در ابتدای این نشست مهرداد معظمی مدیر روابط عمومی اوج ضمن تسلیت ایام فاطمیه و سالروز شهادت سردار قاسم سلیمانی گفت: امروز سعی بر این داریم که تولیدات این سازمان را تشریح کنیم و به حواشی فیلم «مسیح، پسر مریم» بپردازیم.

محسن دریالعل مدیر مرکز فیلم و سریال سازمان اوج گفت: نشست مختص فیلم «مسیح، پسر مریم» نیست و یکی از موضوعات است اصل نشست درباره این است که که ما داخل سازمان در این ده سالی که گذشت چه روندی رخ داد و مسیری که می خواهیم دنبال کنیم جیست و مسیر را مشخص تر و قابل رصدتر بیان کنیم که ببینیم براساس اهداف می توانیم پیش برویم یا نه؟

وی در ادامه گفت: اولین مورد تغییر ریل حریان فیلمسازی است که در ده سال گذشته اساس ما سینمایی ساختن بوده است و مداوم در جشنواره حضور داشته و همیشه پررنگ بودیم و یکی از تاثیرگذارترین‌های سینما بودیم. اما اتفاق کرونایی در این دو سال سیاست‌های داخل سازمان را تغییر داد. الان ۳۰۰ فیلم در  صف اکران داریم که فقط تولید بی رویه است که برای عرض اندام است و هیچ آورده‌ای برای سینمای ایران ندارد.

* ریل‌گذاری جدید اوج به سمت تولید سریال

دریالعل ادامه داد: به همین خاطر ما ریل تولیدات را به سمت سریال سوق دادیم ولی به خاطر اینکه چراغ سینما هم خاموش نباشد ما عرصه را ترک نمی‌کنیم اما متفاوت تر حاضر می شویم.

در حال حاضر ۳۰ سریال در دست تولید داریم که مهمترین اتفاق در این چند وقت در حال افتادن است‌ که همان شیفت از سینما به سمت سریال است. آنچه که در صدا و سیما شاهد بودیم کمرنگ شدن کیفیت تولیدات این سارمان بوده و ما در اوج قصد داریم محصول باکیفیت تولید کنیم.

به عنوان مثال سریال «مستوران» با بودجه‌های روتین صدا و سیما ساخته شده اما خیلی باکیفیت تر است که خواهید دید.

مدیر مرکز فیلم و سریال سازمان اوج ادامه داد: رویکرد ما فقط صدا و سیما نیست و میخواهیم به وی او دی ها ورود کنیم.

مخاطب هدف معلوم است و اتفاقی که برای «منصور» افتاد در دوران کرونا به جز فیلم های کمدی برای هیچ فیلمی رخ نداده است و ابن چرخه بیزینس «منصور» تازه قدم ابتدایی را برداشته و هنوز بافی مانده است.

همین الان در بین ۲۲ فیلم چهار فیلم با اوج همکاری داشته اند اما به هر قیمت بنای حضور در جشنواره را نداریم.

وی افزود: ما اکنون بخشی از رایت بین المللی «پسر دلفینی» را ۶۰۰ هزار دلار فروختیم که چیزی دو برابر هزینه فیلم است این فیلم پارسال قرار بود در جشنواره باشد اما نبود. پس ما به فکر ارزآوری هم هستیم.

ما امسال در دستور کارمان چند طرح و فیلمنامه را قرار دادیم که نزدیکترین آن «مسیح، پسر مریم» بود.

* رفتار غیر حرفه‌ای جشنواره درباره «مسیح، پسر مریم»

هر جشنواره ای ضوابطی دارد اکنون هم ما از عدم پذیرش فیلم در جشنواره گلایه نداریم و به هر دلیلی فیلم پسندیده نشده است و حق اعتراض را به خودمان می‌دهیم ولی اتفاق این چند وقته عجیب است چرا که هیئت انتخاب تعارض در گفتار داشته و اگر شما فهمیدید چرا کنار گذاشته شده ما هم میفهمیم. روایت‌ها متفاوت است و مشکل را هر بار مسائل دیگری اعلام می‌کنند و این تعارض بی صداقتی است.

در کنار این بی اخلاقی داستان فیلم را هم تعریف کرده اند و رسم حرفه‌ای بودن را به جا نیاورده اند.

این را کنار این بگذارید که چندین نفر با ما تماس گرفتند و گفتند فیلم شما را دیده ایم و این حواشی ایجاد شده را اصلا متوجه نمی‌شویم. لطفا این را یک‌بار جواب بدهید که چرا آدم های بی ربط و با ربط باید این فیلم را ببینند یا چرا باید فیلمنامه را بخوانند؟ حداقل یک اجازه بگیرند. اینها رفتارهای غیرحرفه ای است.

موضوع نرسیدن فیلم به جشنواره نبود بلکه به ما متن پیشنهادی دادند که با این دلیل از جشنواره انصراف دهید که ما قبول نکردیم.

* پشت محصولمان ایستاده‌ایم

«مسیح، پسر مریم» انشاالله در اواسط جشنواره اکران خصوصی برای اهالی رسانه خواهد داشت که خود شما قضاوت کنید.

همانطور که ما پشت محصولمان ایستاده‌ایم امیدواریم هیئت انتخاب هم پشت انتخاب هایشان بایستند.

همان طور که سازمان اوج از تولید خود مطمئن است اما به هر حال هر چیزی یک متر و مقیاسی دارد.

دریالعل در ادامه افزود: اوج اینقدر شجاعت دارد که اگر کاری که می‌سازد خوب نباشد اعتراف کند اما در مورد «مسیح، پسر مریم» هر کسی که در حد راف کات فیلم را دیده است حس سینمایی بودن به او دست داده است و این فیلم سرحال و خوش ریتم و قصه گو است.

این فیلم حدود ۵ میلیارد و ۷۰۰ هزینه آن شده ودر نهایت بعد از جشنواره همه چیز مشخص می‌شود.

نکته آخر اینکه این اولین باری نیست که جشنواره فیلم اوج را از جشنواره کنار می‌گذارد یا در جشنواره نادیده می‌گیرد. مثل همین اتفاق برای فیلم «لباس شخصی» افتاد و از بخش مسابقه خارج شد اما ما سکوت کردیم.

وی در پاسخ به این سوال که دبیر جشنواره به هیئت انتخاب توصیه کرده سکوت کنید، گفت: فکر کنم تکه‌ای از داستان را تعریف نکردند. لطفا آن را هم تعریف کنید بعد سکوت کنید.

این که تصور افخمی از زن فاحشه چیست من نباید جوابگوی او باشم اما ما مستند داریم از عکس‌های کاوه گلستان از آن دوران، اگر این تصاویر را دیدید و فیلم ما با آن تصاویر مغایرت داشت افخمی بگوید که تصور ذهنی اش از‌کجاست.

وی در پاسخ به سوال دیگری گفت: گفتند فیلم «مسیح، پسر مریم» مشکل پروانه نمایش ندارد و این چیزی است که به ما گفتند. فیلم که کامل شود ما کارهای رسانه‌ای و پخش را انجام می دهیم.

در مورد سریال «نائله» هم محرم امسال ان شاالله روی آنتن خواهیم دید که یک مینی سریال ده قسمتی است. سریال شهید بروجردی هم در پیش تولید است.

دریالعل در پاسخ به این سوال که رای طلایی در مورد فیلم اعمال شده است گفت: نمی‌دانم و نمی‌توانم نظر دهم.

وی در ادامه گفت: حضور محمدحسین نیرومند متخصص هنرهای تجسمی به عنوان مشاور سینمایی حرفی برای گفتن باقی نمی‌گذارد. ایشان رییس انجمن دفاع مقدس بودند، آثار آنها کجاست؟ فیلم ساختند اما رویشان نمی‌شود نمایش بدهند.

ما یک برنامه ریختیم که برنامه ریزی کردیم تا دو سه سال وضعیت سینمایی همین است کرونا است و سیاست ما در خصوص داده‌ها همین است اما شاید اوضاع بهبود یابد و حال سینما خوب باشد که در این صورت بیشتر تولید می‌کنیم.

* به اکران در بخش جنبی جشنواره فکر نکرده‌ایم

وی در پاسخ به سوالی برای نمایش فیلم در بخش جنبی که برخی کارگردانان از جشنواره درخواست کرده اند گفت: تا حالا به این موضوع فکر نکرده ایم با اینکه خبر داریم می‌خواهند یک اکران داشته باشند که از جزئیات آن‌هم با خبر نیستیم.

طرف ما معلوم است ما در مورد جشنواره صحبت میکنیم جشنواره ای که دبیر و هیات انتخاب دارد. ما با همه صحبت کردیم ولی مساله این است که کنار گذاشته شدیم و اشکالی هم ندارد. ما تا ۲۴ ساعت قبل از اعلام در لیست بودیم اما بعد از آن نمیدانیم چه اتفاقی افتاده و همه حرف من این است که اشکال ندارد فقط بگویید چرا و یا اصلا نگویید تنها حرف متناقض نزنید.

در خصوص پروانه ساخت گفت: پروانه ساخت را در همین دوره گرفتیم و تعجب من این است که اگر فیلم مشکل محتوایی دارد چرا در فیلمنامه متوجه آن نشدند.

دریالعل در ادامه گفت: ما نمی‌خواهیم تقابلی با وزارت ارشاد درست کنیم بلکه یک دهه هفتادی با امید و آرزویی فیلم ساخته و سینما را می فهمد.

وی گفت: تصویر دکوراتیو از دهه ۴۰ و ۵۰ چقدر با واقعیت نزدیک است و یکی از اهداف روایتی ما از «مسیح، پسر مریم» به تصویر کشیدن واقعیت جامعه بوده است.

اگر سازمان صدا و سیما جرات کند که تصاویر آن دوره را پخش کند تصویر ذهنی مخاطب از آن زمان مشخص می‌شود.

دریالعل در مورد فیلم‌های اکران نشده نیز بیان کرد: «روزبلوا» که در قالب مینی سریال پخش شد. بازگشت سرمایه برای اوج موضوعیت دارد و «روز بلوا» سرمایه تولیدش را برگرداند یا فیلم« خروج» که هیچکس اکران آنلاین نمی‌کرد ما کردیم. در مورد «لباس شخصی» و «مصلحت» هم کارهای لازم اکران انجام شده است.

* همچنان اولویت یکمان صدا‌و‌‌سیما است

وی در ادامه گفت: اگر قرار بود فیلم از لحاظ فرمی رد بشه لزومی نداشت به ما بگویند به خاطر پروانه نمایش کارتان حذف شده است. نسخه سینمایی «روز بلوا» هم از نماوا پخش می شود و درباره اولویت، اولویت یکمان صدا‌و‌‌سیما است و گام اول را هم برداشته‌ایم ولی اینکه که داخل پلت فرم‌ها با کدام تعامل کنیم باید بگویم سلیقه‌ای است و ما برای سلایق مختلف تولید می‌کنیم.

دریالعل راجع به بودجه میلیاردی که برای اوج در نظر گرفته شده گفت: این بودجه ۱۰۰ میلیاردی سال قبل هم در ردیف بودجه بوده اما تا الان یک هزار تومنی از آن نگرفتیم. این بودجه تولیدی است اما آن ۱۸ میلیاردی که آقای حسنی در نشست قبلی گفتند بودجه هزینه‌های اوج و دستمزدها است. همان۱۰۰ میلیارد هم بودجه ساخت یک‌سریال تاریخی در پلت فرم های وی او دی است.

مدیر مرکز فیلم و سریال سازمان اوج در انتها در مورد ساخت سریال در مورد سردار سلیمانی گفت: دلیل خیلی محکم داریم در این مورد اینکه اصولا سوژه تا وقتی داغ است نزدیک شدن به آن سخت است و در مورد حاج قاسم خیلی سخت تر است و از هر بعدی به آن نزدیک شوید سختی‌اش بیشتر می شود حتما در اولویت های اوج است اما هر زمان مطمئن شدیم که سوژه‌ای در شأن این سردار شهید است به صورت رسمی اعلام خواهیم کرد.

نوشته ریل‌گذاری جدید اوج به سمت تولید سریال/ پشت محصولمان ایستاده‌ایم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حاج حیدر بادیگارد هم در همین قواره طراحی شده است. اندازه و جذاب و دوست داشتنی. حاج حیدر بازمانده قهرمانان دهه شصت است که عکسشان روی دیوار اتاق های خواب جا خوش می کرد. اما میثم، میثم ادامه حیدر است، حیدر دهه نود، حیدر برگشته از کوران انقلاب و جنگ، حیدر جامانده از رفیقان، حیدر پای بند اعتقاد. جانش سپر «شخصیت نظام» است، یک روز در قامت یک سیاستمدار و یک روز دانشمند.

میثم هم حیدر است. قهرمانی که بعد از این نوبت اوست که روی سینه دیوار یادگاری ای به جای بگذارد.

حاتمی کیا بیش از هر کارگردان دیگری کارها و شخصیت ها و کاراکترهایش از احوالات درونی اش نشات گرفته است. وقتی حیدر شک می کند، حاتمی کیا شک کرده است و وقتی میثم پای اعتقادش می ایستد، حاتمی کیا است که از شک درآمده و به نتیجه رسیده است.

«بادیگارد» فیلم احوالات درونی حاتمی کیا است که بر پرده نمایش نقش بسته است. احوالاتی که به دهه هفتادش نزدیک شده است. روزهای آژانس شیشه ای و حاج کاظم و عباس. روزهای حرف دل داشتن.

اما جز این‌ها نکته مهم این است که «بادیگارد» یک فیل قهرمان‌پرداز اصیل است. گفتیم که قهرمان عنصر گم شده سینمای ایران است. فیلم های بدون قهرمان و ضد قهرمانی که از نگاه سینمای اروپا به سینمای ایران نشات پیدا کرده است سینمای ایران را به یک سینمای محفلی بی خاصیت تبدیل کرده است که جز محفل خود گویی و خود خندی چیز دیگری برای ارایه ندارد. سینمای ضد داستان ضد قهرمان ضد مخاطب مد این روزهای سینمای ایران است.

«بادیگارد» اما برای این سینما خرق عادت است، عادت به دیده نشدن و قهرمان نداشتن و حرف نداشتن. بادیگارد مسیر متفاوتی در سینمای ایران در پیش گرفته است. مسیر قصه گو بودن و قهرمان داشتن. بادیگارد حاتمی کیا مبنا را بر قصه گویی گذاشته است و از ابتدا آرام آرام قصه اش را تعریف می کند و مخاطب را با قهرمانانش آشنا.

«بادیگارد» مخاطب را در نگرانی‌های قهرمانش شریک می کند و با او به نتیجه می رساند. مخاطب همان مسیر قهرمان را طی می کند تا نتیجه حاصل شود. «بادیگارد» حس قهرمان بودن و قهرمان داشتن را کامل به مخاطب می چشاند و سرافراز و سربلند او را بدرقه می کند.

نوشته «بادیگارد»؛ طعم شیرین آرمان و قهرمان/ نگاهی به مهمترین فیلم جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

موتمن در آخرین اثرش دست روی داستانی پلیسی- جنایی گذاشته است تا بعد از چند فیلم ضعیف اینبار فیلمی سر و شکل‌دار را به مخاطب ارائه کند، او با اینکه بستر اصلی داستان را از فیلم «زندگی با چشمان بسته» رسول صدرعاملی کپی کرده است اما پرداخت پرجزییات و روایت پلیسی‌تر و یک دست‌تر فیلمش کار را شاخص‌تر از فیلم ضعیف «زندگی با چشمان بسته» کرده است.

فیلمنامه دارای پیچیدگی‌های خاصی نیست و داستان را خیلی آرام و منطقی پیش می برد تا بیننده مانند پلیس درگیر کشف حقیقت شود، البته سادگی فیلمنامه به معنی حل شدن راحت معمای داستان نیست، منظور پیچیدگی‌های اداواری است که خوشبختانه موتمن به سمت آن ها نرفته و مهمترین مسئله برایش روایت داستان و جذب مخاطب بوده است.

اما با این‌همه مشکل استفاده از کلیشه‌های ساختاری همیشگی فیلم های پلیسی-جنایی باز هم به چشم می آید، پلیس کارکشته‌ای که برای تامل همیشه رو به پنجره می‌ایستد و پلیس‌های جوانی که مدام برای او خودشیرینی می کنند. همین نقاط ضعف است که باعث جدا شدن مخاطب از اتمسفر داستان می شود و همین رفت و برگشت‌های ذهنی مخاطب، هم کشش داستان موتمن را کم تر از آنچه باید می کند، و هم گاهی داستان جنایی را فانتزی و خنده دار.

از داستان و فیلمنامه که بگذریم به تصویربرداری اغراق‌شده‌ای می‌رسیم که سعی دارد خودش را به فیلم های کلاسیک نزدیک کند اما انقدر ناشیانه این کار اتفاق افتاده است که فقط کلافگی مخاطب را به همراه دارد. کات‌های اشتباه نماها به یکدیگر، قاب‌بندی‌های اشتباه و در کل تدوین بی‌نظم هم این اشتباهات فاحش را بیش از پیش بزرگ می کند.

اما موتمن همانقدر که در ارائه فیلمنامه بی نظم و شلخته عمل کرده است در بیان حرف فیلمش هم همانقدر الکن است. حرفی تکراری که نه ایده جدیدی برای بیان دارد نه جزییات جدیدی برای نمایان شدن.

قصه، قصه‌ی تکراری دختر مظلومی است که حرف پشت سرش زیاد است اما او در اوج بی گناهی دچار تعصبات خشک مذهبی/سنتی خانواده/مردم شده است. زن جوان طلاق گرفته‌ای که هر روز با تیپی خاص از خانه بیرون می‌رود و نیمه شب با مردهای غریبه و ماشین جدید به خانه بر می گردد، اما مخاطب بدون هیچ منطقی باید بپذیرد او زن خوبی است و کار بدی انجام نداده است و همه حرف های پشت سرش از نگاه عقب مانده جامعه نشات می گیرد.

این حرف کلی فیلم است، حرفی تکراری و نخ‌نما شده که چند سال است تحت عنوان زیبای «قضاوت نکردن» و با تفسیری غلط و ساده‌انگارانه از این مفهوم و با یک داستان و تم تکراری مدام بیان می‌شود و این‌بار موتمن سراغ آن رفته است و خروجی، یک فیلم بیش از یک فیلم شکست‌خورده‌ دیگر نیست.

نوشته «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»؛ بازهم داستان تکراری دختر مظلوم و خانواده سنتی!/ نقد «سوره سینما» بر آثار جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.