از ویژگی‌های مهم دیگر مسابقه «ایران» رقابت گروهی آن است. این گروهی بودن، فرهنگ کار تیمی و اتحاد و همبستگی جمعی را هم تبیین و تبلیغ می‌کند و روایتی نمادین از لزوم همبستگی و وحدت ملی و نقش اراده جمعی در پیروزی یک ملت است. ضمن اینکه هر گروهی سرگروهی دارد که کل تیم را مدیریت می‌کند و اعضای گروه از او تابعیت درونی دارند. این اعتماد به سرگروه و احترام متقابل بین او و اعضای گروه نیز بخشی از فرهنگ اتحاد و همبستگی را بازنمایی می‌کند که اتفاقا ریشه در تاریخ اجتماعی ما دارد و با هویت ملی ایرانیان گره خورده است.

فارغ از بحث محتوایی و درونمایه مسابقه از لحاظ مضمونی، در فرم و ساختار اجرایی نیز شاهد خلاقیت و نوآوری‌های بصری و گرافیکی و بهره‌برداری از فناوری در اجرا هستیم که جذابیت برنامه و ایجاد هیجان لازم برای یک رقابت تلویزیونی را تضمین می‌کند. بدیهی است این مسابقه نقطه ضعف‌هایی هم دارد یا همه آیتم‌های آن به یک وزن و اندازه جذاب نیست، اما امتیاز بزرگ این برنامه خودترمیمی آن است. در طول این بیست و اندی برنامه‌ای که از مسابقه «ایران» پخش شده شاهد حذف و اضافه‌هایی فرمی و اصلاح و بازسازی مستمر آن بودیم. به طوری که بعد از هر چند قسمت یک آیتم جدید به مسابقه اضافه شده یا آیتم‌های قبلی اصلاح و بازسازی شدند. همین رویکرد نشان می‌دهد که عوامل این مسابقه به بازخورد مخاطب و نظرات و انتقادات آنها توجه و سعی می‌کنند خود را بر تدریج ترمیم و تکمیل کنند. ضمن اینکه این تحول تدریجی در اجرای سام درخشانی مجری مسابقه هم دیده می‌شود و هر چه مسابقه جلوتر آمده او تسلط بیشتری در اجرا و هدایت مسابقه و شرکت‌کنندگانش پیدا کرده است.

فارغ از کارکردهای درونی این مسابقه به عنوان یک برنامه سرگرم کننده و رقابتی تلویزیون، از منظر اجتماعی نیز این مسابقه کارکردهای مثبت خودش را به ویژه در این ایام کرونایی و خانه نشینی داشته و توانسته اوقات فراغت مردم را در همان یک ساعتی که پخش می‌شود غنی کند. مسابقه‌ای که هم ذهن و حافظه مخاطب را فعال و پویا می‌کند و هم فرصتی برای لذت هیجانی برای او ایجاد می‌کند. این هیجان و التهاب به ویژه در مراحل پایانی که نوبت به دوئل سرگروها می‌شود بیشتر شده و شتاب بیشتری به خود می‌گیرد. اگرچه ریتم و هیجان درونی و بیرونی همه مراحل و آیتم‌های مسابقه به یک میزان نیست، اما در کل، ریتم مناسبی دارد و حوصله سربر نیست. به ویژه اینکه این مسابقه توانایی و استعداد شرکت کننده‌ها را از حیث اطلاعات و حافظه می‌سنجد و مثل مسابقات میدانی و حرکتی از ریتم بیرونی برخوردار نیست، اما ریتم درونی آن به اندازه‌ای است که ضرب آهنگ کلی مسابقه را حفظ کند. مسابقه‌ای که در ضمیر ناخودآگاه آن می‌توان نوعی ترویج فرهنگ گردشگری و به ویژه ایرانگردی را هم ردیابی کرد.

قطعا مسابقه‌ای که درباره ایران و برای ایران است به زمان خاصی محدود نمی‌شود و می‌تواند به عنوان یک مسابقه ملی تداوم داشته باشد.

نوشته نگاهی به مسابقه «ایران»/ یک مسابقه ملی برای ایران، درباره ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرزاد موتمن: سعی می کنیم در نشست شرکت کنیم

این تغییر برنامه نسبت به سال قبل خوب است. چرا که اهالی رسانه در آسایش فیلم را تماشا می کنند و تا پایان در سالن  سینما می مانند. در صورتی که سال های گذشته برای حضور در نشست مطبوعاتی به اجبار زودتر  سالن را ترک می کردند.

اینکه عوامل فیلم فردای اکران در کاخ رسانه و برای پاسخگویی به خبرنگاران حاضر می شوند یا خیر قابل پیش بینی نیست. ولی ما سعی می کنیم حتما در این نشست شرکت کنیم و پاسخگو باشیم. ولی در نهایت فکر می کنم اتفاق چندان مهمی نیست. باید امیدوار باشیم این برنامه در روند بهبود جشنواره تاثیرگذار باشد.

حسین فرحبخش: این تغییر، تکلیف همه را مشخص می کند

با این روش، منتقدان و خبرنگارها با طمانیه فیلم را تماشا می کنند و فردا در نشست مطبوعاتی حاضر می شوند. این در حالی است که سال های قبل که نشست ها بلافاصله بعد از اکران فیلم ها برگزار میشد و اگر بعد از ان فیلم مهمی اکران می شد، بسیاری از خبرنگارها سالن نشست را برای تماشای فیلم ترک می کردند. ولی با این شرایط همه چیز منظم انجام می شود. البته برخی معتقدند هنرمندان و عوامل فیلم برای برگزاری نشست فیلم شان در برج میلاد حاضر نمی شوند ولی از نظر من کسی که برای فیلمش ارزش قائل باشد بی شک حضور پیدا می کند. این برنامه ریزی  تکلیف جشنواره سال بعد را مشخص می کند. جشنواره باید به شکل حرفه ای برگزار شود و حاضرین در این فستیوال باید وظیفه شان را درست انجام دهند. پس امسال خبرنگارنماها، منتقد نماها و هنرمندنماها خودشان را نشان می دهند. اگر قرار است در نشست های مطبوعاتی تعداد محدودی از خبرنگارها و یا عوامل فیلم حضور داشته باشند، سال آینده این نشست ها برگزار نشود.

سعید سعدی: خیلی از نشست ها برگزار نمی شود

با توجه به فشردگی جشنواره جمع کردن عوامل برای روز اکران فیلم کار سختی است. حال اینکه بخواهیم دوبار این عوامل را برای برگزاری نشست مطبوعاتی دور هم جمع کنیم کاری به مراتب سخت تر است، حتی کار بعیدی به نظر می رسد. به همین دلیل فکر  می کنم جشنواره موفق نشود خیلی از نشست ها را با توجه به عدم حضور عوامل فیلم برگزار کند. چون قطعا عوامل به دلیل مشکلات کاری که دارند نمی توانند دو روز وقت صرف حضور در برج میلاد را کنند. برگزار نشدن این نشست ها هم نه تنها برای رسانه ها مشکل ایجاد می کند بلکه به ضرر فیلم ها هم است. چرا که در این جلسات نظرات و نقدهای سازنده می توانند کمکی به فیلسماز کند تا این نظرات را تا قبل از اکران در کار اعمال کنند.

سیدرضا صائمی: باید منتظر نتیجه اش باشیم

این موضوع را از چند جهت باید دید و قضات کرد. این تغییر برنامه از طرفی برای منتقدانی که اکثرا شغل ثابت دیگری دارند خوب است. چرا که بعد از ظهر بدون هیچ دغدغه ای فیلم ها را تماشا می کنند. از طرفی دیگر در کاخ رسانه خبرنگاران در کنار منتقدین حضور دارند و از آنجایی که خروجی روزنامه ها ساعت ۶ تا ۷ است، خبرنگارها به نوعی خبر کهنه و در اصل سوخته را منتشر می  کنند. چون علاوه بر اینکه گزارش نشست ها روز بعد منتشر می شود، بیشتر اتفاقات مهم در جشنواره ساعت ۶:۳۰ به بعد رخ می دهد. بنابراین خبرنگاران نمی توانند این اخبار را به موقع در اختیار نشریه شان بگذارند. مشکل دیگر اینجا است که امکان دارد برخی از عوامل فیلم برای انجام نشست مطبوعاتی در برج میلاد حاضر نشوند.  همچنین تفاوت برگزاری نشست مطبوعاتی بلافاصله بعد از دیدن فیلم و یا روز بعد  مانند تفاوت برنامه زنده با تولیدی است. بی شک برای خبرنگاراها حضور در نشست مطبوعاتی فیلم،بلافاصله بعد از اکران جذاب تر است. ولی در نهایت با توجه به اینکه می توانم تمام فیلم ها را تماشا کنم شخصا با این شیوه موافقم. به هر حال تجربه ای متفاوت است و باید منتظر نتیجه اش باشیم.

مازیار معاونی: نشست ها هیجان سال های گذشته را ندارد

اینکه نشست مطبوعاتی فیلم ها روز بعد از اکران برگزار شود اتفاق خوبی نیست. چرا که  احتمال اینکه از این نشست ها استقبال شود کم است. چون لازم است، خبرنگارها، منتقدین، عکاس ها و خود عوامل فیلم دوباره برای یک جریان وقت بگذارند و این اتفاق نمی افتد. به همین دلیل فکر می کنم به مانند سال های پیش این نشست ها شور و هیجان نداشته باشد. ناگفته نماند که تاخیر در  انجام نشست مطبوعاتی زمان مناسبی است که خبرنگار یا منتقد روی فیلم تامل کند. ولی آن گرما و هیجان لازم را ندارد. چون صحبت کردن بالافاصله بعد از تماشای فیلم ویژگی های خود را دارد. البته این قانون آزمون و خطا است و  باید منتظر نتیجه اش ماند.

محمد تقی فهیم: جشنواره، رسانه های مکتوب را حذف کرد

مدیران جشنواره برای اینکه بگویند نسبت به سال قبل تغییراتی اعمال شده است، آزمون و خطا در حوزه رسانه ها را آغاز کرده اند. به نظرم این تغییرات مناسب نیست. چرا که بسیاری  خبرنگاران رسانه های مکتوب در این نشست ها حضور پیدا نمی کنند. چون معتقدند خبرگزاری ها گزارش نشست ها را کار می کنند. به همین دلیل یا از گزارش خبرگزاری ها استفاده می کنند و یا به دلیل سوخته بودن خبر ترجیح می دهند این جلسات را پوشش ندهند. به نظر من هم رفتن خبرنگاران چندان ضرورتی ندارد. شاید مدیران جشنواره فکر می کنند در حال حاضر همه تلگرام دارند و از این طریق اخبار را پیگری می کنند ولی در کشور ما هنوز هم  رسانه ای مکتوب سند محسوب می شود و  خواص ، مدیران، نمایندگان مجلس و تحلیلگران از طریق رسانه های مکتوب به اخبار جشنواره واقف می شوند. ولی جشنواره عملا رسانه های مکتوب را از حیطه خبررسانی حذف کرده است که به نظرم بزرگترین اشتباه تیم آقای حیدری در زمینه تبلیغات و امور رسانه ای جشنواره است. در حالی که در دوره های قبل، مدیران از دبیران رسانه ها مشاوره می گرفتند. اما به نظر می رسد امسال آقای حیدری به جای اینکه از نظر صاحبان مطبوعات استفاده کند، تمام هم و غمشان معطوف به استفاده از بازیگران است و این نکته خطایی در پرونده ایشان است.

منبع: صبا

نوشته نظر فیلمسازان و منتقدان در ارتباط با نشست های مطبوعاتی جشنواره امسال چیست؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.