تنوع لوکیشن

برنامه‌ی «مهمونی» در نگاه اول چند تفاوت عمده با شیوه‌ی برنامه‌سازی همیشگی ایرج طهماسب دارد. نخستین تفاوت در تنوع لوکیشن‌های آن است. معمولاً کارهای عروسکی این کارگردان در یک لوکیشن محدود یا دست‌کم در دو لوکیشن محدود؛ اتاق نشیمن و اتاق خواب اتفاق می‌افتاد، اما «مهمونی» از حیث تنوع لوکیشن با کارهای تلویزیونی پیشین این کارگردان متفاوت است و آن تنوع مکان و اهمیت آن است که به این برنامه جذابیت بصری بیشتری می‌بخشد.

یک فلش آبی در انتهای صحنه که سالن عروسی را نشان می‌دهد به ما می‌گوید در آن‌سوی محل فیلم‌برداری یک تالار عروسی قرار دارد. اتفاقاً همین انتخاب محل باعث می‌شود تا افراد جدیدی مانند سیروس، نوروز و گلنار و دست‌کم عروسک‌هایی مانند شاباش، دی جی و قیمه خانم به این کار اضافه شوند. شخصیت‌هایی که دلیل حضورشان صرفاً بسته به انتخاب این مکان خاص فیلم‌برداری است. چرا که لوکیشن اصلی پشت یک تالار عروسی واقع شده و طبیعتاً چنین افرادی با چنین مشاغلی در آن محل حضور دارند و به همین دلیل پایشان به برنامه‌ی «مهمونی» باز می‌شود.

اما موضوع انتخاب لوکیشن در این برنامه از حضور در یک یا دو لوکیشن ثابت فراتر می‌رود و اتاق نشیمن، سالن، آشپزخانه و پذیرایی را شامل می‌شود که باوجود سختی‌ها و محدودیت‌های عروسک‌گردانی باعث تنوع بصری و سیال شدن عروسک‌ها می‌شود. به همین دلیل در «مهمونی» با جنبش و تحرک عروسک‌ها سروکار داریم و در این اثر محدودیت در مکان مانع سیالیت آن‌ها نمی‌شود.

از آقای مجری تا ایرج

در طول حدود سه دهه ساخت و تولید «کلاه قرمزی» با شخصیت ثابتی به نام آقای مجری مواجه بودیم که طی یک مسیر طولانی کلاه قرمزی توانست خودش را به او برساند و در تلویزیون ماندگار شود. بعدها با حضور شخصیت‌های عروسکی جدید و ماجراهای متفاوت شخصیت «آقای مجری» ثابت ماند. آقای مجری شخصیتی بود که به شیوه‌ی خودش با عروسک‌ها خوش‌وبش می‌کرد، به آن‌ها خشم می‌گرفت یا نکاتی را به آن‌ها آموزش می‌داد اما همیشه حالتی خشک، نیمه‌رسمی و غالباً نفوذناپذیر داشت.

برنامه‌ی «مهمونی» علاوه بر داشتن تنوع لوکیشن و معرفی عروسک‌های تازه توانست شخصیت ثابت «آقای مجری» را به آقای طهماسب، طهماسب یا ایرج تبدیل کند که شخصیتی خودمانی‌تر است که راحت‌تر با عروسک‌ها و مهمان‌هایشان معاشرت می‌کند. عروسک‌ها با او خودمانی‌تر هستند و شاید به همین دلیل باشد که ایرج یا طهماسب به شیوه‌ی آقای مجری، به عروسک‌ها نصیحت‌های مفصل نمی‌کند و بیشتر با آن‌ها همراه و همدل است. اما درعین‌حال اجازه بی‌ادبی به هیچ کدام آن‌ها نمی‌دهد.

شخصیت‌های تازه

از چندین سال گذشته یکی از جذابیت کارهای ایرج طهماسب در معرفی شخصیت‌های تازه و جالب‌توجه است که مخاطب به‌خوبی با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند و شمایل و خواسته‌شان را به‌خوبی می‌فهمد. آقای همساده، فامیل دور، پشه و بچه چند نمونه از پر اقبال‌ترین شخصیت‌های معرفی شده‌ی این کارگردان پس از شخصیت‌های اصلی پسرخاله و کلاه قرمزی باشد.

در برنامه‌ی «مهمونی» خبری از پسرخاله و کلاه قرمزی نیست اما بچه شخصیتی است مابین کلاه قرمزی و پسرخاله. برای درک و دریافت این شخصیت چند وجهی -که اتفاقاً شبیه کاراکترهای عروسکی مشابه‌اش تک ساحتی و تک‌بعدی نیست- باید خصیصه‌های آن دو شخصیت را به جا بیاوریم.

کلاه‌قرمزی پسری است پر شروشور، بازیگوش و تنبل اما خوش‌قلب با دروغ‌هایی معصومانه که در تلفظ درست کلمات مشکل دارد اما در عوض پسرخاله نقطه‌ی مقابل کلاه قرمزی، لوطی‌منش و کم‌حرف است و حاضر است خودش را برای کمک به دیگران به آب و آتش بزند. بچه از یک‌طرف مانند کلاه قرمزی بازیگوش، حاضر جواب و خارج از عرف است و از طرف دیگر مانند پسرخاله که نانوا بود مشغول گل‌فروشی است و انگار چندان کودکی نکرده و از شروشور کودکی بی‌خبر است.

اگرچه کاراکترهایی شبیه کلاه قرمزی پیش از این در برنامه‌های آقای مجری دیده شده بود اما هیچ شخصیتی مانند بچه آمیزه‌ی پسرخاله و کلاه قرمزی نیست. به همین دلیل هم این شخصیت چندبعدی توانسته خلأ این دو شخصیت همیشگی را پر کند. پشه فقط می‌تواند نیش بزند، قیمه فقط قربان صدقه می‌رود، کته خانم فقط مأموریت عکس گرفتن و خواب دیدن دارد اما بچه هم با معرفت است هم از کلک زدن بدش نمی‌آید، هم بی‌ادب است هم حساس و خوش‌قلب و به دلیل این خصوصیات پیچیده توانسته است بار مجموعه را به خوبی به دوش بکشد. کاراکتر بچه پیچیده و چندبعدی است، درست برخلاف سایر کاراکترهای «مهمونی» که یک مأموریت یا وظیفه‌ی مشخص دارند و آن را در موقعیت‌های مختلف بروز می‌دهند.

نمایش داریم

برنامه‌ی «مهمونی» علاوه بر گفتگو و سروکله زدن آقای طهماسب با عروسک‌ها دو بخش نمایش و موسیقی ملل دارد که به این دو جنبه خواهیم پرداخت. بخش نمایش اگرچه چندان مفصل نیست اما معمولاً با یک لهجه‌ی خاص داستانی را درباره‌ی عشق روایت می‌کند. این بخش مبتنی بر نیت خوب ایرج طهماسب است که احتمالاً می‌خواهد عشق و مهر را یادآوری کند. اما غیر از این نیت خوب، معمولاً موقعیت‌های نمایشی این بخش جذابیت ندارد و بیشتر از آنکه به یک نمایش جذاب دراماتیک از عشق و مهرورزی شبیه باشد به بازسازی حکایات قدیمی و مثل‌ها شباهت دارد.

اصولاً یکی از نقدهایی که در این سال‌ها به برنامه‌های ایرج طهماسب وارد شده است جنبه سلیقه‌ای و غیرعلمی برخورد او با کودکان است که مبتنی بر جنبه‌های تربیتی و پرورشی نیست. علی‌رغم این انتقاد، ایرج طهماسب همیشه به شیوه‌ی خود کوشیده است تا برای برنامه‌های خود جنبه‌ی آموزشی در نظر بگیرد.

در «مهمونی» غیر از نمایش‌هایی که به قصد یادآوری “دوست داشتن همدیگر” ساخته شده است بازی‌هایی توسط طهماسب طراحی شده تا حواس را، خوب دیدن را، قربان صدقه رفتن و سنت‌های نیک ایرانی را یادآوری کند. هدفی که گاه به ثمر می‌نشیند (در گفتگوها) و گاه چندان موفق از کار درنمی‌آید (در بخش نمایش).

موسیقی ملل داریم

یکی دیگر از بخش‌های «مهمونی» موسیقی ملل است که در آن با گروهی از سازهای غربی، موسیقی کشورهای مختلف معرفی می‌شود. جدا بودن این بخش از کل مجموعه‌ی این تاک‌شو بسیار خودنمایی می‌کند. در فواصل برنامه و به صورت یک قسمت درمیان موسیقی ملل توسط نوازندگان ایرانی معرفی می‌شود اما این بخش به سالن عروسی، لوکیشن و کار و عروسک‌های طهماسب بی‌ارتباط است و جنبه‌ی تنفس بین برنامه دارد اما موسیقی معرفی شده‌ی آن هم چندان خلاقانه نیست.

در این بخش عمدتاً قطعات موسیقی مشهور -که بعضاً موسیقی فیلم‌های شناخته شده هم محسوب می‌شوند- نواخته می‌شود. اما می‌شد به جای جدا بودن این بخش با کلیت کار بین موسیقی و مهمان‌ها پیوندی برقرار کرد. مثلاً موسیقی مورد علاقه‌ی یک مهمان از یک کشور خاص در فواصل برنامه نواخته شود یا در زمانی که به عنوان مثال بابک کریمی مهمان برنامه است به موسیقی ایتالیا پرداخته شود. حتی جای آن داشت که در قسمتی که استاد علی نصیریان مهمان برنامه‌ی «مهمونی» شد و به مثنوی‌خوانی پرداخت موسیقی ایرانی نیز به عنوان یکی از انواع موسیقی در دنیا مورد توجه قرار بگیرد.

اساساً جای پرسش دارد که چرا پرداختن به موسیقی ایرانی و خوانندگانی چون استاد محمدرضا شجریان یا موسیقی بی‌کلام حسین علیزاده یا امثال آن‌ها در این برنامه جایی ندارد؟ متوجه نخواهیم شد که چرا در جایی از این برنامه نام عبدالحلیم حافظ؛ خواننده‌ی مصری به میان می‌آید اما نامی از شجریان برده نمی‌شود؟

آیا ایرج طهماسب در این دوران که موسیقی نازل و کم‌کیفیت حافظه‌ی شنیداری ما را پر کرده است نمی‌توانست به سراغ موسیقی قابل‌اعتنای ایرانی برود؟ درست به همان شیوه که او در بخش نمایش به سراغ لهجه‌ها رفت جای آن داشت که سراغی از موسیقی اقوام می‌گرفت. آیا نمی‌شد از موسیقی متناسب با کودکان نیز در این برنامه بهره گرفت؟

به جای نتیجه

برنامه‌سازی در دهه‌ی هفتاد دل‌مشغول موضوعی بود که امروز فراموش شده است. در آن دهه هم «کلاه قرمزی» و هم «خانه سبز» سعی می‌کردند کودک بهتر بودن و ضرورت پیوند خانواده را به ما گوشزد کنند، بی آنکه سعی کنند این پیام‌ها را گل‌درشت و برجسته نمایش دهند. اما برنامه‌سازی در زمان ما کمتر این رسالت را برای خود قائل است. سریال‌ها دیگر خوب بودن و کشف آدم‌های نیک را در دستور کار ندارند و “بچه” علی‌رغم درون صافش حتی چندان معرفت خالصانه و بی‌چون و چرای “پسرخاله” را ندارد.

ایرج طهماسب گرچه متعلق به دورانی است که فیلمسازی هدفی آموزشی یا پرورشی داشت اما این هدف را بیشتر در اپیزودهای نمایش و گفتگو با مهمان‌ها دنبال می‌کند. اگر به بخش عروسکی و ارتباط آن‌ها با طهماسب نگاه کنیم چندان خبری از آن الگوهای آموزشی و نقل فداکاری‌های پسرخاله‌وار نیست. انگار این فراموشی بخشی از اوضاع و احوال روزگار امروز است.

نوشته سوپراستارهای عروسکی و موسیقی سرگردان ملل اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوستالژی‌های تلویزیونی بسیاری از بزرگسالان امروز که کودکی خود را در دهه ۶۰ و دهه ۷۰ گذرانده‌اند به چند کارتون و برنامه عروسکی مربوط می‌شود و برخلاف کودکان امروزی که بیشتر با انیمیشن‌ها سر و کار دارند، کودکان قدیم ارتباط عمیق‌تری با عروسک‌ها برقرار می‌کردند، عروسک‌هایی که با هر شکل و شمایلی اما در قالب یک موجود دوست‌داشتنی ظاهر می‌شدند و بسیار عزیزتر از شخصیت‌های نقاشی شده در انیمیشن‌های امروزی بودند.

اما دنیای همین عروسک‌ها هم دنیای پیچیده و جذابی است. اینکه یکسری از عروسک‌های بی‌جان چطور می‌توانند صحبت کنند، اکت داشته باشند و رفتارهای عجیب‌وغریب از خود به نمایش گذارند، به جذابیت آن‌ها اضافه می‌کند.

اینکه چطور عروسک‌هایی که با حجمی از پارچه و نخ ساخته شده‌اند و در عین بی‌جانی اما با صدای صداپیشگان و با دستان عروسک‌گردانان جان می‌گیرند و با صحبت‌کردنشان در ذهن و قلب مخاطبان می‌مانند، نکته تامل برانگیزی است که عمری طولانی دارد.

مدتی است که ایرج طهماسب؛ خالق آثار و مجموعه‌های «کلاه قرمزی»، مجموعه جدیدی را با خلق عروسک‌های جدید دیگری به مخاطبان ارائه کرده است. گرچه پیش از پخش این مجموعه که با عنوان «مهمونی» در پلتفرم نماوا منتشر می‌شود، هواداران کلاه قرمزی و پسرخاله در مقابل آن جبهه گرفته بودند و نمی‌خواستند عروسک‌های جدیدی از سوی ایرج طهماسب جایگزین آن عروسک‌های دوست‌داشتنی شوند اما پس از پخش اولین قسمت‌های این مجموعه با کاراکتری مواجه شدند که هم‌اندازه کلاه قرمزی برای آن‌ها جذاب بود و همان عروسکی که با نام «بادوم» که «بچه» مشهور شد، به برنامه آمده بود توانست هم‌ردیف کلاه قرمزی خود را در دل مخاطبان قرار دهد. ناگفته نماند این محبوبیت برخی از عروسک‌های برنامه «مهمونی» به دلیل خلاقیت، دانایی و عشقی است که خود ایرج طهماسب به عروسک‌ها و نسبت به آن‌ها دارد که می‌تواند به بهترین شکل خالقشان باشد.

به بهانه انتشار مجموعه «مهمونی» و معرفی عروسک‌های جدید آن، یادی می‌کنیم از عروسک‌های که طی سال‌ها برای مخاطبان خاطره ساخته‌اند.

عروسک‌هایی مانند «زی‌زی‌گولو»، «سنجد»، «هادی و هدا»، «مادربزرگه»، «مخمل و مراد» و «سنجد»، «چرا»، «بستنی‌ها»، «کلاه قرمزی»، «پسرخاله»، «گربه آوازه خوان» و تا امروز که عروسک‌هایی مانند «جناب‌خان» و «بچه و پشه» روی کار آمده‌اند.

* «نخودی» یک فانتزی خلاقانه

«نخودی» یک فانتزی خلاقانه و پر ظرافت برای مخاطب کودک است که بار دیگر اهمیت عنصر کلیدی تخیل را در سینمای کودک به ما یادآوری می‌کند. فیلم با جلوه‌های ویژه‌ای ساده و البته خوب و درست، مراحل تدریجی کوچک شدن شخصیت اصلی را به شکلِ ملموس و مناسبی به تصویر کشیده است.

* «شهر موش‌ها» و موش‌های دوست‌داشتنی آن

تا وقتی مدرسه وجود داشته باشد، احتمالاً والدین باید با فرزندان خود برای پا گذاشتن به کلاس و درس‌خواندن کلنجار بروند. در اوایل دهه شصت، تلویزیون به مرضیه برومند پیشنهاد ساخت مجموعه‌ای را داد تا بچه‌ها را برای مدرسه رفتن تشویق کند.

یک نمایش عروسکی ۱۰ قسمتی که در سال ۶۰ از شبکه یک پخش می‌شد. در ادامه در سال ۶۴ فیلم سینمایی «شهر موش‌ها» به کارگردانی مرضیه برومند و محمدعلی طالبی پا به گیشه سینماها گذاشت و به فروش قابل‌توجهی نیز دست‌یافت. این فیلم که با بودجه یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومانی ساخته شده بود، توانست با فروش ۱۰ میلیون‌تومانی، عنوان دومین فیلم پرفروش سال را به خود اختصاص دهد.

سال‌ها بعد و در سال ۱۳۹۳ مرضیه برومند به همراه منیژه حکمت و علی سرتیپی تصمیم به ساخت سری جدیدی از این فیلم پرمخاطب گرفت و آن را ساخت که این قسمت آن نیز ۱۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان در گیشه فروش کرد.

* «مخمل» و «مراد» در «خونه مادربزرگه»

«خونه مادربزرگه» مجموعه تلویزیونی عروسکی بود که از سال ۱۳۶۶ و به کارگردانی مرضیه برومند و تهیه‌کنندگی سیدحسن بنی‌طبا ساخته شد. این مجموعه در ۲۴ قسمت ۱۵ تا ۲۵ دقیقه‌ای ساخته شد و از مهم‌ترین آثار عروسکی تلویزیون به شمار می‌رود که هنوز در خاطرات باقی مانده است.

داستان سریال درباره یک پیرزن است که با حیوانات خود زندگی مسالمت‌آمیزی دارد، اما با ورود خانواده آقا حنایی و گل باقالی خانم به همراه دو جوجه فرزندشان، آرامش خونه مادر بزرگه برای مخمل (گربه یکی یکدانه مادر بزرگه) به هم می‌ریزد …

«مخمل» به‌عنوان عروسک محبوب این سریال در کنار ترانه خاطره‌انگیز آن دو ویژگی این مجموعه است که در ذهن مخاطب به‌خوبی حک شده است.

* «دزد عروسک‌ها» …

محمدرضا هنرمند در سال ۱۳۶۸ با ساخت «دزد عروسک‌ها» دست به تجربه تکنیکی جدیدی در سینمای ایران زد. تلفیقی که او میان فیلم زنده و انیمیشن انجام داد، حتی هنوز هم با گذشت حدود ۳۰ سال از اکران فیلم، جذاب و دیدنی است. فیلم همان فرمول آشنای ترانه و موسیقی برای کودکان را به کار می‌گیرد، و موفق می‌شود در قالب داستانی جذاب و براساس مضمون ازلی و ابدی تقابلِ خیر بر شر، به فیلمی دیدنی بدل شود.

لوکیشن فیلم، یک شهر بازسازی شده و فانتزی است و در این فضای جذاب برای کودکان است که حکایت دزدی‌های پسرک و صحنه‌های کمیک و موزیکال فیلم شکل می‌گیرند. ترانه‌ای که اکبر عبدی در نقش پسرک می‌خواند: «آهای آهای، ننه من گشنمه» مدت‌ها ورد زبان کودکان بود.

داستان فیلم داستان زندگی مادری است که دو فرزند با نام‌های لیلا و بهرام دارد و قرار است با گرفتن وام مسکن و خریداری یک خانه بچه‌هایش را از دردسرهای صاحب خانه‌شان، خورخور، نجات دهد. اما عجوزه بیرون از شهر زندگی می‌کند و نمی‌خواهد آن‌ها روی آرامش به خود ببینند. لیلا و بهرام از شهر بیرون می‌زنند و به دست عجوزه پیر و گنجو می‌افتند ولی آن‌ها با امید و همت توانستند گنجو و عجوزه را به دام بیاندازند.

* «گربه آوازه‌خوان»

پس از موفقیت فیلم‌ها و سریال‌هایی که با حضور عروسک‌ها رنگ و بوی تازه ای به سینما و تلویزیون داده بود، اینبار کامپوزیا پرتوی تصمیم به ساخت فیلمی با حضور عروسک‌ها گرفت که نام آن «گربه آوازه خوان» بود.

این فیلم در سال ۱۳۶۹ تولید شد و در سال ۱۳۷۰ نیز روی پرده سینماها رفت.

داستان فیلم، داستان حَسنی و خواهرش گلدونه است که در پرورشگاه زندگی می‌کنند؛ روزی زن و شوهری برای انتخاب فرزند به پرورشگاه می‌آیند و گلدونه مورد توجه آنها قرار می‌گیرد. هنگامی که آنها قصد دارند با توافق مدیر پرورشگاه؛ گلدونه را با خود ببرند، حسنی با تکرار این واقعیت که آنها دارای پدری هستند که روزی آنها را از سر فقر و ناچاری جلوی پرورشگاه گذاشته و بالاخره دوباره سراغ آنها خواهد آمد، از بردن او جلوگیری می‌کند و داستان شکل می‌گیرد.

*قصه‌های «تابه‌تا» و «زی‌زی‌گولو»

قصه‌های «تابه‌تا» که با نام شخصیت اصلی آن «زی‌زی‌گولو» نیز شناخته می‌شود، یک سریال تلویزیونی کودکانه به کارگردانی مرضیه برومند که نخستین بار در سال ۱۳۷۳ و در قالب یک مجموعه ۳۰ قسمتی از شبکه دو سیما پخش می‌شد. شخصیت محوری سریال عروسکی است به نام «زی‌زی گولو آسی پاسی دراز کوتاه تابه‌تا» که از یک سیاره ناشناخته توسط فردی به نام آرمان فولاد پنجه به زمین آمده و مهم‌ترین توانایی او این بود که با خواندن وِرد «زی‌زی گولو آسی پاسی دراکوتا تابه‌تا»، کارهای خارق‌العاده انجام دهد. گاهی بزرگ می‌شد و گاهی به اندازه ای کوچک بود که در اتاقش که یک قفسه از کتاب خانه بود، جای می‌گرفت.

* «کلاه قرمزی» و «پسرخاله»

سر و کله «کلاه‌قرمزی» و «پسرخاله» به کارگردانی ایرج طهماسب برای نخستین بار در تلویزیون پیدا شد. عروسک‌های محبوبی که مخاطبان بسیاری دست و پا کردند و سپس سر از سینما درآوردند. فیلم «کلاه قرمزی» محصول سال ۱۳۷۳ است که در عرض حدود سه ماه با قیمت بلیت میانگین ۸۰ تومان توانست در اکران تهران به رقم ۱۷۱ میلیون تومان دست یابد. صداپیشگی اصلی این فیلم را حمید جبلی بر عهده داشت و عروسک‌گردان ارشد آن نیز زنده یاد دنیا فنی زاده بود.

چند سال بعد و در سال ۱۳۸۱ تیرج طهماسب یک فیلم جدیدی با حضور «کلاه قرمزی» تولید کرد که «کلاه قرمزی و سروناز» نام داشت و آن را به سینماها آورد. این فیلم با میانگین بهای بلیط ۵۵۰ تومان موفق شد نزدیک به ۵۵۰ میلیون تومان فروش کند و به پرفروش‌ترین فیلم سال ۸۱ تبدیل شود. پس از آن «کلاه‌قرمزی و بچه‌ننه» سومین فیلم سینمایی بر اساس شخصیت کلاه‌قرمزی است که در ۱۳۹۱ اکران شد و در دو روز نخست و در حالی که تنها در ۱۲ سینما در حال اکران بود توانست به فروش ۱۰۲ میلیون تومان دست یابد.

از طرفی پس از سال‌ها دوری از تلویزیون کلاه‌قرمزی در نوروز سال ۱۳۸۸ در قالب ویژه‌برنامه نوروزی و به همراه عروسک‌های دیگر بار دیگر به صفحه تلویزیون بازگشت و توانست پرمخاطب‌ترین برنامه تلویزیون آن سال شود. پس از آن چند سالی هم در نوروز این عروسک‌های دوست داشتنی که حالا دیگر به تعداد آن‌ها افزوده شده بود، به تلویزیون می‌آمدند تا سال ۱۳۹۷ که بنا به مسایلی پخش آن متوقف شد.

از شخصیت‌های دیگر این مجموعه که توانستند هم ردیف کلاه قرمزی و پسرخاله محبوبیت پیدا کنند، می‌توان به: آقای همساده، فامیل دور، دوره، خانم بزرگ، دختر همسایه، دیوی، گابی، ببعی، ببخشید، پسرعمه‌زا، عزیزم ببخشید اشاره کرد.

*و اما «بچه»ی «مهمونی»

شخصیت بچه در مجموعه «مهمونی» که به تازگی توسط ایرج طهماسب تولید شده است، با نام اصلی «بادوم» در همین قسمت‌های ابتدایی توانسته به اندازه «کلاه قرمزی» و چه بسا بیشتر از او با مخاطب ارتباط برقرار کند. «بچه» با صداپیشگی هوتن شکیبا یک کودک کار است که به گل فروشی مشغول است و توسط یکی دیگر از عروسک‌ها به نام «قیمه» به خانه ایرج طهماسب آمده و آنجا مستقر شده است.

این شخصیت نماد کودکانی است که مجبور هستند ساعت‌ها در خیابان‌ها کار کنند و به جای نشستن پشت میز و نیمکت‌های مدرسه و یادگیری ادب و تربیت، با مردمی سر و کله بزنند که هر کدام یک بیان و ادب متفاوت دارند. از این رو از در زندگی روزمره از الفاظی استفاده می‌کنند که مناسب سن آن‌ها نیست و ادبشان را زیر سوال می‌برد. کاراکتر «بادوم» یا همان «بچه» با این که چنین کودکی است اما با گفتار و رفتار خود و مراوده‌هایی که با آقای مجری دارد چنان به دل می‌نشیند که دلچسب و دوست داشتنی است و به یکی از محورهای اصلی این مجموعه بدل شده است.

این مجموعه عروسک‌های دیگری نیز به نام‌های «پشه»، «مگس»، «شاباش»، «دی جی»، «قیمه» و «کته» نیز دارد که هرکدام تکه کلام‌های خود را دارند.

نوشته خاطره بازی با عروسک‌های خاطره‌ساز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.