هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ امیرحسین قیاسی که شوخی را به ابزار جدی دیده‌شدن تبدیل کرده، نوید پورفرج که با دو نقش متضاد، معنای تکرار نکردن نقش را بازتعریف کرد، کامران نجف‌زاده که گزارشگری را پشت سر گذاشته اما جنجال را به استودیو آورده، ساره رشیدی که از حاشیه‌های استندآپ به دل یک نقش سخت سینمایی رسیده و میرسعید مولویان که با «مو به مو»، در آزمونی تعیین‌کننده ایستاده است.

امیرحسین قیاسی؛ وقتی شوخی، جایزه را هم جدی می‌کند

وایرال‌ترین تصویر جشن حافظ بیست‌وچهارم، نه از یک بازیگر سینما بود و نه از یک چهره باسابقه تلویزیون؛ بلکه از امیرحسین قیاسی، مجری و پدیده این روزهای رسانه تصویری. شبی که نام او به‌عنوان «بهترین چهره تلویزیونی (رسانه تصویری)» برای اجرای برنامه «نیمه‌شب» خوانده شد، سالن زودتر از داوران واکنش نشان داد؛ تشویق‌ها و صدا زدن نام قیاسی، نشان می‌داد که حاضران در سالن نیز پیشاپیش انتخابشان را کرده‌اند.

قیاسی برای اولین‌بار طعم دریافت یک جایزه رسمی را چشید و درست همان‌جا، به سبک همیشگی خودش، این لحظه را به یک اجرا تبدیل کرد. جمله کنایه‌آمیزش؛ «خبر بد برای هنر این مملکت!» ؛ همان‌قدر خنده‌دار بود که آشنا؛ شوخی‌ای که نه از سر ژست روشنفکری، بلکه از دل همان طنز انتقادی برنامه «نیمه‌شب» بیرون می‌آمد. کنایه به نفوذ علی اوجی در جوایز هم ادامه همین بازی بود؛ شوخی با سازوکارها، بدون عبور از مرز تمسخر ویدیوهای جایزه گرفتن او را در فضای مجازی بسیار وایرال کرد.

آنچه قیاسی را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند، دقیقاً همین کنترل و بداهه‌گویی است. او ذاتاً شوخ‌طبع است، خنده‌هایش به دل می‌نشیند و حرف‌هایش سریع وایرال می‌شود، اما چارچوب دارد؛ نه برای دیده‌شدن دست به هر شوخی می‌زند و نه نقدهایش به توهین پهلو می‌زند. همین تعادل باعث شده هم در یوتیوب و هم در شبکه نمایش خانگی، به یکی از چهره‌های مورد توجه تبدیل شود.

بعد از جشن حافظ، موج وایرال‌ها متوقف نشد؛ از ذوق همسرش گرفته تا شوخی با ابوطالب حسینی و حتی پست اینستاگرامی‌اش که نوشت: «جایزه حافظ ۱۴۰۴ در بخش بهترین آدم ایران برای من شد.» این شوخی‌ها، تصویر قیاسی را به‌عنوان چهره‌ای خودمانی تثبیت کرد.

قیاسی محصول یک مسیر تدریجی است؛ از «خندوانه» رامبد جوان تا «نیمه‌شب»، مسیری که بدون جنجال‌های زودگذر طی شد. شاید مهم‌ترین نکته درباره او همین باشد؛ کسی که بلد است هم بخندد، هم بخنداند و هم در اوج شوخی، جایزه‌اش را جدی بگیرد.

نوید پورفرج؛ «این کجا و آن کجا»یی که تصادفی نیست

این هفته اگر جمله «این همونه؟» یا «این کجا و اون کجا» را زیاد دیدید، ردش به نوید پورفرج می‌رسد. حضور غافلگیرکننده او در قسمت دوم سریال «وحشی ۲» به کارگردانی هومن سیدی، شوک خوشایندی برای مخاطب بود. پورفرج با گریم و شمایلی کاملاً متفاوت، در نقش «فروهر»؛ خلافکاری اتوکشیده، خونسرد و سادیستیک؛ ظاهر شد؛ کاراکتری که هم آشناست و هم ناآشنا. آشنا از جنس جهان سیدی و ناآشنا به‌خاطر ظرافتی که پورفرج به آن اضافه کرده است و مافیا و خلافکار این چنینی یا ندیده ایم یا کمتر دیده ایم.

فروهر نه فریاد می‌زند، نه شلوغ می‌کند؛ خشونتش در نگاه و لحن است. خنده‌های کوتاه، مکث‌ها و حتی نحوه گرفتن کلاشینکف، نشان می‌دهد پورفرج نقش را «بازی» نمی‌کند، بلکه زندگی می‌کند. همین بازی، خیلی‌ها را یاد «مغزهای کوچک زنگ‌زده» انداخت؛ جایی که همکاری او و هومن سیدی برای اولین‌بار جدی دیده شد.

هم‌زمان، حضور پورفرج در سریال «بامداد خمار» نرگس آبیار و تفاوت نقش و بازی و استایلش سوژه فضای مجازی شد. شاگرد نجاری عاشق‌پیشه و خوش‌چهره در یک قاب، و خلافکار سرد و خشن و کچل در قاب دیگر؛ تضادی که با ادیت‌ها و شوخی‌های کاربران دست‌به‌دست شد. حتی طعنه‌هایی درباره «تفاوت چهره‌پردازی با کارگردان زن و مرد» هم به این موج اضافه شد.

اما پشت این شوخی‌ها و وایرال شدن‌ها واقعیت این است که پورفرج بازیگری است که به‌شکل آگاهانه، اجازه می‌دهد کارگردان از وجوه مختلفش استفاده کند. او این روزها پرکار است و از «گوزن‌های اتوبان» تا «زمانی در ابدیت» و حالا دو سریال ترند، انتخاب‌های او نشان می‌دهد که مسیرش اتفاقی نیست.

از همان «مغزهای کوچک زنگ‌زده» می‌شد حدس زد با بازیگری طرفیم که اهل ریسک است و از تکرار می‌ترسد. حالا، حدود یک دهه بعد، نوید پورفرج آن حدس را به یقین تبدیل کرده؛ بازیگری که «این کجا و آن کجا» بودنش، نه ضعف که امضای کارنامه اوست.

کامران نجف‌زاده؛ گزارشگری که جنجال را به استودیو آورد

در روزگاری که تلویزیون مخاطبانش را از دست داده، عجیب نیست اگر چهره‌ای مثل کامران نجف‌زاده دوباره دیده شود. این روزها ویدیوهای برنامه گفت‌وگومحور «برمودا» مدام در شبکه‌های اجتماعی می‌چرخد؛ گفت‌وگوهایی که گاه بیشتر از خود تلویزیون، در فضای مجازی دیده می‌شوند. نجف‌زاده همان گزارشگر دهه نودی است که با سبک متفاوتش در «۲۰:۳۰» شناخته شد؛ همان که می‌گفتند «این فرق دارد.»

او بعد از سال‌ها فعالیت بین‌المللی و بازگشت از آمریکا، اعلام کرد که دوران خبرنگاری‌اش تمام شده و حالا به اجرا و تدریس روی آورده است. اما «برمودا» نشان می‌دهد که نجف‌زاده هنوز دلش با جنجال و مرزشکنی است؛ فقط میدان بازی عوض شده.

ویژه‌برنامه شب یلدای «برمودا» نقطه اوج این رویکرد بود. گفت‌وگو با محمدرضا حیاتی و خواندن بخشی از ترانه ابی؛ آن هم با پیشینه ممنوع‌الکاری حیاتی به جهت اسم بردن از همین خواننده؛ شوکی عجیب و خنده داری ایجاد کرد. ویدیویی که هم وایرال شد، هم واکنش‌های متضاد برانگیخت؛ از تعجب تا انتقاد. گفت‌وگوی او با امید روزبه، شاعر ترانه‌های محسن چاوشی، و هم‌خوانی شعر، نمونه دیگری از همین مسیر بود که لحظات احساسی آن بسیار وایرال شد.

نجف‌زاده گفته که از خبرنگاری پشیمان نیست، اما دیگر نمی‌خواهد آن مسیر را ادامه دهد؛ مسیری که به‌زعم خودش امید را از او گرفته بود. حالا تلاش می‌کند در قالب گفت‌وگو، «امید» تولید کند؛ هرچند گاهی این تلاش، به جنجال بیشتر از امید ختم می‌شود.

واقعیت این است که «برمودا» بدون نجف‌زاده احتمالاً یکی از ده‌ها برنامه کم‌رمق تلویزیون بود. حضور او، با تمام نقدهایی که به اجرا و انتخاب سوژه‌ها وارد است، نشان می‌دهد هنوز هم می‌شود در تلویزیون دیده شد؛ البته به شرطی که بلد باشی مرز حساسیت را کجا لمس کنی و سعی کنی متفاوت باشی.

ساره رشیدی؛ از استندآپ تا ستون احساسی «احمد»

اکران فیلم سینمایی «احمد» بار دیگر نام ساره رشیدی را به مرکز توجه آورد؛ بازیگری که با نقش دکتر صدر یکی از ستون‌های احساسی فیلم را شکل داده است. فیلم امیرعباس ربیعی، روایتی از ۱۸ ساعت نخست زلزله بم، بازیگر ستاره ندارد، اما رشیدی با بازی‌اش کاری می‌کند که مخاطب، بار روایت را از مسیر او دنبال کند.

رشیدی برای این نقش، دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره چهل‌ودوم فجر را گرفت؛ جایزه‌ای که مهر تأییدی بود بر مسیری پرچالش. خودش گفته کاراکتر دکتر صدر چهار ماه در زندگی‌اش جریان داشته و بعد از پایان پروژه، برای خداحافظی با این شخصیت گریه کرده است. این میزان هم‌ذات‌پنداری، در بازی او کاملاً دیده می‌شود؛ بازی‌ای که منتقدان، آن را حتی فراتر از برخی نقش‌های اصلی فیلم دانسته‌اند.

مسیر رشیدی اما ساده نبوده. او با استندآپ کمدی «خندوانه» شناخته شد و همین پیشینه، برایش حاشیه ساخت. برچسب‌هایی مثل «دلقک رامبد» نشان می‌داد که ورود از کمدی به سینمای جدی، چه‌قدر می‌تواند پرهزینه باشد. «احمد» اما نقطه پاسخ او به این نگاه‌هاست؛ نقشی سخت، جدی و عاری از شوخی که درخشید.

این هفته همچنین حضور او در آیتم ویژه «نقش اول» برنامه «هفت» و روایت احساسی زندگی شهید علی اقبالی دوگاهه، بار دیگر توانایی‌اش در انتقال احساس را نشان داد؛ اجرایی که بدون اغراق، مخاطب را درگیر کرد.

ساره رشیدی هنوز در آغاز راه است؛ بازیگری که هم قابلیت کمدی دارد و هم توان نقش‌های جدی. اگر انتخاب‌های بعدی‌اش به‌درستی انجام شود، «احمد» می‌تواند نه فقط یک نقش موفق، که نقطه آغاز یک مسیر متفاوت برای او باشد.

میرسعید مولویان؛ آزمون دشوار زیر سایه پرویز شهبازی

اولین تیزر سریال «مو به مو» و نام پرویز شهبازی در نخستین تجربه سریال سازی‌اش کافی بود تا نگاه‌ها به میرسعید مولویان شخصیت اول سریال خیره شود؛ چهره‌ای با گریم تازه و نگاهی خسته، در سریالی که خیلی‌ها با دیدن پوستر آن انتظار کمدی داشتند، اما با فضایی کاملاً متفاوت روبه‌رو شدند. مولویان در نقش «منصور»، مدیر یک شرکت واردکننده قطعات الکترونیک، ظاهر می‌شود؛ مردی گرفتار بحران‌های مالی، خانوادگی و روانی.

منصور آدمی است که زود اعتماد می‌کند، اشکش دم مشکش است و هر پیشنهادی می‌تواند مسیرش را عوض کند؛ تیپی که مولویان پیش‌تر در «آبان» هم به آن نزدیک شده بود، هرچند ضعف فیلمنامه آن سریال اجازه درخشش کامل را نداد. «مو به مو» اما میدان جدی‌تری است؛ اولین تجربه سریال‌سازی پرویز شهبازی، کارگردانی که در سینمای اجتماعی ایران، نامی برند محسوب می‌شود. کارگردانی که از «نفس عمیق» گرفته تا «دربند»، «طلا» و «رکسانا»  همیشه به زوایایی پرداخته که مخاطب ایرانی کمتر در سینما دیده است.

مولویان بعد از سال‌ها تئاتر، با «خاتون»، «تومان»، «جنگل پرتقال» و «ناتوردشت» جایگاهش را تثبیت کرد و حتی برای «ناتوردشت» نامزد سیمرغ مکمل مرد شد. همکاری با شهبازی، اگر درست پیش برود، می‌تواند نقطه عطف کارنامه او باشد.

دو قسمت ابتدایی «مو به مو» هنوز همه‌چیز را روشن نکرده‌اند؛ ریتم کند است و شخصیت‌ها کامل تعریف نشده‌اند. اما بازی مولویان، نشانه‌هایی از یک نقش چندلایه را در خود دارد؛ مردی که قرار است زیر فشار، تغییر کند.

میرسعید مولویان بازیگری است که ظرفیت‌هایش بیش از آن‌چیزی است که تاکنون دیده‌ایم. «مو به مو» شاید آزمونی باشد برای سنجش این ظرفیت؛ آزمونی سخت، زیر سایه یکی از مهم‌ترین کارگردانان سینمای اجتماعی ایران.

نوشته از فریاد بغض‌آلود «ساره» برای بم تا خشم درخشان «نوید» برای «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از حضور نوید پورفرج در «بامداد خمار» تا بازگشت مهران مدیری به تلویزیون، از موجی که فیلم تازه‌ی برادران ارک در میان فیلم‌کوتاه‌سازان به پا کرد تا جنجال گفت‌وگوی فریبا نادری و اجرای پرحاشیه‌ی نیما شعبان‌نژاد در «شفرونی».

نوید پورفرج؛ عاشق بامداد خمار و ستاره‌ در مسیر صعود

نوید پورفرج این هفته دوباره در مرکز توجه قرار گرفت. بازیگر جوانی که از «مغزهای کوچک زنگ‌زده» تا «بی‌بدن» مسیر شهرت را طی کرد، حالا در «بامداد خمار» نرگس آبیار به چهره‌ای تثبیت‌شده بدل شده است. ویدیوهای وایرال‌شده از بازی او در نقش رحیمِ نجار، جوانی از طبقه پایین جامعه‌ قاجار است که عاشق محبوبه (ترلان پروانه) دختر نصیرالملک، اشراف‌زاده‌ای صاحب‌نام می‌شود. این عشق ممنوعه، در قالب نگاهی تیز و چشمانی نافذ از سوی پورفرج جان گرفته؛ نگاهی که بازتابی از درون‌گرایی، شور عشق است که تماشاگر را با او همراه می‌کند. ویدیوهای کوتاه از صحنه‌های عاشقانه او در فضای مجازی میلیون‌ها بازدید گرفته و بسیاری او را یکی از دقیق‌ترین انتخاب‌های آبیار دانسته‌اند چرا که خیلی به توصیفات این شخصیت در رمان «بامداد خمار» نزدیک است.

پورفرج در مصاحبه‌ای  با فریدون جیرانی گفته بود چهار بار پیشنهاد ایفای نقش رحیم را رد کرده تا بالاخره با دعوت آبیار پذیرفته است. همین دقت در انتخاب نقش‌ها راز مسیر صعودی اوست. هم‌زمان خبر حضورش در فصل دوم «وحشی» ساخته هومن سیدی موجی از هیجان در میان مخاطبان ایجاد کرد؛ سریالی که با انرژی و بازی‌های بی‌نظیر بخش مهمی از جریان تازه‌ شبکه نمایش خانگی را شکل داد. از سوی دیگر، فیلم سینمایی «گوزن‌های اتوبان» با نقش «عابس»، پیک موتوری درگیر ماجرای یک بلاگر، جایزه‌ی دیپلم افتخار جشنواره فجر را برایش به ارمغان آورد. حالا با تنها چند سال حضور، نام پورفرج کنار واژه‌ «سوپراستار نسل جدید» قرار گرفته است؛ بازیگری که با هر حضور، یادآور جسارت، انتخاب هوشمندانه است.

بهمن و بهرام ارک؛ بازگشت دوقلوهای تبریزی به خانه اول

برادران ارک با فیلم کوتاه تازه‌شان «خداحافظ آشغال» دوباره در مرکز توجه سینمای کوتاه قرار گرفتند. بازگشت آن‌ها پس از موفقیت فیلم بلند «پوست»، موجی از هیجان را میان فیلم‌کوتاه‌سازان به پا کرد. در جشنواره امسال، «خداحافظ آشغال» چهار برگ زرین بهترین صدا، بهترین دستاورد هنری، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را از آن خود کرد و سالن نمایش آن در ایران‌مال مملو از جمعیت بود.

بهمن و بهرام ارک، دو برادر تبریزی که با «حیوان» در سال ۱۳۹۶ به شهرت جهانی رسیدند و با همان فیلم جایزه سینه‌فونداسیون جشنواره کن را گرفتند، بار دیگر ثابت کردند که زبان سینمایی خودشان را یافته‌اند. آنها در «پوست» زبان ترکی را به سینمای ایران آوردند و نشان دادند بومی‌سازی روایت می‌تواند جهانی شود. این‌بار هم در «خداحافظ آشغال»، باز همان مولفه‌های آشنا حضور دارد: زبان ترکی، حس سوررئالیستی، و نگاهی شاعرانه و سوررئال به تنهایی انسان؛ قصه‌ی پیرزنی که در خلأ عاطفی‌اش به چیزی غیرقابل‌باور پناه می‌برد.

سادگی، صداقت و وفاداری به ریشه‌های فرهنگی‌شان از آن‌ها دو فیلم‌ساز محبوب ساخته؛ چهره‌هایی که هر بار با اثری تازه، هم منتقدان را خشنود می‌کنند و هم مخاطبان را با خود همراه. در روزگاری که بسیاری از فیلم‌کوتاه‌سازان به دنبال شبیه‌سازی جشنواره‌ای‌اند، ارک‌ها یادآور سینمایی‌اند که از دل زندگی واقعی می‌جوشد.

فریبا نادری؛ طوفان «پامپ» مرز باریک بین شوخی و فخر

مصاحبه فریبا نادری در «پامپ» مثل جرقه‌ای بود در انبار باروت و او را به یکی از پرحاشیه‌ترین چهره‌های فضای مجازی تبدیل کرد. گفت‌وگوی او با امیرحسین قیاسی، که با لحنی شوخ‌طبعانه درباره محل زندگی‌اش در زعفرانیه و تفاوت طبقاتی با نرگس محمدی صحبت کرد، به سرعت وایرال شد و موجی از انتقادها را برانگیخت. لحن و زبان مصاحبه جوری است که مرز جدی و شوخی چندان روشن نیست.

کاربران بسیاری با لحنی تند نوشتند که نادری در حال فخر فروشی است، و برخی او را «نوکیسه» خطاب کردند؛ برچسبی که در فضای مجازی این روزها، معنایی فراتر از یک کنایه دارد. کاربران حتی سراغ گذشته او رفتند و ویدیوهای بسیاری وایرال شد، و دوباره نام مسعود رسام و میراثی که از او به نادری رسیده را به میان کشیدند. گویی یک گفت‌وگوی شوخ‌طبعانه در برنامه‌ای فان، به ناگاه تبدیل شد به محاکمه‌ای عمومی درباره سبک زندگی و فاصله طبقاتی.

منتقدان معتقد بودند حتی اگر نادری قصد شوخی داشت، لحنش در روزگاری که مردم با فشار اقتصادی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، چندان درست نبود. برخی حتی پا را فراتر گذاشتند و موفقیت هنری‌اش را به وضعیت مالی‌اش گره زدند. در سوی دیگر اما گروهی هم از او دفاع کردند. گفتند این فقط یک شوخی بوده، در قالب برنامه‌ای که اساساً بر پایه طنازی و اغراق استوار است. فریبا نادری فقط سعی کرده در همان فضای بازی، مثل مهمان‌های دیگر شوخ‌طبع باشد و حال خوب خلق کند، اما شوخی‌اش بد تعبیر شده است. شاید دلیل واکنش شدید هم این باشد که او واقعاً زندگی مرفهی دارد و همین واقعیت، مرز بین شوخی و فخر فروشی را برای مخاطب محو کرده است.

به هرحال آنچه از این گفت‌وگو فراتر رفت، بازتاب اجتماعی آن بود: واکنشی به شکاف طبقاتی و حساسیت افکار عمومی نسبت به لحن و رفتار چهره‌های مشهور. نادری که سال گذشته سیمرغ جشنواره فجر را به خانه برد، ترجیح داد سکوت کند و پاسخ مستقیمی ندهد؛ رفتاری که بسیاری آن را حرفه‌ای و سنجیده دانستند. شاید این اتفاق برای او درسی تازه بود: در زمانه‌ی شبکه‌های اجتماعی، مرز میان شوخی و جدی بسیار باریک است. با این حال، همین جنجال، نام نادری را دوباره به صدر خبرها آورد و نشان داد شهرت، همیشه چهره‌ای دوگانه دارد؛ هم فرصت دیده‌شدن و هم خطر قضاوت.

مهران مدیری؛ بازگشت مسعود شصت‌چی، مرد سه‌هزار چهره

مهران مدیری این روزها بیش از همیشه در صدر خبرهاست. همزمانی پخش فیلم «آقای زالو» با حضورش در چند پروژه‌ تازه تلویزیونی، از او چهره‌ای پرکار و دوباره محوری ساخته است. زمزمه‌ ساخت فصل جدید «مرد هزار چهره»، بازپخش «دورهمی» و سریال «شش‌ماهه» باعث شده نام مدیری دوباره به جریان اصلی تلویزیون بازگردد.

مهران مدیری در دهه‌ی هشتاد و اوایل دهه‌ نود، فقط یک کارگردان محبوب نبود؛ او پدیده‌ای بود که تلویزیون را زنده می‌کرد. هر شب، میلیون‌ها نفر پای «شب‌های برره»، «پاورچین» می‌نشستند تا جهان طنز او را تماشا کنند؛ جهانی که هم به خنده می‌برد و هم به تفکر. مدیری با ترکیب نیشخند و نقد اجتماعی، زبان تازه‌ای در کمدی ایران ساخت و چهره‌هایی را پرورش داد که بعدها هرکدام مسیر مستقل خود را یافتند.

اما پس از جدایی از تیم نویسندگان طلایی‌اش مسیر کاری‌اش پر از تجربه‌های متفاوت شد؛ تجربه‌هایی که بعضی جسورانه بودند، اما نه همیشه موفق. حالا که زمزمه‌ی بازگشت «مرد هزارچهره» به گوش می‌رسد، پرسش بزرگ این است: آیا مدیری می‌تواند دوباره مسعود شصت‌چی را با همان طنز گزنده و شیرینی خاطره‌انگیز به خانه‌ها بیاورد؟ یا این بار، مانند بسیاری از بازسازی‌ها، خاطره نوستالژیک گذشته خراب خواهد شد؟ چراکه کاراکتر «مسعود شصت‌چی» هنوز هم از ماندگارترین شخصیت‌های طنز تلویزیون است و شوخی‌هایش در حافظه‌ی جمعی مردم مانده است.

در کنار تلویزیون، مدیری با حضور در دو فیلم پرستاره «آقای زالو» و «استخر» نیز خبرساز شده. چندروز پیش علی زند وکیلی نیز در برنامه «باضیا» خبر از همکاری مجددش با مهران مدیری داد. مدیری در آستانه‌ دهه‌ ششم زندگی‌اش شاید بیش از همیشه با پرسش تکراری اما جذاب روبه‌روست: آیا هنوز می‌تواند مردم را شگفت‌زده کند؟

نیما شعبان‌نژاد؛ شومن پرانرژیِ این روزها

نیما شعبان‌نژاد این روزها چهره‌ای همه‌جا حاضر است؛ از اجرای پرحاشیه‌اش در «شفرونی» تا بازی در کمدی سینمایی «کج‌پیله». برنامه‌ی «شفرونی» به کارگردانی رضا مهران‌فر، با اجرای پرجنب‌وجوش او، از پربازدیدترین تولیدات شبکه نمایش خانگی شده و ویدیوهایی از رقص، شوخی و عذرخواهی‌ او به خاطر آسیب مهران غفوریان در برنامه در فضای مجازی وایرال شده است.

شعبان‌نژاد با انرژی خاصش، برنامه را به ترکیبی از خنده، جنون و بداهه‌پردازی تبدیل کرده است. منتقدان، اجرای او را گاه اغراق‌آمیز و تکراری دانسته‌اند، اما بسیاری دیگر، حضورش را عاملی برای زنده‌کردن و سرگرمی می‌دانند. او پیش‌تر با برنامه‌هایی چون «جوکر» و «اسکار» مهران مدیری در شبکه نمایش خانگی حضور داشت و حالا با «شفرونی» نشان داده همچنان توانایی جذب مخاطب دارد.

در سینما نیز با فیلم «کج‌پیله» ساخته هاتف علیمردانی، در کنار نعیمه نظام‌دوست، بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفته است؛ فیلمی که با مبدل‌پوشی الناز شاکردوست و فضای طنز متفاوتش در صدر فروش ایستاده. نیما شعبان‌نژاد شاید هنوز منتظر نقشی باشد که بتواند وجه جدی‌تری از او نشان دهد. حضورش در سریال «شش‌ماهه» به کارگردانی مهران مدیری نیز کنجکاوی‌برانگیز است. آیا قرار است او همان مسیر آشنای کمدی‌های مدیری را ادامه دهد و دوباره به فضاهای «هیولا» و «دراکولا» برگردد؟ یا مدیری این‌بار چهره‌ای تازه از او می‌سازد؛ چهره‌ای که در آن شوخی و جدیت، هم‌زمان در چهره یک بازیگر پخته جمع شده‌اند؟ در عرصه اجرا، حالا دیگر به برندِ مخصوص خودش تبدیل شده: پرانرژی، بی‌تکلف و همیشه بامزه.

نوشته از آشغال‌های محبوب «بهمن و بهرام» تا شوخی‌های نامحبوب «فریبا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابوالفضل صفاری درباره ایده این فیلم گفت: حال و روز همه به شدت تحت تاثیر فضای مجازی است. از طرفی این موضوع بسیار لبه تیغ و حساس بود. ایده اصلی فیلم از بازی ۲۱ پیک موتوری شکل گرفت.

سروش عنوان کرد: فیلم بیش از اینکه درباره فضای مجازی باشد درباره جامعه نمایش است. جامعه‌ای که همه‌ ما در آن زیست می‌کنیم.

علیرضا برازنده درباره لوکیشن‌های فیلم بیان کرد: آقای کریمی خیلی برای پیدا کردن لوکیشن‌ها زحمت کشیدند. فضای شهری اصولا داستان‌های خودش را دارد اما در این سال‌ها دیگر به چالش‌های فیلمبرداری در شهر عادت کرده‌ایم.

وی ادامه داد: بستر سورئالی در قصه ما وجود دارد و ما سعی کردیم خیلی ظریف با رنگ و حرکت دوربین این مساله را نشان دهیم.

نوید پورفرج بیان کرد: یکی از جذابیت‌های کار برای من این است که نقش‌های متفاوتی بازی کنم‌. هر زمان فکر می‌کنم که به تکرار افتاده‌ام‌ مسیر را عوض می‌کنم. وقتی فیلم گوزن‌های اتوبان به من پیشنهاد شد سر فیلمبرداری فیلم بی‌بدن بودم و کاملا برایم نقش متفاوتی بود به همین دلیل قبولش کردم.

سامان صفاری درباره بازی در این‌ فیلم بیان کرد: شروع بازیگری من با فیلم شیار ۱۴۳ بود اما پس از آن احساس کردم باید بیشتر تمرین کنم و فیلم کوتاه بازی کنم.‌ در این مسیر ابوالفضل صفاری بردار سختگیرم هم کنارم بود. وقتی نقش مرتضی را به من پیشنهاد کرد خیلی از شخصیت اصلی من دور بود و کمی نگرانش بودم اما وقتی وارد پروژه شدم فضای کاملا صمیمی بینمان وجود داشت. به نوعی ما این نقش را زندگی کردیم.

پیام آزادی درباره آهنگسازی این‌ پروژه توضیح داد: ابتدا ما می‌خواستیم در جاهایی از موسیقی‌های ترند استفاده کنیم اما برای حصور در جشنواره‌های خارجی به مشکل می‌خوردیم. از ابتدا سعی کردیم اصل موسیقی فیلم را بر هنگدرام بگذاریم. ساز اصلی ما هنگدرام ماند و از سازهای دیگر نیز استفاده کردیم.

سامان صفاری بیان کرد: به جرات می‌گویم نقش نوید پورفرج می‌تواند کاندید سیمرغ شود.

ابوالفضل صفاری تصریح کرد: من‌ پس از سال‌ها به جشنواره فجر آمده‌ام و واقعا بی‌انصافی است که نگوییم این جشنواره با نظم کامل و احترام برگزار شده است. مهم این است که فیلم‌ ما بدون حتی یک فریم سانسور پخش شد و اگر‌ غیر از این بود فیلمم را پخش نمی‌کردم.

این کارگردان گفت: همه ما فضای اینستاگرام را دیده‌ایم اما پشت صحنه آن را ندیده ایم. من به این دلیل فضای داخل اینستاگرام را نشان ندادم که مخاطب گمراه نشود.

وی تاکید کرد: این فیلم درباره حال و روز این ‌روزهای مردم ایران است.

نوید پورفرج گفت: من هم با فضای مجازی مشکلات شخصی دارم اما اکنون به یاد ندارم که تجربه‌ای مشابه این فیلم در زندگی واقعی داشته باشم.

سروش تاکید کرد: نام فیلمنامه می‌توانست چیزهای دیگری باشد اما پرهیز کردیم که در دام خود اینستاگرام نیافتیم.

ابوالفضل صفاری درباره پایان فیلم‌ گفت: شاید پایان فیلم برخی مخاطبان را آزار داده باشد اما من این‌ پایان را خیلی دوست دارم.

نوشته این فیلم حال و روز همه ماست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«گوزن‌های اتوبان» که در ژانر اجتماعی، به نویسندگی باقر سروش و ابوالفضل صفاری و سرمایه‌گذاری محسن بیابانکی و شرکت لینکیپر فیلم ساخته شده، محصول مشترک ایران و آلمان است.

این فیلم که در دو روز ابتدایی پیش‌فروش بلیت‌ها جزو پرفروش‌ترین  آثار اجتماعی بوده و با استقبال قابل توجهی از سوی مخاطبان روبه‌رو شده است، در نخستین روز جشنواره، ساعت ۱۶ در سینما استقلال، ساعت ۱۸:۳۰ در مهرشاهد و ساعت ۲۱ در پردیس سینمایی گالریا روی پرده می‌رود.

الناز شاکردوست، نوید پورفرج، صدف اسپهبدی، سامان صفاری، سیامک ادیب، مریم شاه‌ولی با حضور افتخاری بهنوش بختیاری و هنرمندی پیمان قاسم‌خانی بازیگران اصلی فیلم هستند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: عابس که راننده پیک‌ موتوری است، طی اتفاقی به دنبال ماشین یک بلاگر معروف می‌افتد. بلاگر فکر می‌کند عابس خفت‌گیر است و این در حالی است که گوشی‌اش روی لایو است و‌ همه چیز به سرعت وایرال می‌شود.

ندا حسینی، مریم شاه ولی، نسیم اسدپور، امیر مقیمی، رز ایزدی، مسعود خانی، امیر علی بیابانکی، تینا یلان، محمود کیان، مونا سعیدپور. پرستو ایران، نازنین هاشمی، بهنام داوری، احد شاملو، رضا فرجی، علی رضا گلناری، بهنام عمو خلیلی محمد خوش حساب، مسعود جهانشاهی، الینا رضایی، آناهیتا راستانی سایر بازیگران «گوزن‌های اتوبان» هستند.

عوامل این فیلم عبارتند از: مجری طرح و انتخاب بازیگر: علی مردانه، مدیر فیلمبرداری: علیرضا برازنده، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح چهره‌پردازی: ایمان امیدواری، طراح لباس: رعنا امینی، صدابردار: میثم یاردیلو، مدیر تولید: پوریا زمانی، تدوین: پویان شعله‌ور، موسیقی: پیام آزادی، صداگذاری: حسین قورچیان، دستیار تهیه: اشکان صفاری، برنامه ریز: علی خالدی، دستیار یک کارگردان: مجید حقیقت، منشی صحنه: دنیا راد، مدیر تدارکات: سعید جعفری‌فر، طراح پرفورمنس: سیما اهوز، طراح بدلکاری: امیر حسین خنجری، عکاس: مهدی حیدری، فیلمبردار پشت صحنه: شیما رئیسی، طراح پوستر: آرش وکیل‌زاده، مشاور حقوقی آلمان: سید احمد علی یزدان بخش، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا.

نوشته پوستر «گوزن‌های اتوبان» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پویان شعله‌ور تدوین، پیام آزادی ساخت موسیقی و حسین قورچیان صداگذاری این فیلم را بر عهده داشتند.

«گوزن‌های اتوبان» که در ژانر اجتماعی، به نویسندگی باقر سروش و ابوالفضل صفاری و سرمایه‌گذاری محسن بیابانکی و شرکت لینکیپر فیلم ساخته شده، محصول مشترک ایران و آلمان است.

الناز شاکردوست، نوید پورفرج، صدف اسپهبدی، سامان صفاری، سیامک ادیب، مریم شاه‌ولی با حضور افتخاری بهنوش بختیاری و هنرمندی پیمان قاسم‌خانی بازیگران اصلی این فیلم هستند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: عابس که راننده پیک‌ موتوری است، طی اتفاقی به دنبال ماشین یک بلاگر معروف می‌افتد. بلاگر فکر می‌کند عابس خفت‌گیر است و این در حالی است که گوشی‌اش روی لایو است و‌ همه چیز به سرعت وایرال می‌شود.

ندا حسینی، مریم شاه ولی، نسیم اسدپور، امیر مقیمی، رز ایزدی، مسعود خانی، امیر علی بیابانکی، تینا اسدی، محمود کیان، مونا سعیدی پور. پرستو ایران، نازنین هاشمی، بهنام داوری، احد شاملو، رضا فرجی، علی رضا گلناری، بهنام عمو خلیلی محمد خوش حساب، مسعود جهانشاهی، الینا رضایی، آناهیتا راستانی سایر بازیگران «گوزن‌های اتوبان» هستند.

عوامل این فیلم عبارتند از: مجری طرح و انتخاب بازیگر: علی مردانه، مدیر فیلمبرداری: علیرضا برازنده، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح چهره‌پردازی: ایمان امیدواری، طراح لباس: رعنا امینی، صدابردار: میثم یاردیلو، مدیر تولید: پوریا زمانی، تدوین: پویان شعله‌ور، موسیقی: پیام آزادی، صداگذاری: حسین قورچیان، دستیار تهیه: اشکان صفاری، برنامه ریز: علی خالدی، دستیار یک کارگردان: مجید حقیقت، منشی صحنه: دنیا راد، مدیر تدارکات: سعید جعفری‌فر، طراح پرفورمنس: سیما اهوز، طراح بدلکاری: امیر حسین خنجری، عکاس: مهدی حیدری، فیلمبردار پشت صحنه: شیما رئیسی، مشاور حقوقی آلمان: سید احمد علی یزدان بخش، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا.

نوشته آخرین روزهای آماده‌سازی «گوزن‌های اتوبان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در میان فیلم‌های غیرکمدی رکورد فروش تا پیش از این به ترتیب برای فیلم‌های «ملاقات خصوصی» با فروش ۱۰ میلیارد و «علفزار» با فروش ۷ میلیارد تومان اختصاص داشت.

پیش از این «بی‌بدن» در اکران سینماها با ۴۷ میلیارد تومان فروش، پرمخاطب‌ترین  فیلم اجتماعی تاریخ سینمای ایران لقب گرفت.

«بی‌بدن» به کارگردانی مرتضی علیزاده و تهیه‌کنندگی سیدمصطفی احمدی که فیلمنامه آن توسط کاظم دانشی نوشته شده، فیلمی جنایی است که از یک پرونده قضایی مهم الهام گرفته است.

داستان فیلم با تغییراتی به یک پرونده معروف جنایی دهه ۹۰ اشاره دارد؛ پرونده قتل غزاله شکور به دست آرمان عبدالعالی که چندین بار تا مرحله اجرای حکم رفت و برگشت و یکی از پیچیده‌ترین پرونده‌های چند سال اخیر ایران بود.

«بی‌بدن» نیز با دستمایه قرار دادن این پرونده، سراغ شخصیت‌ها می‌رود و ما را با ابعاد مختلف یک حکم آشنا می‌کند.

الناز شاکردوست، نوید پورفرج، گلاره عباسی، سروش صحت و پژمان جمشیدی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

نوشته «بی‌بدن» رکورد فروش آنلاین را شکست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«مغز استخوان» با فیلمنامه‌ای از علی زرنگار و حضور بازیگرانی چون پری‌ناز ایزدیار، بابک حمیدیان، نوید پورفرج، بهروز شعیبی و جواد عزتی تا کنون به‌واسطه تصویر وضعیت انسان در موقعیتی منحصربه‌فرد، داستانی پرکشش و پرداخت دقیق و عاری از احساسات‌گرایی کارگردان در مجامع مختلف بین‌المللی موردتوجه قرار گرفته و در نهایت، برای نمایش در جشنواره فیلم ونکوور برگزیده شده است.

این جشنواره که چهلمین دوره آن از ۹ تا ۱۸ مهر در کشور کانادا برگزار می‌شود، یکی از رویدادهای معتبر غیررقابتی در سینمای جهان به‌حساب می‌آید که ساختار اصلی آن بر اساس الگوی جشنواره جشنواره‌ها بنا نهاده شده است.

پخش بین‌المللی «مغز استخوان» با شرکت ایریماژ است.

نوشته نمایش افتتاحیه «مغز استخوان» در جشنواره ونکوور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تدوین «زالاوا» را عماد خدابخش بر عهده دارد. همچنین صداگذاری این فیلم سینمایی به تازگی توسط امیرحسین قاسمی آغاز شده است.

روح‌الله و سمیرا برادری تهیه‌کنندگی این فیلم دوزبانه فارسی و کُردی را برعهده دارند که در آن نوید پورفرج، هدی زین‌العابدین و پوریا رحیمی‌سام در آن به ایفای نقش می‌پردازند. باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی، صالح رحیمی، زاهد زندی و بیش از ده نفر از بازیگران فعال و پیشکسوت تلویزیون و تئاتر استان کردستان نیز دیگر بازیگران «زالاوا» هستند.

«زالاوا» در دهه پنجاه شمسی می‌گذرد و راوی اتفاقی است که باعث ترس مردم شده و رئیس پاسگاه تلاش می‌کند تا امنیت را به روستا بازگرداند. ‎

طرح و‌ فیلم‌نامه‌ی این پروژه سینمایی، در سال ۲۰۱۹ در بازار آسیایی فیلم هنگ‌کنگ از میان آثار منتخب از بیست‌ و یک‌کشور جهان در مرحله‌ی داوری نهایی قرار گرفت و موفق شد جایزه‌ی حمایت HAF را که از سوی Kofic (خانه‌ی فیلم کره‌جنوبی) اهدا می‌شود، دریافت نماید.

«زالاوا» نخستین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان است. او‌ پیش‌از این به عنوان فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و مستندساز در سینما و تلویزیون فعالیت داشته و در یک‌سال گذشته فیلم‌نامه‌‌های سینمایی «تی‌تی» (با آیدا پناهنده) و «گیج‌گاه» (با عادل تبریزی) را به نگارش درآورده است.

نوشته فیلم سینمایی «زالاوا» در راه جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او قرار است در این فیلم به تهیه‌کنندگی حسین پورمحمدی، در کنار جواد عزتی و پریناز ایزدیار ایفای نقش کند.

«مغزِ استخوان» نامِ موقتِ دومین فیلم سینمایی حمیدرضا قربانی در مقام کارگردان است که با فیلمنامه‌ای از علی زرنگار با مضمونی اجتماعی در اوایل مهرماه جلوی دوربین می‌رود.

نوشته نقش متفاوت نوید پورفرج در فیلم سینمایی «مغزِ استخوان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.