یادبودی از داوود رشیدی

بهروز افخمی در ابتدای این برنامه درگذشت داوود رشیدی، بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون را تسلیت گفت و یاد او را گرامی داشت.

حرف های عجیب مهران غفوریان از تجربه بازی در کمدی های سخیف

برنامه «هفت» در این هفته میزبان فریدون حسن پور و مهران غفوریان، کارگردان و بازیگر فیلم سینمایی «ناردون» بود. غفوریان در این برنامه با ابراز تاسف از بازی در فیلم های کمدی سخیف در سال های قبل در سینمای ایران، گفت: خوشحالم که در فیلم «ناردون» بازی کردم و بسیار این اثر را دوست دارم. «ناردون» اولین فیلم جدی من از جنس کمدی موقعیت است که تاکنون روی پرده رفته است و بنا دارم دیگر در فیلم های کمدی سخیف بازی کنم.

وی در تشریح کمدی های سخیف گفت: در سال های قبل نسخه هایی از فیلم های کمدی در ایران رواج داشت، که شاید نسخه های اول این فیلم ها خوب می فروخت اما فیلم های بعد نظیر قسمت دو و سه همین فیلم ها تولید می شد. این فیلم ها، فیلم های کم خرج و کم دردسری بود که گاهی در ۱۰ روز و یک هفته تولید می شد و همگی از یک تم مشابه خواستگاری یک دختر از پسر برخوردار بود.

از حرکات موزون تا سناریونویسی بازیگر برای فیلم!

غفوریان گفت: اغلب فیلم های کمدی سخیف سال های قبل، فیلم هایی با فیلمنامه ضعیف و بی نمک بودند که طنز آن بر پایه نمک خود افراد بود. و بعضا بر پایه شوخی های دمه دستی و فحش های رکیک سوار بود. جالب آنکه کارگردان ها از ما کمدین ها انتظار داشتند که سناریو بنویسیم و شوخی به آن اضافه کنیم!

این بازیگر در افشاگری عجیبی ادامه داد: حرکات موزون به نماد دائمی این فیلم ها تبدیل شده بود. و گاهی از نمونه موفق بازی من را در یک فیلم می خواستند عینا آن را تکرار کنم و این خیلی برای من عجیب بود! این شیوه بازی در سینما که من مجبور بودم به آن تن بدهم، باعث می شد گاهی انقدر خسته از سر صحنه به خانه می آمدم که انگار کارگری بوده ام!

ماجرای گریه غفوریان سر صحنه یک فیلم

وی در ادامه با نقل خاطره ای ادامه داد: من مقید به گوش کردن حرف های کارگردان سر صحنه هستم. اما در یکی از فیلم ها یک بار کارگردان از من خواست یک سکانس کامل را برقصم و من قلبا دوست نداشتم. اما خیلی خوب رقصیدم اما شب که به خانه بازگشتم از شدت ناراحتی گریه کردم!

غفوریان گفت: اگر فیلمنامه و قصه ایجاب می کرد که من آنجا برقصم اصلا ناراحت نمی شدم اما کارگردان صرفا برای پرکردن فیلم خود و جذابیت آن این خواسته را داشت! و این نمونه بازی کارگری بود.

مناظره دو منتقد محافظه کار و رادیکال!

«هفت» در بخش انتهایی خود شاهد مناظره سینمایی دیگری بود. هوشنگ گلمکانی و مسعود فراستی، دو منتقد معروف و پیشکسوت سینما درباره جریان نقد در سینمای ایران با یکدیگر به گفتگو نشستند.

گلمکانی در ابتدای این گفتگو گفت: علت حضورم در «هفت» حرف های غلطی است که در قسمت گذشته این برنامه درباره مجله «فیلم» زده شد و امیدوارم پشیمان نشوم. با این اوضاعی که در جهان و اطراف ما هست، جنجال و حاشیه برای سینمای ما سم است. رسانه ای مثل تلویزیون بخاطر وسعت فراگیری اش باید همواره از جنجال و حاشیه دوری کند و نظیر نشریات زرد به این مسائل دستاویز نشود.

گلمکانی: «هفت» به دنبال جنجال آفرینی ست

وی افزود: برنامه «هفت» همواره این گونه بوده است و البته در دوره جدید بیشتر شده است و مدام به دنبال ایجاد حاشیه است. مگر در سینما جنجال کم داریم؟ اگر به دنبال جذابیت برنامه هستیم بهتر است از حاشیه استفاده نکنیم. کسانی هستند که اساسا علاقه ای به سینما ندارند و دوست ندارند چیزی به اسم سینما در مملکت باشد. ته ذهن شان این است که خیلی از کشورها سینما ندارند و چه می شود که ما هم سینما نداشته باشیم؟! این برنامه نباید به این افراد کمک کند.

فراستی: نقد در فضای محافظه کاری، واکنشی ست

در ادامه مسعود فراستی گفت: نه من و نه بهروز به دنبال ساخت حاشیه نیستیم. اما تو روحیه به شدت معتدل و محافظه کار داری که از همین انتقادت به برنامه و مدیریت ۳۴ ساله ات در نشریه «فیلم» مشخص است. من نه در این «هفت» و نه در دوره های پیشین آن به دنبال حاشیه سازی نبوده ام. اما شاید پس از حرف هایم حاشیه ایجاد شده است.

وی با بیان آنکه فضای مدیریت سینمای ما فضای نقد، شفافیت و صراحت نیست، خاطرنشان کرد: اگر ما تن بدهیم این دوستان فرهیخته ما هم همین را می خواهند. وقتی سینما منهای سرگرمی، شادابی، نقد و همه این شلوغی های طبیعی باشد، می شود همین سینمایی که عده ای مسئولین را خوش می آید و در آن حیات و زندگی و نقد تند نیست. نقد نیز در چنین فضای غیرعادی ای، گاها واکنشی می شود. واکنش به این عبوسی، دروغ و فرهیختگی کاذب!

گلمکانی: عده ای می خواهند مرا به شجاعت طلبی دعوت کنند؛ اما من محافظه کارم!

در ادامه گلمکانی گفت: ایراد من با این حرف های تو منافات ندارد. من از دهه شصت می گفتم ما زندگی طبیعی نداشتیم. مردم برای سرگرمی سینما می روند و آن زمان عده ای تلاش داشتند که بگویند سینما تنها برای تفکر است. در سال های اخیر عده ای خواستند ما را به شجاعت طلبی دعوت کنند، اما من نمی خواهم وارد شوم، بله من محافظه کارم. شاخ و شونه نمی کشم. توی فراستی ممکن است بواسطه کلمه ای که جلوی دوربین می زنی، تنش و حاشیه زیادی برای سینما ایجاد می کنی که اگر هدفت همین حاشیه سازی است که موفق شده ای و اگر نیست چرا باید این انرژی را الکی تلف کنیم؟ شاید این لفظ را ما پای میز بیلیارد بگوییم اما در جلوی دوربین زنده باید دقت کنیم!

فراستی: نقد شرح حال منتقد است

مسعود فراستی در پاسخ این اظهارات بیان داشت: من یک بار جمله مشابه ای درباره فیلم دیگری بکار بردم اما این عین نقد بود. این نبوده که من یک کار آوانگاردی کرده باشم. این که نقد از این وضعیت لوس بی خاصیت تبدیل به یک چیز اثرگذار شود، اتفاقی است که باید بیافتد. نقد به دنبال تغییر و تاثیر است. نقد تنها به دنبال آموزش نیست و منهای منتقد نیست. نقد به قول خودت شرح حال منتقد هم هست. اگر اینطور است لحن هوشنگ در نقدش می آید.

گلمکانی: جامعه ایران به چندین فراستی نیاز دارد!

گلمکانی ادامه داد: فراستی! من خیلی از نظرات تو را قبول دارم. اصلا به نظر من جامعه نقد ایران به کسی مثل مسعود فراستی نیاز دارد. حتی به نظرم به چند نفر مثل تو نیاز دارد. اما مسئله چیز دیگری است. یک اینکه تو در تلویزیون داری حرف میزنی و برای مخاطبان الگوی نقدی و این میزان نقد درباره همه فیلم ها بد است. من گاهی فکر می کنم تو از دیدن فیلم اصلا لذت نمی بری. همیشه همه فیلم ها از نگاه تو بداند، درنیامده اند و مقوا اند.

فراستی با بیان آنکه این جمله را مهرجویی نیز درباره من گفت، ادامه داد: این یعنی چی؟ یعنی من از تماشای اغلب فیلم ها لذت نمی برم. تو از یک فیلم لذت می بری مثل «اشک ها و لبخندها»، این از نظر من اصلا بد نیست! اما من لذت نمی برم. در عین حال فیلم هایی هم بوده است که من را به لذت برسانند. در مواقعی که فیلم من را به لذت نمی رساند، لذت نقد جایگزین آن می شود.

گلمکانی با بیان آنکه من سلیقه تو را به رسمیت می شناسم، افزود: بالاخره آدم هایی هستند که وسواس اند و تو آنقدر سخت گیر هستی که تعداد اندکی از فیلم ها تو را به شگفت می آورند. اما من نمی دانم ترویج این نوع از نگاه در جامعه آن هم در جامعه پریشانی که امروز داریم، چقدر درست است؟

این منتقد افزود: من با لحن نقدهای فراستی مخالفم. این تکرار نفی، تکرار منفی بافی، تکرار درنیامده و… اینها را خنثی می کند و این دافعه سبب می شود که حرف های او کارآیی اش را از دست دهد.

گلمکانی: از انتشار مجله «فیلم» به دنبال آموزش نبودیم!

وی با اشتباه خواندن اظهارات هفته گذشته فراستی درباره مجله فیلم گفت: مجله «فیلم» بعد از آن سرمقاله «ندامتنامه» همچنان منتشر می شود و نقد یکی از اکران مهم این مجله است. وقتی ما شروع کردیم به انتشار این مجله، قصد انتشار یک مجله انتزاعی روشنفکرانه نداشتیم. قصد داشتیم سنت مداوم نقد فیلم ایرانی را پایه گذاری کنیم. قصد نمایندگی تفکر، قصد آموزش دهی و … را نداشتیم. آن چیزی که از دلم برمی آمد و بدان اعتقاد داشتم را می نوشتم. حالا عده ای خوششان آمده و عده ای هم بدشان آمده؛ اما بدها از بسیاری از فیلمسازان جوان این سال ها شنیدم که ما هرچه یاد گرفتیم سینما را از مجله «فیلم» یاد گرفتیم. اما من به همه آنها می گویم که ضمن خوشحالی، به هیچ وجه چنین نیتی نداشتیم.

فراستی گفت: در آن مقاله چنین آمده که از برخی فیلم های ضعیف نخواهیم نوشت و برخی فیلم ها را بیشتر تقویت خواهیم کرد. یکی از دو خط گذار سینمای جشنواره ای مجله «فیلم» است و دیگری آقای بهشتی است. دفاع کننده اصلی از محسن مخملباف و فیلم ساختن برای او که خودت ساختی و تو بورس کردن سینمای روشنفکری و … همگی سیری است که در مجله فیلم پیگیری شد.

منتقد «هفت» خطاب به گلمکانی بیان داشت: در بخشی از «ندامتنامه» نوشته ای “یک اتهام را تکذیب نمی کنیم که انتقادها درباره چند فیلم آرام تر است و نقاط منفی آنها را ضعیفتر و نقاط قوت آن را پررنگ تر می بینیم!

فراستی: زمانی که تو برای مخملباف فیلم می ساختی، من او را نقد می کردم!

فراستی ادامه داد: همان زمان که شما از مخملباف تعریف می کردید و برای او فیلم می ساختید، من علیه او در مجله «سروش» نقد می نوشتم! شما با این توجیه که با یک نقد مجله را تعطیل نکنیم خط سینمای جشنواره ای و روشنفکری را دنبال کردید. کیارستمی محصول مجله فیلم و فارابی و مخملباف محصول مجله فیلم و حوزه هنریست!

گلمکانی: ما تنها منعکس کننده بودیم

گلمکانی در پاسخ به فراستی گفت: ما شیوه فیلمسازی جشنواره ای را نهادینه نکردیم، این اتفاقی بود که در حال رخ دادن بود. به هر حال این بود که ما طرفدار سینمای فرهنگی بودیم و هستیم. و فیلم های فرهنگی هستند که به جشنواره های خارجی می روند نه فیلم های تجاری! به هر حال محل ارزیابی فنی فیلم ها کجاست؟ یکی نقد است و یکی جشنواره ها! ما تنها منعکس کننده بودیم

فراستی در ادامه بیان داشت: جشنواره ها در دوره ای کلاس و پرستیژ داشتند و منتقدان در راس آنها بودند. اما بعد از مدتی سرمایه داران و سیاست مداران بر سر جشنواره ها نشستند و گاها به دنبال تصویر بدبخت ماقبل تمدن از ایران بودند. نامه مدیر جشنواره ای را به یاد بیاور که گفت ما نمیخواهیم فیلمها ایرانی متمدن با اتوبان را برای ما نشان دهد، میخواهیم ایران عقب افتاده را برای ما بیاورید. این مجموعه ی تصویری است که از ایران نشان دادند.

فراستی با بیان آنکه من یک پرونده ۲۰ صفحه ای از مجله «فیلم» سراغ دارم ادامه داد: این پرونده به جشنواره های خارجی اختصاص داده شده است.

تصویر غربی ها از شرقی ها

در ادامه گلمکانی درباره نیت منفی جشنواره های خارجی گفت: من خودم معتقدم که غربی ها دوست دارند شرق را به همان شکل که طی سال ها به آنها القا شده، ببیند. من با این نظر تو موافقم!

فراستی نهایتا بیان داشت: این همان نظر من است اما شما یک نظر منفی درباره این جشنواره ها نرفتید! من از زبان خود آقای بهشتی شنیدم که ما ریلی را در سینمای ایران گذاشتیم که هنوز آن ریل ادامه دارد. آن ریل چیست؟ این ریل همان سینمای جشنواره ای بی هویتی است که تنها یکی دو فیلم خوب در آن دیده می شود. و این جریانی است که از سال های سال قبل توسط فارابی و شما بنیاد نهاده شد.

گلمکانی اظهار داشت: ما مجله فیلم را با عشق شروع کردیم و با عشق ادامه می دهیم. شما در سوره، جیرانی و دوستانش در جای دیگر، با خشم و نفرت علیه مجله فیلم شروع کردید. ما با وجودی که شما میگویید ناسالم بوده ایم و…، اما بر جریان نقد در سینمای ایران اثرگذار بوده ایم.

برنامه سینمایی «هفت» با اجرا و سردبیری بهروز افخمی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن شبکه سه سیما می رود.

نوشته از افشاگری عجیب مهران غفوریان تا اعتراف گلمکانی به محافظه کاری!/ گلمکانی: ما طرفدار سینمای فرهنگی بودیم/ فراستی: زمانی که تو برای مخملباف فیلم می‌ساختی، من او را نقد می‌کردم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آنچه فراستی و افخمی از آن سخن گفتند چیز جدیدی نبود و تقریبا تمامی سینماگران و مخاطبانی که آرشیو این مجله را در دسترس دارند می توانند دریابند که مجله موردنظر تا چه حد سعی در تکفیر سینمای مخاطب پسند قهرمان محور داشت و همین مجله تا چه حد در همکاری و تعامل مستقیم با مدیران سینمایی وقت، می کوشید سینمای نمادگرایانه شاعرانه ضدمخاطب را ترویج دهد.

خدمات متقابل این مجله و آن مدیران سینمایی اظهرمن الشمس بوده است و برای همین اینکه واکنش منفی و کاملا تدافعی رییس شورای نویسندگان این مجله به برنامه «هفت» را شاهد باشیم چندان منطقی نمی‌نمود. بخصوص که رییس نویسندگان این مجله علیرغم تأیید تلویحی سخنان افخمی و فراستی، از تحریف تاریخ سخن توسط «هفت» سخن گفت.

تحریف کدام تاریخ؟

برای درک عمق ماجرای سرکوب فیلمهای تجاری قهرمان محور که سعی می کردند با ساختار کلاسیک داستانگویی و البته به شیوه ای متأثر از سینمای قهرمان پردازانه ای که از هالیوود گرفته تا بالیوود را درنوردیده بود، مخاطبان را جلب کنند کافیست مروری داشته باشیم بر رفتار مدیران وقت با برخی از مهمترین چهره های سینمای قهرمان پردازانه آن دوران.

از ایرج قادری بگیرید که تلاش کرد همراه با دوران جدید «تاراج» را بسازد تا ساموئل خاچکیان که «عقابها» را ساخت تا امیر قویدل که «ترن» را ساخت و البته جملگی آثار هم در گیشه مورد توجه قرار گرفتند  کدام تشویق مدیران سینمایی آن دوران شامل حال این فیلمسازان شد؟

نه تنها تشویقی عایدشان نشد بلکه آن مدیران تا توانستند این کارگردانان را که می خواستند بدنه مخاطب را به سینما بکشانند محدود و محدودتر کردند.

سوال اینجاست که دست اندرکاران مجله مذکور که حالا گردانندگان «هفت» را به تحریف تاریخ متهم می‌کنند، شد در همان زمان یک بار به صراحت مدیران سینمایی آن دوران را نقد کند که این ره که شما می روید به ترکستان است و این مزرعه مثلا معناگرایانه محصولی نخواهد داشت جز تولید ده ها و حتی صدها فیلم سیاه نمایانه در دهه های بعد.

نه تنها چنین نقدهای صریحی که اصلی اساسی روزنامه نگاری است صورت نگرفت که سکوتی توأم با رضایت خاطر از تولید فیلمهای کاملا دولتی شبه‌روشنفکرانه فضای این مجله را پر کرد. چرایی این امر را باید در رمز حیات این نشریه در آن دهه و دهه های بعد جستجو کرد.

این مجله همواره جزو مجلاتی بود که سهمی قابل ملاحظه از آگهی های سینمایی دولتی از آگهی‌های تبلیغاتی آثار سینمایی محصول بخش دولتی گرفته تا آگهی‌های جشنواره های متعدد دولتی به آن سرازیر می شد و طبیعی بود که نقد دستگاه حاکمه سینما، روند دریافت چنین آگهی هایی را به تأخیر اندازد.

حالا دیگر کاملا به استخدام درآمده اند…

البته که این روند تعاملی با مدیران بخشهای دولتی محدود به دهه شصت نشد و در دهه های بعدتر از دولت کارگزاران تا دولت اصلاحات و از دولت مهرورزی تا دولت اعتدال امتداد یافت.

البته که با روی کار آمدن دولت اعتدال دیگر آن محافظه کاری قبلی درباره اینکه به طور مستقیم وارد تعامل با مدیران سینمایی نشوند از این مجله رخت بربست و رییس شورای سیاستگذاری مجله به طور رسمی به عنوان سیاستگذار به استخدام یک گروه سینمایی کاملا دولتی درآمد و از آن سو شرایط حضور فرزندش در پشت صحنه تولیدات سینمای دولتی فراهم شد.

طبیعی است این راهی است که دست اندرکاران مجله به درست یا غلط و براساس هدف گذاری های شخصی شان انتخاب کردند و به خاطر این انتخاب بر آنها حرجی نیست اما به نظر می رسد لااقل به خاطر ژستهای انتلکتوئلی که همه این سالها داشته اند بد نبود وقتی در برابر نقدی حداقلی از سوی یک برنامه تلویزیونی قرار می گیرند تا این حد آشفته نشوند و ناقلان وقایع را به تحریف تاریخ متهم نکنند.

کافیست کارنامه مجلات سینمایی منتشر شده در سی و چند سال بعد از انقلاب اسلامی را مرور کنیم تا دریابیم چرا علیرغم انتشار بسیاری از مجلات پرمخاطب‌تر در دهه های مختلف، این مجله جزو معدود نشریات سینمایی بود که توانست به حیات خود امتداد دهد؟ چرا نشریات دیگر به دلیل گرفتاریهای حقوقی برآمده از جریانات منتسب به مدیریت دولتی سینما یا کمبودهای مالی، معلق یا کاملا تعطیل شدند و این نشریه همچنان به حیات خود ادامه داد؟

منبع: نسیم آنلاین

نوشته آیا «هفت» در مورد مجله سینمای گلخانه‌ای، دروغ گفت؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگر شما از آن دسته افرادی باشید که فیلم‌های مسعود ده نمکی را دنبال می‌کنند و سه گانه اخراجی‌ها را دیده باشید، با دیدن رسوایی ۲ به تغییر واضح فاز کار او پی می‌برید و این دو عبارت را به کار می‌برید.

اگر در اخراجی‌ها، این شوخی‌های کلامی و حرافی‌های فراوان مجید سوزوکی، بیژن بزغاله، حاجی گیرنف، بایرام لودر و… بود که سالن‌ها را پر کرد و این سه گانه به پرفروش‌ترین سه گانه سینمای ایران بدل شد، رسوایی ۲ بر پایه تصویر و کم گویی پیش می‌رود. جدید‌ترین فیلم ده نمکی، فیلمی قصه گوست که چندان بر محور مونولوگ و حرف نمی‌چرخد و تفاوتی بنیادین با بخش اول رسوایی دارد.

اگر در رسوایی ۱، ده نمکی در فضای یک محله به سراغ موضوعات اخلاقی فردی مانند تهمت، پاکی نفس و…، این بار در رسوایی ۲، قاب دوربین، کلان شهری با مشکلات کلان اجتماعی مانند نزول، طلاق، فاصله فقیر و غنی و… را به تصویر می‌کشد. رسوایی ۲، ریتمی تند دارد و بعید است تماشاگر در میانه دیدن فیلم، ساعتش را ببیند یا مشغول بازی با موبایلش شود. ده‌ها لوکیشن و تعویض پی در پی محل استقرار دوربین، ضرباهنگ فیلم را تشدید کرده است. علاوه بر فن قصه گویی و ریتم تند، بازیگران هم بازی کنترل شده‌ای دارند. در این میانه، اکبرعبدی که همچنان نقش حاج یوسف را دارد، کاملا پخته‌تر از حاج یوسف رسوایی ۱، بازی می‌کند چنانچه مخاطب با دیدن او احساس نمی‌کند در حال دیدن اکبر عبدیست چون شخصیت حاج یوسف کاملا بر عبدی سوار شده است.

آنهایی هم که موقع اکران فیلم به هوای دیدن بازی سحر قریشی راهی سینما می‌شوند احتمالا چندان راضی از سالن خارج نمی‌شوند چون او را در قالب یک خبرنگار با نقشی کوتاه و در حد نخ تسبیح اتفاقات می‌بینند. رسوایی ۲ علاوه بر قصه گویی و بازیگری، برگ برنده دیگری هم دارد و آن استفاده از جلوه‌های ویژه کامپیوتری تحسین برانگیز است که تمام آن توسط متخصصان ایرانی تولید شده. در ‌‌نهایت اینکه آخرین اثر ده نمکی اگرچه ایرادهایی مانند تقدم و تاخر در برخی تصاویر دارد و در بعضی مواقع، شعارهای گل درشتی می‌دهد اما می‌توان آن را یک نشریه تصویری از نگاه او به مسائل اجتماعی سال ۹۴ تعبیر کرد که در آن به فضای مجازی، تلگرام، اینستاگرام، وی چت، افزایش طلاق و کاهش اعتماد و…. پرداخته شده است. احتمالا رسوایی ۲ با انتقادات مسئولان و نهادهای شهری روبرو می‌شود اما قابل پیش بینی است که در اکران نوروزی – مانند ۵ فیلم قبلی ده نمکی که از قضا همگی در نوروز‌ها اکران شده‌اند. – با استقبال مخاطبان مواجه شود چون برخی موضوعات را برای اولین بار در سینمای ایران نشان می‌دهد و درباره آن، حرف نمی‌زند.

نوشته این فیلم حرف نمی‌زند/ نگاه مثبت مجله فیلم بر «رسوایی۲» مسعود ده‌نمکی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در این شماره می خوانید: گفت‌ و گو با بیتا فرهی: فرصت‌ها زیاد نیستند، یادی از محمود استادمحمد مرگ‌هایی پیش از مردن، سینمای ایران نقد و گفت‌و‌گو: هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند ، آسیب‌شناسی اجتماعی فیلم و گفت‌وگو با پوران درخشنده و طناز طباطبایی/ دهلیز (بهروز شعیبی) و گفت‌وگو با کارگردان، رضا عطاران و هانیه توسلی، به همراه گفت‌وگوی رضا عطاران با محمدرضا شیرخانلو، نگاهی به موسیقی فیلم/ فرزند چهارم (وحید موساییان) و گفت‌وگو با کارگردان/ بخش دوم پرونده‌ی گذشته (اصغر فرهادی): خوانش سه قاب/ نگاهی به اصول پزشکی در فیلم/ گفت‌وگو با بابک کریمی و سه سینماگر غیرایرانی فیلم: طاهر رحیم (بازیگر)، کلود لنوار (طراح صحنه) و پولین بورله (بازیگر)/ و…

در بخش سینمای جهان این شماره مطالب زیر منتشر شده: نقد و گفت‌و‌گو: پیش از نیمه‌شب (ریچارد لینکلیتر) و گفت‌وگو با کارگردان/ هابیت: سفری نامنتظر (پیتر جکسن) و گفت‌وگو با کارگردان و مرور برخی جنبه‌های فنی فیلم/ قطار شبانه‌ی لیسبون (بیل آگوست)/ بامعرفت‌ها (فیشر استیونس)/ پهلو به پهلو (کریستوفر کنیلی)/ خون (نیک مرفی)/ خداوند به آمریکا برکت دهد (بابکت گُلدتوییت)/ گامبیت (مایکل هافمن) و…

حمایت جمعی از سینماگران از برادلی مَنینگ افشاگر جنجالی، نامزدهای جایزه‌ی امی، برنامه‌های ونیز۷۰: هفتاد فیلم کوتاه و نُه فیلم کلاسیک آسیا،«گوژپشت نتردام» به روایت ژانگ ییمو، گفت‌ وگو با جیمز منگولد کارگردان ولورین: ساختن بلاک‌باستر با تکنیک‌های چریکی!، اتوم اگویان و گره‌ی شیطان، ۱۰ فیلم برتر نیمه‌ی اول ۲۰۱۳، رییس جدید آکادمی اسکار، پل گرینگِرَس و دزدان دریایی، بازگشت اسمِرف‌ها، تقاطع جان وو…

شماره ۴۶۲ ماهنامه فیلم ۳۰۰۰ تومان است.

نوشته بررسی فیلم‌های روی پرده در ماهنامه سینمایی «فیلم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.