فیلم با ایده‌های جذابی پیش می‌رود، صرفاً متکی به مصاحبه نیست، کوتاه است و تماشاگر را با خود همراه می‌کند، فیلم‌ساز شاعر را پیدا می‌کند و او از حال و هوایی می‌گوید که در هویزه داشته و در پایان مزار بخشدار را می‌بینیم که تنها یک نفر از میلیون‌ها ایرانی غیوری است که برای ایران جان دادند و تا پای جان، برای این آب و خاک و مردمش ایستادند.

فیلم پایه شناس، فیلم امروز است، برای مردمی که چهل روز کنار ایران ماندند، خیابان را رها نکردند، برای زنان و مردانی که در محل خدمتشان حاضر ماندند و تهران را حفظ کردند. جنگ رمضان، به ما آموخت که میهن‌دوستی و وطن‌پرستی، را نباید نادیده گرفت ، ساخت مستندهایی از جنس «وطن‌دوستی» که این روزها در دسترس است و به راحتی می‌توان آن را دید یا مستند «آبراه کوچکی در میان هور» فیلم تازه این کارگردان که آن هم درباره شجاعت مردانی است که برای ایران جنگیدند، حالا اهمیتی استراتژیک یافته است. وطن تنها در بحران معنا نمی‌یابد، وطن را باید هرروز چون ذکر از قلب گذراند و به کودکان آموخت که ما بدون وطن، هیچ هستیم. «وطن‌دوستی» و «آبراه کوچکی در میان هور» بدون این که شعار بدهند یا احساساتی و گل‌درشت باشند، دست مخاطب را گرفته و قلب او را نشانه می‌روند تا مردان و زنانی را به یاد بیاورد که در گذر زمان اهمیت جوانمردی، خلوص و حضور تاریخی شان فراموش شده است.

«وطن‌دوستی» را حسین همایونفر تولید کرده است.

نوشته «وطن‌دوستی» و قلبی که برای ایران می‌تپد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.