مهدی صباغ‌زاده فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما با انتقاد از اعلام میزان فروش روزانه فیلم‌ها در رسانه ها به سوره سینما گفت: من مخالف اعلام روزانه فروش فیلم‌ها از طریق روزنامه و رسانه‌های مجازی هستم. قاعده به این صورت است که باید پس از اکران فیلم میزان فروش اعلام شود و ما نباید خودمان را با کشورهای خارجی قیاس کنیم، هر چند که آنها هم فروش هفتگی را اعلام می‌کنند.

وی با بیان اینکه در این شرایط نسبت به برخی آثار اجحاف می‌شود گفت: پخش‌کننده‌ها برای اینکه به وضعیت سینما کمک کنند نباید میزان فروش را اعلام کنند. روزنامه ها و در مجموع رسانه ها نیز از این کار پرهیز کنند و به طرز صحیح در جهت تبلیغات آثار سینمایی و جذب مخاطب به سالن‌ سینماها حرکت کنند. تبلیغات فریبنده به ضرر مردم و سینما است.

مدیر پخش موسسه «نیمروز» با تاکید بر اینکه دروغ گفتن و فریب دادن مردم با آمارهای غلط درست نیست افزود: به جای پرداختن به اعلام میزان فروش فیلم ها باید به مخاطبان اطلاعات درست و موثری درباره فیلم‌ها داده شود و از سوی دیگر رسانه‌ها هم مجموعه های سینمایی خوبی مانند «کوروش» و همچنین پردیس های سینمایی مهجور مانند «راگا» و «کیان» در نقاط دورتر شهر را معرفی کنند تا مخاطبان به راحتی بتوانند یک فیلم را انتخاب کرده و به تماشای آن بنشینند.

صباغ‌زاده با بیان اینکه مردم هوشیار هستند و متوجه اطلاعات غلط می‌شوند ادامه داد: متاسفانه این اقدامات باعث می‌شود وقتی دفتر پخش یک مبلغ را اعلام می‌کند و روزنامه ها از طریق تهیه کننده مبلغ دیگری را انتشار می‌دهند، مغایرت در آمار اختلافاتی میان سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده به وجود می آورد. به همین دلیل بهتر است در صورت نیاز در شورای صنفی نمایش و تشکل‌های صنفی دیگر درباره انتشار درست آمار فروش فیلم ها اقدام کنیم و سینمای ایران در این باره واکنش نشان بدهد.

پخش «نیمروز» مسئولیت اکران فیلم‌های سینمایی «فصل فراموشی فریبا» ساخته عباس رافعی، «لامپ صد» به کارگردانی سعید آقاخانی و «کاغذ خروس نشان» به کارگردانی مریم میلانی را بر عهده دارد.

نوشته از انتشار فروش روزانه فیلم‌ها در رسانه‌ها جلوگیری شود/ فریب مردم با آمارهای غلط اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: دغدغه فروش بالای یک فیلم سینمایی و رسیدن به باشگاه میلیاردی‌های سینما سالهاست که در میان صاحبان فیلم شدت گرفته و شاید به راحتی بتوان گفت که اصلی ترین دغدغه و در واقع مهم ترین هدف برای اکثریت تهیه‌کنندگان یا صاحبان یک اثر دستیابی به یک رکورد میلیاردی بدون توجه به هر فاکتور دیگری است. تردیدی نیست که پیش بردن موازی کیفیت به همراه نگاه ویژه به فروش، یک رابطه منطقی در الگوی همخوانی هنر- صنعت سینما است که هیچ ایرادی نمی توان به آن گرفت و با چنین تفکری بی شک باید به نقش تبلیغات از جهات گوناگون اشاره کرد که تاثیر بسزایی در تثبیت یک فیلم روی پرده سینما و موفقیت آن در گیشه و جذب مخاطب به سوی سالن‌های سینما دارد.

اما چه بسیار آثاری که صرف نظر از کیفیت خود تحت تاثیر عوامل ثانویه به رقم هایی قابل توجه رسیده اند و طلایه دار لشکر میلیاردی ها شده اند و این عنوان همیشه در قالب یک سند موجه در مقابل دیدگان مخالفان احتمالی قرار گرفته است. در این میان هر چند در صحبت‌های برخی از اهالی سینما هنوز هم کیفیت در الویت قرار دارد ، اما در عمل چنین چیزی را شاهد نیستیم و با ایجاد چنین شرایطی که جنبه کیفی آثار در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرد، طبیعی است که باید شاهد بروز رفتارها و کنش‌هایی خارج از محدوده منطقی تبلیغات باشیم. کنش‌هایی که گه گاه از هیاهوهای رسانه ای و ایجاد حواشی موثر در جلب توجه مخاطب آغاز می شود و فضایی حساسیت برانگیز را به وجود می آورد تا مخاطب بدون توجه به اصل محتوا راهی سینما شود و در نهایت این سوال برایش ایجاد شود که «پس این همه سر و صدا برای چه بود؟!».

این روزها در فاز دیگری از این تبلیغات خاکستری که منشاء بروز و ظهور آنها بطور کامل مشخص نیست، با معضلی  دیگر روبروییم. این معضل مسابقه بعضی پخش‌کنندگان برای اعلام آمار غیرواقعی از فیلم‌ها است. سنتی نانوشته که بسیاری با اجرایش مشکل ندارند. در جلسات غیررسمی و گفت و گوهای رودر رو با عوامل یک فیلم، هر گروه پخش‌کننده و تهیه‌کننده دیگری را متهم می‌کند که نخستین بار پای به این راه گذاشته و حالا قطع این مسیر امکان پذیر نیست. بعضی تهیه‌کننده ها و پخش‌کننده ها میزان فروش یک فیلم را با نیت شانتاژ رسانه‌ای و جذب مخاطب بیش از رقم معمول و معقول اعلام می‌کنند. گروهی که کیفیت فیلمشان منتقدان را راضی نکرده دل به فروش‌های میلیاردی خیالی خوش می‌کنند و عده‌ای پخش‌کنندگان رقیب را با این آمارهای دست ساز از میدان به در می‌کنند. در حالی که سالن‌های سینماهای نمایش دهنده این فیلم‌های میلیاردی سوت و کور و ارتباط مردم با تولیدات سینمای ایران قطع است.

در این بین نکته تاریکی که در تاریخ سینمای کشور ثبت می‌شود اعداد و ارقام و اسامی برخی فیلم ها و شخصیت هایی است که نسل های آینده باید به آنها رجوع و از آنها به عنوان رکوردداران سینمای کشور یاد کنند. هر چند که در بسیاری از مواقع هم خود اثر پتانسیل‌های موجود برای فتح گیشه در مقابل رقیبانش را دارد، اما باز هم بعضی به چنین اتفاقی رضایت نمی دهند و سودای شکستن یک رکورد جاودانه در سینما آنها را از مسیر واقعی و طبیعی خارج می‌کند. رسیدگی و نظارت به چنین آماری که در مواقعی به عنوان سپر بلای بسیاری از کارگردانان و تهیه‌کنندگان می‌شود، به عهده هر نهاد و زیرمجموعه ای از نظام سینمایی کشور که باشد باید بداند امروزه و با وجود فن‌آوری‌های جدید در بستر جامعه به سرعت تناقض های آماری بروز پیدا کرده و این اعتبار نهاد مربوطه و صاحبان فیلم است که خدشه دار می‌شود. سکوت در برابر چنین آمارهای غلطی که در مواقعی تحت تاثیر مصلحت‌های شخصی و صنفی اتفاق می‌افتد جایز نیست. آنچه از ما برای نسل آینده به میراث می‌ماند دروغ و فریب است، دروغی که با مرور زمان فراموش شده و از نسل ما کارشناسی نیست که به سینمادوستان نسل‌های بعد یادآوری کند در این روزگار فیلم‌ها با چه بهانه و به چه بهایی میلیاردی می‌شدند.

نوشته چرا نمی‌شود به آمارهای فروش اعتماد کرد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، فیلم سینمایی «آسمان زرد کم‌عمق» به کارگردانی بهرام توکلی تاکنون در تهران ۶۶ میلیون تومان فروخته است. فیلم سینمایی«نازنین» ۱۲۴ میلیون تومان در تهران و ۱۱۰ میلیون تومان در شهرستان فروش داشته است. فیلم سینمایی «عملیات مهد کودک» به کارگردانی فرزاد اژدری ۹۵ میلیون تومان در تهران و ۷۰ میلیون تومان در شهرستان فروش داشته است.

در «آسمان زرد کم‌عمق» ترانه علیدوستی، صابر ابر، سحر دولتشاهی، حمیدرضا آذرنگ، سعید چنگیزیان و … بازی کرده‌اند. در «نازنین» سحر قریشی، پژمان بازغی، مجید صالحی و … بازی کرده‌اند.

نوشته «عملیات مهدکودک» ۹۵ میلیون تومان در تهران فروخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، فیلم سینمایی «گناهکاران» به کارگردانی فرامرز قریبیان تاکنون ۱۹۰ میلیون تومان در تهران و ۷۵ میلیون تومان در شهرستان فروش داشته است. فیلم «دربند» به کارگردانی پرویز شهبازی ۸۷۰میلیون تومان در تهران و ۳۵۰ میلیون تومان در شهرستان فروخته است. فیلم «هیس…» به کارگردانی پوران درخشنده در تهران ۲ میلیارد و ۵۲۰ میلیون تومان و در شهرستان ۱ میلیارد و ۷۵۰ میلیون تومان فروش داشته است. فیلم «به خاطر پونه» به کارگردانی هاتف علیمردانی ۳۲۱ میلیون تومان در شهرستان و ۶۶۱ میلیون تومان در تهران فروش داشته است.

فیلم «آزادراه» به کارگردانی عباس رافعی تاکنون ۴۲ میلیون تومان  در تهران فروخته است. این فیلم بعد از دهه اول محرم در شهرستان‌ها هم اکران خواهد داشت. در «گناهکاران» رامبد جوان، فرامرز قریبیان، شقایق فراهانی، محمد متوسلانی، قطب‌الدین صادقی، رضا رویگری و … بازی کرده‌اند. بازیگران فیلم «دربند» نازنین بیاتی، احمد مهرانفر، بهرنگ علوی و … هستند. در «هیس!» طناز طباطبایی، شهاب حسینی، مریلا زارعی، امیر آقایی، مائده طهماسبی و … بازی کرده‌اند.

نوشته «آزادراه» ۴۲ میلیون تومان فروخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- رونق گیشه سینما موضوعی است که در ایام معدودی از سال، تبدیل به یک آرزوی محقق می شود و در خیلی از فصل های دیگر، یک رویای دست نیافتنی است. ممکن است هرازگاهی یک فیلم بنا به هزار و یک دلیل در یک حالت پیش بینی نشده به مذاق مردم خوش بیاید و سالن های سینما پر شود که در این زمان از واژه پدیده استفاده می شود. واقعیت اما، این است که سینما رفتن باید یک اتفاق پویا و در عین حال رایج بین مردم جامعه باشد. آنقدر که درصد قابل قبولی از یک جمعیت ۷۰ میلیونی فیلم ها را به اتفاق یکدیگر و روی پرده سینما تماشا کنند. در این حالت است که می توان از هنر هفتم با عنوان صنعت به معنای واقعی یاد کرد. از آغاز سال ۹۲ تا کنون فیلم هایی مثل «رسوایی»، «حوض نقاشی»، «گذشته» و در تازه ترین اتفاق، «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» به فروش های بالا دست پیدا کرده اند. چهار – پنح فیلم برای ۵ ماه از یک سال، دستاورد چندان خوشحال کننده ای نیست.

آخر هفته مردم دیگر به سینما رفتن نمی‌گذرد

شاهین شجری کهن درباره این موضوع به سوره سینما گفت: این روزها «هیس» بنا به دلایلی آشکار خوب می فروشد. موضوع محوری آن چه در سینمای قبل از انقلاب و چه پس از آن پرداخته نشده بود و به خودی خود دارای جذابیت است. اساسا هر وقت به سراغ تابوها یا خط قرمز ها رفته ایم، مردم جذب شده اند و این موضوع نشان می دهد تا چه حد تنوع مضامین در سینمای ما وجود ندارد. خیلی از سوژه ها برای همیشه مسکوت گذاشته می شوند و وقتی خانم درخشنده به سراغ موضوعی رفت که یک حرف مگو بود، با استقبال مواجه شد. مردم ما به قدر کافی در سریال ها همسر دوم، عشق دوران پیری و … را دیده‌اند.

وی افزود: وقتی صحبت از بازار می شود مباحث مربوط به عرضه و تقاضا پیش می‌آید. همیشه وقتی کالای عرضه شده به قدر کافی موجود نباشد، خواهان زیادی پیدا می‌کند. فرمول فروش بالای فیلم «هیس» با توجه به این نکته به دست می آید و سازوکار آن به جریان می افتد. این فیلم به سراغ موضوعی رفته که حتی در صفحه حوادث روزنامه ها و تلویزیون هم به آن پرداخته نمی شود.

این منتقد سینما ادامه داد: سوالی که مطرح می شود این است که چرا این رونق سینما در تمام سال وجود ندارد؟ باید دید مردم بنا به چه دلایلی به سینما می روند؟ بازیگران محبوب یا سر و صدای ایجاد شده پیرامون یک فیلم. بنابراین طبیعی است که سینما در سال تنها چند بار رونق را تجربه کند. مردم ما در دهه ۶۰ عادت به سینما رفتن داشتند. این کالا در سبد خرید آنان قرار داشت و آخر هفته های خود را با این سرگرمی پر می کردند. امروز مشکلاتی مثل گرانی، ترافیک و نبودن جای پارک ماشین و … باعث می شود به تماشای فیلم با یک دی وی دی رضایت دهند. در مدت اخیر رنگ و لعاب «رسوایی»، شهرت «جدایی» اسکار گرفته و محبوبیت «گذشته» باعث کنجکاوی مردم شد، اما این ها دلایلی نیست که برای همه فیلم ها وجود داشته باشد.

رونق گیشه یک فرمول ناشناخته دیرینه دارد

جهانبخش نورایی منتقد دیگر سینما درباره این موضوع گفت: سال ها قبل در مجله فیلم مطلبی خواندم که این سوال را مطرح کرده بود: چه می شود که فیلمی می فروشد و فیلمی دیگر نه؟ این موضوع چندین دهه قبل نیز مطرح بود و تا امروز پاسخ روشنی برای آن یافت نشده است. موارد متعددی از جمله آب و هوا، مسائل اقتصادی و سیاسی و … در رونق گرفتن فروش یک فیلم تاثیرگذار است. ضمن اینکه فیلم های مختلف در مناطق مختلف شهر مورد استقبال یکسان قرار نمی گیرند. به همین دلیل هرگز نمی توان به طور مطلق درباره این موضوع صحبت کرد. باید روح زمانه و موقعیت موجود را شناخت و عرصه تولید و اکران را مدیریت کرد.

وی افزود: در دوران حاضر برخی کارگردانان خود را برای مخاطب قربانی می کنند و فیلمفارسی تولید می کنند. کسی مثل فرهادی اما، هم می تواند نبض مخاطب را به دست بگیرد و هم با مخاطب بالا ارتباط برقرار کند.

نورایی با اشاره به فروش خوب «حوض نقاشی» تاکید کرد: فیلم مازیار میری اثری لطیف بود که یک پدیده اجتماعی را به ظرافت روایت می‌کرد. من این فیلم را دوست داشتم، چون فکر می کنم هر مخاطب می توانست لایه های زیرین آن را با اندکی دقت دریابد. عقب ماندگی تنها جسم و ذهن را شامل نمی شود و خیلی از ما گاهی از نظر فکری و سیاسی هم عقب ماندگی داریم. این فیلم برای مثال، همدلی مخاطب را برانگیخت. این برانگیختگی در چند درصد از آثار سینمای ما مشاهده می شود؟

این منتقد سینما ادامه داد: در نظر گرفتن شرایط اجتماعی برای اکران فیلم موضوع قابل توجهی است. «اجاره نشین‌ها» زمانی اکران شد که جامعه ما نیاز به خنده داشت. پس مهرجویی روح زمانه را به درستی درک کرده بود. البته خیلی اوقات هم برخی از اتفاق‌ها را نمی‌توان پیش بینی کرد. مثل انتخاب حسن روحانی به عنوان رییس جمهور که کمتر کسی به تحقق آن امیدوار بود. این غافلگیری‌ها در سینما هم وجود دارد، مثل استقبالی که از «اینجا بدون من» به وجود آمد.

مدیریت اکران، حلقه مفقوده زنجیره رونق گیشه

محمدتقی فهیم روزنامه نگار و منتقد در صحبت‌های خود اشاره داشت: اولین دلایل پر فروش شدن فیلم ها را باید در خود آثار دنبال کرد. فیلم باید توانایی ایجاد کشش در مخاطب را داشته باشد. این کشش یا توسط سوژه ای ملتهب ایجاد می شود یا ساختار جذاب و یا حضور عوامل مطرح. این اتفاق ها به ندرت برای چند فیلم پشت سر هم اکران شده می افتد تا رونق گیشه نیز متوقف نشود.

وی همچنین گفت: باید توجه داشت که مردم برای دیدن تله فیلم به سینما نمی‌روند و یک اثر سینمایی باید از همه جهات متفاوت باشد. وقتی مخاطب احساس مختلف انسانی و هیجانا مورد نیازش را در سینما پیدا نکند چه توقعی می‌توان از او داشت که با وجود یک بار سرخورده بیرون آمدن از سالن سینما باز هم تماشای یک فیلم را روی پرده تجربه کند؟

این منتقد افزود: این روزها از مخاطب ۲۰۰ هزار نفری فیلم خانم درخشنده سر ذوق آمده ایم، اما این تعداد در برابر جمعیت ایران چه حرفی برای گفتن دارد؟ احساس می‌کنم چیزی که ما کم داریم یک مدیریت صحیح است. این موضوع تنها به مدیریت دولتی باز نمی گردد و حتی ارگان های خصوصی و شرکت های فیلمسازی نیز باید نسبت به آن حساس باشند. در این حالت است که ذائقه مردم تقویت می شود.

فهیم ادامه داد: ذائقه مردم از نظر سلیقه کیفی تنزل پیدا کرده است. آنان به تصویرسازی‌های سطحی گرایش پیدا کرده اند و این بمبی بود که خودمان منفجر کردیم و ذائقه شان را از بین بردیم. گیشه ما در چند سال اخیر رونق مقطعی داشته و درمان آن نیاز به همیاری دسته جمعی سینما و رسانه‌ها دارد و در این میان بعد تبلیغاتی قضیه پررنگ تر می‌شود. فیلم‌هایی مثل «حوض نقاشی»، «رسوایی» و «گذشته» هر کدام در طیفی جداگانه قرار دارند، اما مخاطب را جذب کرده اند. باید سلیقه های مختلف را شناخت و با یک مدیریت صحیح آن را ساماندهی کرد.

نوشته چه کسی راز گیشه را می‌داند؟/ عادت سینما رفتن فراموش شده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.