«جناب آقای گوترش

دبیرکل محترم سازمان ملل متحد

یادآوری می‌کنم روز سوم ژانویه سال۲۰۱۷ شما به عنوان دبیرکل، قدم در آن ساختمان معروف نیویورک گذاشتید و از قضا در بدو‌ ورودتان، از نمایشگاه عکس‌های این‌جانب با موضوع وداع مردم آفریقای جنوبی، با رهبرشان دیدن نمودید.

سال‌های سال آفریقای جنوبی، تحت استعمار ننگین زادگاهتان، یعنی کشور پرتقال بود. اما روزگاری است که کشتار بی‌رحمانه و آپارتاید، در آن جغرافیا، مغلوب مردم سرزمینشان شده و حالا باافتخار، آزادی و رهایی آفریقا را همان کشور‌های ظالم و بی‌انصاف استعمارگر جشن می‌گیرند. همان‌هایی که در لوای نام پرطمطراق حقوق بشر به کشتار مردم غیرنظامی، مشروعیت می‌بخشند.

اگر قرار به شمارش بی‌انصافی حاکمان ظالم به مردم مظلوم باشد، به‌قدر تاریخ، نیازمند زمانیم.

آنچه امروز در ایران شاهد هستیم، حمله به غیرنظامیان است. به مدرسه‌ها، به دانش آموزان، به بیمارستان‌ها و خانه‌ها و ابنیه تاریخی. به نیروگاه‌ها و صنایع و بندرگاه‌ها و …. صد البته که این جنگ، به دنبال ویرانی تمدن است. حمله به کشوری که در تاریخ فقط از خود دفاع کرده و آتش هیچ جنگی را نیفروخته. هرچند که از آن غافل نیستید اما آنچه مسلم است، نمایش بی‌اثر بودن آگاهی‌تان است به این آپارتاید.

امروز دولت آمریکا و رژیم نامشروع که حاصل جمع عمرشان، در مقایسه با ایران بزرگ و عزیز و متمدن، ناچیز است، دستان آلوده خود را به خون پاک مردم کشورم آغشته کردند.

نیک میدانید که آنچه بر سر مردم می‌آورید، و چشم از ناروا می‌بندید، در تاریخ می‌ماند و لکه تاریک و بی‌انصافی‌تان در دوران حکمرانی و قدرت را به حافظه نسل‌ها باقی خواهید گذاشت.

به نام «نوع بشر» به شما در آن مقام و جلالی که امروز با شماست و فردا دیگر اعتباری به آن نیست، یادآور می‌شوم تا با وجدانی بیدار، بیش از این نگذارید فجایع این جنگ گسترده شود. برای حفظ جان و روح و روان بشریت قدمی بردارید و شجاعانه برای مقابله با ظلم و حکمرانی مفسدانه بر مردمان آزاده‌ای که می‌خواهند زندگی‌شان را با آرامش سپری کنند بایستید و به‌عنوان دبیرکل سازمان ملل متحد، نقشی مؤثر برای صلح و برابری ملل رقم بزنید و نام نیک را در واپسین سال‌های تصدی‌تان به ارمغان بیاورید.

نگذارید امید، معنی و مفهوم خود را از دست بدهد. آن‌هایی که کشته می‌شوند، روزگاری می‌توانند نجات‌بخش بشریت باشند. به عنوان یک ایرانی که نخستین منشور تمدن بشری در خشت و خاک سرزمین آن نگاشته شده و به بشریت اصالت را هدیه کرده زنهار می‌دهم که خون‌های بی‌گناه، تا ابدیت تاریخ دامن ظلم را رها نخواهد کرد.

نوشته نامه یک مستندساز به آنتونیو گوترش/ دست آمریکا و اسرائیل به خون مردم آلوده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم «بی مکان بی زمان» نگاهی کوتاه به آثاراکبر نیکان پور  دارد. در این فیلم مرتضی هدایی به عنوان مدیر تصویربرداری، کیوان جهانشاهی به عنوان تدوینگر و صداگذار و امین تارخ به عنوان گوینده متن حضور دارند.

در فیلم «من یک نشانه ام» که به آثار احمد نصراللهی می پردازد، مرتضی پورصمدی به عنوان مدیرتصویربرداری، مهدی صالح کرمانی به عنوان صدابردار، مانی هاشمیان به عنوان صداگذار و ترکیب صدا، آنکیدودارش به عنوان آهنگساز و زیبا بروفه به عنوان گوینده گفتار متن شاه بابایی را همراهی کردند.

در سومین فیلم از این مجموعه بنام «سروم» نگاه و برداشتی آزاد به تابلوی ( ایرانویچ) اثرحسین محجوبی دارد. مجید گرجیان به عنوان مدیر تصویربرداری، فرخ نعمتی و صنم صالحی به عنوان گویندگان گفتار متن حضور دارند. قطعات موسیقی فیلم «سروم» از آثار حسین علیزاده انتخاب شده است.

همچنین حسین عرب زاده قطعه «سرو بی نشان» را برای این مجموعه سروده و خوانده است .

شاه بابایی در این سه فیلم با نزدیک شدن به حال و هوای سه نفر از مطرح ترین نقاشان معاصر ایران، به ابعادی از آثار هنری این هنرمندان پرداخته است.

وی برای کارگردانی و تصویربرداری فیلم «من یک نشانه ام »نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم ، بهترین کارگردانی، بهترین تصویربرداری از چهاردهمین جشن خانه سینما و برنده جایزه بهترین فیلم از پنجمین جشنواره تجمسمی فجر شده است . همچنین فیلم «بی مکان بی زمان» جایزه بهترین تصویربرداری از ششمسن جشنواره تجسمی فجر را بدست آورده است.

مجموعه «سرو بی نشان» هم اکنون هم اکنون در قالب یک بسته نفیس در فرئشگاه های معتبر فرهنگی و هنری عرضه شده است.

نوشته انتشار مجموعه فیلم‌های میثم شاه بابایی درباره سه نقاش معاصر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.