در ابتدای این نشست، آرش انیسی درباره انتخاب این داستان به عنوان اولین فیلم سینمایی‌اش بیان کرد: من همیشه فیلمنامه‌های متعددی می‌نوشتم و دنبال ساخته شدنش می‌رفتم، اما نهایتا به سرانجام نمی‌رسیدند.

او افزود: «مامان» فیلم‌نامه‌ای بود که تصمیم گرفتم برای ساخته شدن آن بجنگم و تا انتها پیش بروم تا فیلم ساخته شود که خداراشکر موفق شدم.

مجید برزگر، درباره تهیه این فیلم و همکاری با انیسی گفت: روزهای زیادی از تصمیم ما برای ساخت «مامان» می‌گذرد. فیلمنامه جذاب و شخصیت‌پردازی مناسب و شخصیت آرش انیسی، همه از عواملی بود که توجه من را برای حضور در این اثر سینمایی جلب کرد.

رویا افشار در این نشست با آرزوی سلامتی برای همه، درباره بازی کردن نقش «نانسی» توضیح داد: شخصیت مقتدرانه این شخصیت، مهربانی و مادر بودنش من را برای ایفای این نقش جذب کرد.

امیر نوروزی، درباره ایفای کاراکتر «فریدون» گفت: مثل همه انسان‌ها که نقاط شخصیتی متفاوتی دارند، فریدون نیز نیت پلیدانه‌ای ندارد و نمی‌توانم صفت خاصی را به او اطلاق کنم. این شخصیت بر حسب موقعیت دست به این تصمیم می‌زند.

در ادامه عرفان ابراهیمی درباره حضور در پروژه «مامان» توضیح داد: شخصیت «احمد» راوی فیلم است. من و آرش انیسی جلسات فراوانی درباره چگونگی رسیدن به نقش داشتیم و خوشحالم که امسال در این‌جا حضور دارم.

امیر شمس دیگر بازیگر این فیلم گفت: از چند سال گذشته قرار بود من این نقش را بازی کنم؛ اما از آن‌جا که فیلم ساخته نشد این موقعیت به تعویق افتاد تا در نهایت توانستم در این فیلم سخت حضور داشته باشم.

فرید طهماسبی درباره فیلمبرداری این فیلم توضیح داد: در فیلم کوتاه شما حدود یک تا ده روز فیلمی را فیلمبرداری می‌کنید و کار تمام می‌شود. اما در فیلم بلند این که حدود چهل روز باید پشت‌سر هم سر صحنه بروی و همه‌چیز را مدیریت کنی، موقعیتی متفاوت و سخت است.

او ادامه داد: این فیلم برای من متفاوت بود و از نتیجه کارم راضی هستم.

طهماسبی ادامه داد: اکثر صحنه‌های فیلمبرداری این کار داخلی بود. من و آرش انیسی برای چگونگی روایت این فیلم از منظر فیلمبرداری جلسات متعددی در پیش‌ تولید داشتیم و زمان فیلمبرداری چالش جدی نداشتیم.

میلاد موحدی در خصوص آهنگساز «مامان» گفت: ما در اوایل کار با هم درگیر چالش‌هایی می‌شدیم چون نگاه من نقطه نظر یک ناظر بود. اما آرش انیسی موسیقی را در بیان احساس صحنه‌ها می‌دید. خوشبختانه نگاه و شناخت این کارگردان نسبت به موسیقی خیلی درست بود و من امیدوارم نتیجه خوبی شده باشد. بخشی از موسیقی مرهون نگاه این کارگردان است.

پوریا اخوان درباره طراح صحنه توضیح داد: کار کردن با کارگردان فیلم اولی خیلی سخت است، زیرا همه مشکلات سر راه فیلمساز اول قرار می‌گیرد. امیدوارم نتیجه خوبی حاصل شده باشد. الان که فیلم را دیدم به این نتیجه رسیدم که شاید صحنه به خوبی دیده نشود و در خدمت فیلم است. این اتفاق یعنی من رسالت خود را درست انجام داده‌ام.

زهره علی اکبری گفت: کار کردن با آرش انیسی دلچسب و در عین حال سخت بود. این کار کاراکترمحور است و تمامی عوامل بدون به چشم آمدن باید در خدمت فیلمنامه قرار می‌گرفتند. من کار خلوت و ساده و تمیز را بیشتر می‌پسندم و هدفمان این بود که بخش صدا هم ساده به نظر برسد و به چشم نیاید.

رویا افشار، درباره نقش‌هایی مختلفی که به عنوان مادر بازی کرده است، گفت: وقتی سناریو را می‌خوانی، فاصله‌گذاری را در ذهنت انجام می‌دهی. من سعی می‌کنم کارهایم شبیه به هم نباشد. همه فیلم‌هایم را دوست دارم و برای همه آن‌ها زحمت کشیده‌ام. حضور در کنار آرش انیسی نیز برای من ارزشمند بود. «سرکوب»، «دشمنان» و «مامان» ویژگی‌های مخصوص به خود را دارند و فیلمسازانشان هر سه جوان هستند. ما این روزها به فیلمسازان مولف نیاز داریم.

در ادامه این نشست، انیسی درباره اسم‌های مختلف شخصیت «مامان» توضیح داد: جنوبی‌ها معمولا با پرسنل خارجی مراوده بسیاری دارند و اغلب دو اسم دارند برای مثال «نسرین» می‌شود «نانسی» یعنی در اداره پتروشیمی این‌گونه صدا می‌شده. فامیلی خودش هم «روستا» است؛ اما از آن‌جایی که سعی می‌کند جای پدر را بگیرد در شغل فعلی که دارد از فامیلی پدر استفاده می‌کند.

او ادامه داد: اگر مجید برزگر نبود، این فیلم امکان نداشت ساخته شود. ایشان بر اساس نگاهی که از پیش دارد فیلمنامه‌‌ها را برای ساخت انتخاب می‌کند. فکر می‌کنم که آقای برزگر کاملا می‌داند چه هدفی دارد و چه کاری دوست دارد انجام دهد.

برزگر در پاسخ به این سئوال که تا چه اندازه در فیلمنامه دخالت داشته است؛ گفت؛ من هیچ نقشی در فیلمنامه نداشتم، فقط آن را انتخاب و تحسینش کردم. هیچ‌گاه سطح خودم را به قدری پایین نمی‌آورم که در متن یک کارگردان دست ببرم.

او افزود: حتی اغلب سر صحنه نمی‌روم، چون اعتقاد دارم که مبحثی به اسم «اعتماد» باید میان ما جاری باشد.

او با اظهار خوشحالی برای حضور در این پروژه بیان کرد: «مامان» نفس ، ریتم و حال خوبی دارد. من مدیون گروه بازیگرانم هستم و هرچه‌قدر از آنان تشکر کنم باز هم کم است. فیلم‌هایی شبیه به «مامان» تماشاگر خاص خودش را دارد و من از آن مطمئن هستم.

تهیه‌کننده «مامان» ادامه داد: فیلم‌های پرفروش متر و معیار ما نیستند و ما مخاطبانمان را از گروه دیگری از مردم برمی‌گزینیم.

انیسی درباره مشکلاتی که برای ساخت این فیلم داشت، گفت: ما در ابتدا به این دلیل که شورا اعتقاد داشت این فیلم «تجربی» است، پروانه نگرفتیم و این موضوع مطرح شد که بهتر است نسخه ویدیویی آن ساخته شود. از این تاخیر ناراحت هم نیستم چون فکر می‌کنم «مامان» امروز خیلی بهتر از چیزی شد که اگر در آن‌ سال‌ها ساخته می‌شد.

این کارگردان در پاسخ به چرایی خودکشی مادر، توضیح داد: مامان در فیلم خودکشی نکرد. آن اتوبوس آتش گرفت و من خودم هم نمی‌دانم مادر زنده ماند یا نه. این کاراکتر قطعه زمینی دارد که برایش تنها نقطه امید برای بازگشت دوباره به خوشبختی و زندگی است.

امیر شمس که با دو فیلم در جشنواره سی‌ونهم حضور دارد، گفت: فیلم «مامان» برای من بسیار ارزشمندتر از فیلم «مصلحت» است. شخصیت این فیلم بسیار از من دور بود و سر تک تک پلان‌های آن اذیت می‌شدم؛ چون هیچ‌گاه نمی‌توانم با مادرم این‌گونه رفتار کنم.

انیسی درباره تدوین مجدد فیلم گفت: من در این لحظه فکر می‌کنم اثر خوبی ساختم و نیاز به تدوین مجدد ندارد. روایت فیلم بر اساس کاراکترهاست و آشنا شدن با آن‌ها درام فیلم را شکل می‌دهد.

او افزود: ساخته شدن این فیلم ضروری بوده، چراکه ما ناگزیر از قضاوت کردن دیگران هستیم و این قبیل فیلم‌ها شاید قضاوت ما را نسبت به دیگران بهتر کند.

مجید برزگر در پایان گفت: کارگردانی را به تهیه‌کنندگی ترجیح می‌دهم اما گمان می‌کنم آثاری را تهیه می‌کنم که کمتر تهیه‌‌کننده‌ای حاضر به ساخت آن‌ها می‌شود.

نوشته نشست فیلم «مامان» برگزار شد/ آرش انیسی: این قبیل فیلم‌ها قضاوت ما را نسبت به دیگران بهتر می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«روشن»

«روشن» از قضا فیلمی است تاریک. تاریک نه از منظر آنچه در روند قصه رخ می‌دهد، بلکه تاریک از منظر مسیری که کارگردان فیلم در حال پیمودن است. چه آنکه «روشن» فیلمی است در مذمت فقر، ولی آن‌چه بیشتر و پیشتر خود از تهیدستی و تنگدستی رنج می‌برد خود فیلم است؛ خاصه فقر ایده. «روشن» داستان یک شهروند طبقه پایین آسیب‌دیده در نظم اجتماعی و اقتصادی ایرانی است که در نهایت، از شدت سختی زندگی به ستوه می‌آید و تن به خودسوزی می‌دهد. آما ایا این شخصیت، واقعاً در تلاش است که زندگی خود را دگرگون کند و نمی‌تواند؟ خیر. شخصیت اصلی هیچ تقلای قهرمانانه برای بازیافت زندگی از دست‌رفته خود ندارد که هیج، غایت تلاشش در کارآگاه‌بازی و تعقیب همسر جدا‌شده و همنشینی با دوستان و زنان ناباب است و بس!

بازی این شخصیت را «رضا عطاران» برعهده گرفته که از قضا به هیچ‌وجهه در خدمت متن نیست. اگر فیلم سویه‌های کمدی می‌داشت انتخاب او قابل فهم بود، اما تکرار نقش بلاهت‌گونه عطاران که نمونه همین شخصیت را در حداقل پنج، شش‌فیلم از او دیده‌ایم هیچ نسبتی با یک درام اجتماعی که قرار است به آسیب‌های اجتماعی و اقتصادی بپردازد و در نهایت خود‌سوزی کند نداشت و ندارد. در مقام اختصار، عطاران به هیچ‌وجهه مناسب این نقش نبود.

«روشن» فیلمی است بی‌مایه، هرچند حجازی تلاش می‌کند با تقطیع‌های شبه‌هنری کمی فرم به رخ ما بکشاند، اما مضمون آن‌‌چنان ناپخته و ضعیف است که این‌گونه بازی‌های فرمی هیچ به کمک او نمی‌آیند. فِتیش کفش در فیلم‌های حجازی نیز بار دیگر تکرار می‌شود، اما سوءظن ما به تن‌فروشی زن قصه نیز برای مای مخاطب هم جدی نیست، هم به شدت زود‌گذر است. «روشن»، شخصیت اصلی فیلم، در نهایت تسلیم وضع موجود می‌شود و فیلم نیز و بالتبع آن حجازی.

«روشن» یک فیلم ارتجاعی است. به طرز ناشیانه‌ای حجازی تلاش می‌کند به ارجاع به قاب‌بندی سینمایی بواسطه آنگشت درباره نسبت سینما و حقیقت اجتماعی به شکل کنایی نیز حرف‌هایی فلسفی بزند. آن ایده نیز شکست می‌خورد. آری فیلم درباره وضعیت فقر، فحشا، پیامدهای اقتصاد مریض دولتی در حوزه مسکن هشدارهایی می‌دهد، فیلم هشدار می‌دهد که جامعه بی‌پناه مانده، اما هشدار اصلی مسیری است که حجازی در حال پیمودن است و البته مخاطب بی‌نوایی که روزی قرار است بلیط بخرد و بعد‌از‌ظهری از اوقات فراغت خود را با فیلمی که از هرجهت تاریک است، تلف کند.

«ابلق»

«نرگس آبیار» به طرز شگفت‌آوری در حال پیشرفت است و روز‌به‌روز دارد به سینما به مثابه پرده جادو نزدیک‌تر می‌شود. قاب‌بندی‌ها و تسلط او در پرداخت جزییات و البته گرفتن سه بازی خوب از «هوتن شکیبا»، «الناز شاکر‌دوست» و البته «گلاره عباسی». «بهرام رادان» البته ضعیف ظاهر می‌شود که برای مخاطب این‌سال‌‌های سینما رخداد جدیدی نیست. شاکر‌دوست از «شبی که ماه کامل شد» به شخصیتی که باید بازی کند نزدیک‌تر است و هوتن شکیبا نیز در تلاش برای ایفای نقش خود کم نگذاشته است. آبیار این‌بار سراغ حاشیه شهر رفته و با کنار یکدیگر قرار دادن این «حاشیه» در کنار شهربازی و البته محاصره این حاشیه توسط موش‌های شهری به استعاره‌سازی نیز روی آورده است. دوربین‌های‌روی‌دست همچنان زاید است و جز چند سکانس که حرکت دوربین بدین شکل می‌توانست به غنای بصری فیلم کمک نماید، دوربین‌روی‌دست، آبیار را از ظرفیت‌ها و امکان‌ها دکوپاژهایی خلاقانه‌تر محروم کرده است.

از هنرنمایی آبیار و پیشرفت او که بگذاریم اما، سینمای او هم همچنان یک سینمای پیشرو نیست. «ابلق» یک فیلم واپسگرا است. فیلم با سویه‌ای مردم‌شناسانه ما را با زیست حاشیه‌نشینان، دستگاه تولید ترشی‌های غیربهداشتی و البته شرط‌بندی کفتربازانه آشنا می‌کند اما چرخیدن درام فیلم حول ناموس و ناموس‌کشی کمی زیادی تکراری است. اینکه مردی به زنی نظر دارد و مردی مجنون به اسم غیرت به دفاع از زن خود می‌پردازد کمی زیادی کلیشه‌ای است. اینجا آبیار قصه ننوشته است بلکه کلیشه‌های قدیمی را رنگ‌آمیزی کرده است. پایان‌بندی فیلم هم به شدت تعجب‌آور و شگفت‌انگیز است. هرچقدر فیلم در نشان دادن قربانی‌شدن زنان توسط نظام اجتماعی و اقتصادی مردسالار مسیر موفقیت را پیش می‌گیرد، اما در نهایت شخصیت «راحله» (الناز شاکردوست) را کمر‌شکسته و منفل در مقابل نظم مردانه نشان می‌دهد. آبیار هم کاراکتر مرد متجاوز را تبرعه می‌کند و هم خشونت خانگی همسر را و البته زنان فیلم را نیز همه قربانی و ضعیف به تصویر می‌کشد. زنان جهان آبیار همه قربانی‌اند و البته بدون عاملیت. از این منظر «ابلق» فیلمی است ضد زن که البته قطعاً به مذاق جشنواره‌های اورینتالیستی خوش خواهد آمد.

در روایت آبیار شخصیتی وجود دارد به اسم «رحیم» (مهران احمدی) که مخاطب به سرپنجه تدبیر او برای حل ماجرا امیدوار است. او که خیاط شمایل و کتیبه‌های مذهبی است، در نقطه اوج بحران در مرکز داستان قرار می‌گیرد و اوست که نگاه همه را به سمت خود متوجه می‌کند. ما امیدواریم که او بتواند بین حقیقت و واقعیت توازن ایجاد کند و مجری عدالت باشد؛ هرچند نسبی و ناقص. اما نه تنها حل نیست، بلکه تنها تبیین‌کننده انتخاب‌های سخت راحله است و همین. چه بسا رحیم است که تلویحاً راحله را به بازپس‌گیری موضع خود هدایت می‌کند. آری در جهان آبیار، جبرِ مردسالار است که پیروز است و هیچ راه فراری نیست. قرآن نیز که دست‌به‌دست می‌شود نمی‌تواند کاری از پیش ببرد و البته در کل فرایند قصه نظام‌های حقوقی رسمی کاملاً از ماجرا غایبند. نرگس آبیار را باید در مسیر و میزان پیشرفت در توانایی‌های تکنیکی و مکانیکی فیلم‌سازی ستود. اما او نشان داده است علاقه‌ای به پیشرو بودن، ندارد و همدست وضع موجود است. موش‌ها در انتهای فیلم او نمرده‌اند. و فیلم‌ساز، در کنار موش‌ها ایستاده است.

«مامان»

نقطه قوت «مامان»، شخصیت‌پردازی شخصیت محوری داستان یعنی مادر خانواده (با بازی رؤیا افشار) است. مادر قصه که از چند اختلال به شکل در‌هم‌آمیخته و هم‌زمان رنج می‌برد، نقطه اتکای فیلم‌نامه و تنها دلیلی است که یک درام نحیف بتواند از سقوط نجات یابد. مادر، اختلال کنترل آغشته به وسواس دارد، او خسیس است و گذشته و حال را فدای آینده کرده است. مادر نمی‌تواند در حال زندگی کند چون یا در گذشته است یا در آینده. خودمحوری و اختلال کنترل‌گرایی او، فرزندانش را شخصیت‌هایی بی‌عامیلت ساخته؛ شخصیت‌هایی که هر‌از‌چندگاهی تلاش می‌کنند که سرنوشت امور را در دست بگیرند اما در نهایت اسیر جبر مادر می‌شوند. فرزندان این مادر، آتانومی (خودمختاری) ندارند و به محض اینکه به استقلال نزدیک می‌شوند بار دیگر ذیل جبر مادر زندانی می‌شوند.

شخصیت مامان در طول فیلم هیچ‌وقت متحول نمی‌شود، او از هیچ‌چیز، چیزی یاد نمی‌گیرد و فیلم/فیلم‌ساز نیز قصد روانکاوی و درمان او را ندارد. فیلم‌ساز، مامان را به حال خود رها می‌کند و او را با توهم پایانی با مردان تنها می‌گذارد. البته دیدن شخصیت مادر و نوع تحمیل درخواست‌های بدون منطق او بر فرزندانش می‌تواند نوعی از همذات‌پنداری‌ در بین قشری از مخاطبان -خاصه آنانی که با مشکلات بین نسلی گریبان‌گیر هستند- فراهم آورد و به‌مثابه آیینه‌ای امکان گفت‌وگویی‌هایی درون خانوادگی را برقرار کند، اما این ویژگی فیلم به ارزش «مامان» به‌مثابه یک اثر هنری اضافه نمی‌کند. فیلم‌ساز علی‌رغم تسلط بر ویژگی‌های روانکاوانه آشفتگی‌هایی که مادر از آن‌ها رنج می‌برد، در همین حد متوقف مانده و همتی برای بسط موقعیت‌‌های دراماتیک روابط فرزندان به خرج نداده است. البته می‌توان «مامان» را استعاری خوانده و او را به‌مثابه مام وطن دید و به خوانش‌های فرامتنی با درون‌مایه‌های سیاسی رسید اما چنین خوانشی، بیش از فیلم‌ساز، نیاز به «خلاق» تصور کردن مخاطب دارد. مثلاً «مامان» می‌تواند قصه جامعه‌ای باشد که از پدر اصلی خود جدا شده و حالا در فضای بی‌پدری، در‌عین‌حال که تلاش می‌کند فقدان پدر را جبران کند به انواع اختلالات به‌خصوص تحمیل ایده‌های نسل قدیم بر جدید دچار شده است. فیلم را می‌توان این‌گونه خواند و البته ارجاع مادر به نارضایتی‌‌های او به خاطر شرایط سیاسی چنین امکانی را در اختیار مخاطب قرار می‌دهد اما امن‌تر است که «مامان» را وارد چنین خوانش‌های فرامتنی نکنیم.

«مامان» فیلمی است متوسط که ما را با اختلال کنترل‌گری نسل قبل آشنا می‌کند اما هیچ‌گاه توجیه و تبیین نمی‌کند که چرا تماشاگر باید بیننده کنترل‌گری یک مادر بر فرزندان بی‌خاصیت او باشد؛ آن‌هم به مدت دو ساعت!

نوشته نقد میلاد دخانچی بر فیلم‌های «روشن»، «ابلق» و «مامان»/ ارتجاع و انفعال اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان فیلم «مامان» آمده است : اگه می خوای مامان رو عوض کنی نمی شه… قرار نیست کسی کسی رو عوض کنه!

رویا افشار، امیر نوروزی، عرفان ابراهیمی، امیر شمس و شقایق شوریان بازیگران فیلم «مامان» هستند.

عوامل فیلم سینمایی «مامان» عبارتند از: نویسنده، کارگردان و تدوینگر: آرش انیسی، مشاور کارگردان: خسرو معصومی، فیلمبردار: فرید طهماسبی، آهنگساز: میلاد موحدی، طراح صحنه: پوریا اخوان، طراح لباس: صدف صالح ایزدخواست، طراح گریم: محسن دارسنج، طراحی و ترکیب صدا: زهره علی اکبری، صدابردار: سید وحید رضویان، منشی صحنه: الناز میرزا، جلوه های ویژه رایانه ای: امین پهلوان زاده، دستیار اول کارگردان: محمد داوودی کیا، برنامه ریز: امید طاهری، عکاس: بهنوش منصوری،  مشاور امور رسانه ای : علی زادمهر، مدیر صحنه: آرش رضوانی، فیلمبردار پشت صحنه: احمد طوسی، جلوه های ویژه میدانی: رضا ترکمان ، مدیر تدارکات: امیر نژاد دریانی، مدیر تولید و مجری طرح: مهدی برزگر.

سایر بازیگران: اسماعیل شفیعی، ندا اسدی، پونه پارسایی، مرتضی علی عباس میرزایی، سمیرا خلیلی، ثریا حقانی، اصغر نوعی، محمودرضا فردوسی، روحیه محمودی، میرحسین نونچی، فرشته صفایی، فرشید آلاشتی داداشی، شبنم ندیمی، شکوفه جعفری، نسرین کرد، سودا همرنگ، یاسمن میرزایی، فاطمه رحمانی، سپیده سروری و مجید نوربخش.

تهیه کننده: مجید برزگر، محصول مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و رسانه باران خیال.

نوشته رونمایی از آنونس فیلم سینمایی «مامان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برنامه نمایش «مامان» که یکی از فیلم اولی‌های شاخص این دوره‌ی جشنواره فجر است، در دو روز نخست نمایش‌های مردمی فجر ۳۹، ابتدا روز یکشنبه ۱۲ بهمن ۹۹ در پردیس چارسو (ساعت ۱۱:۳۰)، جوان ۱ (۱۲)، هروی سنتر (۱۲)، شکوفه (۱۵)، نسیم (۱۵)، استقلال (۱۸)، کیان (۱۸)، ارگ تجریش (۱۸) به نمایش درمی‌آید و سپس روز دوشنبه ۱۳ بهمن هم در پردیس کوروش (۱۲)، تیراژه ۲ (۱۲)، سروش (۱۵)، نارسیس (۱۵)، آفریقا (۱۸)، قدس (۱۸)، لوتوس (۱۸) روی پرده می‌رود.

نویسندگان و منتقدان سینما هم برای تماشای این فیلم باید در سانس نخست روز جمعه ۱۷ بهمن‌ماه به سالن ویژه رسانه‌ها بروند.

فیلم سینمایی «مامان» که در خرداد و تیرماه امسال در سکوت خبری و به تهیه‌کنندگی مجید برزگر، در ۳۱ جلسه در تهران و اصفهان فیلمبرداری شده است، اولین تجربه کارگردانی فیلم بلند آرش انیسی است.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: “مامان” که با وجود جدایی از شوهرش برای خواهر و برادرهای او هنوز همان “نانسی” دختر آبادانیِ باکلاس و دوست‌داشتنی است، برای پسرهایش یک پیرزن بداخلاق و غرغرو است که با تاکسی خود مسافر جابه‌جا می‌کند و در ظاهر بزرگ‌ترین مانع خوشبختی آن‌ها در زندگی است…

ایفای نقش مامان در این فیلم برعهده‌ی «رویا افشار» هنرمند قدیمی تئاتر، سینما و تلویزیون ایران است.

عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از: نویسنده، کارگردان و تدوینگر: آرش انیسی، مشاور کارگردان: خسرو معصومی، فیلمبردار: فرید طهماسبی، آهنگساز: میلاد موحدی، طراح صحنه: پوریا اخوان، طراح لباس: صدف صالح ایزدخواست، طراح گریم: محسن دارسنج، طراحی و ترکیب صدا: زهره علی‌اکبری، صدابردار: سیدوحید رضویان، منشی صحنه: الناز میرزا، جلوه‌های ویژه رایانه‌ای: امین پهلوان‌زاده، دستیار اول کارگردان: محمد داوودی‌کیا، برنامه‌ریز: امید طاهری، دستیار کارگردان: فرهاد رنجبر مقدم، عکاس: بهنوش منصوری، دستیار یک فیلمبردار: بهنام قاسمی، مهدی احمدی، گروه فیلمبرداری: امیرحسین ایماندوست، حمید حسنی، سعید حاتمی، بهنام مردای، محمد خیرآبادی، سینه موبیل: عباس محمدی، مدیر صحنه: آرش رضوانی، دستیار صحنه: آوا میرشاه‌ولد، محمدحسین خسروی، دستیار لباس: طناز مرادی، دستیار تدوین: نیما انیسی، دستیار صداگذار: مریم مهین‌خاکی، فیلمبردار پشت صحنه: احمد طوسی،  دستیار صدابردار: محمدرضا بیرنگ، دستیار گریم: پژمان اعتمادی، سوگل بهرام‌پور، تینا ناشری، اصلاح رنگ: کامران سحرخیز، نگین حیدری، هماهنگی تولید: امیرمهدی مرسلی، جلوه‌های ویژه میدانی: رضا ترکمان، جانشین تولید: علی نجاریان، مدیر تدارکات: امیر نژاد‌دریانی، مدیر تولید و مجری طرح: مهدی برزگر، بازیگران: رویا افشار. امیر نوروزی. عرفان ابراهیمی. امیر شمس. شقایق شوریان. اسماعیل شفیعی. ندا اسدی. پونه پارسایی. مرتضی علی عباس میرزایی. سمیرا خلیلی. ثریا حقانی. اصغر نوعی. محمودرضا فردوسی. روحیه محمودی. میرحسین نونچی. فرشته صفایی. فرشید آلاشتی داداشی. شبنم ندیمی. شکوفه جعفری. نسرین کرد. سودا همرنگ. یاسمن میرزایی. فاطمه رحمانی. سپیده سروری. مجید نوربخش، تهیه کننده: مجید برزگر، محصول مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و رسانه باران خیال.

نوشته ۱۵ نمایش مردمی برای فیلم سینمایی «مامان» در آغاز جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته دو فیلم سینمایی پروانه نمایش گرفتند/ «مامان» و «آتابای» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.