نام چهارمین ساخته بهنام بهزادی، گویای فضایی است که در سرتاسر فیلم شاهد آن هستیم: ترس و هراس های پارانویا گونه ای که دقایق فراوان ذهن بیننده را به خود مشغول می کند و درگیر ذهن فردی می شود که ابتدا به نظر می رسد او هم پارانویا دارد اما بعد مشخص می شود که ترس او کاملا واقعی است و این به نظرم مهمترین نکته مثبت فیلم است: ترس های موهومی که می توانند لباس واقعیت بر تن کنند.

از دیگر سو استفاده متعدد از نماهای هلی شات در خدمت پیام فیلم است که همه انسانها یک شیطان درون دارند که خودشان آن را می پرورانند و خیلی از افرادی که بیرون گود نشسته اند و از بالا قضایای جامعه را نگاه می کنند و ادعا دارند پاک هستند و این دیو درون را کشته اند، اگر از همان بالا به درون وقایع پرتاب شوند چه بسا دیوصفت تر از کسانی هستند که در مذمت آنها سخنرانی می کنند، اتفاقی که برای بهمن شاعر اول فیلم و بهمن شرور و بی رحم و قسی القلب آخر فیلم می افتد و اتفاقا همه این آدم ها به دست همان دیوی که بزرگ شده است از بین می روند درست اتفاقی که برای مهندس ابرقدرت اول فیلم می افتد. آدم های فیلم درست مثل آدم های جامعه امروزی از دیگری که نه از خودشان می ترسند. البته در این میان نباید از کنایه های ریز و درشت کارگردان به جامعه امروز ایران نباید غافل شد درست مثل باور خیلی از مردم که شاعری کار نیست و نان و آب ندارد و به همین دلیل هم بهمن که قدرت چاپ شعرهایش را ندارد کار دیگری برای امرار معاش روزانه برگزیده است.

این محتوای تکراری در فیلم بیان تکراری و نخ نمایی ندارد و کارگردانی قابل قبول و میزانسن های نسبتا درست هم نمایانگر آن است که کارگردان پشت دوربین سینما را می شناسد و دیدگاهی تازه به ساخت فیلم اجتماعی دارد و  بلد است فیلمی بسازد که با قواعد کارگردانی جور باشد. اما این همه داستان ساخت یک فیلم اجتماعی نیست. شخصیت پردازی در این فیلم قوی نیست و اتفاقاتی که رخ می دهد تا یک جوان شاعر لطیف را به فردی تبدیل کند که از جایگاه یک فرشته به ته خط شیطان بودن برسد خیلی پرداخت شده نیست و نقاط تاریک فراوان دارد و توجه به این نکته ضروری است که همه بار شخصیت پردازی در داستان را دیالوگ های شنیدنی نمی تواند پر کند. اینکه ابزار قدرت امروزه در دست شبکه های مجازی است و همین قدرت می تواند هیولاها را هیولاتر کند و به قشر متوسط ضعیفی که کاری به کار کسی ندارد آسیب های جدی بزند، معضل اجتماعی بزرگی است که جای پرداخت بیشتری دارد و مسلما نشان دادن استفاده نادرست و ابزاری همین فضاهای مجازی باید بگونه ای باشد که بیننده بپذیرد باید از هرچیزی درست استفاده کند نه اینکه این باور را در ذهن او بکاریم که این کلا بد است و خطرناک است و فناوری چیزی نیست جز ابزار نمود شر. البته بخشی از نمود این هیولاها را هم میتوان در بخشی از داستان که مربوط به مهندس و رفیعی و دیگران است که از طریق رانتخواری و فساد و پولشویی و غیره زندگی می گذرانند تعمیم داد که اژدها گونه هر چیزی را که سر راهشان باشد می بلعند و از بین می برند. فیلم بیشتر عجله دارد تا داستانش را تعریف کند و انگار می ترسد به شخصیت هایش نزدیک شود و کاملا آنها را برای بیننده قابل پذیر سازد.

بازی بازیگران به نظرم قوی نیست و چیزی است در حد یک بازی معمولی که البته رحیمی سام در ایفای نقشش دچار افت و خیزهای فراوان است و الناز شاکر دوست هم تلاش نکرده تا چیزی به بازی های قبلی خود بیفزاید و البته نمی توان از نقش آفرینی خوب و قوی پسیانی که برای نقشش انرژی فراوان می گذارد غافل شد.

در پایان شاید بتوان گفت که این فیلم گام رو به جلویی برای بهزادی که فیلم های قبلش با اقبال منتقدان مواجه شده اند، محسوب نمی‌شود چرا که او فیلمساز گیشه ای نیست و در این فیلم به زعم نگارنده نمی تواند اقبال همه جانبه منتقدان را برای ساخت فیلم «من می‌ترسم» برای خود کسب کند.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «من می‌ترسم»/ شیطان‌های درون و دیو صفتان جامعه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

‌الناز شاکردوست، امیر جعفری، مهران احمدی، ستاره پسیانی و پوریا رحیمی‌سام بازیگران «من می ترسم» هستند.

در خلاصه داستان، این فیلم آمده است: بدیش اینه من وسط کلی شک ام که می خوام برم یا نه…ولی بدترش اینه که صدبرابرش مطمئنم نمی تونم بمونم.

پوستر «من می‌ترسم» توسطِ استودیو دفتر (امیرحسین فراهانی) طراحی شده است.

نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی این فیلم برعهده بهنام بهزادی است.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «من می‌ترسم» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمبرداری این فیلم دی ماه سال گذشته با بازی  الناز شاکردوست، پوریا رحیمی‌سام، امیرجعفری، ستاره پسیانی، مهران احمدی، پیام یزدانی، مجید جعفری و یگانه رفتاری به پایان رسید.

در «من می‌ترسم» بازیگران هر کدام در نقشهای متفاوتی جلوی دوربین رفته اند و قرار است اولین نمایش این اثر در جشنواره های بین المللی باشد.

در خلاصه داستان چهارمین فیلم بلند سینمایی بهنام بهزادی، آمده است: بدیش اینه من وسط کلی شک ام که می خوام برم یا نه…ولی بدترش اینه که صدبرابرش مطمئنم نمی تونم بمونم.

بهزادی پیش از این ساخت فیلم هایی چون، «تنها دوبار زندگی می کنیم»، «قاعده تصادف» و «وارونگی» را در کارنامه خود دارد، که برای این آثار جوایز مختلفی از جشنواره های داخلی و خارجی دریافت کرده است.

نویسنده، کارگردان و تهیه کننده «من می‌ترسم» بهنام بهزادی است.

نوشته تدوین فیلم سینمایی «من می‌ترسم» به پایان رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیر جعفری که به تازگی بازی خود را در این فیلم به پایان رسانده است، درباره دومین تجربه همکاری با بهنام بهزادی نوشت: خوشحالم که فرصتی شد تا برای دومین بار پس از همکاری موفق «قاعده تصادف» جلوی دوربین بهنام بهزادی رفتم و امیدوارم تا همیشه این همکاری ادامه پیدا کند. کار کردن با این کارگردان دقیقا خود سینما است چرا که نگاه او و نظمی که در عین کار در تمام بخش های تولید دیده می شود، کاملا حرفه ای و فراتر از انتطار است. «من می ترسم» یکی از بهترین تجربه های من در سینما است و منتظرم خیلی زود نتیجه آن را ببینم.

در این فیلم، الناز شاکردوست، پوریا رحیمی سام، امیر جعفری، ستاره پسیانی، مهران احمدی و… بازی می کنند.

در خلاصه داستان، «من می ترسم» چهارمین فیلم بلند سینمایی بهنام بهزادی، آمده است: بدیش اینه من وسط کلی شک ام که می خوام برم یا نه…ولی بدترش اینه که صدبرابرش مطمئنم نمی تونم بمونم.

نویسنده، سرمایه گذار و تهیه کننده این پروژه بهنام بهزادی است.

نوشته روزهای پایانی «من می‌ترسم»/ تجربه دومین همکاری امیر جعفری با بهزادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«من می‌ترسم» چهارمین فیلم بهنام بهزادی پس از فیلم‌های «وارونگی»، «قاعده تصادف» و «تنها دوبار زندگی می‌‌کنیم» است که حال و هوایی متفاوت با ساخته‌های پیشین بهزادی دارد.

همچنین مدیر فیلمبرداری این فیلم سینمایی امین جعفری و طراح صحنه آن آیدین ظریف است.

فیلمنامه «من می‌ترسم» توسط بهنام بهزادی به نگارش درآمده است.

نوشته پیش تولید فیلم سینمایی «من می‌ترسم» آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.