در این آیین که با اجرای مژده لواسانی برگزار شد، از هنرمندان برجسته‌ای چون فرهاد قائمیان، جمال شورجه و خانواده مرحوم رسول ملاقلی‌پور به پاس سال‌ها تلاش و نقش‌آفرینی در اعتلای سینمای دفاع مقدس، با اهدای «نشان رسول» تقدیر شد.

روایت‌هایی که از دل رسول ملاقلی‌پور بیرون آمده‌اند

در ابتدای مراسم فاطمه محمدی، مدیرعامل موزه سینما روی صحنه حاضر شد و ضمن خیر مقدم گفت: «از همه سروران، اساتید هنر و سینمای کشور ایران سپاسگزارم. افتخار می‌کنم که در موزه سینما میزبان برگزاری این دوره از برنامه هستیم و قرار است جایزه‌ای به خانواده آقای رسول ملاقلی‌پور به پاس سال‌ها تلاششان اهدا شود. شخصیتی که به ویژه در سینمای دفاع مقدس و سینمای ارزشی این کشور، خدمات شایانی انجام داده است.»

او ادامه داد: «اکثر کسانی که در حوزه سینمای دفاع مقدس فعالیت داشته‌اند، ناگفته‌هایی درباره آقای ملاقلی‌پور دارند و هرقدر گردهمایی برگزار شود تا از ایشان سخن گفته شود، باز هم حرف‌های بسیاری باقی می‌ماند و باید قدردان همه این عزیزان بود و قدرشان را تا زمانی که در قید حیات هستند، دانست.»

او با اشاره به اهمیت روایت در سینمای رسول ملاقلی‌پور گفت: «نکته‌ای که برای من بسیار اهمیت دارد و لازم می‌دانم یادآوری کنم، موضوع روایت در سینمای ایشان است. روایت‌هایی که در سال‌های اخیر در سینمای دفاع مقدس شاهد آن هستیم، نه فقط مربوط به جنگ هشت ساله، بلکه دفاع از وطن و میهن در گستره‌ای وسیع‌تر، چه در دوران ۱۲ روز، چه در تمام سال و چه در شرایط مختلف تاریخی، سیاسی، اجتماعی و سینمایی است.»

محمدی در ادامه بیان کرد: «این روایت‌ها برگرفته از همان روایتی است که در دوران آقای ملاقلی‌پور شکل گرفته است. به نظر من باید به این عنصر اساسی در سینمای ایشان بیشتر پرداخته شود و پژوهش‌های دانشگاهی در این حوزه فعال‌تر باشند. همچنین انتظار می‌رود اساتید و پیشکسوتان در کارگاه‌های خود به این موضوع توجه بیشتری داشته باشند.»

نسل‌ها طول می‌کشد تا ارزش رسول ملاقلی‌پور درک شود

در ادامه مراسم جلال غفاری قدیر، دبیر جشنواره مقاومت بیان کرد: «بیان سخن در محضر هنرمندان بزرگوار بسیار دشوار است. اخیراً که سخن از شهید بزرگوار شهید سلامی به میان آمد، خاطره‌ای را بازگو می‌کنم. تقریباً دو هفته پیش از شهادت ایشان، به مناسبت جشنواره و موضوعات مرتبط، جلسه‌ای با حضور ایشان داشتیم. البته این موضوع دستور اصلی جلسه نبود، اما من به جشنواره فیلم مقاومت اشاره کردم. در آن جلسه، دختر ایشان که دکترای معماری از دانشگاه تهران دارند، بیان کردند که شهید سلامی ساعت‌ها درباره هنر والا مطالعه می‌کردند تا سخنرانی ویژه‌ای ارائه دهند.»

او ادامه داد: «در آن جلسه آقای درویش نیز بیان کردند که شهید سلامی حامی سینما بودند و به ویژه از سینمای جنگ و دفاع مقدس حمایت می‌کردند. شاید این سخنان وصیت ایشان به ما باشد. شاید این وصیت شرط استمرار مسیر باشد؛ یعنی موفقیت در عرصه هنر، به ویژه سینمای دفاع مقدس، مستلزم استمرار چنین محافل، جلسات و برنامه‌هایی است که در آن‌ها ایده‌های اساسی به اشتراک گذاشته می‌شود.»

غفاری افزود: «در اهمیت و برجستگی سینمای دفاع مقدس باید همایش‌ها و محافل علمی متعددی برگزار شود. باور من به عنوان عضوی کوچک از این جامعه هنری این است که تمام دستاوردهای برجسته سینما برگرفته از سینمای دفاع مقدس است؛ سینمایی که رسول ملاقلی‌پور و شاگردانش پایه‌گذاری کردند.»

دبیر نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت گفت: «در جلسات شورای سیاست‌گذاری که محضر بزرگان بودیم، تصمیم گرفتیم جایزه سینمای دفاع مقدس به نام رسول ملاقلی‌پور نامگذاری شود. اهمیت و برجستگی این شخصیت پیشرو، جای پاسداشت فراوان دارد. هدف این جلسه، بزرگداشت بزرگان بود. همتی که عزیزان موزه سینما داشتند بسیار قابل تقدیر است. من معتقدم سینمای دفاع مقدس وطنی‌ترین ژانر سینمای ایران است و باید پاسداشت‌های متعددی برای کسانی که این سرمایه بزرگ را برای کشور ایجاد کردند برگزار شود. این سرمایه‌ای است که شاید نسل‌ها طول بکشد تا به درستی درک شود.»

او اضافه کرد: «ما به وجود شما افتخار می‌کنیم و این کمترین کاری است که می‌توانیم انجام دهیم. در تلاشیم تا در کارگروه هنر شورای تحول علوم انسانی و هنر شورای انقلاب فرهنگی، رشته دکترای سینمای دفاع مقدس در دانشگاه‌های کشور تصویب شود. با پشتوانه این شخصیت‌ها، هنرمندان و داشته‌ها، من معتقدم مسیر جدی و متفاوتی را در سینما آغاز خواهیم کرد.»

فیلمسازی در حوزه جنگ شغل نیست، یک تکلیف است

محمدعلی باشه‌آهنگر نیز با حضور روی صحنه گفت: «من سخنران نیستم؛ اگر بشود، فیلم می‌سازم و خواستم بگویم فیلم ساختن بسیار سخت‌تر از گذشته شده است. هر چند در دوره رسول ملاقلی‌پور نیز، هر وقت گفت‌وگویی بود، یا من که جز نسل بعدی بودم، گوش می‌کردم، متوجه می‌شدم که همه با سختی فیلم می‌ساختند. همه دوستانی که اینجا حضور دارند، فیلم‌سازی را با سختی تجربه کرده‌اند.»

او افزود: «ما نباید فراموش کنیم که از روز اول فیلم‌سازی در حوزه جنگ را به عنوان شغل انتخاب نکردیم. همه ما این کار را به عنوان یک وظیفه و تکلیف می‌دیدیم. اگر اینجا این را بگویم، کسی مسخره نمی‌کند، اما اگر جای دیگری بگویم، شاید ریشخند ببینم. اما باور دارم که این فیلم‌ها باید ساخته شوند.»

این کارگردان با نگرانی ادامه داد: «یکی از خطراتی که این سینما را تهدید می‌کند، کپی‌برداری از فیلم‌های دیگر است؛ فیلم‌هایی که بوی کهنگی می‌دهند و به‌روز نیستند. تا قبل از جنگ ۱۲ روزه، حتی وقتی با فرزندانم که در فیلم‌ها نویسندگی، تدوین، دستیاری یا بازیگری دارند، درباره جنگ صحبت می‌کردم، نقطه اشتراکی با آن‌ها وجود نداشت یا اگر بود، بسیار اندک بود؛ زیرا آن‌ها جنگ را ندیده بودند. اما جنگ ۱۲ روزه حداقل بین ما و نسل جدید یک احساس مشترک درباره جنگ ایجاد کرد.»

باشه آهنگر گفت: «چون بعد از جنگ ۱۲ روزه همه ما تصمیم گرفتیم وفاق را محکم‌تر کنیم؛ احساس کردیم کشورمان ممکن است قربانی تشدد شود و باید بسیار مراقب باشیم. به خاطر دارم فیلم «سر به زیر آب» مدت‌ها به دلیل تجلیل من از شهدای زردتشتی مجوز نمی‌گرفت. پنج سال معطل شدم و در نهایت نمایش یافت، اما هیچ‌کس حمایتی نکرد؛ حتی در جشنواره‌ها و اکران نیز حمایت نشد. مانند فیلم «متروپل» که امروز هم کسی حمایتش نمی‌کند.»

او افزود: «روزی می‌خواستم به آتشکده بروم که در خیابان ۳۰ تیر بود؛ مردد بودم و دنبال راهی بودم تا با این فضا آشنا شوم و درباره شهدا صحبت کنم و بفهمم آیا آن‌ها نیز شهید داده‌اند. وقتی وارد آتشکده شدم، روز پنج‌شنبه قبل از طلوع آفتاب بود و آن‌ها دعا می‌خواندند؛ دعاهایی شبیه آنچه ما روز پنج‌شنبه و جمعه صبح می‌خوانیم. وقتی وارد اتاق موبد موبدان شدم، دیدم دور تا دور عکس شهدای زردتشتی نصب شده است؛ حتی فرزند موبد موبدان هم به شهادت رسیده بود. آنجا واقعاً حیرت زده شدم.»

این کارگردان اظهار کرد: «چیزی که در فیلم به نمایش گذاشتم درباره شهیدان جهانگیر و جهانبخش بود. مدت‌ها درباره این اسم‌ها چالش داشتم و می‌گفتم: «والله جهانگیر و جهانبخش دومیرایی دو برادر شهید زردتشتی هستند؛ چه کار دارید با این اسم‌ها؟» این حرف را می‌زنم تا بگویم آن جهان وطنی که امروز می‌گویید و ایران وطنی که آقای غفاری اشاره کردند، باید به آن باور داشته باشیم. بزرگان این مملکت به ما می‌گویند که باید به این امر اقتدا کنیم.»

این هنرمند در پایان افزود: «فهمیدم که ادیان و قومیت‌ها دوشادوش هم می‌جنگند، اما کسی از آن‌ها مطلع نیست. سینما نیاز به نگاه نو دارد و نباید ما را به دلیل عدم اکران مناسب، سختی در کار، نبود بودجه یا حمایت دلسرد کنند وبه باور من همه این موارد مقدس هستند. من این حرف‌ها را به گوش شنیده‌ام، حتی گاهی در خانواده می‌شنوم که چرا فیلم نمی‌سازیم. من به عنوان شغل فیلم‌سازی را انتخاب نکردم، رزق از خدا است. فیلمسازی عشق من است.»

جمال شورجه: از جانبازان جنگ تبیین هستم

در ادامه مراسم فاطمه محمدی، جلال غفاری، جهانبخش سلطانی و محسن علی‌اکبری با حضور روی صحنه از جمال شورجه، کارگردان پیشکسوت سینمای ایران تقدیر کردند.

جمال شورجه پس از دریافت نشان رسول روی صحنه حاضر شد و گفت: «هفته دفاع مقدس را به همه عزیزان تبریک عرض می‌کنم. از برگزارکنندگان این مراسم و بانیان بزرگداشت این هفته‌ گرامی صمیمانه قدردانی می‌کنم. هفته دفاع مقدس، نه از یاد رفته و نه خواهد رفت؛ چراکه هنوز رزمندگان آن دوران در کنار ما زندگی می‌کنند، به این سرزمین افتخار می‌بخشند و همچنان افتخارآفرین‌اند.»

او افزود: «هر افتخار و جایگاهی که امروز کشور در سطح جهانی به آن دست یافته، بی‌تردید مرهون مجاهدت‌های رزمندگان دفاع مقدس و صبر و استقامت خانواده‌های شهدا و جانبازان است.»

شورجه در ادامه اظهار کرد: «به تعبیر مقام معظم رهبری، بنده نیز از جانبازان جنگ «تبیین» هستم. در سال ۱۳۵۷، در دفتر آقای محسن علی‌اکبری و جمعی از دوستان، فضایی وجود داشت که می‌شد در آن نفس کشید؛ نفس انقلاب را. در همان فضا، آقای علی‌اکبری پیشنهاد همکاری دادند و من نیز با کمال افتخار دستیاری را پذیرفتم؛ البته پیش‌تر هم سابقه دستیاری در کارهای دیگر را داشتم.»

این هنرمند گفت: «پس از آن، افتخار همکاری با مرحوم رسول ملاقلی‌پور نصیبم شد. کار با ایشان دشوار اما بسیار ارزشمند بود. خداوند رحمتشان کند؛ نقش اصلی فیلم «پرواز در شب» را برعهده داشتند. من در حضور ایشان در آن پروژه فعالیت کردم و از تجربیاتشان بهره‌مند شدم.»

او افزود: «در ادامه، با اعتماد جناب آقای شریفی و مرحوم رحیم رحیمی‌پور، موفق شدم دومین فیلم خود را بسازم؛ فیلمی با نام  «شب دهم» که در اصفهان تولید شد.»

رسول ملاقلی‌پور با من است و رفتنش را هرگز باور ندارم

فرهاد قائمیان نیز با حضور روی صحنه گفت: «باعث افتخار من است که در کنار بزرگان سینمای ایران باشم و از انسان بزرگی همچون رسول سینمای ایران یاد کنیم؛ انسانی شریف، بی‌تکرار و ماندگار. همچنین عرض ادب دارم خدمت خانواده محترم ایشان و نیز تهیه‌کنندگان و فیلم‌سازان عزیز و بزرگواری که در این جمع حضور دارند. من سه همکاری با  رسول ملاقلی‌پور داشتم و باید بگویم این همکاری‌ها، بهترین دوران زندگی هنری من بوده‌اند. نقطه عطف کارهای سینمایی‌ام با ایشان رقم خورد.»

او با یادی از فرهاد قائمیان افزود: «ما انسانی شریف را از دست داده‌ایم و جایش همیشه خالی خواهد ماند. اما نظر من، ایشانن هیچ‌گاه نرفته‌اند؛ از روزی که رفتند، هر شب و هر روز با من هستند. با ایشان حرف می‌زنم، فکر می‌کنم و یادشان همیشه زنده است. زمانی که« قارچ سمی» ساخته شد، به دلایلی امکان اکران آن فراهم نشد. آن روز، بیستم بهمن بود. با اینکه شرایط مهیا نبود، اما آقای ملاقلی‌پور با همه سختی‌ها این فیلم را ساخت. او و امثال ایشان برای سینمای ایران و به‌ویژه سینمای دفاع مقدس، رنج‌های بسیاری کشیده‌اند.»

این بازیگر با طرح این سوال که چرا دیگر سینمای دفاع مقدس نداریم گفت: «چرا جوانان ما نمی‌توانند از این میراث غنی و ارزشمند بهره‌مند شوند؟ اگر امروز در امنیت کامل اینجا ایستاده‌ایم و سخن می‌گوییم، به خاطر همان شهدا و همان مقاومت است. باید قدردان باشیم و مهم‌تر از آن، باید این رسالت را به نسل‌های بعدی منتقل کنیم.»

قائمیان در ادامه گفت: «این وظیفه‌ ما است که از طریق فیلم‌هایی که این عزیزان، تهیه‌کنندگان و فیلم‌سازان گرامی خواهند ساخت، فرهنگ و تاریخ این سرزمین را حفظ و به نسل آینده منتقل کنیم.»

این هنرمند با یادآوری خاطره‌ای گفت: «شب اعلام نامزدهای جشنواره، در تالار حجاب بودیم. غروب آن روز، آقا رسول از پله‌ها پایین رفت و در تاریکی گم شد، اما واقعیت این است که او همیشه برای ما نورانی بود و خواهد ماند.»

قائمیان در پایان با احترام خطاب به خانواده مرحوم رسول ملاقلی‌پور گفت: «با اجازه خانواده محترم و شما بزرگان حاضر در جلسه، فقط خواستم یادآوری کنم که ما هنوز مدیون او هستیم و خواهیم بود.»

کاش این جایزه به رسول ملاقلی‌پور اهدا می‌شد

در ادامه مراسم، ضمن تقدیر از همسر و دختر رسول ملاقلی‌پور، دختر این کارگردان، روی صحنه حاضر شد و ضمن قدردانی از این آیین گفت: «تشکر می‌کنم. من هنرمند نیستم، اما در کنار این تشکر، باید بگویم تمام سال‌های کودکی من، از زمان از دست دادن پدرم، همراه با روزهای توقیف طولانی فیلم‌های او گذشت. پدرم برای آثارش، برای هنرش، زجرهای زیادی کشید و بسیار اذیت شد.»

او افزود: «این نشان، بسیار ارزشمند است، اما ای کاش همان زمان که زنده بود به او داده می‌شد؛ زمانی که هنوز در قید حیات بود. امروز که ثمره‌ هنرمندی و دیانت پدرم، یعنی برادرم در جامعه حضور دارد، مدت پنج سال است که نتوانسته هیچ کاری بسازد. واقعاً متأسفم از آنچه بر او گذشت.»

دختر این کارگردان، با اشاره به برادرش گفت: «برادرم انسانی ا‌ست که برخلاف من، هنر پدر را به ارث برده؛ پسری بسیار متدین، مؤمن، بااستعداد و برای یک کشور اسلامی، چه چیزی بالاتر از آن‌که یک هنرمند مسلمان بتواند کار کند؟»

او در پایان گفت: «امیدوارم این اتفاق، آغازی باشد برای تغییر و بهبود در مسیر سینمای کشور. آنچه شما گفتید، تمامش برای ما حسرت و دریغ بود از نبود پدر.»

گفتنی است در پایان این مراسم، نشان رسول توسط دبیر جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت، به موزه سینما اهدا شد.

ویژه‌ برنامه «شب‌های سینما، روایت» به همت موزه سینمای ایران و دبیرخانه جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت و با همکاری و مشارکت بنیاد فرهنگی روایت فتح ،انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس و فیلمخانه ملی ایران، از ۳۱ شهریور تا ۳ مهرماه هر شب ساعت ۱۸:۳۰ در موزه سینما، سالن سینماتوگراف، برگزار می‌شود و ورود برای عموم علاقه‌مندان آزاد است.

نوشته تجلیل از فرهاد قائمیان، جمال شورجه و خانواده رسول ملاقلی‌پور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جواد طوسی منتقد پیشکسوت سینما در ابتدای صحبت‌های خود گفت: زادروز رسول ملاقلی‌پور بهانه‌ای است برای پرداختن به بعضی مسائل جدی که زمینه انطباق با شرایط موجود جامعه را دارد. رسول ملاقلی‌پور یکی از معتبرترین و شاخص‌ترین فیلمسازان سینمای این دوران است که بخشی از پیکره او در سینمای جنگ هویت‌مندی والای خود را پیدا کرده است و مهم‌ترین ژانر سینمای این دوران، سینمای جنگ است.

وی ادامه داد: ملاقلی‌پور در سینمای خود مراحل مختلفی را طی کرد و خام دستی‌های اولیه او به آثاری همچون «پرواز در شب»، «سفر به چزابه»، «نجات بافتگان» و «مزرعه پدری» تبدیل شد که هر از این آثار  دارای شناسنامه‌‌ای از یک فیلمساز است. او نگاه کنجکاو خود را از طریق یک دوربین سوپر هشت به وقایع ملتهب و در عین حال هولناک معطوف کرد و این موضوع هیچ‌گاه از یاد و خاطره او دور نشد و فیلم‌هایی را خلق کرد که دارای استانداردهایی فراتر از زمانه خود بود.

این منتقد بیان داشت: فیلم «مزرعه پدری» دارای کمبود قصه است اما از نظر قابلیت‌های نمایشی و ساختاری اثری ویژه محسوب می‌شود. ای کاش امروز ملاقلی‌پور در میان ما بود و می‌توانست چراغ سینمای جنگ را از منظر خود روشن نگه دارد. او فردی بود که با خود و مخاطب صادقانه برخورد می‌کرد و رفتارهایی به موقع داشت.

وی خاطر نشان کرد: این فیلمساز در لوکیشنی مانند جشنواره فیلم فجر اعتراض خود را عنوان کرد و با هیچکس تعارف نداشت. او هر کجا متوجه می‌شد عدالت در حالتی مخدوش شونده قرار می‌گیرد، اعتراض خود را عنوان می‌کرد. ملاقلی‌پور جدا از خصوصیات فرهنگی و شخصی خود، دارای ویژگی‌هایی خاص بود. در جامعه ما در حیطه مسائل جامعه شناختی به غلط از آنارشیسم تعریف بدی ارائه می‌شود. این اصطلاح برای جامعه‌ای که به دلایل مختلف به اهداف خود جامعه عمل نپوشانده است، ویژگی منفی به حساب نمی‌آید. ملاقلی‌پور فردی بود که از دل جامعه بیرون آمد و به موقع در سینمای جنگ نگاه دلسوزانه و حماسی و تاریخی خود را نسبت به شرایط معاصر جامعه به نمایش گذاشت. در دوران پس از جنگ نیز در چرخه سینمای اجتماعی خط عدالت خواهی را از زاویه دید خود بنا کرد و با فیلم‌هایی مانند «قارچ سمی»، «نسل سوخته» و فیلم‌های اولیه خود، نوعی نگاه آنارشیستی را بروز می‌دهد.

طوسی بیان داشت: ملاقلی‌پور کاملا یک فیلمساز حسی و غریزی بود و در این چارچوب موفق می‌شود که آنارشیسم را به درستی مطرح کرده و می‌خواهد کم کاری‌های دولتمردان را خود جبران کند. ملاقلی‌پور قصد داشت یک فیلمنامه دارای تم رئالیسم جادویی را مقابل دوربین ببرد و نگاه سورئالیستی او تکامل بسیار زیادی پیدا کرده بود اما متاسفانه فرصت ساخت آن اثر فراهم نشد.

این منتقد افزود: در فیلم «هیوا» زنانگی دارای تجلی عاشقانه و سمپاتیک است. در این فیلم شخصت زنی را شاهد هستیم که در یک ساحت قهرمانانه قرار می‌گیرد و فیلمساز برای هر بخش از خلوت او فضایی را در نظر می‌گیرد و همه این اتفاق‌ها با بیان سینمایی انجام می‌گیرد. ملاقلی‌پور از جمله افرادی بود که همواره سنگ خصایص اخلاقی را به سینه می‌زد و تلاش داشت تا تضادهای طبقاتی را مرتفع نماید. او موارد اینچنینی را با تمام وجود حس کرده بود و به همین دلیل پیوندی ناگسستنی با آن‌ها داشت.

وی در پایان گفت: «سفر به چزابه» از جمله سه فیلم برتر سینمای دفاع مقدس به شمار می‌رود و عجیب است که ملاقلی‌پور اصلا در چزابه حضور نداشته است اما به گونه‌ای گیرا دنیای آخر زمانی را به تصویر می‌کشد.

ملاقلی‌پور از دل جامعه آمده بود

فرهاد قائمیان بازیگر فیلم «هیوا» نیز گفت: جای رسول ملاقلی‌پور برای همیشه در میان ما خالی است. من همیشه می‌گویم که او رفت و سینمای ایران را تنها گذاشت، او دارای ایده‌هایی بسیار درخشان بود. ملاقلی‌پور هم فیلمساز و هم نویسنده و شاعر بود و تمام ایده‌هایی را که در فیلم‌هایی او شاهد هستیم از بطن جامعه وام می‌گرفت، چراکه او از دل جامعه آمده و از سال ۵۷ به بعد  توانست به عنوان یک فیلمساز شاخص در گونه‌های دفاع مقدس و اجتماعی عرض اندام کند.

وی ابراز داشت: ملاقلی‌پور با وجود همه آثار خوبی که مقابل دوربین برد متاسفانه آنچنان که باید قدر ندید و این موضوع همیشه برای من که شاگرد او بودم و با ایشان رفاقت داشتم تلخ به نظر می‌رسد. در یک دوره به دلیل ساخت فیلم «سفر به چزابه» هجمه های شدیدی بر او وارد شد اما در کم‌تر از دو سال به یکی از ۱۰ فیلم برتر سینمای ایران تبدیل شد و هنوز هم دارای جایگاه ویژه‌ای است.

وی بیان داشت: همیشه گفته می‌شود که او فردی عصبانی بود و وجوه آنارشی موجود در آثار او را از این دریچه تحلیل می‌کردند. اما ملاقلی‌پور دارای قلبی بسیار رئوف و مهربان بود. مرام ویژه‌ او در آثارش جاری است و من همواره غبطه می‌خورم که چرا ما نتوانستیم مانند او باشیم.

وی یادآور شد: سال‌ها پیش و زمانی که «هیوا» در حال ساخت بود، من در اردبیل برنامه مرور بر آثار فیلمسازان مختلف را سامان دهی می‌کردم. در همان زمان برنامه مرور بر آثار ملاقلی‌پور را ترتیب دادیم و از او دعوت کردیم. جمعیت زیادی برای تماشای این اثر جمع شدند و برنامه شکل و شمایلی جشنواره‌های پیدا کرد. پس از برنامه، او را به خانه‌ای که در آن متولد شده بود بردم و از همانجا رفاقت میان ما شکل گرفت و از او رفتار انسانی و حرفه‌ای و همینطور شرافت و مرام را آموختم.

قائمیان با بیان اینکه عباس در فیلم «هیوا» به عنوان یک شخصیت امیدوار کننده وارد می‌شود، افزود: او در صحنه های مختلف فضای کار را عوض می کنند و جایی که آذری می‌خواند نیز نوعی امید و انتظار را بازتاب می‌دهد. ای کاش شرایط به گونه‌ای رقم بخورد که مجددا در سینمای ایران به سمت تولید چنین فیلم‌هایی حرکت کرده و باید بتوانیم تا توجه نسل جدید را مجددا نسبت به این فیلم‌ها جلب کنیم.

وی با بیان اینکه ملاقلی‌پور از بطن جامعه بیرون آمده بود، بیان داشت: تمامی شخصیت‌های فیلم های او ما به ازای بیرونی دارند و زیست اجتماعی که او داشت همه آنها را در فیلم‌هایش آورد و توانست عشق به میهن، عشق به همنوع، عشق به مرام و معرفت را جاری کند و به همین دلیل فیلم‌های او هیچ وقت کهنه نمی‌شود. ملاقلی‌پور در فیلم‌هایش درباره انسانیت از ازل تا ابد صحبت کرده است. من معتقدم رسول ملاقلی‌پور یک شاعر فیلمساز بود.

مسیر فیلمسازی برای ملاقلی‌پور ساده نبود

امیر عابدی، عکاس سینما که در چند فیلم با ملاقلی‌پور همکاری داشت نیز گفت: معترض و عدالت‌خواه بودن از جمله خصلت‌های رسول ملاقلی‌پور به شمار می‌رفت و این موارد به صورتی غیر شعاری در فیلم‌های او موج می‌زد. او به غیر از فعالیت‌ در گونه جنگ، آثار دیگری را نیز کارگردانی کرده است که بسیار کم‌تر مطرح شده است.

وی بیان داست: او هیچ گاه کم نیاورد و همواره صحبتی که قصد بیان آن را داشت، به بهترین شکل ادا می‌کرد. او برای بار معنایی تصویر اهمیت بسیار زیادی قائل بود. فضاسازی طراح صحنه برای او بسیار مهم بود و تاجایی که اطلاع دارم او فعالیت خود را از عکاسی آغاز کرده بود و دارای نگاهی تربیت شده بود.

عابدی با بیان اینکه ویژگی دیگر ملاقلی‌پور صداقت و صراحت لهجه بود، ادامه داد: او ترس را نمی‌شناخت و همواره حرف خود را ادا می‌کرد و این ویژگی به فرزند او یعنی علی ملاقلی‌پور نیز به ارث رسیده است. او از اعتقاد خود کوتاه نمی‌آمد و همواره حرف قلبی خود را مطرح می‌زد. مسیر فیلمسازی برای ملاقلی‌پور به هیچ عنوان ساده نبود. من تنها دو فیلم با ملاقلی‌پور کار کردم اما حسرت حضور در سایر آثار او برای همیشه همراه من است.

سینما عشق پدرم بود

علی ملاقلی‌پور، فرزند او نیز گفت: من این افتخار را داشتم تا به عنوان کارآموز در فیلم «قارچ سمی» به عنوان دستیار سوم کارگردان حضور داشته باشم. اما بعدها ترجیح دادم تا به عنوان دستیار کارگردان و برنامه ریز با فیلم‌سازان دیگری همکاری کنم. همین فاصله باعث شد تا نسبت به سینمای پدر با دیدی تحلیلی رو‌به‌رو شوم. به عقیده من ملاقلی‌پور در کارنامه خود فیلم جنگی ندارد و آثار او همگی به عنوان بخشی از سینمای اجتماعی به شمار می‌روند. جنگ در آن زمان مسئله‌ای اجتماعی بود و به دل جامعه وارد شد. پدر من کار خود را با عکاسی آغاز کرد و بسیاری از عکس‌های ثبت شده از سقوط خرمشهر محصول کار رسول ملاقلی‌پور است. او برای شخصیت‌های فیلم خود دارای ما به ازای حقیقی بود.

کارگردان «قندون جهیزیه» افزود: متاسفانه در فیلم‌های دفاع مقدسی که امروز ساخته می‌شوند، همه شخصیت‌ها بدون لهجه حضور پیدا می‌کنند و همین مسئله به کم‌رنگ‌تر شدن بعد اجتماعی آثار تبدیل می‌شود. برای ملاقلی‌پور سینما دارای موضوعیت بود و بسیاری از مواقع برای چندین بار به تماشای برخی از آثار می‌پرداخت. می‌توان گفت که او به جنون سینما مبتلا بود و به نوعی سینما عشق او بود و این موضوع در کم‌تر سینماگری به چشم می‌خورد.

وی درباره فیلم «هیوا» نیز گفت: داستان «هیوا» برگرفته از عشقی بود که پدر در کلام همسر شهید حمید باکری دید، چراکه او در آن زمان مشغول ساخت مستندی درباره این شهید بود. در واقع عشقی که پدر در آن زن دید، موتور محرکه «هیوا» به شمار می‌رفت.

فیلم سینمایی «هیوا» توسط فیلمخانه ملی ایران برای نمایش در اختیار موزه سینما قرار داده شده بود.

نوشته رسول ملاقلی‌پور یک شاعر فیلمساز بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز شنبه ۱۷ شهریورماه ساعت ۱۶ در سالن فردوس نمایش داده می‌شود و بعد از نمایش فیلم جواد طوسی منتقد پیشکسوت سینما و فرهاد قائمیان بازیگر  شناخته شده درباره سینمای کارگردان فقید سینما رسول ملاقلی‌پور صحبت خواهند کرد.

فیلم سینمایی «هیوا» در هفدهمین جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم ، بهترین کارگردانی (رسول ملاقلی‌پور) ، بهترین نقش اول مرد (جمشید هاشم‌پور) ، بهترین صدابرداری (بهمن اردلان)، بهترین فیلمبرداری (بهرام بدخشانی) ، بهترین طراحی صحنه (علی فداکار) ، بهترین طراحی صحنه (بهناز نازی) و تقدیر برای بهترین تدوین (حسین زندباف) شده است.

در این فیلم که سل ۱۳۷۷ ساخته شده است بازیگرانی همچون گلچهره سجادیه، جمشید هاشم‌پور، زنده‌یاد آتیلا پسیانی، فرهاد قائمیان، عبدالرضا زهره کرمانی، آناهیتا نعمتی و … نقش‌آفرینی کرده‌اند.

در خلاصه داستان «هیوا» آمده است: هیوا اکبری پس از گذشت پانزده سال از مفقود شدن همسرش حمید در بحبوحه جنگ، تصمیم می‌گیرد تا از مناطق جنگی و خانه‌ای که در آن با همسرش زندگی می‌کرده، بازدید کند. امیر کرمی، که اکنون سفیر ایران در سنگال است و زمانی جزو همراهان حمید در جنگ بوده می‌خواهد با هیوا ازدواج کند، ولی هیوا به رغم نشانه‌هایی از کشته شدن حمید همچنان در پی شوهرش است.

نوشته نمایش فیلم سینمایی «هیوا» در موزه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بدخشانی اما فقط منحصر به سینمای جنگ  و امثال «دوئل» و «هیوا» نمی‌شود چراکه او به اندازه سینمای جنگ در فیلمبرداری فیلمهای تاریخی مانند «راه آبی ابریشم» تسلط دارد ضمن اینکه در ملودرامهای شهری مانند «من ترانه ۱۵ سال دارم»، «مرد بارانی» و «کافه ستاره» هم تواناییهای خویش را نشان داده است. آثاری متعلق به سینمای جنایی-معمایی-اکشن نظیر «نگار»، «شب روباه» و «تله» نیز در کارنامه بدخشانی به چشم می‌خورد تا این فارغ التحصیل مدرسه عالی سینما و تلویزیون در شصت سالگی یکی از مهره های قابل اتکای حیطه پشت صحنه سینمای ایران باشد.

بهانه گفتگو با بهرام بدخشانی در چرایی کم کاری باتجربه های سینمای ایران بود و خیلی زود گفتگو به سمت یکی از معضلات این سالها که ورود بی ضابطه کارنابلدان و تولید محصولات فله‌ای است رفت.

*به عنوان فیلمبرداری تجربه‌گرا که مدیریت فیلمبرداری آثاری در گونه‌های مختلف را داشته‌اید کم شدن پیشنهادات در سالهای اخیر را احساس کرده‌اید؟

بهتر است بگوییم پیشنهاد باکیفیت کم شده است. هفته ای نیست که یکی دو فیلمنامه به دستم نرسد اما متأسفانه خواندن هیچ کدام از اینها به صفحه دوم هم نمی‌رسد و اگر فیلمنامه درگیرم نکند نمیتوانم ادامه اش دهم و چون دوست ندارم سینما را رفع تکلیف ببینم هیچ گاه به پیشنهاداتی که متن شان را دوست نداشته باشم پاسخ مثبت نمی دهم. دلیلی هم ندارد خودم را درگیر شرایطی کنم که بهش اعتقاد ندارم و در نهایت فقط اثری را به کارنامه ام اضافه کرده باشم.

*اینکه پیشنهاد باکیفیت کم شده یعنی آن که کیفیت سینما افت پیدا کرده یا سختگیری امثال شما در حفظ استانداردها افزایش پیدا کرده؟

ارتقای سینمای ایران از آنالوگ به دیجیتال که متأثر از یک جریان جهانی بوده موجب شده بسیاری از علاقمندان وارد کار تصویربرداری شوند و به لحاظ تکنیکی هم چون کار با ابزار دیجیتال سختی چندانی ندارد نام تصویربردار کنارشان بخورد اما نکته آنجاست که وقتی با یک اپراتور کار میکنید حداکثر کاری که انجام دهید جمع کردن محصول و نه تولید محصول سینمایی است! به جز این تازه کاران معمولا با دستمزدهایی کار می‌کنند که مطمئنا از سوی پیشکسوتان پذیرفته نمیشود نه اینکه دستمزد پیشکسوتان گران است. هرگز! دستمزد تازه کاران زیادی پایین است. در مقوله تولید هم معمولا حتی اگر سرمایه هنگفت داشته باشند باز بخش عمده اش برای بازیگران صرف میشود و وقتی به چینش پشت صحنه میرسند سعی زیادی دارند کمتر هزینه کنند.

پشت صحنه فیلم سینمایی «دوئل» به کارگردانی احمدرضا درویش

*…یعنی حتی اگر گردش مالی نجومی در پروژه هایی خاص وجود داشته باشد باز درصدی از آن به تصویربردار، صدابردار، تدوینگر و… نمی‌رسد؟؟

ببینید، اول که برخلاف برخی دوستان بنده وجود ارقام نجومی را کتمان نمیکنم.  پول و ارقام نجومی هست اما این ارقام نجومی هم وقتی می آید به پشت صحنه چیزی نمیرسد و بیشتر بازیگران هستند که از آن منتفع میشوند چون یک اصل مستعمل جا افتاده که بازیگران ویترین هستند و میتوان با حفظ آنها پروژه را حفظ کرد در صورتی که تا دلتان بخواهد مثال نقض داریم از این اصل و فیلمهایی که ده ها چهره مطرح داشته اند اما به خاطر کیفیت پایین تکنیکی مورد توجه قرار نگرفته اند. همین ماههای اخیر در سینمای ایران کمدیهای کیلویی زیادی ساخته شده و خیلی زود هم اکران شده اند. سطح کیفی اغلب آنها پایین است و نه نورپردازی درستی دارند و نه میزانسهای مناسبی؛ اغلب هم روشن و رنگ و وارنگ دیده میشوند! انگار که یک ماشین سری دوزی همه آنها را با یک شابلون تکثیر کرده! فکر میکنید چرا این اتفاق افتاده؟ به دلیل همان اصل مستعمل! اینکه چند بازیگر بیاور برایت بداهه پردازی کنند و تا میتوانی خرج آنها کن و بقیه عوامل را با حداقل دستمزد بچین!

*…حتی در کمدی سازی هم به سمت کمدی موقعیت یا کمدی پراکت نرفتیم و بیشتر شوخیهای کلامی است که کمدیها را شکل داده!

در کمدیهای این روزها فقط دیالوگ مطرح است؛ آن هم هرچه مبتذل تر باشد گویا بازار داغتری دارد!! اکثر کمدیهایی که خودم این اواخر دیدم سطح کیفی نازلی دارند و اصلا جرأت نمیکنی بگویی فیلم مدیر فیلمبرداری داشته!! چرا ما نتوانستیم در همین ژانر محبوب کمدی رشد کنیم؟؟؟ چون پشت صحنه را جدی نگرفتیم. محال است یک فیلمبردار باتجربه قابهای درست و اصولی برای سهل الوصول ترین سناریوها نسازد. در صورتی که با کمی منطق می توانستیم همین ژانر را هم چنان ارتقایی دهیم که محصولاتش را به عنوان نوعی کمدی حلال به کشورهای منطقه صادر کنیم اما از بخت بد، سانسور تصویری باعث شد به دامن اروتیسم گفتاری بیفتیم!

*پس می توانیم بگوییم که بخشی از مشکل کم کاری بزرگان ناشی از ساده انگاری منتج از دیجیتالیسم است؟

به سادگی نمیتوان چنین نتیجه ای گرفت چون کم کاری یا بیکاری بزرگان سینما فقط معطوف به پشت صحنه نمی‌شود. کم نداریم بازیگران بزرگی که مدتهاست حتی یک پیشنهاد هم نداشته اند. در یک دهه قبل سیاستی داشتیم با نام درهای باز که جوانان بیایند و وارد سینما شوند؛ سیاستی که خیلی هم خوب بود اما نیاز داشت به کنترل! اگر کنترلی در یک دهه قبلتر بود و صرفا افرادی می توانستند وارد شوند که به درد این کار بخورند قطعا دگردیسی سینمایمان منطقی تر می شد.

*درباره این دگردیسی بیشتر صحبت کنید.

اتفاقی که در سینمای ایران افتاد ورود بی حساب و کتاب جوانانی بود که ترجیح دادند بندها و گروههایی با حضور همنسلان خود درست کرده و کار را پیش ببرند. زمانی که ما جوان بودیم هم این گروه گرایی بود اما یک تفاوت داشت؛ در آن زمان سیاست گزاری به سمتی میرفت که کنار هر جوان لااقل یک نیروی مجرب هم باشد تا انتقال دانش صورت گیرد اما الان می بینید که از بازیگر تا کارگردان و تهیه کننده و فیلمبردار همه جوان و تازه کارند و حتی وقتی به اقتضای فیلمنامه نیاز دارند به بازیگر میانسال باز سراغ باتجربه نمیروند وترجیح میدهد نابازیگر بیاورند!! ورود بی کنترل یعنی همین که نتیجه اش هم شده تولید انبوهی از فیلمهای ضعیف یا با کیفیت متوسط بصری.

پشت صحنه فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم» به کارگردانی رسول صدرعاملی

*آیا نمی شد با استفاده از صنوف مختلف سینما این ماجرا را کنترل کرد؟ آیا اصلا در فلسفه راه اندازی صنوف چنین چیزی بود؟

قرار بود این اتفاق بیفتد یعنی جوانی که میخواهد وارد حیطه فیلمبرداری شود از طریق صنف مربوطه اقدام کرده و از همین طریق باشد که رفته رفته وارد سینما شود اما مشکل اینجاست که برخی مدیومهای به جز سینما مانند شبکه نمایش خانگی یا تلویزیون به دلایل مختلف که باز اصلیترین اش نفع مادی است فقط وقتی به سراغ پیشکسوتان رفتند که میخواستند فاخرسازی کنند و جریان غالب را به تازه واردانی دادند که چون میخواستند وارد شوند بعضا حتی دستمزد هم نمی گرفتند! اینها کلی فیلم تولید کردند و حتی در برخی اداوار در جشنواره فجر هم برایشان بخش ایجاد شد. این را هم بگویم که صنوف به تنهایی نمیتوانستند عامل کنترل این روند باشند چون پروانه ساخت را در ارشاد صادر میکردند و صنوف فقط در آنجا نماینده داشتند!

*یعنی از طریق همان نمایندگان هم نمیشد اسباب کنترل را فراهم کرد؟

مدتها گذشت تا بالاخره این اتفاق افتاد و بالاخره مدیران سینما قانع شدند که در کنار نام تهیه کننده و کارگردان نام مدیر تولید و مدیر فیلمبرداری هم به هنگام دریافت پروانه ساخت قید شود تا بتوان کنترلی نسبی انجام داد بر ورود کم تجربگان. هرچند در همین سیکل هم بعضا با افرادی روبروییم که به ناگاه سر از مدیریت فیلمبرداری درمی‌آورند ولی به هر حال اینها از سوی صنف فیلمبرداران به رسمیت شناخته نمیشوند.

پشت صحنه فیلم سینمایی «نزدیک‌تر» به کارگردانی مصطفی احمدی

*با این اوصاف اینکه حالا حالاها شاهد کم کاری بزرگان پشت صحنه سینمای ایران باشیم بدیهی است.

کار برای بزرگان هست اما کاری که آنها را اقناع کند اندک است. زمانی بود که کنترل دقیقی بر همه فیلمنامه ها وجود داشت و صرفا محصولاتی خاص به تولید میرسید اما شرایط عوض شده و بخش عمده ای از سینمای این روزها کاملا متأثر از تجارت شده است آن هم تجارتی که کیفیت را فدای سود بیشتر کرده است. برخی بزرگان ما هم با این شرایط کنار آمده اند و هرازگاه نامشان را در چنین محصولاتی می بینیم ولی جریان غالب پیشکسوتان به سمت گزیده کاری رفته اند. فکر میکنم همین که کار بد را انجام ندهیم یعنی بزرگترین اثر را گذاشته ایم!!! درباره آینده هم زیاد منفی فکر نمیکنم چون بالاخره همان جوانانی که جولان میدهند هم جاهایی درمی یابند که بدون باتجربه ها نمیتوانند کاری از پیش ببرند. شما در نظر بگیر مگر امکان دارد با یک فیلمبردار تازه کار فیلم جنگی یا تاریخی بسازی؟؟ آنجاست که مجددا به سراغ نیروهای استخوان خردکرده می آیند و چاره ای ندارند که از تجربیات آنها استفاده کنند.

نوشته اگر فیلمنامه درگیرم نکند کار نمی‌کنم/ از ارقام نجومی به پشت صحنه سینما چیزی نمی‌رسد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*************************************

شبکه یک سیما

فیلم تلویزیونی «روز چهاردهم» به کارگردانی «محمود ناظری»، جمعه  ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۶ از شبکه یک سیما پخش خواهد شد.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: «الهه صبوری» یک خانم مهندس موفق و کاردان است که در صنایع پتروشیمی «عسلویه» خدمت می‌کند. او که اهل «شیراز» است ۱۵ روز در «عسلویه» و ۱۵ روز از ماه را در «شیراز» زندگی می‌کند! همسرش «مهراد» از این وضعیت خسته شده و از «الهه» می‌خواهد تا از شغلش کناره‌گیری کند و به «شیراز» بازگردد! اما «الهه» جوانی‌اش را بر سر این کار گذاشته و پس از ۱۰ سال تلاش شبانه‌روزی موقعیت شغلی بسیار خوبی پیدا کرده و نمی‌تواند به همین راحتی به خواسته شوهرش تن دهد….

در فیلم تلویزیونی «روز چهاردهم»؛ «مارال فرجاد»، «سعید داخ» و «شهرام عبدلی» هنرنمایی کرده‌اند.

*************************************

شبکه دو سیما

فیلم تلویزیونی «جایزه» به کارگردانی «رضا سجاسی»، پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ‌‌۸ صبح از شبکه دو سیما پخش می‌شود.

در این فیلم خواهید دید: «امیرعلی»، پسر بچه‌ای است که در مسابقه‌ای در شبکه دو برنده شده و حال باید برای گرفتن جایزه به شبکه دو بیاید. او ساکن «ورامین» است. پدرش به علت گرفتاری‌های کاری خود از آوردن او معذور است! مادربزرگ «امیرعلی» که به خانه آنها آمده با آگاه‌شدن از قضیه، تصمیم می‌گیرد با «امیرعلی» روانه «تهران» شود. همراهی مادربزرگ با «امیرعلی» اتفاقی را در طول راه برای آنها رقم می‌زند….

در این فیلم «مینا جعفرزاده»، «معصومه کریمی» و «صالح میرزاآقایی» نقش‌آفرینی کرده‌اند.

*************************************

انیمیشن سینمایی «خرس قطبی کوچولو» به کارگردانی «تیلو روتریش»، جمعه  ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۸ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.

خلاصه داستان این انیمیشن، در مورد یک بچه خرس قطبی به نام «لازر» است که با یک بچه شیر دریایی به نام «رابی» دوست می‌شوند و در کنار هم بازی می‌کنند و لذت می‌برند. از طرفی والدین «لازر» و «رابی» از این دوستی تعجب می‌کنند و به آنها می‌گویند چطور می‌شود دو دشمن با هم اینقدر دوست و رفیق باشند؟! در طرف دیگر ماجرا انسان‌ها به منطقه زندگی «لازر» و «لابی» می‌روند و با دستگاهی که دارند حیواناتی که در آن منطقه هستند را می‌گیرند….

*************************************

فیلم سینمایی «بدون پشیمانی» به کارگردانی «رابرت هارمون»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۲۳ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.

در این فیلم با بازی «تام سِلک»، «کتی بِیکر» و «کول سادوت» خواهیم دید: «جسی» پلیس میان‌سالی است که به دلیل یک اشتباه از کارش معلق شده و بعد از جدا شدن از همسر و پسرش در کلبه‌ای خارج از شهر زندگی می‌کند. یک سارق به صاحب یک فروشگاه حمله کرده و بعد از ضرب و شتم او پا به فرار می‌گذارد و از طرفی مردی به نام «جان کِلی» در یک پارکینگ عمومی مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و کشته می‌شود. با نبود هیچ سرنخی «هیلی» همکار قدیمی «جسی»، از او می‌خواهد تا به عنوان مشاور در حل این معما وی را همراهی کند! «جسی» وارد عمل می‌شود و با بررسی‌های به‌عمل آمده و کمک گرفتن از دوستانش موفق می‌شود رابطه «جان» را با فردی به نام «جینو فیش» کشف کند….

*************************************

شبکه سه سیما

فیلم تلویزیونی «بارون با بارون فرق داره» به کارگردانی «کامبیز کاشفی»، پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ۱۰ از شبکه سه سیما پخش می‌شود.

در این فیلم خواهید دید: «تیمور» سارقی حرفه‌ای است که «سعید» را برای سرقت کیسه‌ای از گاوصندق خانه‌ای اجیر کرده است. «سعید» کیسه را برمی‌دارد اما وانمود می‌کند آن را ندیده است! این مسأله موجب درگیری این‌دو می‌شود و «سعید» با ضربه‌ای «تیمور» را می‌کشد….

بازیگران این فیلم «کامبیز کاشفی»، «حسین توشه»، «فرج‌الله گل‌سفیدی» و «وحید محبوب‌بشری» هستند.

*************************************

فیلم سینمایی «زندگی جاریست» به کارگردانی «آکی هیکو شیوتا»، پنج‌شنبه ۲۸ دی ماه ساعت ۲۴ از شبکه سه سیما پخش خواهد شد.

در این فیلم خواهیم دید: «تسوکازا» دختر جوانی است که در دوران نوجوانی بر اثر سانحه تصادف معلول شده است. «تسو» بعد از گذراندن دوران سخت بیماری، تصمیم می‌گیرد با مشکلات زندگی و محدودیت‌های معلولی مبارزه کند به همین دلیل به باشگاه می‌رود و ورزشکار می‌شود! تا اینکه یک روز در باشگاه با پسر جوانی به نام «ماساکی» که به ورزش بسکتبال مشغول است، آشنا می‌شود. «ماساکی» راننده تاکسی است. زمانی‌که «ماساکی» استقلال و مصمم بودن «تسو» را می‌بیند به او علاقه‌مند می‌شود. «ماساکی» و «تسو» با یکدیگر دوست می‌شوند. مدت زیادی نمی‌گذرد که «ماساکی» از «تسو» خواستگاری می‌کند. خانواده هر دو مخالف هستند….

در این فیلم «کی کو کیتاگاوا»، «ریو نیشی کیدو»، «یوسوکه کامیجی» و «تاکومی سای تو» در بازی می‌کنند.

*************************************

فیلم تلویزیونی «الیما» به کارگردانی «نازیلا حدیقی»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۰ از شبکه سه سیما پخش می‌شود.

در خلاصه فیلم آمده است: «الیما» بعد از مرگ همسرش از فرزندانش می‌خواهد تا در منزل پدری کنار هم زندگی کنند اما این نزدیکی زیاد باعث بروز اختلافاتی بین آنها می‌شود! «الیما» هرچه سعی می‌کند تا بر فرزندانش کنترل بیشتری داشته باشد از آنها دورتر می‌شود. تا اینکه فرزندانش با اعلام خواستن سهم وراثتی خود، باعث رنجش او می‌شوند. وی تصمیم می‌گیرد تا خانه را ترک کرده و در یک سرای سالمندان مشغول به کار شود و همانجا زندگی کند….

«مهوش وقاری»، «محمود مقامی»، «فهیمه رحیم‌نیا» و «مهدی امینی‌خواه» هنرنمایی کرده‌اند.

*************************************

فیلم سینمایی «طبقه هفتم» به کارگردانی «پاتسی آمتس کوآ»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۹ به روی آنتن  شبکه سه سیما می‌رود.

در خلاصه داستان فیلم با بازی «بلن رودا» و «آبل دولز دووال» آمده است: «سباستین» یک وکیل مشهور در «آرژانتین» است که چندسال قبل همراه با همسر و دو فرزندش به کشور خود بازگشته و در یک شرکت وکالت بزرگ موکلینی از سطوح مختلف دارد. «سباستین» در گذشته به «اسپانیا» رفته و خانواده همسرش در زمینه کاری و مالی از وی حمایت کرده‌اند اما او همیشه ناراضی بوده زیرا تصور می‌کرده که آنها برای این‌کار وی را زیر منت خود برده‌اند! به همین دلیل مدتی بعد با خانواده‌اش به «آرژانتین» بازگشته و در نهایت در یک پرونده مالی وکیل رقبای پدر زن خود می‌شود و همین امر باعث سوءتفاهم او و همسرش شده و «دلیا» مدتی است که قصد جدایی از «سباستین» را دارد. اما گم شدن دو فرزند آنها به نام‌های «لوکا» و «لونا» در پله‌های ساختمان موجب می‌شود که این زن و شوهر دوباره در کنار هم مجبور به تلاش برای حفظ شرایط شوند….

*************************************

شبکه چهار سیما

فیلم سینمایی «آخرین شکار» به کارگردانی «نیکولاس وانیر»، پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه چهار سیما روی آنتن می‌رود.

در این فیلم با بازی «می لوو» و «نورمن ویندر» خواهید دید: مردی میانسال سال‌های سال است که زندگی در شهر را رها کرده و در دل طبیعت با همسر بومی خود زندگی می‌کند. او از طریق فروش گوشت حیواناتی که شکار کرده و از طریق صید ماهی در دریاچه‌های یخ‌زده و فروش پوست امرار معاش می‌کند. در یکی از روزها یخ دریاچه می‌شکند و در آب فرو می‌رود اما بالاخره با کمک سگ‌های سورتمه نجات می‌یابد اما …

*************************************

فیلم سینمایی «کلاغ» به کارگردانی «جیمس مک تیگو»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۲۱:۳۰ از شبکه چهار روی آنتن می‌رود.

در خلاصه داستان فیلم با بازی «لوکاس ایوانز» و «آلیس ایو» آمده است: یک کارآگاه جوان به نام «امت فیلدز» متوجه می‌شود یک قاتل زنجیره‌ای با الهام از داستان‌های «ادگار آلن پو» جنایات خود را انجام می‌دهد! «فیلدز» از «پو» می‌خواهد در دستگیر کردن قاتل به او کمک کند. وقتی امیلی همسر «پو» هدف بعدی قاتل می‌شود، «پو» برای نجات او همراهی با «فیلدز» را می‌پذیرد….

*************************************

شبکه پنج سیما

فیلم سینمایی «مندی و گنج چروکی‌ها» به کارگردانی «جوی چاپمن»، پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ۱۳:۳۰ از شبکه پنج پخش می‌شود.

در خلاصه داستان آمده است: «مندی» دختر بچه‌ای است که پس از مرگ پدرش از نامادریش فرار می‌کند و این فرار به کمک دوست سرخ‌پوست پدرش انجام می‌شود. «مندی» با رسیدن به خانه عمویش که تنها خویشاوند اوست با خبر مرگ وی مواجه می‌شود، اما خانواده عمویش، وی را می‌پذیرند؛ زیرا او تنها وارث متوفی است! در این میان زن و مرد دیگری هم به آنجا می‌آیند و خودشان را خواهرزاده‌های مرحوم معرفی می‌نمایند….

در این فیلم سینمایی؛ «دین جونز»، «لکسی جانسون» و «ویلیام اسمیت یلتون» بازی کرده‌اند.

*************************************

فیلم سینمایی «گوبی» به کارگردانی «ویلسون کانی بیر»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۹ از شبکه پنج پخش می‌شود.

داستان فیلم سینمایی «گوبی» با بازی «رابی کولترین»، «دیوید جیمز الیوت» و «اینگرید کاولرز» در مورد پسر بچه‌ای است که یک هیولای شش فوتی دارد که در همه اوقات زندگیش به او کمک می‌کند!

*************************************

فیلم سینمایی «ده دقیقه» به کارگردانی «یونگ سونگ لی»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۳:۳۰ از شبکه پنج پخش می‌شود.

در خلاصه داستان با نقش‌آفرینی «کیم جونگ» آمده است: «هوچان» جوانی مستعد که در حال تدریس برای رسیدن به شغل کارگردانی که آرزوی اوست برای امرار معاش در شرکتی به عنوان کارمند موقت استخدام می‌شود. وضعیت خانوادگی «هوچان» هم به لحاظ مالی بهم ریخته است و آنها بسار در مضیقه هستند! «هوچان» در محل کارش از خود شایستگی و پشتکار نشان می‌دهد که مورد توجه سرپرست و رئیس قرار می‌گیرد و رئیس تصمیم می گیرد او را به جای یکی از کارمندانی که از شرکت رفته استخدام نموده و به صورت رسمی از او در شرکت استفاده کنند ولی در لحظه آخر و در عین ناباوری دختری ناکارآمد و ناوارد به جایش استخدام می شود که گویا دختر مدیرکل است….

*************************************

فیلم سینمایی «فاجعه در فروشگاه» به کارگردانی «کیمبل رندل»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه پنج پخش می‌شود.

در خلاصه داستان آمده است: «جاش باتینا» با خواهر دوست خود «روری» نامزد کرده و قرار است که به‌زودی با او ازدواج کند. در اثر کم‌توجهی «جاش»، «روری» نمی‌تواند در مقابل کوسه مهاجم، در هنگام موج سواری از امکانات ایمنی لازم استفاده کند و کشته می‌شود. چند سال بعد «جاش» در یک فروشگاه زنجیره‌ای مشغول به کار است. ناگهان آب دریا به سرعت پیشروی می کند و سیل همه‌چیز را نابود می‌کند. تنها در فروشگاه چند نفر می‌توانند روی قفسه‌ها و سایر چیزها بروند و خود را نجات دهند….

«ریچارد برنکاتیسانو»، «ژاور ساموئل»، «کریس بتس» و «سیمون ادز» در این فیلم سینمایی هنرنمایی کرده‌اند.

*************************************

شبکه شما

فیلم تلویزیونی «مزرعه آبی» به کارگردانی «حسین مختاری»، پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ۲۳ از شبکـه شما پخش خواهد شد.

داستان فیلم از این قرار است که؛ «راضیه» از اهالی بومی «کیش» پس از فارغ‌التحصیلی در رشته پزشکی به جزیره بازگشته و تصمیم می‌گیرد با یاری استادش دکتر «هادی» یک مرکز بیوایمپلنت (کشت سلولی) در جزیره احداث کند. فردی به نام «عجمان» تاجر اماراتی مروارید، «رحمان» نامزد «راضیه» را که صیاد مروارید است تحت فشار قرار داده است….

«مسعود شریف»، «مارال فرجاد» و «رضا فیاضی» در فیلم تلویزیونی «مزرعه آبی» به ایفای نقش پرداختند.

*************************************

فیلم تلویزیونی «شعله در باد» به کارگردانی «فرهاد مهرانفر»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۳:۳۰ از شبکـه شما پخش خواهد شد.

داستان فیلم تلویزیونی «شعله در باد» با بازی «سحر عقیلی»، «مریم دلخواسته» و «مصطفی تقوی» از این قرار است که: «شوکا»، دختر نوجوانی است که پدرجنگل‌بانش را در مبارزه با قاچاقچی‌های چوب از دست داده است. در روستای «شوکا» دبیرستانی برای ادامه تحصیل وجود ندارد و اکنون که او باید به مدرسه‌ای شبانه‌روزی برود، «حیران» مخالف رفتن اوست….

*************************************

شبکه کودک

انیمیشن سینمایی «خانه شعبده‌باز» به کارگردانی «جرمی دیگراسون» و «بن استاسن»، پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ۱۹:۳۰ از شبکـه کودک پخش خواهد شد.

در این انیمیشن خواهیم دید: گربۀ کوچک در حین فرار از دست سگ، وارد خانه‌ای می‌شود که همه چیز برایش عجیب است. او در آنجا با شعبده‌باز پیری آشنا می‌شود….

*************************************

انیمیشن سینمایی «توربو» به کارگردانی «دیوید سورن»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۹:۳۰ از شبکـه کودک پخش خواهد شد.

این انیمیشن داستان حلزون بلند پروازی است که با دیدن مسابقات اتومبیل‌رانی می‌خواهد همچون قهرمان مسابقه باشد. حلزون برای زیادتر شدن سرعتش هر روز تمرین می‌کند، ولی دوستانش او را مسخره می‌کنند. آنها حلزون و برادرش را از مزرعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند بیرون می‌اندازند…

*************************************

شبکه افق

فیلم سینمایی «هیوا» به کارگردانی «رسول ملاقلی‌پور»، جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه افق پخش خواهد شد.

در این فیلم با بازی «حمید فرخ‌نژاد» و «فرهاد قائمیان» خواهید دید: «هیوا اکبری» ۱۵ سال پس از بحبوحه جنگ و مفقود شدن همسرش «حمید» تصمیم می‌گیرد تا از مناطق جنگی و خانه‌ای که با همسرش در آن زندگی کرده بازدید کند. «هیوا» زنی است که شوهرش در جنگ مفقود‌الاثر گشته و سال‌ها منتظر بازگشت او می‌ماند. «امیر کرمی» همرزم شوهرش از او خواستگاری می‌کند تا او را از این حال و هوا دربیاورد! ولی «هیوا» امروز و فردا می‌کند….

*************************************

شبکه نمایش

فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی «بوسه مرگ»، «تیغ آفتاب» و «آقای لازار» پنج‌شنبه ۲۸ بهمن‌ماه ساعت ۱۱، ۱۷:۱۵، ۲۱ از شبکه نمایش روی آنتن می‌رود.

*************************************

فیلم‌های سینمایی ‌و تلویزیونی «بازگشت به زمین»،  «بازگشت به خانه» و «یک هفته با پدربزرگ و مادربزرگ» جمعه ۲۹ بهمن‌ماه ساعت ۱۱،  ۱۷:۱۵ و ۲۱  از شبکه نمایش پخش می‌شود.

نوشته روزهای پایانی بهمن ماه همراه با شبکه‌های سیما/ پخش «هیوا» از تلویزیون اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، روایت برخی از آثار دفاع مقدس سینمای ایران، براساس یک رزمنده مفقود الاثر بنا شده که از مطرح‌ترین آنها می‌توان به «بوی پیراهن یوسف»، «هیوا»، «بیداری رویاها»، «بوسیدن روی ماه» و «شیار۱۴۳» اشاره کرد.

«بوی پیراهن یوسف» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا که در سال ۷۵ ساخته شد از جمله آثار موفقی است که به خوبی به موضوع اسرا و مفقودان و مشکلات ناشی از آن، در زندگی خانواده‌هایشان پرداخته است.

این فیلم درباره‌ی شخصیتی به نام یوسف است که پلاکش از شکم یک کوسه در آب‌های جنوب پیدا می‌شود. همه معتقدند که او شهید شده است. دایی غفور با بازی علی نصیریان که راننده تاکسی فرودگاه است برخلاف دیگران اعتقاد دارد که پسرش روزی برخواهد گشت. زندگی او و دختری به نام شیرین با بازی نیکی کریمی که از فرنگ برای جستجوی برادرش به ایران آمده دریک نقطه به هم می‌رسد و آن دو به دنبال گمشده‌ی خود می‌گردند.

«قاصدک» به کارگردانی قاسم جعفری در سال ۷۶ از دیگر آثاری است که داستانش بر اساس تبعات یک رزمنده مفقود الاثر در جنگ تحمیلی روایت می‌شود.

پروانه با بازی ماهایا پطروسیان در آستانه‌ی ازدواجی ناخواسته با فرهاد است اما بازگشت یزدان با بازی ابوالفضل پورعرب نامزد پروانه که سال‌ها بی‌نام و نشان در اسارتگاه عراقی‌ها زندانی بوده، مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد.

«معصوم» به کارگردانی داوود توحید پرست که در سال ۷۷ ساخته شد نیز داستانی شبیه به «قاصدک» دارد.

زنده‌یاد رسول ملاقلی پور در سال ۷۷ فیلم «هیوا» را با موضوع یک رزمنده مفقود الاثر روایت کرد.

فیلم داستان هیوا اکبری با بازی گلچهره سجادیه است که پس از گذشت پانزده سال از مفقود شدن همسرش حمید با بازی جمشید هاشم‌پور در بحبوحه جنگ، تصمیم می‌گیرد تا از مناطق جنگی و خانه‌ای که در آن با همسرش زندگی می‌کرده، بازدید کند. امیر کرمی، که اکنون سفیر ایران در سنگال است و زمانی جزو همراهان حمید در جنگ بوده می‌خواهد با هیوا ازدواج کند، ولی هیوا به رغم نشانه‌هایی از شهادت حمید همچنان در پی شوهرش است. او در خانه قدیمی‌اش به تعدادی نامه متعلق به پانزده سال پیش دسترسی پیدا می کند که خاطرات سال های گذشته او را با حمید زنده می کند. رحیم صابری، مسئول کمیته تفحص و مفقودین، هیوا را مطمئن می سازد که شوهرش شهید شده است ولی به خواهش هیوا همراه با او و نیز کرمی در منطقه جنگی خود را به تونلی می رساند که سال ها پیش حمید در آنجا به شهادت رسیده بود. صحنه های نبرد در داخل تونل در جلوی چشمان هیوا جان می گیرد و او شوهرش را که در حال مرگ است می بیند.

«عصر روز دهم» ساخته مجتبی راعی در سال ۸۷ هم می توان جزو آثار ساخته شده‌ای دانست که یه مفقود الاثر محرک اصلی داستان است.

دکتر مریم شیرازی با بازی هانیه توسلی با گروهی از پزشکان هلال احمر برای کمک به مردم عراق عازم این کشور می‌شود و تصمیم به جستجو برای یافتن خواهر مفقود الاثرش می‌گیرد. خواهری که در کودکی توسط عراقی‌ها در خرمشهر ربوده شده است.

«بیداری رویاها» به کارگردانی محمدعلی باشه‌آهنگر در سال ۸۸ هم به تبعات بعد از جنگ می‌پردازد.

رخشانه با بازی هنگامه قاضیانی زنی است در آستانه میانسالی که در سال‌های جوانی‌اش با ایوب پارسا ازدواج کرده و صاحب پسری به نام حمید شده است. وقتی حمید دو ساله بود، ایوب به جبهه می‌رود و دیگر برنمی‌گردد. پس از مدتی خبر شهادت او می‌رسد و خانواده تصمیم می‌گیرد رخشانه را به عقد داوود برادر ایوب با بازی امین حیایی دربیاورد. سالها از این ماجرا گذشته و آنها صاحب دختر بچه‌ای دبستانی هستند و حمید در آستانه ازدواج است. در این وضعیت از کمیته مفقودین خبر می رسد که ایوب زنده است و به زودی به وطن برمی‌گردد. این خبر که در ابتدا همه را شوکه می کند، به تدریج واکنش‌های مختلفی را بین اعضای خانواده برمی انگیزد.

همایون اسعدیان هم در سال ۹۰ «بوسیدن روی ماه» را ساخت که این فیلم هم داستان دو مادر در همسایگی هم بنام های احترام‌السادات با بازی شیرین یزدان‌بخش و فروغ با بازی رابعه مدنی است که بیش از بیست سال در انتظار فرزندانشان هستند.

«شیار ۱۴۳» ساخته نرگس آبیار در سال ۹۲ از آخرین فیلم هایی است که در این خصوص ساخته شده و در آن شاهد انتظار مادری با بازی تاثیرگذار مریلا زارعی برای یافتن نشانی از پسر به جنگ رفته‌اش هستیم.

منبع: خبرگزاری ایسنا

نوشته سهم مفقودین دفاع مقدس در سینمای ایران تولید چند فیلم بوده است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.