان بوده و کارشان فوق العاده ست. سال‌های اولی که در دهه ۴۰ آمده بودند، من هم دهه ۴۰ وارد این حرفه شدم، آقایان مظفری، دائمی، ربیعی بودند که دوران خوبی بود. من در کنار این عزیزان بزرگ شدم و درس گرفتم و برایشان آرزوی سلامتی دارم.

سپس حسین شایگان عنوان کرد: شاید هیچ کس مانند یک مترجم نتواند درباره کار یک مدیر دوبلاژ و پس از آن گوینده قضاوت کند. من خیلی خوشبخت بودم که این اواخر همکاری‌ام با آقای مدقالچی بیشتر شد. ضمن اینکه من دیگر با دوبلاژ همکاری ندارم ولی در این ۲-۳ سال اخیر به جهاتی چند فیلم با هم کار کردیم که به نظرم آثار ماندگاری خواهد بود. برای همه صدایش شناخته شده، اما برای ما شخصیتش هم شناخته شده است؛ شخصیتی بسیار مهربان و دوست داشتنی.

علی زارعان نیز در ادامه مراسم بیان کرد: اولین تجربه دوست داشتنی همکاری با نصرالله مدقالچی در  مجموعه آن‌شرلی بود؛ من آن زمان در گروه کودک شبکه یک کار می‌کردم، آن‌شرلی تولید سال ۱۹۷۹ بود که در انبار آرشیو گم شده بود و مدت‌ها بعد پیدا شد. آقای مدقالچی هم به این کار دل دادند. در شعر اول این مجموعه، بهره‌گیری ایشان از الفاظ و کلمات در کنار هم و رسیدن به آن‌شرلی اتفاق عجیب و غریبی بود.

وی گفت: فصل دوم همکاری ما در شعر بود. او یک رغبت عجیب و غریبی به شعر داشته و دارد. برای من خیلی جذاب است که ایشان در هر حالتی در پی پیدا کردن روال تکلم اشعار هستند. تجربه زیسته من با استاد در حوزه شعر شاید کمتر نصیب کسی شده باشد که ما با هم حافظ، غزلیات شمس و… می‌خوانیم.

او در ادامه شعری را که برای استاد سروده بود، خواند.

سپس حامد مختارانی بیان کرد: استاد مدقالچی مانند پدر من است و حق پدری دارد. وقتی که ایشان به من محبت دارند و تماس می‌گیرند؛ به احترامشان تماس‌هایشان را هم همیشه ایستاده جواب می‌دهم. خدمتشان بودم، بزرگواری کردند و کنارشان درس گرفتم؛ افتخار دادند با ایشان در استودیو مجموعه آثاری را از مولانا با همراهی دکتر شفیعی کدکنی و پروفسور امین جمع کردیم که به زودی به سمع و نظرتان خواهد رسید.

در ادامه این مراسم عباس مطمئن‌زاده گفت: هر نقشی را که می‌خواهد گویندگی کند، با آن شخصیت و آن کاراکتر صدایش تغییر می‌کند و متناسب با آن می‌شود. برای همین تمام نقش‌هایی که او گویندگی کرده  همه ماندگار شده است. کارش از دهه ۴۰ با نقش‌های کوچک آغاز شد، اساتید خوبی داشت و علاوه بر صدای خاصش، استعداد و توانایی و پشت کار داشت که کار را خیلی جدی می‌گیرد. هنوز هم که هنوز است برای هر نقشی که بازی می‌کند، تمرین بسیار کرده و روی آن مطالعه می‌کند. برای همین نقش‌هایش همه ماندگار می‌شود.

وی گفت: در میان اساتید دوبلاژ، او در رده‌های بالا ست. بعضی مواقع می‌شد که وقتی آقای مدقالچی جای یک کاراکتر صحبت می‌کرد، از آن شخصیت جلو می‌زد که این هنر دوبله بود و او به آن اشراف کامل دارد.

فرشید شکیبا نیز در مراسم بزرگداشت نصرالله مدقالچی اظهار کرد: تفاوت کار ایشان با بقیه مدیران دوبله در این است که واقعاً تمام وقتشان را صرف آن کار می‌کنند. یعنی اگر ترجمه ایراد داشته باشد، حتماً چک می‌کنند تا کاری که قرار است با صدایشان پخش شود حتماً آن معیارهای لازم را داشته باشد.

در ادامه شکیبا با قدردانی از کانون زمستان گفت: چقدر خوب است که افرادی را برای تجلیل و بزرگداشت انتخاب می‌کنند که عاشق کارشان هستند و عاشقانه برای مردم ایران کار می‌کنند.

در بخش دیگر این مراسم محمد مصطفوی بیان کرد: یک روز شما، یک عمر ماست. من اولین بار استاد مدقالچی را در استودیو قرن ۲۱ دیدم، با بحث دوبلاژ نابینایان که شاید در دنیا بی‌سابقه بوده باشد و الان بعد از ۱۵ سال اتفاقات بسیار خوبی افتاده است. آقای مدقالچی برای فیلم هری پاتر ما را دعوت کردند و پس از اینکه آن فیلم را ایشان با ما دوبله کردند، شبکه ۴ یک مستندی را با گروه ما کار کرد و دو مستند برای شبکه ۵ با صدای هنرمندان گروهمان ضبط شد. بعد از آن دوبله اپیزودی از فیلم شرک و اجرای ۵ نمایش رادیویی داشتیم.پس از آن شبکه پرس تی وی گزارشی از کار ما تهیه کرد که باعث شد کشورهای دیگر هم کار ما را ببینند و ۵ کشور هم نمونه کار دوبلاژ نابینایانشان را برای ما فرستادند. برایمان شگفت انگیز بود که استاد بنیان این کار را گذاشتند. ما دوبار کارآفرین برتر کشور شدیم و مستند پشت صحنه فعالیت‌های ما رتبه اول را گرفت.

مصطفوی گفت: سینمای هندوستان هم فیلم سینمایی از روی همین گزارش پرس تی وی ساخت که ۴۷ میلیون دلار فروش داشت. بعد از آن معلولین دیده شدند و اتفاقات خوبی افتاد. برنامه رادیویی و کنداکتور رادیویی به بچه‌ها اختصاص دادند، جشنواره فیلم معلولین راه‌اندازی شد و …

در ادامه این مراسم فریدون قیصری‌پور بیان کرد: بعضی شاعران، وقتی شعر می‌گویند شاعرند. من ایشان را از صدایشان شناختم و با شعر مولوی بیشتر روی حافظه من خط انداختند. مرحوم مادرم به عنوان یکی از داشته‌های فرهنگی‌مان به دوبله ایران افتخار می‌کرد. آقای مدقالچی همان چیزی که در صدایشان هست، در رفتارشان هم هست.

عماد رسولی نیز گفت: وقتی به زندگی بزرگان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم افرادی که در تاریخ اسمشان ثبت شده افرادی هستند که همگی چارچوب‌هایی در زندگی داشتند و آن‌ها فقط تعیین نشده بلکه به آن پایبند هم ماندند. پایبند ماندن به چارچوب در کلام ساده و در عمل بسیار بزرگ است و کار بزرگان. استاد هنوز که هنوز است  به چارچوب‌هایشان پایبندند. این صدای جادویی، همه جا جادویی است؛ چه وقتی با شما حرف می‌زند و چه وقتی متن می‌خواند.

وی ادامه داد: چه متن‌هایی وجود داشته که استاد نخوانده است، چه پیشنهادهای چند صد میلیونی برای یک متن با پافشاری‌ها بوده که استاد قبول نکرد. هر متنی را که می‌خواهند بخوانند با عشق آن متن را ویرایش و اصلاح می‌کنند و کلماتی که فکر می‌کنند جایگزین بهتری در فارسی دارد، جایگزین کرده و بعد می‌خوانند. من از استاد خیلی آموختم و افتخار می‌کنم که اینجا درباره ایشان صحبت می‌کنم.

سپس سجاد عزیزی آرام در سخنانی درباره نصرالله مدقالچی گفت که او امپراطور دوبله ایران است و پس از آن پیشکسوت هنر دوبله ایران با تشویق حضار روی صحنه آمد.

مدقالچی در سخنانی کوتاه گفت: چه بگویم که شایسته این همه مهربانی باشد؟ زبانم الکن شد، اشک‌هایم درآمد، آه آه … این آه، ناله نیست، این آه از عشق شماست که به من القا شده؛ شاید ۶۲ سال است که القا شده. من برای همه شما عزیزان آرزوی سلامتی می‌کنم و از دوستان عزیزم و بزرگواران سپاسگزارم که در مورد حقیر سخن گفتند.

سپس با اهدای لوح‌های تقدیر و هدایا از نصرالله مدقالچی به بهانه یک عمر تلاش و تولید مستمر و موثر در عرصه صدا در آستانه ۸۰ سالگیش تجلیل شد.

همچنین در این برنامه شاعران و ترانه سرایان از جمله هرمز علیپور، فریبا وکیلی، امیر مرزبان، علیرضا بدیع، زهرا سلیم، صابر قدیمی، صابر سعدی پور آثار خود را ارائه کرده و آقایان پژمان نور، وحید مهراد، علی بنیادی، نوید نوبخت و کوروش باقری به اجرای موسیقی پرداختند.

نوشته بزرگداشت نصرالله مدقالچی برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم برداشتی آزاد از زندگی مولانا و شمس تبریزی در سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۵ هجری قمری است و رابطهٔ عارفانه مولانا با شمس تبریزی را به تصویر می‌کشد.

پارسا پیروزفر، حسام منظور، بنسو سورال، هانده ارچل، ابراهیم چلیک‌کول و شهاب حسینی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

علاقمندان برای حضور در ششصد و بیست و ششمین نشست باشگاه فیلم تهران می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه کنند و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند. همچنین برای رزرو صندلی نیز می‌توانند به صفحه فرهنگسرای ارسباران و یا بخش فیلم ایرانی در سایت سینماتیکت مراجعه کنند.

نوشته نمایش و نقد «مست عشق» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آخرین حضور فرامرز قریبیان در سینما مربوط به بازی در فیلم سینمایی «خروج» ‌به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا بود که برای بازی در این فیلم نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد شد.

همچنین گرامیداشت یاد غزل‌سرای نامدار ایران استاد محمدعلی بهمنی بخش دیگری از این ماه‌نشست است. در ادامه نیز شاعران، ترانه‌سرایان و خوانندگان به ارائه آثار و رقابت برای انتخاب اثر برتر خواهند پرداخت.

شرکت در برنامه‌های کانون ادبی زمستان برای عموم آزاد و رایگان است.

نوشته بزرگداشت فرامرز قریبیان ۱۶ شهریور برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.