نوشته آناتومی یک صحنه/ «بتمن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «زیرنویس» قسمت پانزدهم؛ «بتمن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما «بتمن» نه در حد و اندازه‌های سری «شوالیه تاریکی» نولان است و نه در حد مجموعه بازی‌های کامپیوتری «آرکهام» (ARKHAM). فیلم پیشرو ملغمه‌ای از ویروس لنز آنامورفیک و شلختگی سناریو و قهرمانی منفعل است. فیلم مضحک «بتمن و رابین»، آثاری بتمنی بعدی را به‌قدری ترساند که تمام فیلم‌های قرن جدید حال و هوای جدی و بی‌روح به خود گرفتند. این تاکتیک در راستای توجیه المان‌های تخیلی کمیک بوک‌ها صورت گرفت که فقط نولان و سری بازی‌های «آرکهام» توانستند محصول مطلوبی را ارائه کنند.

رابرت پتینسون لباس بتمن را برای این نسخه جدید بر تن کرده است. او کاراکتری بی‌روح و بی انرژی و گوشه‌گیر است. بارزترین شاخص کاراکتر بتمن، نحوه فرق گذاشتن میان بروس وین و بتمن است؛ اما پتینسون هیچ فرقی میان این دو نگذاشته و یا توان فرق گذاشتن را نداشته است. او بیشتر به عضو یک گروه موسیقی ناموفق در دهه هشتاد شبیه است. بتمن این فیلم بسیار ناتوان است؛ او برای فرار از اداره پلیس، نیاز به کلیدی که جیم گوردن به او داد، دارد. او هیچ ابهتی ندارد و به‌صورت مسخره‌ای ترس در جان به‌اصطلاح آدم بدها می‌اندازد. بتمن اینجا فقیر است و خبری از میلیاردر بروس وین نیست. البته اینکه یک میلیاردر «سنتی» نمی‌تواند ابرقهرمان باشد، یکی از المان‌های عوام‌فریبانه هالیوود این روزها است. هالیوود در نهایت کاپیتالیستی، فیگوری سوسیالیست و طرفداران بینوایان به خود گرفته است. «بتمن» یکی از دو نماد «استثناگرایی آمریکایی» American exceptionalism * است و اینکه ابهتش را بگیرند قطعاً یک تاکتیک سیاسی است.

ضدقهرمان این فیلم، ریدلر است. پیش‌تر جیم کری این نقش را به‌صورت مضحکی بازی می‌کرد که حتی تامی لی جونز همبازی او را نیز به ستوه آورده بود. پال دانو در اینجا نقش ریدلر را بازی کرده است؛ پس از جوکر هیث لجر، تمام ضد قهرمانان DC فکر می‌کنند که باید جای پای او بگذارند و کاراکتری پیچیده ارائه کنند. حال اینکه پال دانو چه قدر در این مسیر موفق بوده جای بحث دارد. این حقیقت که کارگردان تصمیم گرفت تا طرفداران ریدلر در اینترنت را به گروه QANON تشبیه کند، یکی از شیطنت‌هایی هالیوودی است که مخاطب ایرانی ممکن است متوجه آن نشود. دقیقاً شبیه به تفکرات این گروه در دنیای واقعی، طرفداران ریدلر فکر باور دارند که آنها باید گاتهام را از فساد پاک کنند.

یکی از استعدادهای هدررفته در این فیلم، جفری رایت است. کافی است به نحوه به تصویر کشیده شدن جیم گوردن در سری «شوالیه تاریکی» نگاهی بیندازید؛ جیم گوردن در «بتمن» فردی بسیار معمولی بوده، درصورتی‌که جفری رایت توانایی ارائه کاراکتری بسیار جدی‌تر را دارد.

فیلم از بعد فنی نیز نقص‌های متعددی دارد. تنها دلیل استفاده از لنز آنامورفیک در این فیلم، در ظاهر قصد ایجاد حال و هوایی متفاوت با بقیه فیلم‌های ابر قهرمانی است اما لنز آنامورفیک صرفاً فضایی هیپی مآبانه به فیلم‌ها و کلیپ‌های ویدئویی می‌دهد؛ لذا «بتمن» فیلمی هیپی مسلک است. ممکن است حتی کارگردان از عمد المان‌های هیپی‌گری را به فیلم افزوده، چون زن گربه‌ای و بتمن در اینجا تفاوت چندانی با هیپی‌ها ندارند. زمان بیش از حد طولانی فیلم نیز یکی دیگر از صفات هیپی‌گری در این اثر است. ما انتظار زرق‌وبرق اکشن‌های مایکل بی و تونی اسکات را از همه نداریم ولی مت ریوز کارگردان این فیلم، می‌توانست جذابیت بیشتری به صحنه‌های اکشن اضافه کند. صحنه‌های اکشن این اثر آن‌قدر بی‌جان است که حتی به‌پای اکشن‌های سیلوستر استالونه و آرنولد شوارتزنگر دهه هشتاد نمی‌رسد.

* استثناگرایی آمریکایی (به انگلیسی: American Exceptionalism) اولین‌بار توسط الکسی دوتوکویل در سال ۱۸۳۱ در تحلیل جامعه آمریکا مطرح شد. استثناگرایی آمریکایی به این مفهوم است که آمریکا به‌طور ماهوی از سایر ملل پیشرفته متمایز است. منشأ این تمایز تاریخ، خصوصیات فرهنگی، نهادهای خاص سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این کشور است که منحصربه‌فردند. استثناگرایی آمریکایی در واقع ایده‌ای است مبتنی بر امکانات و موقعیت ویژه آمریکا در جهان.

نوشته «بتمن» مسموم به ویروس لنز آنامورفیک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بتمن» تصویری کاملاً متفاوت از شوالیه تاریکی بوده و به پرده‌برداری از فساد شهر گاتهام می‌پردازد در این فیلم ما شاهد یک تریلر روان‌شناختی که بیشتر روی وجههٔ کارآگاهی بتمن متمرکز است، خواهیم بود.

در واقع وجود این نگرش جدید منجر به محبوبیت «بتمن» در میان هواداران حتی قبل از اکران فیلم است.

علاوه بر پتینسون، پل دینو نیز در نقش «ریدلر» به‌عنوان ضدقهرمان اصلی که به‌تازگی قاتلی سریالی شده، کالین فارل در نقش «پنگوئن» که سریال اختصاصی‌اش درصدد پخش از (HBO Max) است و زوئی کراویتز در نقش «سلینا کایل» (Catwoman) جلوی دوربین خواهند رفت. درحالی‌که متحدان بتمن را جفری رایت در نقش «کمیسر جیم گوردِن» و اندی سرکیس در نقش «آلفرد پنیورث» بازی خواهند کرد.

در طول سالیان اخیر، بتمن بهترین و بدترین فیلم قهرمان بزرگ را به هواداران عرضه کرده است در این میان سه‌گانه «شوالیه تاریکی» (The Dark Knight) کریستوفر نولان بهترین نمونه آن بوده است. اما «بتمن و رابین» و «بتمن علیه سوپرمن: طلوع عدالت» از بدترین نمونه‌ها محسوب می‌شوند. همچنین فیلم ریوز احتمال شایسته‌تر بودن بالایی دارد چرا که از شفاعت کریستوفر نولان نمی‌توان غافل شد.

گفتنی است بازیگران فیلم «بتمن» امید بسیاری به موفقیت فیلم داشته و اندی سرکیس فیلم را شاهکاری بزرگ قلمداد کرده و به تجربه عالی سابق با مت ریوز در فیلم «سیاره میمون‌ها» اشاره داشته است.

نوشته ستایش کریستوفر نولان از کارگردان و بازیگر فیلم «بتمن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.