بهروز افخمی، مجری «هفت» در ابتدای این برنامه درگذشت جعفر والی، بازیگر و کارگردان پیشکسوت سینما و تئاتر و نیما طباطبایی، مستندساز کشورمان را تسلیت گفت.

«متولد ۶۵» روی میز نقد فراستی

«هفت» در ادامه با حضور مسعود فراستی، منتقد سینما و مجید توکلی، کارگردان فیلم سینمایی «متولد ۶۵» به نقد و بررسی این فیلم پرداخت.

مجید توکلی در ابتدای این میز نقد بیان داشت: فیلم ۱ میلیارد و ۲۶۰ میلیون تومان تاکنون فروش داشته است. در حال حاضر فیلم در ۶-۷ سالن با سانس های شلخته در حال اکران است. تلاش زیادی کردم تا این فیلم در یک سینما به نمایش مرتب خود ادامه دهد تا مخاطب خود را حفظ کند اما مقدور نشد. من از وضع موجود اکران گلایه شدید دارم. این گلایه را اخیرا به یکی از مدیران سینمایی کردم اما در کمال تعجب آن مدیر به من گفت شما خیلی پرتوقع اید!

ایده بکری که در سطح می ماند

در ادامه مسعود فراستی در نقد فیلم گفت: مستقل از میزان فروش و استقبال مخاطب ببینیم یک فیلم اولی برای فیلمش چه کار کرده و چه باید می کرد! اولین مسئله فیلمنامه است. فیلمساز ما باید بداند فیلمنامه اساسی ست و باید روی آن کار جدی کرد. فیلم یک پلات مرکزی دارد. پلات اصلی به خودی خود بد نیست. مشکل عدم ادامه آن است. یعنی در سطح ایده می ماند. در اجرا باید پروار شود و اجزا پیدا کند و هر لحظه جدی تر گرفته شود و باعث تعجب ما شود. اما فیلمنامه این سیر را طی نمی کند و از یک بازی ساده به یک بازی پیچیده تبدیل نمی شود و ما را در تعلیق نمی برد. بازی خوب پدرام شریفی که فیلم را نگه داشته است.

در ادامه توکلی پاسخ داد: خیلی ها با شنیدن آمدن من به برنامه «هفت» اصرار داشتند که مانع شوند. اما من فکر می کنم این ماجرا، ماجرای درستی است و ما باید یاد بگیریم باهم حرف بزنیم. هم من هم نویسنده معتقد هستیم که این قصه بکر، جای تامل و پرداخت بیشتر داشت. در شرایطی که ارتباطی با این میز ندارد، گاهی فرصت فیلمسازی برای یک فیلم اولی پیش می آید و اگر به آن بها ندهی، از دست می رود. اما برخی نیز درباره کشش فیلم مشورت هایی می دادند. مثل رامبد جوان که بسیار از او مشورت گرفتم معتقد بود باید یک قتل صورت گیرد! اما من فکر می کنم درگیری هایی که بین دختر و پسر شکل می گیرد این کشش را ایجاد می کند. توقعاتی که دختر داشت اما پسر دروغ گفت.

توکلی ادامه داد: من اگر بار دیگر این فیلم را بسازم دیگر این سکانس بیرون رفتن دو کاراکتر دختر و پسر از خانه را نمی سازم. این ارتباطی به فیلمنامه ندارد و تصمیمی بود که ما در تیم تولید گرفتیم که اشتباه بود.

کارگردانی تلویزیونی در «متولد ۶۵»

در ادامه فراستی بیان داشت: درست است که فیلم تنها روی دو پلات استوار است، اما همین دو خط انقدر جذاب است که برخی از مخاطبان را پای فیلم بنشاند. اما کارگردان کاری برای نگه داشتن مخاطب پای فیلم نکرده است. اساسا کارگردانی فیلم تلویزیونی است. تمام پی او وی های فیلم غلط است. یعنی ابدا یک پی او وی درست در فیلم نیست و مشخص نیست از نگاه چه کسی نگاه می کنیم. همین طور دکوپاژ، جای دوربین و نوع لنز. بازی گرفتن کارگردان از پدرام شریفی و صاحب خانه خوب است اما باقی بازی ها خیلی کلیشه است. بازی های با آینه هیچ کاری در فیلم نمی کند و در میزانسن کاملا بی معنی است. جای دوربین در آپارتمان، طراحی صحنه، کات ها، پی او وی ها و لنزها نشان از کارگردانی ضعیف کار دارد. به نظرم تمرین و یک پشت فیلم کوتاه کم دارید.

در ادامه افخمی خطاب به فراستی گفت: لفظی بکار بردی که در شان منتقد نیست. گفتی کارگردانی فیلم تلویزیونی است. این فیلم تحت هیچ شرایطی ممکن نبود که سینمایی بشود چون موضوع سینمایی نیست. در این صورت کمی بی انصافی است که بگوییم کارگردانی تلویزیونی ست وقتی قصه و موضوع اساسا امکان سینمایی شدن نداشته باشد.

توکلی: اگر به عقب برگردم «متولد ۶۵» را به عنوان فیلم اول نمی سازم!

توکلی نیز خاطرنشان کرد: من اگر به عقب برگردم «متولد ۶۵» را برای ساخت فیلم اولم انتخاب نمی کنم و به سراغ فیلمنامه ای با لوکیشن های متعدد می رفتم تا اینقدر مجبور نباشم به دنبال زوایا و نگاه های غیرتکراری در یک لوکیشن باشم. تجربه و کارکردن در تک لوکیشن برای یک فیلم اول خیلی کار دشواری است و این در سینمای ما عرف نیست. کارکردن ۴۰ روزه در یک لوکیشن برای کسی که تجربه اولش است و نگه داشتن گروه و دکوپاژ کار بسیار دشواری است. پشت فیلم کوتاه هرچقدر هم قوی باشد اما این سختی را جبران نمی کند. بسیاری از ضعف ها در فیلم های با لوکیشن های زیاد مخفی می شود و دیده نمی شود.

این کارگردان نهایتا گفت: تنها چیزی که در «متولد ۶۵» بر روی آن ادعا دارم، روی حال و هوای فیلم است. روی حس کاراکترهای فیلم ادعا دارم و خودم در آن راضی ترینم.

فراستی نیز نهایتا بیان داشت: به نظرم فیلم قبل از بد نیست. قطعا از بسیاری از فیلم مثل «خشکسالی و دروغ» و… بهتر است. مجموعا خوب بود.

بررسی مدیریت سینمای دولتی

«هفت» در ادامه در میزگردی با حضور محمود اربابی و حبیب ایل بیگی به بررسی مدیریت سینمای دولتی پرداخت. افخمی در ابتدای این میزگرد بیان داشت: فیلم دولتی یا حاکمیتی یعنی فیلمی که ۱۰۰ درصد به وسیله دولت سرمایه گذاری، تعیین موضوع و تولید شده باشد، هم خوب و هم لازم است. چون هر فیلمی را بخش خصوصی تمایل ندارد بسازد یا نیاز به بودجه کلان دارند و قرار است الگو شود و اساسا بخش خصوصی امکانش را ندارد. لذا در همه جای دنیا دولت ورود می کند. بنابراین ساخت فیلم دولتی هم لازم، هم معمول و هم غیرقابل حذف است. اما فیلم نیمه دولتی، فیلمی است که با دخالت نهادهای نابلد دولتی یا حکومتی تولید می شود و به مرور سبب میشود فیلم ها از وابستگی به گیشه و استقبال مخاطبان بی نیاز شوند و تضعیف سینمای خصوصی را نیز در پی خواهد شد.

سیاست حمایتی فارابی برای تولید فیلم

در ادامه حبیب ایل بیگی بیان داشت: سال گذشته بنیاد سینمایی فارابی چیزی در حدود ۲۴- ۲۵ میلیارد تومان را برای حمایت از تولیدات سینمایی در نظر گرفت. فارابی از سرمایه گذاری کامل و تهیه کنندگی در آثار سینمایی خود را جدا کرده و به صورت وام تعداد بیشتری از فیلم ها را پوشش دهد. الان این کمک بصورت وام از ۳۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان متغیر است. امسال نزدیک به ۶۰ فیلم را به همین شیوه توانسته حمایت کند. این تکثر را در میان مخاطبینی که از بنیاد فارابی حمایت گرفته اند می بینیم و دیگر نقدی که همواره به فارابی وارد می شد که چرا تنها از برخی فیلمسازان خاص با بودجه های کلان حمایت می شود، نمی شود.

ایل بیگی ادامه داد: با این وجود ما حاضر به اهدای وام به حتی برخی فیلم هایی که مجوز نمایش گرفته اند، نشدیم. چون به هر حال فارابی نیز در حمایت خود دارای سیاست هایی ست. البته برخی فیلم ها برای ساخت حتی به فارابی برای دریافت وام مراجعه نمی کنند. چون سرمایه گذار دارند. اما بوده اند فیلم هایی نیز که مراجعه کردند اما برای حمایت از آنها موافقت نشد.

در ادامه محمود اربابی بیان داشت: این تصور عمومی که سینمای دولتی یا حمایت های دولتی برای سینما همگی به نتیجه نرسیده است، یک بحث قطعی است اما میزانش محل بحث است که به عقبه سینمای کشور مرتبط است. وقتی شما سیاست هایی را از سال های ۶۰ بنیان می گذاری، نمی توان نتایج دیگر گرفت و باید با همان زیر ساخت ها پیش رفت. حوزه هایی که دولت در حوزه سینما ورود کرده است سه بخش است. سیاست گذاری، نظارت و تولید. به نظر می آید حمایت های دولت در حوزه تولید سینما در سال هایی نیز موثر بوده است. اما امروز از سینمای دولتی به عنوان یک برچسب استفاده می کنیم که مسئله ای را حل نمی کند.

ورود دولت به سینما لازم و اجتناب ناپذیر است

وی افزود: از گذشته این مسئله بود که دولت باید با مسئله ورود نهادهای حاکمیتی بعضا نابلد به حوزه سینما چگونه برخورد کند؟ اساسا انقلاب و دولت ما سینما را به عنوان یک مسئله سرگرمی مطرح نکرده است. به عنوان فرهنگ و رسانه مطرح کرده است. و این فرهنگ را نیز هیچ کس جز دولت نمی داند و مبلغ نیست. بنابر این نمی توان گفت این دولت نباید در سینما دخالت و ورود کند. مسئله چگونگی این ورود است.

این کارشناس سینما افزود: تعریف جمهوری اسلامی از سینما، یک سینمای پرقدرت است که رابطه گرمی با مخاطبش داشته باشد. اساسا هیچ یک از سازمان ها و نهادها بطور مستقل نمی توانند درخواست ساخت فیلم کنند. چون پروانه ساخت به شخص داده می شد. لذا آن فرد پیش از این با آن سازمان یا نهاد صحبت هایش را کرده بود. حالا یا بخشی یا تمام سرمایه اش را تامین می کرد. این بخشی باید تعریف شود. بنده نیز معتقدم اگر دولت با کسی شریک شود، قطعا دولت است که ضرر می کند و شخص فیلم خود را می سازد. بخش خصوصی نیز به مسائل و دغدغه های شخصی خود می پردازد و تنها به دنبال این است که خطوط قرمز را رد نکند. لذا نهادهای حاکمیتی نباید از سرمایه گذاری در فیلم ها ممنوع شوند و اساسا خلاف قانون نیست!

ایل بیگی نیز در این خصوص بیان داشت: همه جای دنیا این مرسوم است که شخصی ایده اش را می برد پیش یک نهادی و حمایت می گیرد. حتی می تواند مستقیما به تبلیغ آن نپردازد و صرفا ایده اش جذاب باشد.  لذا این ورود نهادهای دولتی نه خلاف قانون است و نه باید ممنوع شود. مسئله این است که اطلاعات باید اشتراک گذاشته شود که شاهد دور زدن نهادها توسط اشخاص نباشیم.

در ادامه بهروز افخمی بیان داشت: به گفته شما پس می توان نتیجه گرفت نه می شود نهادهای حاکمیتی نابلد خارج از دولت و نه حتی دولت را از سینما خارج کرد و نه حتی بد است. چون در سال هایی این اتفاق نتایج مثبت نیز داشته است. با این اوصاف به دلیل اینکه این وضعیت خوب است یا راه قانونی برای برطرف کردن آن وجود ندارد، پس باید به همین شیوه ادامه داد؟ با این وجود وزارت ارشاد بدین دلیل که نهایتا پروانه ساخت را برای فیلم ها صادر می کند، باید پاسخگوی ورود نهادهای نابلد بسیاری با پول دولتی به حوزه تولید سینما و آثار خروجی آن باشد.

وظیفه ارزشیابی معاونت نظارت و ارزشیابی باید تقویت شود

ایل بیگی در پاسخ به این پرسش گفت: وظیفه ما ارزشیابی و نظارت است اما متاسفانه سالهاست که تنها وظیفه نظارت از ما خواسته شده است و این معاونت را به این نظارت تقلیل داده ایم و به ارزشیابی ورود نکرده ایم. این بند را در آیین نامه شورای نمایش داریم که اگر فیلمی سطح نازلی به لحاظ کیفیت فنی و هنری داشت می توان به آن پروانه نمایش نداد. هرچند تاکنون بنای شورا بر این بوده که وارد اینگونه ارزشیابی نشود. امروز آنچه که مهم است این است که ما در آن نهادهای دولتی و حاکمیتی این مسئله ارزشیابی را وارد کنیم تا آن نهاد در قبال پولی که به آن فرد می دهد، بررسی کند که این فیلمساز می تواند موفق باشد در آثار قبلیش موفق بوده و به لحاظ فنی چقدر توانمند است.

معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی افزود: ما در پروانه ساخت حداقل هایی را در نظر می گیریم و اگر قرار باشد بررسی دقیق کنیم تبعاتی خواهد داشت و اتلاف داریم و نهایتا منجر به خروج سرمایه گذار می شود. چون الان بسیاری از تهیه کنندگان از فیلمساز سرمایه گذار می خواهند. پروانه ساخت حداقل تضمین برای سرمایه گذار است و الان هیچ سرمایه گذاری بدون پروانه ساخت حاضر به حمایت از فیلمساز نیست.

آیا پروانه ساخت متضمن تولید فیلم خوب است؟

در ادامه اربابی: مسئله این است آیا پروانه ساخت می تواند راه آغازی برای این مشارکت باشد و تضمین تولید فیلم خوب با حمایت یک نهاد دولتی را بدهد؟ من با پروانه ساخت مخالف هستم و به نظرم باید حذف شود. چرا وزارت ارشاد پروانه ساخت را برنمی دارد؟ چون گمان می کند هزینه ها را کاهش می دهد. درصورتی که نه تنها به افراد نابلد اطمینان می دهند، بلکه زمینه ورود افراد خطرناک و کلاه بردار را به سینما باز می کند.

افخمی نیز در این خصوص خاطرنشان کرد: چرا شما باید بابت همه فیلم هایی که با حمایت دولت سرمایه گذاری شده اند و توقیف شده اند پاسخگو باشید و مسئولیتش را به گردن بگیرید؟ چرا شما سیاست های خود را منطبق بر تهیه کنندگان نابلدی در نظر می گیرید و سعی در حفظ امنیت شغلی آنها دارید؟

ایل بیگی: در همان حدی که پروانه ساخت می دهیم پاسخگوییم

ایل بیگی خاطرنشان کرد: واقعیتش این است که این یک درجه بندی است و شورای عالی تهیه کنندگان باید این درجه بندی را برای اعضایش بکند. بله مسئله این است که آیا واقعا تولید ۱۰۰ فیلم ۴۰۰ تهیه کننده می خواهد؟ بالاخره در دوره هایی برای یارکشی و قوی کردن صنوف تهیه کنندگان در را باز کردند و برخی را وارد کردند، اما ما امروز برای ورود افراد جدید تهیه کننده به عنوان اصلی ترین عنصر سینما، با شورای عالی تهیه کنندگان راه هایی را پیش گرفته ایم که این مسیر سخت تر شود. ما در همان حدی که پروانه ساخت می دهیم پاسخگوییم. باید دید فیلم در نهایت تا چه میزان به فیلمنامه وفادار بوده است.

در ادامه افخمی گفت: اما فیلمسازانی که امروز فیلم شان توقیف شده است می توانند نزد قوه قضاییه برای عدم نمایش فیلمی که پروانه ساخت گرفته است، شکایت کنند!

عدم الزام شورای پروانه نمایش به اکران فیلمهای با پروانه ساخت

ایل بیگی نهایتا خاطرنشان کرد: طبق قانون، شورای پروانه نمایش الزامی ندارد تا فیلم دارای پروانه ساخت را نمایش دهد. به هرحال می تواند یک نفر این آیین نامه را درست نداند و نزد قوه قضاییه از همین آیین نامه هم شکایت کند. اما ما به عنوان مجریان قانون تا زمانی که قانون پابرجاست باید آن را اجرا کنیم.

برنامه سینمایی «هفت» هر هفته جمعه شب ها با اجرا و سردبیری بهروز افخمی روی آنتن زنده شبکه سه سیما می رود.

نوشته ایل بیگی: شورای نمایش الزامی برای اکران فیلمهای با پروانه ساخت ندارد/ توکلی: اگر به عقب برگردم «متولد ۶۵» را به عنوان فیلم اول نمی سازم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم «متولد ۶۵» در کانادا توسط شرکت آریا پرسیس به مدیریت اجرایی پژمان هادوی  برگزار می شود که پیش از این  بسیاری از فیلمهای سینمایی را همزمان با ایران در کانادا اکران کرده است.

نوشته نمایش فیلم سینمایی «متولد ۶۵» در سراسر کانادا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«متولد ۶۵» که اولین تجربه کارگردانی توکلی است، در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر نامزد سیمرغ بهترین کارگردانی و بهترین فیلم در بخش نوعی نگاه شد.

مجید توکلی (کارگردان)، محمد مهدی عسگرپور (تهیه کننده)، جمیله دارالشفایی (نویسنده فیلمنامه)، مشاور کارگردان (رضا میر کریمی)، مسعود سلامی (مدیر فیلمبرداری)، سپیده عبدالوهاب (تدوین)، پالیز شاه محمدی (موسیقی)، غزاله معتمد (طراح صحنه و لباس)، مهرداد میرکیانی (طراح چهره پردازی)، پرویزآبنار (صدابردار)، امیر سحرخیز (جلوه های ویژه بصری)، مهدی دلخواسته(عکاس)، هنگامه حمیدزاده، پدرام شریفی، مریم سعادت، احسان امانی، آنا نعمتی، علیرضا استادی، کامران ملکی، مهتاب ثروتی عوامل و بازیگران این فیلم هستند.

مجید توکلی (کارگردان)، محمد مهدی عسگرپور (تهیه کننده)، پدرام شریفی (بازیگر)، هنگامه حمیدزاده (بازیگر)، احسان ناظم بکایی (منتقد) و جمعی دیگر از عوامل فیلم مهمانان چهارصد و دهمین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.‌

علاقمندان برای حضور دراین نشست می‌توانند به فرهنگ‌سرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته فیلم سینمایی «متولد ۶۵» در فرهنگ‌سرای ارسباران اکران و نقد می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما شرایط در طی این سال‌ها به سمتی رفته است که همزمان با پررنگ‌تر شدن حضور زنان در سینما و ایفاکردن نقش‌های محوری و اصلی در فیلم‌ها، تصویر نمایش داده شده از بانوان در آثار سینمایی همراه با ظلم همیشگی مردان به آن‌هاست. مردانی که یک روز در قامت یک شوهر معتاد یا بی‌قید و بند و روز دیگر به عنوان پدری مستبد و متحجر و یا برادری زورگو، به زنان ظلم می‌کنند و خواسته‌های خود را بر آن‌ها تحمیل می‌کنند.

نقطه آغاز تغییرات نقش زن در سینمای ایران

نقطه آغاز این جریان را باید در اوایل سال ۷۶ جستجو کرد. جایی که سیاست‌های فرهنگی دولت وقت به سمت حمایت از تولید آثاری رفت که در ارتباط با مسائل و معضلات زنان بود و همین موضوع باعث شد تا فضا به سمتی برود که رویکرد آثار تولید شده در کنار پرداختن به معضلات زنان، تصویری خشن و تا حدودی بی‌رحم از مردان را به نمایش می‌گذاشت. تولید آثاری همچون «بانوی اردیبهشت» به کارگردانی رخشان بنی‌اعتماد در سال ۷۶ و «دو زن» به کارگردانی تهمینه میلانی در سال ۷۷ اولین نشانه‌های این اتفاق در آن سال‌ها بود که در ادامه به ساخت آثاری به مراتب تندروتر همچون واکنش پنجم، زن زیادی و تسویه حساب در سال‌های بعد منجر شد.

در واقع با افزایش ساخت فیلم‌هایی که رویکرد اصلی آن‌ها فمینیستی بود و تشویق عامدانه جشنواره‌های خارجی از یک‌سو و جشنواره‌های داخلی از سوی دیگر، فضا به سمتی رفت که ساخت چنین آثاری طرفداران زیادی پیدا کرد. در همین زمینه یکی از محققین مسائل زنان گفته بود: «طرح موضوعاتی مثل روابط چندزنی، ازدواج موقت، فمینیسم، کلوزآپ از هنرپیشه‌های زن، دختران فراری و درام‌های اجتماعی امروزه به عنوان تم اصلی و غالب سینمای ایران درآمده است که در گذشته به عنوان تابو تلقی می‌شدند.» (مقاله «تغییرات نقش زن در سینمای ایران»، شبکه ایران زنان)

هرچند که آثاری چون «بانوی اردیبهشت» اثر رخشان بنی‌اعتماد که در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال و جشنواره فیلم فجر مورد توجه قرار گرفت و یا فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم» اثر رسول صدرعاملی که برنده جایزه منتقدین جشنواره فیلم لندن و جشنواره فیلم لوکارنو شد و در بیستمین جشنواره فیلم فجر نیز برنده ۴ سیمرغ بلورین شد، تنها دو نمونه از آثاری هستند که در آن‌ها محوریت داستان با زنانی است که به واسطه ظلم یا زورگویی مردان، در عذاب هستند.

جشنواره سی‌و‌چهارم فجر و ادامه نمایش تصویری مظلوم از زنان

آثار حاضر در سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر نیز ادامه دهنده مسیر چند سال گذشته سینمای ایران بودند که چنین رویکردی را داشتند تا آنجا که از میان ۳۳ اثر حاضر در دو بخش سودای سیمرغ و نگاه نو جشنواره فجر امسال، ۱۴ اثر به طور مستقیم به ماجرای ظلم مردان به زنان می‌پردازند و قصه خود را براساس آن پیش می‌برند.

آبنبات چوبی   

محمدحسین فرحبخش که پیش از این با ساخت فیلم‌هایی چون «خصوصی» و «مستانه» نشان داده بود که اصولاً علاقه زیادی به داستان‌هایی با محوریت ظلم به زنان دارد، در فیلم جدید خود نیز به سراغ داستان دو دختر رفته است که هر کدام به نوعی تحت ظلم مردان پیرامون خود قرار گرفته‌اند. شخصیت اصلی «آبنبات چوبی» با (بازی هنگامه حمیدزاده) بعد از فوت پدرش، از یک سو تحت ظلم برادر زورگویش قرار دارد و از سوی دیگر فریب شوهرخواهرش را می‌خورد و با او رابطه‌ای پنهانی برقرار می‌کند که در نهایت هم به خاطر همان رابطه پنهانی کشته می‌شود.

دیگر شخصیت دختر فیلم (با بازی سحر قریشی) نیز به خاطر چشم‌چرانی و سونظر شوهردوم مادرش، وادار به فرار از خانه می‌شود تا در کنار دوستانش زندگی کند.

آخرین بار کی سحر را دیدی؟

موضوع این فیلم در ارتباط با زنی به نام «سحر» است که بعد از طلاق تصمیم گرفته تا با مردی مقیم خارج از کشور، ازدواج کند تا بتواند شرایط اقامت در خارج از ایران را به دست آورد. ولی برادر او که فردی متعصب است و طاقت شنیدن حرف‌های مردم را در ارتباط با کارهای خواهرش ندارد، مخفیانه او را می‌کشد.

البته در این فیلم داستان فرعی دیگر نیز در ارتباط با ظلم به زنان و دختران جوان وجود دارد که مربوط به دختر جوانی است که در خوابگاه زندگی می‌کرده و پس از آن که شبی بعد از ساعت مقر به خوابگاه مراجعه می‌کند، مسئول خوابگاه او را راه نمی‌دهد و در نهایت دختر توسط مردی که قصد تجاوز به او را داشته، کشته می‌شود!

به دنیا آمدن   

یکی از فیلم‌های جشنواره سی‌وچهارم فجر که در آن ماجرای یک زوج جوان روایت می‌شود که ناخواسته در حال بچه‌دار شدن هستند ولی شخصیت مرد (با بازی هدایت هاشمی) که به خاطر ترس از مشکلات مالی و ناتوانی در تربیت فرزند، مخالف به دنیا آمدن این کودک است، همسرش را وادار می‌کند تا بچه را سقط کند. این خواسته با مخالفت همسرش روبرو می‌شود و او را به ناچار برای ادامه زندگی به خانه پدرش می‌رود.

خشم و هیاهو 

سومین ساخته سینمایی هومن سیدی، داستانی برگرفته از ماجرای معروف مشهور شهلا جاهد و ناصر محمدخانی فوتبالیست پرسپولیس است. داستانی که این بار به جای یک فوتبالیست بر زندگی یک خواننده مشهور دست گذاشته بود و به جای شهلا، شخصیتی به نام «حنا»، عاشق این چهره مشهور می‌شود و به جرم قتل همسر او به قصاص محکوم می‌شود.

شخصیت «حنا»، همسر دوم این خواننده که به خاطر علاقه زیاد به وی، فریب او را می‌خورد و حاضر می‌شود اتهام قتل را بپذیرد و در نهایت به همین جرم اعدام می‌شود تا همسرش بتواند از مهلکه جان سالم به در ببرد.

دختر     

ماجرای فیلم جدید میرکریمی، ماجرای قصه نخ‌نما شده پدر متعصب و فرار دخترجوان از دست پدر است! قصه‌ای که بارها بارها در آثار سینمایی و تلویزیونی تکرار شده است.

داستانی از سفر یک دختر آبادانی به تهران که بدون اجازه خانواده‌اش سفر کرده است و بعد از مطلع شدن پدرش از این کار، به خانه یکی از دوستانش می‌رود و در ادامه، از دست پدرش فرار می‌کند و به خانه عمه‌اش پناه می‌برد. عمه‌ای که اتفاقا او نیز مورد ظلم همین پدر قرار گرفته است و سال‌ها قبل وقتی می‌خواسته با مردی که دوست داشته ازدواج کند، از جانب برادر و سایر اعضای خانواده‌اش طرد می‌شود.

عادت نمی‌کنیم  

این فیلم به سراغ یکی دیگر از ماجراهای نخ‌نما شده سینمای ایران رفته است. ماجرای مردی که به زنش خیانت کرده و پنهان از او به سراغ دختری جوان رفته و با او عقد کرده است و پس از اتفاقاتی ماجرای این خیانت برای همسر اول مرد آشکار می‌شود.

لانتوری 

داستان این فیلم در ارتباط با ماجرای اسیدپاشی به صورت دختران است که در آن شخصیت اصلی فیلم پس از آن که دوست پسرش را رها می‌کند، از جانب او مورد اسیدپاشی قرار می‌گیرد.

فیلم علاوه بر این ماجرا، گریزی به برخی دیگر از پرونده‌های مشابه که در آن دخترانی به واسطه دادن پاسخ رد به افرادی که آن‌ها را دوست داشتند، از جانب آن‌ها مورد تعدی قرار گرفتند که نمونه مورد اشاره فیلم در ارتباط با پسر نوجوانی است که دختری را در ماجرایی مشابه این، به قتل رسانده است.

کفشهایم کو؟ 

ظلمی نمایش داده شده به زنان در این اثر، از جانب پدرشوهر و برادرشوهر زنی است که پس از سفر به خارج از کشور و در حالی که به خاطر یک اتفاق سهوی، به زندان می‌افتد، به همسرش دروغ می‌گویند و باعث جدایی آن‌ها از هم می‌شوند. موضوعی که باعث می‌شود بچه آن دو سال‌ها در غربت و بدون حضور پدرش بزرگ شود.

 مالاریا 

ماجرای دخترهای فراری، سوژه پرتکرار فیلم‌های جشنواره امسال بود که در جدیدترین ساخته پرویز شهبازی نیز به آن پرداخته شد. شهبازی در «مالاریا» به روایت ماجرای دختری پرداخته است که از دست رفتارهای عصبی پدر و برادرش، از خانه فرار می‌کند و با دوست پسرش به تهران می‌آیند.

جالب آن که دوست پسرش نیز تنها بعد از قرار گرفتن در یک موقعیت خاص که مجبور می‌شود یک شب این دختر را تنها بگذارد، به او شک می‌کند و تا آخر قصه نیز اعتماد او به دختر به حالت سابق بازنمی‌گردد.

نقطه کور   

فیلم در ارتباط با مردی است که برای کار مجبور است سفرهای طولانی داشته باشد و همین دوری از خانواده باعث شده تا نسبت به همسرش شک کند. البته سکوت بیش از اندازه زن و پنهان کردن برخی از نکات ساده باعث می‌شود که شک‌های مرد تشدید شود و رابطه خانوادگی آن‌ها متزلزل شود.

البته فیلم مردان دیگری نیز دارد که یکی به واسطه کشیدن بدهکاری زن و بچه‌اش را تنها گذاشته و متواری شده است و دیگری نیز از کار بیکار شده است و دائم به همسرش دروغ می‌گوید.

نیمه شب اتفاق افتاد 

دومین ساخته تینا پاکروان رویکردی کاملا زنانه دارد. اتفاقات فیلم پیرامون زنی شکل می‌گیرد که سال‌ها پیش به خاطر قتل‌هایی که شوهرش مرتکب شده، مجبور شده شهر و دیارش را رها کند و برای ادامه زندگی همراه با یک نوزاد به تهران بیاید. اما پس از سال‌ها، اتفاقات به شکلی پیش می‌رود که گذشته زن برملا می‌شود و او در ادامه تصمیم می‌گیرد تا گناهی که پسرش مرتکب شده است را به گردن بگیرد.

وارونگی         

«وارونگی» از منظری متفاوت به مسئله ظلم به زنان پرداخته است. شخصیت اصلی فیلم دختری جوان است که فرزند آخر خانواده‌اش محسوب می‌شود. بیماری تنفسی مادرخانواده و ضرورت انتقال محل زندگی او به خارج از تهران، عاملی است تا دیگر اعضای خانواده به جای دختر تصمیم بگیرند و او را وادار کنند که برای نگهداری مادرشان به شمال برود و کار و زندگی خود را در تهران رها کند.

هفت ماهگی

این اثر نیز دارای یکی از تکراری‌ترین قصه‌های جشنواره فجر امسال است که به موضوع خیانت در روابط زناشویی پرداخته است. علیمردانی نیز در این فیلم، مردی رفیق‌باز را تصویر می‌کند که منتظر پدر شدن است ولی همزمان با دختران دیگر نیز ارتباط دارد. او در اثر یک اتفاق به همسرش مشکوک می‌شود ولی در نهایت متوجه می‌شود که همسرش بی‌گناه بوده است.

ابد و یک روز   

«ابد و یک روز» یکی از سیاه‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال در ارتباط با ظلم به زنان است. فیلمساز داستان دختری را روایت می‌کند که برادرش در اعضای گرفتن مبلغی، او را به یک مرد افغانی می‌فروشد؛ اما دختر که به نوعی ستون خانواده‌اش محسوب می‌شود حاضر نیست به این خواسته برادرش تن دهد و به امید پرورش دادن برادر کوچک‌ترش که پسری با استعداد است، باز به خانه پدریش بازمی‌گردد.

برادرم خسرو  

این فیلم به طور مستقیم به مسئله ظلم به زنان نمی‌پردازد، ولی یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم (با بازی هنگامه قاضیانی)، همسر یک دکتر دندانپزشک است که به خاطر خواسته‌های شخصی شوهرش مدت‌هاست که محدود شده و نمی‌تواند به علایق شخصیش همچون رفتن به سرکار و یا رانندگی برسد.

پل خواب 

ماجرای پسر جوانی که برای به دست آوردن پول، دست به قتل دو پیرزن ثروتمند می‌زند.

خانه‌ای در خیابان چهل و یکم

ماجرای یک قتل خانوادگی که در آن برادری، برادرش کوچکترش را می‌کشد و مادرخانواده در موقعیتی قرار می‌گیرد که مجبور می‌شود بین بخشیدن پسر بزرگش و یا گرفتن حکم قصاص او تصمیم گیری کند.

متولد ۶۵ 

پسر و دختر جوانی که قصد داشتند با هم ازدواج کنند ولی پس از قرارگرفتن در موقعیتی خاص مشخص می‌شود که پسر در ارتباط با سن واقعیش دروغ گفته است و همین موضوع رابطه آن‌ها را بهم می‌ریزد. علاوه بر این دختر، برادری متعصب دارد که با وجود آگاه بودن خانواده‌ها از رابطه این دو جوان، هر روز با خواهرش تماس می‌گیرد و او را کنترل می‌کند.

البته ذکر این نکته نیز ضروری است که در آثار حاضر در جشنواره امسال، آثاری نیز وجود داشت که در ترسیم چهره‌ای واقعی از زنان موفق عمل کرده بود. آثاری چون «بادیگارد» و «دلبری» که در آن به زن‌ها به عنوان موجودی ارزشمند و با روحیه قوی نگاه شده بود.

نوشته سیمای زنان در سینمای ایران؛ شخصیت‌هایی تحت ظلم و ستم‌پذیر/ ظلم به زنان، ایده محبوب کارگردانان ایرانی/ تحلیل «سوره سینما» از تصویر زنان در آثار جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در بخش ابتدایی برنامه، شهیدی‌فر درباره اتفاقات دیروز جشنواره فجر به خصوص اکران فیلم «نفس» اظهارنظر کرد و گفت: متاسفانه خیلی فاصله قریبی بین این فیلم با «شیار» هست و خیلی تاسف‌برانگیز است که چنین کسی که این فیلم را ساخته حالا در فیلم «نفس» اینقدر شرایطش به لحاظ ساخت و معنی متفاوت شده است، شاید لازم باشد خانم آبیار یکبار دیگر در معنی و حقیقت دین و مناسک دینی و حقیقت یک ملت و تاریخ آن تامل کنند، این نحوه از مواجهه با تاریخ یک ملت شاید خیلی دقیق نباشد.

*«نفس» فیلمی دور از حقیقت و واقعیت بود و از خانم آبیار متاسف شدم

وی افزود: نباید چیزی را به نام دین به مردم منتشر، تبلیغ و اعلام کرد که نسبتی با دین نداشته باشد، کثرت آن که نشان ویژه‌ای نیست و باید با یک معیار دقیق اینها را سنجید و سره را از ناسره تشخیص داد. از خانم آبیار و فیلم نفس متاسف شدم که غیر از اینکه فیلم به لحاظ ریتم و ساختار و موسیقی خوب نبود، از لحاظ معنی و مضمون هم اینقدر از حقیقت و واقعیت دور بود.

*«زاپاس» فیلمی شلخته، ضعیف و آزاردهنده

در ادامه، به بررسی فیلم «زاپاس» پرداخته شد. شهیدی‌فر درباره این فیلم بیان داشت: این فیلم خیلی نزدیک به سریال‌های ضعیف، سطحی و آزاردهنده تلویزیونی بود که می‌خواهند ادای فیلم‌های گنده را دربیاورند و از پس آن هم بر نمی‌آیند. ضمن اینکه فیلم بسیار شلخته‌ای هم بود، از ریتم و تدوین تا بازی‌های به هم‌ریخته و …؛ فیلم، زبان ثابتی نداشت و شروع فیلم به ما می‌گفت قرار است فیلم کمدی ببینیم ولی باز همان مؤلفه‌ها را می‌شکست.

*یکی از مبتذل‌ترین فیلم‌ها در شکل و محتوا، «لانتوری» بود

محمدرضا شهیدی‌فر فیلم «لانتوری» را یکی از مبتذل‌ترین فیلم‌ها در شکل و محتوا دانست و افزود: متاسفم و فکر می‌کردم باید چه باید کرد، از اینکه خیلی از این پول‌ها و انرژی‌ها و فرصت‌ها و زمان‌ها از دست می‌رود خجالت‌زده و متاسف می‌شود. فیلم به شدت دو پاره است و نیمه اول و دوم فیلم دو ساختار کاملاً متفاوت دارد. این فیلم تلگراف‌خانۀ محض بود و پیامک‌های سردستی، حرف‌های دم‌دستی و پیامکهای رایج و مبتذل درون فیلم آمده بود تا یک اثر مغشوش داشته باشیم ضمن اینکه فکر کردم چرا باید از احساسات، هیجانات و حتی تعلقات مردم و یک نسل اینطور سوءاستفاده کنیم.

شهیدی‌فر ادامه داد: چیزی شبیه جنس تاثیرگذاری سینمای هند به لحاظ سطحی در این فیلم وجود دارد از این حیث که می‌خواهد یک تاثیر سطحی هیجانی و زودگذر را روی مخاطب بگذارد، هیچ امر عمقی در فیلم ندیدم و این اثر پر از شعار و بسیار به هم‌ریخته بود.

با وجود سختی‌های این چندروز برای چک کردن کارت اصحاب رسانه، برای فیلم لانتوری هیچ کارتی چک نشد و درها برای ورود مردم باز شد!

مجری برنامه به ذکر حواشی اکران‌های روز قبل پرداخت و گفت: فیلم «نفس» ۱۲۰ دقیقه بود و تمام اکران‌ها را یک ساعت عقب انداخت. ضمن اینکه اگر ده دقیقه پایانی «زاپاس» از سالن خارج می‌شدید به اندازه جمعیت داخل سالن، جمعیت بیرون سالن می‌دیدید، با وجود سختی‌های این چند روز برای اهل رسانه برای چک کردن کارتها دیروز کارتی چک نمی‌شد و درها باز شد برای اینکه مردم فیلم «لانتوری» را ببینند و خیلی از افراد ایستاده فیلم را دیدند!

محمدرضا شهیدی‌فر اضافه کرد: صحبت دبیر جشنواره فجر در توجیه اتفاقات دیروز، بر شیرینی لطیفه‌ اتفاقات دیروز افزود و گفتند مردمی که دوست داشتند «لانتوری» را در سینماهای مردمی ببینند و موفق نشدند خبر پیدا کردند که این فیلم قرار است چه ساعتی در برج میلاد برگزار شود و برای همین به اینجا هجوم آوردند و ما برای اینکه از یک فاجعه جلوگیری کنیم تصمیم گرفتیم درها را باز کنیم تا مردم فیلم را ببینند. سؤال این است که اگر برای «رسوایی ۲» مسعود ده‌نمکی یا «یتیم‌خانه» و یا «اژدها وارد می‌شود» هم مردم بیایند شما همین‌گونه تدبیر می‌کنید؟!! ضمن اینکه یکی دیگر از حواشی دیروز این جشنواره کارناوال پیاده سیاسی در جشنواره بود.

*فیلم «نفس» ایده اولیه جالبی دارد اما بیش از اندازه تهی است

سپس قریشی درباره فیلم «نفس» اظهار داشت: این فیلم روی کاغذ به عنوان ایده اولیه جالب است ولی نتیجه فیلمی هست که بیش‌ از اندازه تهی است و حتی پایانی که خیلی‌ها را سر ذوق آورد هم جهان‌بینی جدید را خلق نمی‌کند و فیلم را در عمل وارد حوزه جدیدی نمی‌کند.

اسماعیل‌دوست نیز دیدگاه خود را درباره «نفس» بیان کرد و گفت: پس از فیلم شیار، خانم آبیار در این فیلم سعی کرد به اجرای متفاوتی برسد ولی با تمام توفیقاتی که وی در اجرا داشت در نهایت دچار لکنت‌هایی در بیان و روایت شده است. آبیار سعی کرد یک دوره گسترده‌ای را در اثر خود نمایش دهد ولی سینما شرایط، نگاه و ساختار خاص خودش را دارد و فیلم بیش از ۹۰ دقیقه مخاطب را خسته می‌کند.

*«متولد ۶۵» قابل قبول و استاندارد بود

قریشی «متولد ۶۵» را فیلم قابل قبولی دانست و در این رابطه گفت: این فیلم بی‌آزار است و روایت آن افتان و خیزان به سرانجام رسیده است، اجرای استانداری دارد و پکیجی از حداقل‌های یک فیلم را دارد که بتوان آن را پذیرفت.

*فیلم «ایستاده در غبار» تاثیرگذار بود و با نگاه دراماتیک خوبی طراحی شده بود

در بخش بعدی برنامه، بهمنی در ارتباط با فیلم «ایستاده در غبار» اظهار داشت: این فیلم تاثیرگذار و بسیار خوب بود و با نگاه دراماتیک خوبی طراحی شده بود، آقای مهدویان کارگردان بااستعدادی هستند و این نوع فیلم‌ها را خوب می‌سازند و با تکیه بر تحقیقات مفصل از عهده کار برآمدند. خیلی‌ها دنبال اسطوره‌های افسانه‌ای می‌گردند اما اسطوره‌های دفاع مقدس کاملاً حقیقی است و این به ما کمک می‌کند تا در حوزه دفاع مقدس دنبال الگوی غربی نرویم.

اسماعیل دوست ضمن بیان این نکته که «متولد ۶۵» اثر نسبتا قابل پذیرشی است، اضافه داشت: اثر فضایی بین تلخ و کمیک دارد گرچه حفره‌هایی در فیلمنامه داشتیم ولی به نسبت آثار دیگر در بخش سودای سیمرغ و هنر و تجربه ثابل پذیرش هست.

قریشی نظر خود را درباره «لانتوری» بیان کرد و گفت: این اثر از لحاظ تولیدی استانداردها را رعایت می‌کند ولی در بسیاری از قسمت‌ها در اضافه کردن جنبه‌های متنی به ایده فرامتنی ناموفق می‌ماند، ضمن اینکه شعارهای سیاسی هم وجود دارند و فیلم را وارد حوزه ریاکارانه می‌کنند و این ارزش چند سکانس تاثیرگذار فیلم را هم زیر سوال می‌برد.

*«لانتوری» را یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های این جشنواره می‌دانم

اسماعیل‌دوست نیز در همین رابطه خاطرنشان کرد: «لانتوری» را یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های این جشنواره می‌دانم و این مسئله به خاطر نگاه شعارگرایانه فیلمساز و صدور بیانیه‌ای است که آن را از قالب سینمایی خارج می‌کند.

حسینی به ذکر اتفاقات دیروز جشنواره پرداخت و گفت: دیروز چند فیلم بد دیدیم، سینما بخشی از یک دورهمی خانواده است ولی آیا بعضی از فیلم‌ها ارزش دیده شدن ندارند برای اینکه قالب حرفشان سینما نیست. بدی‌های برخی فیلم‌ها به خاطر چند اتفاق خوب مثل مضمون زیبای مادر، انتظار، شهید و … یکهو بیش از حد باب شد، فیلم‌های دیروز در تیتراژ تمام شد.

*اثرهایی که دیروز اکران شد، کلیپ یا مقاله روزنامه بودند!

مهدی انصاری نیز در روایت روز قبل اظهار داشت: دیروز در سالن برج میلاد اثرهایی را دیدیم که کلیپ و یا مقاله روزنامه بودند. قبل از اینکه هرکدام از این آثار را ببینیم بهتر است تحقیق و بررسی کنیم درباره اینکه حال و هوای فیلم چیست و تیزر و رزومه کارگردان چگونه است.

مجری برنامه سوال کرد: « با حضور جشنواره در شهرستان‌های مختلف، دیگر اکران چه معنایی می‌دهد؟!» انصاری در جواب بیان داشت: این اتفاق بدی هست؛ ضمن اینکه سطح گسترده‌ای هم در تهران اکران می‌شود و امکان بلیط فروشی برای مردم فراهم است.

وی در صحبت‌های پایانی خود خاطرنشان کرد: کارگردانان و نویسندگان خوب است مدیوم اثر خود را بشناسند و ذائقه کار خود را بسنجند. قصه‌گویی و فیلمسازی باید با حکمت، دقت و تامل بیشتری برای تولیدکنندگان همراه باشد.

منبع: فارس

نوشته شهیدی‌فر: «لانتوری» یکی از مبتذل‌ترین فیلم‌ها در شکل و محتوا بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین نشست خبری فیلم «لانتوری» ساخته رضا درمیشیان با تاخیری حدودا دو ساعته برگزار شد و اکثر خبرنگاران به نشانه اعتراض از پوشش این نشست امتناع کردند.

احتمال ساخت نسخه سریالی «نفس»

اولین نشست مربوط به فیلم سینمایی «نفس» به کارگردانی نرگس آبیار بود که با حضور عوامل آن برگزار شد.

نرگس آبیار در ارتباط با فضای کلی این اثر گفت: من همیشه در فیلم‌های خود به دنبال این هستم که بازی‌ها به چشم نیاید و از فیلم بیرون نزند. همچنین تمام تلاش خود را می‌کنم تا طراحی‌ها و میزانسن در خدمت فیلم باشد. ما در این فیلم فانتزی و تخیل کودکانه داشتیم و از جلوه‌های ویژه بسیار خوبی استفاده کردیم، به گونه‌ای که تمام فیلم در تابستان فیلمبرداری شده است اما صحنه‌های زمستان بسیاری خوبی داشتیم. بسیاری از دوستان فکر می‌کردند که صحنه‌های آمدن امام (ره)، رفتن شاه و روز عاشورا، صحنه‌های آرشیوی است در حالی که تمام این سکانس‌ها بازسازی شده است.

آبیار ادامه داد: یکی از مهمترین بخش‌های «نفس» انیمیشن‌های استفاده شده در این کار است. برای ساخت بخش‌های انیمیشن زمان زیادی گذاشتیم. ما به دنبال ساخت انیمیشن هالیوودی نبودیم و می‌خواستیم انیمیشن‌هایی که ساخته می‌شود نگاهی کودکانه داشته باشد

وی همچنین در ارتباط با احتمال ساخت نسخه سریالی این اثر نیز اظهار کرد: اگر اکران این فیلم در جشنواره‌های بین‌المللی خوب پیش رود، ممکن است آن را به یک سریال تبدیل کنم. سکانس‌های خیلی خوبی از این فیلم گرفته شد که متاسفانه به دلیل آنکه تماشاگران ایرانی حوصله فیلم‌های طولانی ندارند، حذف شد اما به تبدیل کردن این فیلم به یک سریال فکر می‌کنم.

فرار از سربازی برای بازی در یک فیلم سینمایی!

دومین اثری که نشست مطبوعاتی آن صبح امروز برگزار شد، فیلم سینمایی «متولد ۶۵» به کارگردانی مجید توکلی بود که با حضور وی و محمدمهدی عسگرپور تهیه‌کننده و سایر عوامل آن برگزار شد.

توکلی در ابتدا در ارتباط با ایده ساخت این فیلم سینمایی گفت: ساخت فیلم درباره متولدین دهه ۶۰ برای من خیلی اهمیت داشت. به نظرم این نسل، نسل بلاتکلیفی است که این بلاتکلیفی به خصوص در روابط خانوادگی، اجتماعی و عاطفی آنها نمود عینی دارد. ایده یک خطی این فیلم را با میرکریمی مطرح کردم و میرکریمی توصیه ساخت این فیلم را به عسگرپور داد.

پدرام شریفی بازیگر فیلم «متولد ۶۵» درباره حضور خود در این فیلم گفت: یکی از ویژگی‌های خوب کارگردان این بود که دست من به عنوان بازیگر را باز گذاشت و اهل برقراری تعامل بود.

وی گفت: زمانی که قرار شد در این فیلم بازی کنم، من سرباز بودم و به هیچ عنوان دوست نداشتم بازی در این فیلم را به خاطر سربازی از دست بدهم به همین دلیل ۴۰ روز از پادگان فرار کردم و البته عسگرپور نگذاشت من را بازداشت کنند. بعد از پایان فیلم هم که کلاً از سربازی معاف شدم.

همچنین محمدمهدی عسگر‌پور تهیه‌کننده فیلم «متولد ۶۵» با تشریح علاقمندی‌های خود درعرصه سینما بیان کرد: هیچ‌گاه سعی نکردم که به روال مرسوم در سینما، وارد حیطه تهیه و تولید فیلم شوم. یادم هست که اولین فیلم سینمایی را سال‌ها پیش به طور مشترک با ناصر شفق انجام دادم و سال‌ها کار تولید را کنار گذاشتم تا به پروژه «متولد ۶۵» رسیدم. این پروژه به توصیه و پیشنهاد رضا میرکریمی ساخته شد.

وی ادامه داد: تولید در سینما را با همین شکل ادامه خواهم داد اما هیچ‌گاه به عنوان تهیه‌کننده ثابت وارد عرصه تولید نمی‌شوم. بعد از پایان تولید فیلم سینمایی «متولد ۶۵»، فیلمسازان جوان دیگری مراجعه کردند که تولید فیلم‌هایشان را به عهده بگیرم اما فعلاً قصد ندارم به عنوان تهیه‌کننده فیلم فعالیت کنم.

گلایه از کیفیت پایین صدای کاخ جشنواره

سومین نشست صبح امروز نیز مربوط به فیلم سینمایی «زاپاس» به کارگردانی برزو نیک‌نژاد بود که با انتقادات شدید کارگردان و سایر عوامل این فیلم به کیفیت پایین صدای سالن نمایش فیلم کاخ جشنواره همراه شد.

در ابتدای این نشست برزو نیک‌نژاد کارگردان فیلم با اشاره به صدای بد سالن کاخ جشنواره، گفت: من که فیلم را تا آخر ندیدم، اگر شما دیدید، دمتان گرم! اگر توانستید صدایی از فیلم بشنوید، می‌توانید سؤال‌های خود را بپرسید؛ من که چیزی نشنیدم.

امیر پروین حسینی تهیه‌کننده فیلم در ادامه بیان کرد: از همه تشکر می‌کنم که در این شرایط سخت، فیلم ما را تحمل کردند. کار در تهران و آپارتمان بسیار راحت است اما ما می‌خواستیم کاری که مردم را شاد می‌کند، بسازیم و در کنار آن به دنبال فضای متفاوت بودیم که خوشبختانه توانستیم لوکیشن‌های خوبی برای این فیلم پیدا کنیم. متاسفانه دیشب در نمایش فیلم در کاخ جشنواره، کیفیت صدا بسیار بد بود و صدای دیالوگ‌ها شنیده نمی‌شد.

شبنم مقدمی بازیگر این فیلم گفت: من با اینکه دیالوگ‌های فیلم را می‌دانستم اما در هنگام نمایش فیلم باید دقت می‌کردم که چه چیزی می‌گوییم و این کیفیت صدا، حال من را بد کرد. اینجا کاخ جشنواره است و یک کاخ باید ویژگی‌های خاص خود را داشته باشد. عوامل یک فیلم زحمات بسیاری می‌کشند تا فیلم در این کاخ توسط منتقدان و اصحاب رسانه دیده شود.

البته در این نشست صحبت‌های نیز در ارتباط با دلایل ترک سالن در زمان نمایش فیلم توسط گروه زیادی از مخاطبان از کارگردان اثر پرسیده شد که نیک‌نژاد پاسخ‌های جالبی برای آن مطرح کرد.

وی در پاسخ به این پرسش که آیا ترک کردن مخاطبان از سالن را تنها به دلیل صدای بد فیلم می‌دانید؟ گفت: من همه چیز را گردن صدا نمی‌اندازم. برخورد با یک فیلم در کاخ جشنواره، متفاوت‌تر از برخورد با آن فیلم در سینماهای مردمی است چرا که سلیقه‌ها متفاوت است. من تمام سعی خود را کردم تا ارزش هنری «زاپاس» را حفظ کنم اما نباید فراموش کرد که سینما با مخاطب، زنده است و من بیش از هر چیز به مخاطب عام فکر می‌کنم و در کنار آن سعی کردم تا مخاطب خاص را هم راضی کنم.

بخشی از اتفاقات دیشب تقصیر صدا و بخشی دیگر تقصیر من است. برای ساخت فیلم به مخاطب عام به عنوان یک ولی‌نعمت فکر می‌کنم اما اگر نتوانستم مخاطب خاص را در این فیلم راضی نگه دارم، از شما عذر می‌خواهم.

نوشته مهمترین نکات نشست‌های مطبوعاتی فیلم‌های روز چهارم جشنواره فجر/ احتمال ساخت نسخه سریالی «نفس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تک سرنشین خجالت بکش!

فیلم بعدی «متولد ۶۵» بود. فیلمساز در این فیلم موفق شده بود یک سوژه خوب و یک شروع جذاب را بعد از سی دقیقه چنان نابود کند که نگو! لزوم همراه داشتن اوراق هویتی مثل کارت ملی، شک نکردن به همسر وسط مخمصه و بدبختی، دروغگو نگوییم، حالا نهار رو توی برج نخوری نمیمیری و… از جمله پیامهای مثبت فیلم بود.

البته فیلمساز بصورت زیرپوستی به مسئله ترافیک هم اشاره کرده بود. چون اگر شخصیتی که نقشش را آنا نعمتی بازی میکرد در ترافیک نمیماند و دقیقه پانزده فیلم به لوکیشن فیلمبرداری می‌رسید و میگفت که افشار پسر ابک نیست، ما بجای یک فیلم بلند، با یک فیلم کوتاه طرف بودیم. بیایید از ماشین شخصی استفاده نکنیم… تک سرنشین، خجالت بکش!

دودکش ۲ و دردسرهای عظیم ۳

فیلم بعدی که در برج میلاد دیدیم «زاپاس» بود. احتمالا در ابتدا فیلمساز این کار را بعنوان یک سریال ۱۳ قسمتی برای نوروز ساخته بود اما دیده پنجشنبه ساعت ۱۱ شب برج میلاد خالی است، گفته یک نسخه نود دقیقه‌ای آن را هم اینجا نمایش بدهیم. خیلی هم خوب. البته ما برای اینکه ته فیلم را ندانیم و تعطیلات نوروز چیزی برای دیدن داشته باشیم، بعد از نیم ساعت بلند شدیم و آمدیم بیرون!

سری جدید شوک!

آخرین فیلمی که دیدیم «لانتوری» بود. فیلمی از سری برنامه‌های شوک شبکه سوم سیما که البته از چند بازیگر معروف هم بهره می برد! متاسفانه ساعت نامناسب فیلم که نیمه های شب بود و مردم هم دیگر خوابشان می آمد اجازه نداد که فیلمساز به همه موضوعات مد نظر بپردازد، وگرنه قطعا ریشه یابی مواردی چدن رد صلاحیت سید حسن خمینی نیز میتوانست بخشی از این برنامه تلویزیونی… ببخشید… فیلم سینمایی باشد!

البته شایعاتی هم مطرح شده مبنی بر اینکه محمدرضا ورزی برای دو ساعت گریمور سریال معمای شاه را به سازنده لانتوری قرض داده است تا بتواند چهره اسیدپاشی شده را خوب در بیاورد… الله اعلم!

نوشته «لانگ شوت!!»- طنزهای سوره سینما از جشنواره فجر/ گریمور معمای شاه در سری جدید شوک! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«نفس»، کشدار و خسته‌کننده

اولین سانس از نمایش فیلم‌های روزگذشته مربوط به فیلم سینمایی «نفس» به کارگردانی نرگس آبیار بود. فیلمی بدون قصه که تشکیل شده بود از تعدادی خرده پیرنگ که بهم چسبیده بودند. هرچند که ان خرده پیرنگ در گاهی از موارد شیرین و دیدنی از کار در آمده بودند، ولی این باعث نمی‌شد که عدم وجود یک قصه درست و حسابی در یک فیلم ۱۲۰ دقیقه‌ای به چشم نیاید.

«نفس» از آن دسته فیلم‌هایی بود که سروصدای زیاد شکل گرفته پیرامون آن و سابقه اثر موفق قبلی کارگردانش، سالن همایش‌های برج میلاد را پرکرده بود ولی در نهایت برای مخاطبش جز یک قصه کشدار و پایان ناپذیر چیزی برای مخاطبانش نداشت.

ایده خوب برای شام

تجربه بد شب سوم جشنواره فجر و طولانی شدن صف تحویل ژتون و دریافت غذا در آن روز که باعث شد عده‌ای حتی در زمان آغاز سانس بعد، همچنان در صف دریافت ژتون باشند، مسئولین جشنواره را به فکر انداخت تا ژتون غذای روز چهارم را از ساعت ۱۷:۳۰ توزیع کنند تا حداقل جمعیت کمتری بعد از نمایش سانس اول در نوبت دریافت غذا باشند. این یکی از معدود ایده‌های خوبی بود که در جشنواره امسال اجرا شد.

لابی برای حضور یک فیلم متوسط در بهترین سانس نمایش فیلم

دومین فیلم نمایش داده شده در روز چهارم جشنواره فجر، «متولد ۶۵» اثری مربوط به یک کارگردان فیلم اولی بود. اثری که به نظر می‌رسید به واسطه حضور محمدمهدی عسگرپور مدیرعامل سابق خانه سنما، در قامت تهیه‌کننده آن توانسته بود یکی از بهترین سانس‌های نمایش در برج میلاد را از آن خود کند.

این فیلم نیز بیشتر در مذمت دروغ و تاثیر آن بر زندگی انسان بود که شروع خوبی داشت ولی متاسفانه از میانه فیلم به بعد تبدیل به یک داستان مضحک و خنده‌دار شد و در نهایت تنها حُسنش این بود که بیش از اندازه کشدار نشد و در همان جایی که باید قصه جمع و جور می‌شد، همه چیز به پایان رسید.

تله فیلم بدشانس

بزرگترین بدشانسی سومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، این بود که فیلم بعدی در نوبت اکران، اثر یکی از کارگردانان پرحاشیه این سال‌های سینمای ایران بود که باعث شد، بسیاری از مخاطبان از میانه فیلم سوم از سالن خارج شوند تا بتوانند از همان موقع در صف ورود برای تماشای آخرین فیلم بایستند.

فیلم سینمایی «زاپاس» که دومین ساخته سینمایی برزو نیک‌نژاد محسوب می‌شد، همان اثر بدشانس بود که با وجود ساختار بیش از حد تلویزیونیش، می‌توانست بهتر دیده شود و اگر بخت با آن یار بود حداقل به واسطه تکه پرانی‌های گاه و بیگاه بازیگرانش می‌توانست مخاطب حاضر در سالن همایش‌های برج میلاد را با لبخند از سالن بدرقه کند.

مخاطب اتوبوسی و شاهکار سومدیریت مدیران جشنواره

از همان ابتدا مشخص بود که نمایش فیلم جدید رضا درمیشیان در کاخ جشنواره فجر، حاشیه‌ساز خواهد شد. کارگردانی که پیش از این فیلم توقیفی «عصبانی نیستم» را ساخته بود و امسال هم در جدیدترین اثر خود به سراغ موضوع اسیدپاشی رفته بود.

از ۴۵ دقیقه قبل از آغاز نمایش فیلم صف‌های طولانی در جلوی درب‌های اصلی و بالکن سالن همایش‌های برج میلاد تشکیل شده بود که با نگاهی به چهره بسیاری از آن‌ها می‌شد تشخیص داد تعداد این گروه از افرادی نبودند که روزهای قبل به جشنواره آمده باشند و امروز به یک باره و از ناکجا آب سردرآورده بودند تا حداقل به واسطه حضور و تشویق‌های الکی هم که شده، ضعف‌های اثر جدید کارگردان «عصبانی نیستم» را بپوشانند. اما در نهایت همه دست از پا درازتر و ناامید به خانه برگشتند.

اما جدا از شاهکار مدیران جشنواره در صدور این حجم از کارت برای مهمانان جشنواره که تقریبا سه برابر ظرفیت اصلی مجموعه برج میلاد بود، بی‌نظمی وحشتناک موجود در سالن نمایش فیلم که منجر به بروز دعوا و فحاشی میان برخی از حاضران شد، مشکلی بود که نشان دهنده عدم برنامه ریزی مدیران جشنواره برای حضور این تعداد از جمعیت در سالن نمایش فیلم بود.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۴/ از ورود بدون کارتها برای حمایت از لانتوری تا شاهکار سوء مدیریت مدیران جشنواره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی ، در جلسه ۱۶شهریور که با حضور اکثریت اعضای شورای پروانه نمایش فیلم های سینمایی برگزار شد،مجوز نمایش ۲ فیلم : «متولد ۶۵» به تهیه کنندگی محمد مهدی عسگرپور و به کارگردانی مجید توکلی و نویسندگی مشترک مجید توکلی و جمیله دارالشفایی با موضوع بی اخلاقی و تبعات آن (حادثه ای اجتماعی) و «دلتا ایکس» به تهیه کنندگی ،کارگردانی و نویسندگی علیرضا امینی با موضوع سوءظن ( ملودرام اجتماعی) صادر شد.

نوشته ۲ فیلم پروانه نمایش گرفتند/ «دلتا ایکس» در راه اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.